ตอนที่4

สี่ปีก่อนหน้านี้...

สองครอบครัวไม่ค่อยลงรอยกัน แต่กลับอยู่บ้านข้างกันมีเพียงรั้วสูงแค่อกเท่านั้นที่กั้นเอาไว้ สองบ้านไม่ถูกกันด้วยเรื่องอะไรไม่มีใครรู้ เพราะเป็นแบบนี้มาเนิ่นนานจนจำไม่ได้ว่ากี่ปี ถ้าถามว่าทำไมเธอไม่ย้ายบ้านหนีคำตอบของพวกผู้ใหญ่ก็คงบอกว่าจะย้ายทำไมในเมื่อนี่เป็นบ้านของเรา

"เฮ้ย! ไอ้ก้อง หมามึงมาขี้หน้าบ้านกู" เสียงเอะอะโวยวายของชายวัยกลางคนเริ่มส่งเสียงดัง

"ทีแมวมึงแอบมาฉี่ในบ้านกูยังไม่พูดสักคำ แค่ขี้หมาก้อนเดียว" ชายอีกคนเถียงกลับอย่างไม่ยอม ทั้งคู่จะมีปากเสียงกันทุกเช้าเป็นประจำจนเพื่อนบ้านหลังอื่นพากันเอือมระอา

"ป๊าๆ เดี๋ยวกายเก็บเอง" ชายหนุ่มวัยมัธยมรีบวิ่งออกมาห้ามทัพเหมือนอย่างทุกวัน

"เออ! เก็บด้วย อย่าให้เหลือทิ้งไว้ล่ะ"

"ครับๆ จะเก็บเดี๋ยวนี้แหละครับ" ว่าจบก็รีบก้มเก็บอย่างไม่รีรอ เขาเองก็เบื่อเต็มทนกับการทะเลาะกันของคนรุ่นพ่อทั้งสองคน

"ไง เบื่อไหมล่ะ" เสียงหวานของผู้มาใหม่เรียกให้คนกำลังก้มเก็บมูลของสุนัขหันขวับกลับไปมอง

"เบื่อสิพี่ถามได้ พี่ไม่เบื่อหรือไง"

"ชินแล้วแหละมั้ง พวกป๊าๆ ก็เป็นแบบนี้ตลอดอยู่แล้ว" หญิงสาวรุ่นพี่ในชุดนักศึกษาคุยกับหนุ่มรุ่นน้องด้วยสีหน้าเซ็งๆ

"แล้ววันนี้จะไปพร้อมผมไหมครับ" ชายหนุ่มยื่นเข้ามาใกล้แล้วเอ่ยถามด้วยแววตาซุกซน ทั้งคู่มักจะแอบคุยกันข้ามรั้วบ้านเป็นประจำโดยไม่ให้พวกผู้ใหญ่รู้

"อืม...วันนี้ไปเองดีกว่า"

"อ้าว! ทำไมล่ะ"

"ให้ซ้อนท้ายนายไปทุกวันฉันก็เกรงใจนะ ถ้าป๊ารู้เข้าโดนบ่นหูชาแน่ๆ"

"แต่ผมอยากไปส่งพี่นะ" กรัณย์ทำสีหน้าอ้อนๆ หวังให้อีกคนยอมให้ตนไปส่งที่มหาวิทยาลัย

"ไม่ต้องมาทำหน้าทำตาเลย ฉันไม่หลงกลนายหรอก"

"หวา! แย่จังถ้าเป็นสาวคนอื่นผมจีบติดไปนานแล้วนะเนี่ย"

"เจ้าชู้ให้มันน้อยๆ หน่อย สงสารป๊า ม๊านายจริงๆ"

"ผมไม่ได้เจ้าชู้สักหน่อย ไม่เชื่อลองคบกับผมก็ได้นะ"

พริมาแกล้งกลอกตามองบนใส่หนุ่มรุ่นน้องที่ชอบขายขนมจีบใส่เธอทุกวัน ถึงบางครั้งจะใจอ่อนให้บาง แต่เธอก็พยายามไม่ให้ความหวังเพราะรู้ว่าอย่างไรเรื่องของเธอกับกรัณย์ก็เป็นไปไม่ได้

"วันนี้ให้ผมไปส่งพี่นะ"

"เฮ้อ! ก็ได้" สุดท้ายเธอก็ต้องยอมอีกตามเคย ใครจะทนสายตาลูกหมาที่เขามองมาได้กันล่ะ แววตาอ้อนๆ แค่เห็นพลอยให้ใจสั่น

"เย้! งั้นผมไปเตรียมตัวก่อนนะ เจอกันหน้าหมู่บ้านนะครับ" กรัณย์รีบวิ่งเข้าบ้านไปแต่งตัวให้เรียบร้อย พริมาส่ายหน้าน้อยๆ ก่อนจะเข้าไปหยิบกระเป๋าแล้วเดินออกจากบ้านไปยืนคอยที่จุดนัดพบของทั้งคู่

พริมาเรียนมหาวิทยาลัยปีสอง ส่วนกรัณย์กำลังใกล้จบชั้นมัธยม อายุของทั้งคู่ห่างกันสองปี ด้วยความที่เจอหน้ากันมาตั้งแต่ยังจำความไม่ได้ ทั้งคู่ถูกปลูกฝังมาว่าต้องเกลียดกัน ทว่าไม่รู้เป็นไงมาไงถึงทำให้กรัณย์ตามติดพี่สาวข้างบ้านแจ พอยิ่งโตก็เริ่มเผยความแพรวพราวหว่านเสน่ห์ใส่พี่สาวข้างบ้านไม่เว้นวัน

"รถมารับแล้วครับพี่สาวคนสวย" รถจักรยานยนต์คันใหญ่แบบที่หลายคนเรียกว่า บิ๊กไบค์ จอดเทียบด้านข้างก่อนที่คนขับจะเปิดหมวกกันน็อกออกมาทักทาย

"เอาหมวกมาสิ" พริมาแบมือขอหมวกกันน็อกประจำตำแหน่งของตนเองที่กรัณย์โกหกพ่อแม่ว่าเป็นหมวกของเพื่อน

"ผมใส่ให้"

"ไม่ต้อง เอามาเดี๋ยวใส่เอง"

"บอกว่าจะใส่ให้ไง" กรัณย์ไม่ยอมยื่นหมวกให้แต่กลับออกแรงดึงแขนคนตัวเล็กให้ขยับเข้ามาใกล้แล้วจัดการสวมหมวกกันน็อกให้เสร็จสรรพโดยไม่ลืมเช็กความปลอดภัยของหมวกให้อีกด้วย

"เรียบร้อย"

"ขอบใจ"

"ขึ้นมาเลยครับ" มือหนาตบเบาะรถเบาๆ เรียกให้อีกคนขึ้นมา

พริมาก้าวขึ้นรถคันใหญ่ด้วยความทุลักทุเลแต่สุดท้ายก็สำเร็จ โชคดีที่เธอใส่กระโปรงพลีทเลยทำให้คร่อมได้ง่าย หากใส่ทรงเอมีหวังกระโปรงขาดวิ่นพอดี จะนั่งท่าผู้หญิงก็เสี่ยงหงายหลังตกลงไปอีก

"กอดเอวผมไว้ให้ดีนะ รถผมมันแรง" ว่าจบไม่ทันขาดคำก็บิดรถออกไปทันที หญิงสาวรีบคว้าเอวสอบกอดไว้แน่น

กรัณย์ก้มมองมือที่กอดเอวแน่นก่อนที่รอยยิ้มจะเผยอยู่ภายใต้หมวกกันน็อกแล้วเริ่มผ่อนความเร็วลงเพื่อความปลอดภัย เขาไม่อยากพาเธอมาเสี่ยงอันตรายด้วยถึงแม้ตอนขับคนเดียวจะบิดชนิดที่ว่ามิดไมล์ก็ตาม

ถึงจะยังเรียนมัธยมแต่อายุของกรัณย์ก็สามารถสอบใบขับขี่รถจักรยานยนต์และยังได้รับใบอนุญาตสำหรับรถบิ๊กไบค์แบบถูกกฎหมาย เขาเองก็อยากรีบโตเร็วๆ จะได้ทำงานเก็บเงินพาพี่สาวคนสวยไปเที่ยวในที่ที่อยากไป

"ถึงแล้วครับผม" รถจักรยานยนต์คันใหญ่จอดเทียบหน้าตึกคณะของพี่สาวข้างบ้าน

"แป๊บนะ ถอดไม่ออก" พริมาตั้งใจจะถอดหมวกกันน็อกคืนให้เจ้าของ แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ถอดไม่ออกเสียที

"เดี๋ยวถอดให้"

"นี่ ทะลึ่งแล้ว!" เธอรีบปรามกับคำพูดกำกวมสองแง่สองง่ามของคนตรงหน้า

"อะไร ผมหมายถึงหมวกกันน็อก พี่นั่นแหละคิดไปไกลคนเดียว" กรัณย์ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ชอบใจที่ทำให้พริมาโกรธได้ เพราะเวลาเธอโมโหมันดูน่ารักจริงๆ

"รีบๆ ถอดสิ เดี๋ยวก็ไปเรียนสายหรอก"

"ครับ จะถอดเดี๋ยวนี้แหละครับ" มือหนาแกล้งยื่นไปจับกระดุมเสื้อนักศึกษาของเธอแทนที่จะจับหมวกกันน็อค

"กาย! ฉันจะทุบนายจริงๆ นะ"

"ครับๆ ถอดจริงๆ แล้ว ฮ่าๆ" ชายหนุ่มหัวเราะร่านึกเอ็นดูมือเล็กๆ ของเธอที่ยกขึ้นเตรียมจะทุบเขา

กรัณย์จัดการถอดหมวกกันน็อกให้ด้วยความเบามือกลัวจะไปพันกับผมสวยๆ ของเธอเข้า เมื่อถอดเสร็จมือหนาก็ช่วยจัดทรงผมให้เธออย่างกับเป็นเรื่องที่ทำประจำ

"ไปละนะ นายก็รีบไปเรียนได้แล้วจะสายแล้ว"

"ตอนเย็นขอมารับนะ"

"ไม่ต้องมาหรอก วันนี้ฉันเลิกบ่ายโมง"

"งั้นบ่ายโมงผมมารับพี่"

"จะบ้าหรือไง นายยังเรียนอยู่เลย" โรงเรียนของกรัณย์เลิกสี่โมงครึ่งแล้วเขาจะออกมาก่อนได้อย่างไร

"จะเรียนจบแล้วอาจารย์ไม่มีอะไรจะสอนแล้ว งั้นบ่ายโมงรอตรงนี้นะ ห้ามไปไหนนะ ถ้าผมมาไม่เจอพี่โดนแน่" ชายหนุ่มคาดโทษขู่ๆ เพราะกลัวพริมาจะหนีกลับก่อน

"รีบไปโรงเรียนได้แล้ว"

เมื่อคล้อยหลังรุ่นน้องแสนเอาแต่ใจ หญิงสาวแอบลอบยิ้มคนเดียวก่อนจะรีบหุบยิ้มทันควัน เธอเองก็ชอบที่มีกรัณย์อยู่ข้างๆ แบบนี้ แต่คงไม่ดีแน่ถ้าที่บ้านของเธอกับเขารู้เข้า