บทที่ 7

ยามที่ฟื้นตื่นขึ้นมาอีกครั้ง นางก็ถูกความอับชื้น เย็นชืด และกลิ่นคาวเลือดอันคุ้นเคยเข้าโอบล้อมตัวนางเอาไว้

เป็นกองอาญา

“ฟื้นแล้วหรือ?” ผู้คุมหน้าตาเหี้ยมเกรียมคนหนึ่งเดินเข้ามา ในมือถือเหล็กนาบเนื้อที่เผาจนแดงจัด “คุณหนูญาติผู้น้องกำชับไว้ ให้ต้อนรับท่านอย่างดีเป็นเวลาสามวัน พระชายา ล่วงเกินแล้ว!”

ต่อจากนั้น ทั้งเหล็กร้อน เฆี่ยนตี น้ำเกลือ การลงทัณฑ์ด้วยเข็ม...

การทรมานที่คุ้นเคย ถูกกระหน่ำลงบนเรือนร่างที่เต็มไปด้วยบาดแผลของนางทีละอย่าง

เหล่าผู้คุมได้รับคำสั่งพิเศษจากเสิ่นเยว่หนิง ลงมือได้อย่างพอเหมาะพอดี ทั้งต้องการให้นางเจ็บปวดเจียนตาย แต่ก็จะไม่ปล่อยให้นางตายในทันที

ตลอดสามวัน ทุกเสี้ยววินาทียาวนานราวกับร้อยปี

เฉิงสือยวนกัดฟันแน่น ไม่เอ่ยปากขอชีวิต ไม่ร่ำไห้คร่ำครวญ ทำเพียงเบิกตาสีหม่นไร้แววคู่นั้น จ้องมองผนังหินที่มีน้ำซึมอยู่ตรงเพดานห้องขัง

เซียวหลินยวน…

นี่คือการลงโทษที่ท่านมอบให้งั้นหรือ?

นี่คือวิธีที่ท่านจะพยายามรักข้างั้นหรือ?

พลบค่ำวันที่สาม เฉิงสือยวนที่บาดแผลเต็มตัวและลมหายใจรวยริน ก็ถูกโยนกลับมาตรงหน้าประตูเรือนข้างของจวนอ๋องราวกับเศษขยะชิ้นหนึ่ง

นางฝืนทนรักษาลมหายใจเฮือกสุดท้าย ใช้มือที่เลือดเนื้อแหลกลาญจนดูไม่ได้ ค่อยๆ คลานเข้าไปในเรือนทีละนิด

เพิ่งจะคลานข้ามธรณีประตูไป ก็ยินเสียงฝีเท้าดังขึ้น

เซียวหลินยวนเดินเข้ามา เห็นเฉิงสือยวนนอนหมอบอยู่บนพื้น ในสภาพที่เลือดโชกไปทั้งตัวจนแทบจำสภาพเดิมไม่ได้

“สือยวน?! ก็แค่ไปคัดคัมภีร์สามวัน ทำไมถึงทำตัวเองให้อยู่ในสภาพแบบนี้ได้?”

ทันทีที่มือของเขาสัมผัสแขนของนาง เฉิงสือยวนก็สะบัดมือเขาออกอย่างแรง ราวกับถูกอสรพิษกัด!

การเคลื่อนไหวไปรั้งบาดแผล เจ็บเสียจนนางต้องสูดหายใจเข้าลึกๆ ด้วยความทรมาน เหงื่อกาฬผุดซึมทั่วหน้าผาก

มือของเซียวหลินยวนชะงักค้างกลางอากาศ สีหน้าขรึมลงอย่างเห็นได้ชัด “เฉิงสือยวน เจ้าเป็นอะไรไปกันแน่? ข้าคือสามีของเจ้านะ! มีเรื่องอะไรก็บอกข้าได้!”

สามีงั้นหรือ?

เฉิงสือยวนหมอบอยู่บนพื้น ตั้งสติอยู่ครู่ใหญ่ จึงค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองเขา

ดวงตาคู่นั้นที่เคยสดใสเปล่งประกาย ยามนี้เหลือเพียงความเหน็ดเหนื่อยและความหมดอาลัยตายอยากอันไร้ที่สิ้นสุด

“ได้” นางพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและขาดห้วง “ข้าจะบอก”

“เสิ่นเยว่หนิงติดสินบนคนขับรถม้า แล้วส่งข้าเข้าไปในกองอาญา”

“ข้าถูกลงทัณฑ์อย่างหนักอยู่ในนั้นถึงสามวัน”

ทุกๆ คำพูด ราวกับถูกเค้นออกมาจากลำคออย่างยากลำบาก พร้อมกับปนฟองเลือดออกมาด้วย

เซียวหลินยวนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ใบหน้าจะแสดงความรู้สึกไม่อยากเชื่อออกมา “กองอาญางั้นหรือ? เยว่หนิงเนี่ยนะ? เป็นไปไม่ได้หรอก! เยว่หนิงจิตใจดีงาม ขนาดมดตัวเดียวก็ยังไม่กล้าเหยียบให้ตาย จะไปทำเรื่องแบบนั้นได้อย่างไร? ต้องเป็นเจ้าที่...”

“ใส่ร้ายนางอีกแล้วใช่ไหม?” เฉิงสือยวนพูดต่อครึ่งประโยคหลังแทนเขา

นางเห็นความคลางแคลงและความไม่เชื่อใจโดยไม่ปิดบังเลยสักนิดบนใบหน้าของเขา แล้วหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะยิ่งนานก็ยิ่งดังขึ้น ทว่าน้ำตากลับไหลรินลงมาตามหางตา ปะปนไปกับคราบเลือดบนใบหน้า

นางกำลังคาดหวังอะไรอยู่กันแน่?

เซียวหลินยวนมองสภาพของนางที่ทั้งร้องไห้ทั้งหัวเราะเช่นนี้ ในใจพลันรู้สึกเหมือนมีเสี้ยนหนามทิ่มแทงเข้ามาอย่างแรงจนอึดอัดไปหมด

“เอาเถอะ” น้ำเสียงของเขาอ่อนลง “เรื่องนี้...เอาเข้าจริงๆ เจ้าเป็นฝ่ายผิดก่อนนะ หากเจ้าคิดว่าการที่ข้าสั่งลงโทษให้เจ้าไปคัดคัมภีร์มันไม่ถูกต้อง เอาอย่างนี้ไหม พรุ่งนี้ข้าได้หยุดพัก จะพาเจ้าออกไปเที่ยวเล่นนอกเมือง เจ้ามิใช่...เคยพูดอยู่ตลอดหรือว่าอยากไปดูใบเฟิงที่เขาซีซาน? ถึงตอนนี้จะไม่ใช่ช่วงใบไม้เปลี่ยนสี แต่ทิวทัศน์บนเขาก็ไม่เลวเลยนะ”

เขาคิดว่า นี่คือการยอมถอยและเป็นความเมตตาอย่างมากแล้ว

เฉิงสือยวนหยุดหัวเราะ นางเงยหน้าที่นองไปด้วยน้ำตาขึ้นมองเขา

“ไม่ต้องหรอก หากท่านรู้สึกผิดจริงๆ ก็คืนแผ่นเกราะคุ้มใจที่ข้าเคยให้ท่านกลับมาเถอะ”

หัวใจของเซียวหลินยวนพลันกระตุกวูบอย่างแรง!

แผ่นเกราะคุ้มใจชิ้นนั้น เป็นของขวัญวันเกิดที่นางมอบให้เขาในปีนั้น นางบอกว่าในสนามรบศาสตราวุธไร้ความเมตตา ต้องการให้เขาสวมติดตัวไว้ตลอดเวลา เพื่อคุ้มครองให้เขาปลอดภัย

ตอนนั้นเขาไม่ได้ใส่ใจเลยสักนิด เพียงรับไว้ส่งๆ ทว่าต่อมาเมื่อคราวถูกลอบสังหาร แผ่นเกราะคุ้มใจชิ้นนี้กลับช่วยชีวิตเขาไว้ได้จริงๆ นับแต่นั้นเป็นต้นมา เขาจึงสวมติดตัวมาโดยตลอด

ตั้งแต่ถุงหอม จนถึงแผ่นเกราะคุ้มใจ...ทำไมตั้งแต่กลับมา นางถึงค่อยๆ ทวงคืนสิ่งของทุกอย่างที่เคยมอบให้เขาไปทีละชิ้น!

ลำคอของเขาตีบตัน “ไฉนเจ้าถึงเอาแต่ทวงของเก่าพวกนี้คืน? หากเจ้าโกรธ ข้าสามารถ...”

“เอามาให้ข้า” เฉิงสือยวนเพียงแค่พูดซ้ำ คำพูดฟังดูอ่อนล้าแต่แน่วแน่ไม่ยอมถอย

เซียวหลินยวนเห็นสายตาที่ยังคงดึงดันของนาง ในใจพลันรู้สึกถึงความผิดปกติและความกังวลใจที่เริ่มก่อตัวหนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ

เขาไม่อยากคืนให้

แต่เมื่อเห็นสภาพเลือดโชกไปทั้งตัวของนาง สุดท้ายเขาก็ปลดจี้แผ่นเกราะคุ้มใจที่สวมติดตัวอยู่ออก แล้ววางลงบนมือนาง

เฉิงสือยวนกำไว้แน่น แล้วหันหลังเดินจากไปทันที

“สือยวน!” เซียวหลินยวนตะโกนเรียกนางไว้ “พะ...พวกเราคุยกันดีๆ ได้หรือไม่?”

เฉิงสือยวนไม่ได้หันกลับมา เอ่ยเพียงว่า “เซียวหลินยวน ระหว่างเรา ไม่มีอะไรที่ต้องคุยกันอีกแล้ว”