Short
พอนางจากไป ชายสามคนก็เริ่มเสียใจ

พอนางจากไป ชายสามคนก็เริ่มเสียใจ

Par:  หวูยูComplété
Langue: Thai
goodnovel4goodnovel
9Chapitres
8.3KVues
Lire
Bibliothèque

Partager:  

Report
Overview
Catalog
Scanner le code pour lire sur l'application

ในปีที่ 20 ของกลยุทธ์ ฉันเปลือยเปล่าและถูกขันไว้บนเตียงเป็นเวลาเก้าเดือนกว่าจะให้กำเนิดลูกได้ ทว่าสามคนที่ฉันทำกลยุทธ์ให้นั้นกลับดูดเลือดลูกของฉันเพื่อเอาไปทำยาให้กับนางเอก หลังจากรู้เรื่องทุกอย่างแล้วฉันก็น้ำตาไหลไม่หยุด จากดนั้นก็รีบใช้คะแนนสุดท้ายที่เหลือเพื่อเปลี่ยนภารกิจ โดยแลกกับสิบสองชั่วยามสุดท้ายเพื่อทวงคืนทุกสิ่งที่เคยมอบให้พวกเขา ในชั่วยามที่สาม ฉันคลานข้ามเตียงตะปูและเซ็นเอกสารหย่ากับสามีที่คบกันมาห้าปี เขายิ้มอย่างเย็นชา กล่าวหาว่าฉันคิดเพ้อฝันที่พยายามใช้วิธีนี้เพื่อดึงดูดความสนใจจากเขา ในชั่วยามที่หก ฉันทุบจี้หยกที่เป็นสัญลักษณ์ของมิตรภาพในวัยเยาว์ระหว่างฉันกับเพื่อนสนิทของฉันให้เป็นชิ้นๆ ส่วนเขาก็รีบร้อนที่จะนำสมุนไพรที่ฉันเก็บได้จากหน้าผาสูงร้อยวาอย่างยากลำบากเพื่อไปช่วยชีวิตนางเอกซึ่งเป็นสุดที่รักในใจของเขา ในชั่วยามที่เก้า ท่านพ่อจับตัวฉันเข้าไปในจวน และใช้จดหมายการตัดขาดความสัมพันธ์ได้แลกกับเลือดในหัวใจของฉันตั้งสามชาม ฉันกำลังนอนล้มลงกับพื้นอย่างอ่อนแอ แต่ระบบกลับแจ้งเตือนในขณะนี้ [การยุติความสัมพันธ์เป็นพ่อลูกมีผลบังคับใช้แล้ว และขาของสามี ความสามารถทางวรรณกรรมของเพื่อนสนิท และสุขภาพของพ่อก็ถูกถอนออก...]

Voir plus

Chapitre 1

บทที่ 1

浴室からシャワーの音が聞こえてくる。

森川拓海(もりかわ たくみ)がシャワーを浴びているのだ。

午前3時。

さっき帰宅したばかりだった。

森川知佳(もりかわ ちか)は浴室の扉の前に立っていた。話したいことがあったのだ。

これから相談しようとしていることを、彼が聞いてくれるだろうか。少し不安になった。

どう話しかけようかと迷っていると、中から妙な音が聞こえてきた。

耳を澄ませて、やっと理解した。拓海が一人でしていることの音だった……

荒い息づかいと押し殺したうめき声。胸を重いハンマーで叩かれたような衝撃が走った。苦しみが波のように押し寄せてくる。その痛みに息が詰まった。

今日は二人の結婚記念日で、結婚して5年が経つ。それなのに夫婦として一度も……

結局、自分で済ませることを選んでも、私には触れたくないということなのか?

彼の息づかいがさらに荒くなる中、限界まで我慢したような低い声で果てた。「結衣……」

この一言が、心を完全に砕いた。

頭の中で何かが音を立てて崩れ、すべてが粉々になった。

必死に口を押さえ、声を漏らさないよう振り返った瞬間、よろめいた。洗面台にぶつかって床に倒れてしまった。

「知佳?」中から拓海の声がした。まだ息が整わず、必死に抑えようとしているのが分かったが、呼吸は荒いままだった。

「あ……お手洗いに行こうと思って、シャワー中だなんて知らなくて……」苦しい言い訳をしながら、慌てて洗面台につかまって立ち上がろうとした。

でも焦れば焦るほど、みじめになっていく。床も洗面台も水で濡れていた。やっとの思いで立ち上がったとき、拓海が出てきた。白いバスローブを慌てて羽織って乱れていたが、腰の紐だけはしっかりと結ばれていた。

「転んだのか?俺が手伝うよ」彼女を抱き上げようとした。

痛みで涙が溢れそうになったが、それでも彼の手を振り払った。そして意地を張って、「大丈夫、一人でできるから」と言った。

そして再び滑りそうになりながら、足を引きずって寝室へと逃げ帰った。

「逃げる」という表現は決して大げさではない。

拓海と結婚したこの5年間、知佳はずっと逃げ続けていた。

外の世界から逃げ、周囲の視線から逃げ、そして拓海の憐憫の視線からも逃げていた――拓海の妻が足の不自由な人だなんて。

足の不自由な人が、端正で事業も成功している拓海と釣り合うはずがない。

でも彼女にも以前は健康で美しい脚があったのに……

拓海もすぐに出てきて、やさしい口調で心配そうに尋ねた。「痛くないか?見せてくれ」

「大丈夫」知佳は布団を引き寄せ、自分のみじめさと一緒に布団の中に身を隠した。

「本当に大丈夫か?」彼は本当に心配していた。

「うん」彼女は背中を向けて、強くうなずいた。

「じゃあもう寝るか?お手洗いに行きたかったんじゃなかったのか?」

「もう行きたくない。寝ましょうか?」知佳は小さく言った。

「わかった。そうそう、今日は俺たちの記念日だから、君にプレゼントを買ったんだ。明日開けて、気に入るかどうか見てくれ」

「うん」知佳は答えた。プレゼントはベッドサイドに置かれており、もう見ていた。ただ、開けなくても中身がわかる。

毎年同じ大きさの箱で、中には全く同じ時計が入っている。

知佳の引き出しには、誕生日プレゼントと合わせて、すでに9個の同じ時計が眠っており、これが10個目だった。

会話はそこで途切れ、彼は電気を消して横になった。空気中にボディソープの湿った香りが漂っていた。でもベッドの沈み込みをほとんど感じなかった。2メートルの大きなベッドで、彼女がこちら側に寝て、彼は向こう側の端に横になっている。二人の間にはまだ3人が寝られるほどの距離があった。

二人とも結衣という名前を口にすることはなく、ましてや彼が浴室でしていたことについても触れなかった。まるで、何も起こらなかったかのように。

知佳は固まったまま仰向けに横たわり、ただ目の奥がヒリヒリと痛むのを感じていた。

結衣、立花結衣(たちばな ゆい)は彼の大学の同級生で、初恋であり、憧れの人だった。

大学卒業のとき、結衣は海外に行き、二人は別れた。拓海は一時期立ち直れず、毎日酒に溺れていた。

知佳と拓海は中学の同級生だった。

中学時代からひそかに彼を好きだった。

その頃、拓海は学校一のイケメンで、クールな優等生だった。一方知佳は芸術系の生徒だった。美しくはあったが、美しい女の子は大勢いた。成績がすべてだった学生生活において、芸術系の生徒はそれほど目立たず、偏見を持たれることさえあった。

だから、それは彼女だけの片思いで、いつか彼の前に立てる日が来るなんて思ったこともなかった。

芸術大学のダンス学科を卒業して夏休みに実家に帰っていた時、落ち込んでいる拓海と再会するまでは。

その夜も拓海は酔っぱらっており、ふらふらと歩いていた。横断歩道を渡るとき信号を見ておらず、一台の車がブレーキも間に合わず突っ込んできた。彼を突き飛ばしたのは彼女だった。心配で彼の後をついていた知佳が、彼を押しのけて自分が車にはねられたのだった。

知佳はダンス専攻で、大学院への推薦も決まっていた。

しかし、この交通事故で、足は不自由になった。

もう二度と踊ることができなくなった。

その後、拓海は酒をやめ、知佳と結婚した。

知佳に対して罪悪感を抱き続け、感謝し続け、優しい言葉をかけ続けた。でも同時に冷淡で水のように冷たく、そしてたくさんのプレゼントをくれ、たくさんのお金をくれた。

ただ一つだけ、愛してはくれなかった。

知佳は、時間がすべてを癒してくれると思っていたし、時間がすべてを薄れさせてくれるとも思っていた。

しかし想像もしなかったのは、5年が過ぎても、彼は「結衣」という名前をこれほど深く心に刻んでいるということだった。さらには、自分で処理するときでさえ、呟いているのはその名前だということだった。

結局は私があまりにも愚かで世間知らずだったのだ……

一睡もできず、スマホの中のそのメールを、この夜100回は見返した。

海外のある大学からの大学院入学許可通知で、今夜彼と相談するつもりだったこと――私が海外の大学院に行くことは可能かどうか?

しかし今となっては、拓海と相談する必要はなさそうだった。

5年間の結婚生活、数え切れない眠れぬ夜。それがついにこの瞬間から終わりに向かって歩み始めるのだ。

拓海が起きたとき、知佳はまだ寝たふりをしていた。外で家政婦の中村さんと話している声が聞こえた。「今夜は接待があるから、彼女には待たずに休むよう伝えて」

言い終えると、彼はまた部屋に戻ってきて様子を見た。知佳は布団をかぶっており、涙で枕が濡れていた。

普段拓海が会社に行くときは、知佳が彼の着る服をコーディネートして脇に置いておき、彼はそれを着るだけだった。

しかし今日はそれをしなかった。

拓海は自分でクローゼットに行って着替え、会社に向かった。

知佳はそのとき目を開け、ただ目がひどく腫れぼったいのを感じた。

スマホのアラームが鳴った。

それは自分で設定した時間で、起きて英語を読む時間だった。

結婚後の知佳は、足のことで9割の時間を家に閉じこもっていた。もう外出することはない。一日の時間を区切って、それぞれに何かすることを見つけて時間を潰すしかなかった。

スマホを手に取ってアラームを止め、それからさまざまなアプリを目的もなく見始めた。

頭の中はぼんやりと混乱していて、何も頭に入らなかった。

それが、ある動画アプリで突然一つの動画を見つけるまでは。

画面の中の人があまりにも見覚えがある……

もう一度アカウント名を見ると――結衣CC。

このおすすめ機能は……

投稿時間は、昨夜だった。

知佳が動画をタップすると、すぐに賑やかな音楽が響き、それから誰かが叫んでいる声が聞こえた。「いち、に、さん、結衣おかえり!乾杯!」

この声は、なんと拓海だった。

Déplier
Chapitre suivant
Télécharger

Dernier chapitre

Plus de chapitres

commentaires

Thanatcha
Thanatcha
พอมีชีวิตอยู่กลับไล่ให้ไปตาย พอตายจริงกลับเสียใจ อะไรวะ แต่ก็สมน้ำหน้าจ้าา
2026-01-08 22:12:17
0
0
9
บทที่ 1
“ปัง ปัง ปัง!”เสียงดอกไม้ไฟดังมาจากนอกหน้าต่างอย่างต่อเนื่อง และเสียงของระบบปลุกฉันให้ตื่นจากความเจ็บปวดของการคลอดบุตร [บุคคลที่ให้ทำกลยุทธ์นั้นรู้สึกผิดเนื่องจากเจ้านายเสียลูกไป และความก้าวหน้าของกลยุทธ์ถึง 10% ข้อความของระบบเหมือนกับค้อนใหญ่ที่กระแทกเข้าที่ใจของฉันโดยไม่สนใจว่าตัวเองเปลือยเปล่า ฉันก็คว้ามือสาวใช้ที่ยืนอยู่ฉันงๆ"ลูกของข้า!"สาวใช้ถูกฉันเรียกจนตกใจ และคุกเข่าลงกับพื้นพลางกระซิบ “คุณหนู...คุณหนูน้อยถูกพวกแม่ทัพนำตัวไปแล้วเจ้าค่ะ” “โดยบอกว่าเลือดของทารกแรกเกิดจะเป็นยาที่ดีที่สุด เลือดก็เลยถูกปล่อยออกไปหมดเพื่อทำยาให้กับคุณหนูอาเยว่แล้วเจ่าค่ะ” “จุดดอกไม้ไฟเหล่านี้เพื่อเฉลิมฉลองการฟื้นตัวของคุณหนูอาเยว่หรือ”ฉันตัวแข็งอยู่กับที่ เพียงรู้สึกว่าทุกคำพูดที่เข้ามาในหูนั้นต่างแสบแก้วหูมากทีเดียวถูกล่ามโซ่ไว้กับเตียง ลูกที่อุ้มท้องมาตั้งเก้าเดือน ยังไม่ได้ลืมตามาดูโลกก็ถูกท่านพ่อและท่านปู่ดูดเลือดให้หมดเสียก่อนด้วยความโกรธ ฉันจึงก้มลงไปพลางพ่นเลือดออกมาเต็มปากสาวใช้ตกใจมากจึงลุกขึ้นแล้วตะโกนด้วยความตื่นตระหนกทันทีเพื่อเรียกแม่ทัพ โดยทิ้งให้ฉันอยู่ในห้องมื
Read More
บทที่ 2
เว่ยจือชวนรู้สึกซาบซังใจกับฉันมากหลังจากรู้ว่าขาของเขาได้หายดีแล้ว ต่อมาเขาก็ฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ทั้งวันทั้งคืนอย่างหนักและในที่สุดก็ได้ประสบความสำเร็จ เขาถึงได้รับอนุญาตจากพ่อให้แต่งงานกับฉันแต่จุดเริ่มต้นของเรื่องก็เหมือนกับหนังสือนิทานแต่กลับไม่มีตอนจบที่มีความสุขในหนังสือนิยายเลยในตอนแรก เว่ยจือชวนและฉันก็เคยมีชีวิตรักใคร่ที่มีความสุข และกลยุทธ์ก็สูงถึง 85% เลยจนกระทั่งซูหรานหรานปรากฏตัวซูหรานรานเป็นเด็กกำพร้าที่พ่อของเธอพากลับมา ในสถานการณ์เดียวกันกับที่ต้องพึ่งพาคนอื่น ทำให้เว่ยจือชวนดูเหมือนจะได้เห็นตัวเองตอนยังเด็กเขาช่วยเหลือซูหรานรานซ้ำแล้วซ้ำอีกด้วยคำว่าความเห็นใจและตำหนิฉันไม่เข้าใจเขาจนกระทั่งในงานเลี้ยงหนึ่ง ซูหรานหรานถูกวางยาและเกือบจะสูญเสียความบริสุทธิ์ไป เว่ยจือชวนเป็นคนพบเรื่องนี้เข้าทันเวลาและได้ช่วยเหลือซูหรานหรานเอาไว้แต่ซูรานรานผู้รอดชีวิตมาได้ กลับหลั่งน้ำตาทันทีที่เห็นฉันเข้า “หรานหรานรู้ดีว่าสถานะของตนนั้นต่ำต้อย ข้ามักจะอ่อนข้อให้เพื่อความอยู่รอด” “เหตุใดท่านพี่ไม่ปล่อยหรานหรานไปเล่า”มันเป็นข้อกล่าวหาที่ไม่มีมูลความจริง และใครก็ตามที่พอมีสม
Read More
บทที่ 3
ฉันเพิกเฉยต่อเขา หลับตาพลางกัดฟันแล้วกลิ้งต่อไปเหงื่อปนกับเลือด ฉันคิดในใจอย่างเงียบๆ ว่าหนึ่งรอบ สองรอบ สามรอบ...ทุกสิ่งในอดีตแวบขึ้นมาในสมองฉันราวกับแสงวาบในกระทะ และในที่สุดก็สลายไปเหมือนเงาที่แตกสลายเมื่อสิ้นสุดเจ็ดรอบ เสื้อผ้าสีขาวบนร่างกายของฉันก็เต็มไปด้วยเลือดฉันลุกขึ้นด้วยความยากลำบาก และเว่ยจือชวนก็โยนข้อตกลงการหย่าให้ฉันด้วยสีหน้าซับซ้อนแล้วพูดอย่างเย็นชาว่า “ซูกุยหลี่ ในอนาคตอย่าคิดจะมาขอร้องข้าให้ยกเลิกข้อตกลงนี้จะดีกว่า”เมื่อมองดูแผนหลังที่เดินจากไปของเว่ยจือชวน ฉันคิดในใจอย่างเงียบๆ ว่าจะไม่มีอนาคตอีกแล้ว ไม่ว่าจะเป็นฉันหรือคุณก็ตามการหย่าได้ใช้เวลาไปสามชั่วยาม ฉันก็ปฏิเสธความหวังดีของเจ้าสำนักเขตจิงจ้าวที่เตรียมส่งฉันไปที่โหรหมอ จากนั้นก็รีบออกจากเมืองโดยไม่ลังเลใจทุ่งยาทั่วภูเขาและที่ราบส่งกลิ่นหอมของสมุนไพรออกมา และเสิ่นจี้โจวก็ขมวดคิ้วและมองมาที่ฉันอย่างไม่พอใจ “ซูกุยหลี่ เจ้ากำลังมาทำตัวน่าสงสารต่อหน้าข้าอีกหรือ”ฉันมองดูตัวเองทำเรือนร่างเต็มไปด้วยเลือด และเนื่องจากได้รับบาดเจ็บสาหัส จึงต้องหยิบกิ่งไม้มาพยุงตัวเองและเดินโซเซกว่าจะมาที่นี่ได้
Read More
บทที่ 4
ในตอนแรก เสิ่นจี้โจวและฉันมีจี้หยกคนละอัน แต่ตอนนี้พอต้องการตัดขาดความสัมพันธ์งั้นก็ต้องทำลายมันพร้อมกันด้วย“ซูกุยหลี่ ข้าแนะนำให้เจ้ารู้ตัวให้ดี”เสิ่นจี้โจวมองมาที่ฉันด้วยความรังเกียจและพูดประชดว่า“ข้ารู้ว่าเจ้าไม่พอใจที่เรานำลูกของเจ้าไปทำยาให้หรานหราน แต่นี่เป็นสิ่งที่เจ้าติดค้างหรานหราน” “หย่าสันติภาพกับเว่ยจือชวนก่อน แล้วให้ข้าคืนจี้หยกอีก ทำไม เจ้าเตรียมแก้แค้นหรานหรานหรือ”“ข้าจะบอกอะไรให้ ฝันไปเถอะนะ”ฉันรู้ว่าเสิ่นจี้โจวไม่ยอมคืนจี้หยกให้ฉัน ไม่ใช่เพราะเขาให้ความสำคัญกับมิตรภาพในอดีตของเรามากแค่ไหน แต่เพราะเขาแค่ชอบเหยียบย่ำทุกสิ่งที่ฉันต้องการเพื่อล้างแค้นให้ซูหรานหราน อันเป็นสุดที่รักของเขาพอนึกขึ้นว่าต้องเสียคะแนนให้กับคนแบบนี้ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเจ็บใจ“งั้นเจ้าบอกมาสิ ต้องทำยังไงถึงยอมคืนจี้หยกให้ข้า”“หรือว่าเจ้าไร้ความสามารถจนกลัวว่าข้าจะทำร้ายซูหรานหราน คนโปรดของเจ้าเพียงเพราะจี้หยก ทั้งๆ ที่นางมีคนมากมายที่คอยคุ้มครองเอาไว้เล่า?”เมื่อเผชิญหน้ากับการจ้องมองที่เยาะเย้ยของฉัน เสิ่นจี้โจวก็พูดด้วยความโกรธทันที“ซูกุยหลี่ เจ้ากล้าดียังไง”จากนั้นเขาก็ตระ
Read More
บทที่ 5
ด้วยความช่วยเหลือจากชาวบ้านเก็บยา ตอนที่ฉันกลับเมืองหลวงนั้นท้องฟ้ายังไม่มืดบาดแผลที่ถูกงูพิษกัดนั้นถูกเสื้อผ้าปกคลุมเอาไว้ แต่ความเจ็บปวดที่หายใจไม่ออกก็ไม่เคยจางหายไปไม่นานหลังจากที่ฉันเพิ่งเข้าไปในเมืองหลวง ก็มีกลุ่มคนเข้ามาจับตัวฉันเอาไว้ อีกฝ่ายใช้เชือกมัดมือและเท้าของฉันแน่น แล้วโยนฉันขึ้นรถม้าอย่างเกรี้ยวกราดรถม้านั้นแคบและถนนก็เป็นหลุมเป็นบ่อ และฉันก็ชนเข้ากับรถม้าอย่างควบคุมตนเองไม่ได้ เลือดก็ทะลักออกมาทีละนิดทีละน้อย และตอนแรกยังมีสติที่ชัดเจนอยู่นั้น ตอนนี้ก็ค่อยๆ ตาพร่ามัวไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร รู้แค่ว่ารถม้าถูกเปิดออก และฉันก็ถูกคนหลายคนลากออกไป พวกเขาโยนฉันลงไปที่พื้นเหมือนทิ้งขยะอย่างไรอย่างนั้น“ท่านโหว พาคุณหนูใหญ่มาแล้วขอรับ”ฉันพยายามเงยหน้าขึ้น และผ่านไปพักใหญ่กว่าจะฉันได้เห็นบุคคลนั้นอย่างชัดเจน “ซูกุยหลี่ เจ้ารู้ไหมว่าเรื่องที่เจ้าจะหย่ากับเว่ยจือชวนนั้นมันโดนคนอื่นหัวเราะเยาะยัไงกัน”ก่อนที่ฉันจะพูดอะไร พ่อของฉันก็ใช้เท้าเตะฉันล้มลงไปที่พื้นอย่างแรงใบหน้าที่มีแต่สีหน้าจริงจังตามปกติของเขา ตอนนี้เต็มไปด้วยความโกรธ"หัวเราะเยาะ"ฉันกระตุกมุมปาก ม
Read More
บทที่ 6
ฉันพยายามยืนขึ้น ยกมือขึ้นเพื่อเช็ดเลือดออกจากปากแล้วเลียมันกลิ่มคาวเลือดที่เข้มข้นมีรสเค็มเล็กน้อย พอชิมมันให้ดีๆ ดูเหมือนว่าจะมีรสขมด้วย ราวกับว่ามีน้ำตาปนอยู่ทั้งๆ ที่เขารู้ว่าฉันเพิ่งคลอดบุตรไม่นานและกลิ้งบนเตียงตะปูด้วย แต่ก็ไม่ลังเลที่จะขอเลือดหัวใจของฉันตั้งสามชาม เห็นได้ชัดว่านี่จะฆ่าฉันชัดๆ!“ดูสิ พวกท่านก็รู้ว่าข้าสนใจแต่ลูกเท่านั้น”ฉันดึงกริชออกมาจากเอวและปักมันลงบนพื้นเพื่อเป็นกำลังให้ตัวเองได้ลุกขึ้นยืน“ข้าสามารถให้เลือดหัวใจของข้าแก่ท่านได้”“แต่ข้าต้องการจดหมายตัดขาดความเป็นพ่อลูกกัน”“ไม่เช่นนั้น ท่านจะได้แค่เลือดหัวใจของคนตายเท่านั้น”"เจ้ากล้าหรือ"ท่านพ่อโกรธจัดขึ้นมาทันทีและรีบเข้ามาทุบตีฉันอีกครั้งแต่ฉันรีบเอากริชไปวางไว้ที่คอของฉันทันทีและตะโกนว่า“ทำไมข้าจะไม่กล้าล่ะ”“พวกเจ้าทำลายชื่อเสียงของข้า หลอกลวงข้า ข่มเหงข้า ทรมานข้า และแม้กระทั่งกล้าดูดเลือดลูกของข้าทั้งเป็น”“ทำไมข้าจะไม่กล้าล่ะ”“พวกเจ้าคิดว่าตนเองเป็นใครกัน”"หากแน่จริงก็ให้ตายพร้อมกันเลย"ราวกับว่าเขาตกใจกับท่าทางที่บ้าคลั่งของฉัน ท่านพ่อก็ตะลึงอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดด้วยสีหน้าไม่ส
Read More
บทที่ 7
“ท่านพ่ออยู่นี่นะ พวกเขาแค่ทำให้ลูกกลัวก็เท่านั้น ไม่เป็นไร”ท่านพ่อคุกเข่าอยู่หน้าเตียงของฉันและพยายามถูมือของฉันเพื่อทำให้มือที่เย็นๆ ของฉันจะได้อุ่นขึ้นหมอหลวงและหมอจากร้านฮ่วยเฉิงก็มาถึงในไม่ช้า แต่หลังจากที่ทุกคนตรวจชีพจรเสร็จแล้ว ต่างก็เหงื่อออกมาก“ท่านโหว คุณหนูใหญ่สิ้นหายใจแล้ว บัดนี้ทำอะไรไม่ได้แล้วขอรับ”“ขอแสดงความเสียใจด้วยขอรับ”เว่ยจือชวนที่เพิ่งเข้ามาก็ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งเมื่อได้ยินคำพูดนี้ หลังจากตั้งสติอยู่พักหนึ่งแล้วเขาก็รีบเตะหมอที่พูดคำพูดนั้น“เจ้าพูดเพ้อเจ้ออะไรกัน”เว่ยจือชวนคว้าหมอที่พูดอย่างนั้นแล้วถามจี้“เห็นได้ชัดว่าซูกุยหลี่ยังดีๆ อยู่ จะตายได้ยังไง”เสิ่นจี้โจวผลักหมอคนอื่นๆ ออกไป และก้าวไปข้างหน้าเพื่อตรวจชีพจรของฉันด้วยเขาเองแต่แล้วสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นไม่สู้ดีและพึมพำว่า“จะเป็นไปได้ยังไง?”หมอที่ถูกจับไว้ก็ขอความเมตตาครั้งแล้วครั้งเล่า และพูดด้วยหน้าตาบูดบึ้งว่า“คุณหนูใหญ่หญิงเพิ่งคลอดลูก และร่างกายยังอ่อนแออยู่”“ได้กลิ้งข้ามเตียงตะปูเหล็ก ทั้งยังถูกงูพิษกัดหลายที่ และถูกแทงที่หัวใจเพื่อดูดเลือด”“หนึ่งในสามอย่างนี้ก็มากพอที่อ
Read More
บทที่ 8
เสิ่นจี้โจวถึงกับนั่งกับพื้นอย่างสิ้นหวัง จากนั้นก็ระเบิดร้องไห้ออกมาอย่างหนักฉันมองดูสามคนนี้โดยไม่มีความรู้สึกแต่อย่างใดดูสิ เห็นได้ชัดว่าพวกเขาทั้งสามคนเป็นฆาตกรที่ฆ่าฉันชัดๆ แต่ตอนนี้ต่างก็พยายามหลบเลี่ยงความรับผิดชอบเห็นแก่ตัว ขี้ขลาด และเจ้าเล่ห์ระบบไม่เข้าใจอารมณ์ของมนุษย์และเพียงแค่กล่าวเสียใจว่า [เจ้านาย ถ้าคุณเปลี่ยนภารกิจเป็นวรรณกรรมคนตาย ก็มีโอกาสสูงที่จะทำสำเร็จ] ฉันหัวเราะออกมาและเยาะเย้ย“ให้ฉันลงโทษพวกเขาด้วยความตายของฉันเองงั้นเหรอ?”“ทำไมฉันและลูกของฉันต้องตายอย่างอนาถ แต่พวกเขาแค่ใช้ชีวิตอย่างทุกข์ใจก็เท่านั้น แถมยังเพลิดเพลินกับสุขภาพแข็งแรง อำนาจ ความมั่งคั่ง และชื่อเสียงที่ฉันนำมาให้พวกเขาล่ะ”“ระบบ นี่มันไม่ยุติธรรม”“ฆ่าคนไปแล้วก็ต้องได้รับผลกรรม”“ให้ฉันใช้ความตายของตัวเองไปเดิมพันกับความเสียใจของพวกเขา นั่นคือสิ่งที่คนโง่ถึงจะทำ”“จะเริ่มเอาทุกอย่างกลับคืนเมื่อไหร่กัน”เมื่อเห็นว่าฉันหงุดหงิดขึ้นมา ระบบก็ตอบกลับอย่างรวดเร็ว[ใกล้จะถึงเวลาแล้ว]ไม่นานฉันก็เข้าใจว่าเวลาที่ระบบกำลังพูดถึงนั้นคืออะไรฉันตายแล้ว แต่งานศพจะจัดที่ไหนมันกลายเป็นป
Read More
บทที่ 9
หลังจากที่ทุกอย่างถูกเปิดเผยแล้ว ทั่วทั้งเมืองหลวงก็ตกใจมาก และต่างก็อุทานว่าสองแม่ลูกอย่างซูหรานหรานไม่ธรรมดาเลยเมื่อฮ่องเต้ถามว่าจะจัดการกับซูหรานหรานอย่างไร ท่านพ่อซึ่งนิ่งเงียบมาเป็นเวลานานจึงเอ่ยปากว่าจะรับซูหรานหรานกลับฮ่องเต้ก็ช่วยไม่ได้ ถอนยศถาบรรดาศักดิ์ของท่านพ่อ ไล่เว่ยจือชวนออกจากตำแหน่งแต่เดิมซูหรานหรานคิดว่าท่านพ่อเห็นแก่ความสัมพันธ์ที่อยู่ด้วยกันหลายปี จึงจึงพนางกลับจวนแม้ว่าฮ่องเต้จะให้ความกดดันก็ตามจนกระทั่งนางเห็นเว่ยจือชวนและเสิ่นจี้โจว ในที่สุดนางก็ตระหนักว่ามันมิใช่อย่างที่นางคิดในเวลานี้ เนื่องจากการยกเลิกจากระบบ ร่างกายของท่านพ่อค่อยๆ กลับไปสู่ลักษณะที่อ่อนแอและเจ็บปวดในก่อนหน้านี้ขาของเว่ยจือชวนก็พิการและได้แต่นั่งบนรถเข็นเท่านั้น ทางจวกแม่ทัพได้ไล่เขาออกไปแล้วตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว ให้พี่ชายเขาเข้ามารับช่วงต่อและเสิ่นจี้โจวกจากคนมากความสามารถในเมืองหลวงกลายเป็นคนธรรมดาในชั่วข้ามคืน ตระกูลเสิ่นรังเกียจเขาเป็นคนไร้ค่าและไล่เขาออกจากบ้าน แต่แล้วให้น้องชายที่เกิดจากอนุที่มีความสามารถเป็นทายาทสืบทอดตระกูลจากนั้นผู้คนในเมืองหลวงก็นึกขึ้นมาได้ว่าจริงๆ แล้
Read More
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status