Short
พอนางจากไป ชายสามคนก็เริ่มเสียใจ

พอนางจากไป ชายสามคนก็เริ่มเสียใจ

작가:  หวูยู참여
언어: Thai
goodnovel4goodnovel
9챕터
8.3K조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

ในปีที่ 20 ของกลยุทธ์ ฉันเปลือยเปล่าและถูกขันไว้บนเตียงเป็นเวลาเก้าเดือนกว่าจะให้กำเนิดลูกได้ ทว่าสามคนที่ฉันทำกลยุทธ์ให้นั้นกลับดูดเลือดลูกของฉันเพื่อเอาไปทำยาให้กับนางเอก หลังจากรู้เรื่องทุกอย่างแล้วฉันก็น้ำตาไหลไม่หยุด จากดนั้นก็รีบใช้คะแนนสุดท้ายที่เหลือเพื่อเปลี่ยนภารกิจ โดยแลกกับสิบสองชั่วยามสุดท้ายเพื่อทวงคืนทุกสิ่งที่เคยมอบให้พวกเขา ในชั่วยามที่สาม ฉันคลานข้ามเตียงตะปูและเซ็นเอกสารหย่ากับสามีที่คบกันมาห้าปี เขายิ้มอย่างเย็นชา กล่าวหาว่าฉันคิดเพ้อฝันที่พยายามใช้วิธีนี้เพื่อดึงดูดความสนใจจากเขา ในชั่วยามที่หก ฉันทุบจี้หยกที่เป็นสัญลักษณ์ของมิตรภาพในวัยเยาว์ระหว่างฉันกับเพื่อนสนิทของฉันให้เป็นชิ้นๆ ส่วนเขาก็รีบร้อนที่จะนำสมุนไพรที่ฉันเก็บได้จากหน้าผาสูงร้อยวาอย่างยากลำบากเพื่อไปช่วยชีวิตนางเอกซึ่งเป็นสุดที่รักในใจของเขา ในชั่วยามที่เก้า ท่านพ่อจับตัวฉันเข้าไปในจวน และใช้จดหมายการตัดขาดความสัมพันธ์ได้แลกกับเลือดในหัวใจของฉันตั้งสามชาม ฉันกำลังนอนล้มลงกับพื้นอย่างอ่อนแอ แต่ระบบกลับแจ้งเตือนในขณะนี้ [การยุติความสัมพันธ์เป็นพ่อลูกมีผลบังคับใช้แล้ว และขาของสามี ความสามารถทางวรรณกรรมของเพื่อนสนิท และสุขภาพของพ่อก็ถูกถอนออก...]

더 보기

1화

บทที่ 1

“Berhenti!”

Harger baru saja bersiap pergi usai menyelesaikan satu pekerjaan pasti.

Ketika memalingkan separuh wajah. Tiba – tiba dorongan dari sikap defensif membuatnya harus terdesak di tengah kerumunan gedung maskapai, menghadapi sekelompok orang dengan setelan jaket kulit mengincar langkahnya yang menggebu setelah kesengajaan dari aksi menubrukkan diri kepada seorang pria beruban.

Dia tak pernah mengira jika pria sudah berumur masih memiliki kepekaan yang utuh, sehingga semudah itu menyadari sesuatu telah hilang dari saku jas saat Harger mencurinya dengan cepat. Sebuah benda kecil, berbentuk seperti sebuah disk yang kini berada di tangan Harger.

“Berhenti, Nona!”

“Dalam hitungan kesepuluh kau akan dikepung.”

Harger mencoba mengabaikan satu perintah ganjil, terasa seperti sauh yang mencegahnya melangkah pergi. Derap – derap kaki saling mengetuk tak pernah terjeda. Dia menjadi cemas. Memutuskan untuk mencari cara apa pun sampai melihat seorang pria matang—berdiri seorang diri sebagai umpan yang tepat.

“Oh ... maaf.”

Tubuh tersebut sangat padat, imbasnya Harger terdorong beberapa kali sebelum berhenti. Dia sempat melakukan kontak mata bersama pria pemilik sorot kelam, yang diam tidak mengatakan apa pun, bahkan setelah pria itu tertabrak.

“Apa yang kalian mau dariku?”

Harger berbalik badan ketika lengannya disentuh oleh jemari kasar pengawal yang dia ketahui sudah berjarak sangat dekat.

“Kembalikan barang yang kau ambil.”

“Barang yang kuambil?” tanyanya, bersikap seolah dia adalah gadis muda yang hijau terhadap tudingan berdasar itu.

“Geledah!”

Secara naluri Harger mengangkat kedua tangan saat tubuhnya dieksplorasi oleh dua orang bergiliran. Napasnya berembus lega saat tidak ada apa pun yang ditemukan dan mereka mulai berbincang.

“Aku bisa membuat laporan atas tuduhan palsu yang kalian lakukan.”

Harger menantang dengan berani. Mereka mungkin akan meminta maaf sehingga dia menuntut kesendirian yang nyaman lebih dulu. Menyaksikan bahu – bahu besar itu menjauh dengan debaran bertalu – talu hebat di dadanya.

Syukurlah, ada sebuah keuntungan saat dia segera memindahkan hasil curian itu ke saku jas miliki pria ....

“Di mana dia?” Harger bergumam di tengah kehampaan harapan. Benda hasil curian sangat penting untuk segera diserahkan kepada ‘broker’, orang yang bertugas menjadi perantara antara klien dan pemberi jasa.

Dengan kehilangan pria yang mengantongi disk tersebut. Harger akan kehilangan uang dan kepercayaan. Dia harus segera menemukan pria asing itu.

“Kau mencari ini?”

Harger berusaha mengingat sosok tinggi dengan rambut hitam yang gelap, tetapi secara mengejutkan dia didatangi oleh pria yang sekarang memamerkan sesuatu di hadapannya.

Dia menelan ludah kasar. “Kembalikan.” Segera bergerak cepat ingin merenggut benda yang gagal digapai.

“Untuk alasan apa aku harus mengambalikan ini padamu?”

“Karena benda itu milikku.”

“Milikmu?” Tatapan itu datar saat sedang bertanya. “Tapi menurut analisisku, ini milik seseorang yang akan melakukan penerbangan hari ini. Kau mencurinya dan berniat untuk membuatku ikut terjebak.“

Nada arogansi begitu kentara dari aksen pria tersebut. Secara tidak langsung mengundang Harger untuk berpikir lebih dalam.

“Kembalikan saja. Aku akan membayarmu sangat besar.”

“Aku tidak menerima suapan.”

Harger jelas melakukan kesalahan ketika dia tahu ... bahkan bisa menilai dengan baik seperti apa pria yang sedang dia hadapi. Meskipun, menurutnya menawarkan uang tetap menjadi jalan pintas.

“Katakan saja berapa uang yang kau mau!”

“Kau mencuri untuk uang, bukan? Lalu bagaimana mungkin aku percaya jumlah uang yang akan kau bayar.”

“Itu bisa dibicarakan nanti. Sekarang serahkan benda itu padaku.”

“Tidak.”

Sebuah penegasan yang mantap. Harger benar – benar dituntut untuk berpikir keras. Bagaimana dan dimulai dari langkah seperti apa untuk merenggut kembali benda curian itu. Sorot matanya melirik lekat – lekat saku sebelah mana yang kini mengantongi harapan Harger.

Dia sedang memasang siasat. Menunggu pria di hadapannya lengah, lalu bertindak persis keahlian merampas yang baik.

“Tidak semudah itu, Signorina.”

Gerakan lengan berotot dan padat lebih luwes dari bayangan Harger. Disk itu kembali digenggam pria yang dia hadapi. Sangat erat. Dan Harger menyadari ini bukan-lah prospek yang baik. Dia gagal. Sekarang berada dalam cengkeraman berbahaya—terjepit cukup erat di bagian dada untuk kemudian bersikeras menggeliat di tengah dekapan yang sama.

“Lepaskan aku!”

“Siapa namamu?” Suara berat itu berbisik di samping wajah Harger. Wangi memabukkan dari sisi maskulinitas berada di luar kendalinya. Makin berusaha lepas, Harger menerima kurungan yang gila – gilaan mengikat.

“Untuk apa kau tahu namaku?”

Paling tidak, merahasiakan identitas adalah hal terpenting saat ini.

“Kau bukan orang Italia, benar? Di mana kau tinggal, Signorina?”

Selama beberapa hari mengenali situasi di Italia. Harger mengerti bahwa orang – orang di sini akan melakukan sapaan antara satu sama lain dengan khusus. Dia juga memahami beberapa perbedaan dengan mudah.

“Di mana aku tinggal bukan urusanmu, Signore.”

“Luar biasa. Untuk sesaat aku merasa takjub atas sikap keras kepalamu.”

“Bahkan rasa takjubmu tidak membuatmu melepaskanku.”

Harger tidak berusaha melakukan negosiasi, tetapi dia sedang memanfaatkan kesempatan untuk memenangkan perhatian pria asing penuh perhitungan tersebut.

Menemukan sesuatu untuk memerdekakan diri sendiri adalah keberuntungan yang secara ajaib membuat Harger terdorong. Pria itu terlihat meraba saku celana kain—melotot tajam pada dompet dalam genggaman Harger.

“Kembalikan.”

“Kita akan bertukar jika kau mau. Kukembalikan dompetmu, dan kau ... bisa serahkan benda itu padaku.”

Sorot mata di hadapan Harger menajam. “Signorina, kau harus tahu di mana kau berada.”

“Ya. Aku tahu. Tunggu sebentar ....”

Harger mengambil posisi mundur pelan – pelan. Membuka isi dompet itu untuk menemukan kartu identitas pria asing di hadapannya.

“Don Amadeu Halker.”

Mula – mula Harger mengeja nama tersebut menggunakan cara bicara yang santai. Lalu menurun pada tanggal lahir, memastikan sekali lagi bahwa wajah dan tahun kelahiran pria asing ini memang pas. Matang di usia 33.

Namun setelah mengetahui kedua informasi demikian, untuk kali terakhir, Harger telah menemukan hal mengejutkan mengenai profesi.

Pria itu seorang ....

Hakim.

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기

리뷰

Thanatcha
Thanatcha
พอมีชีวิตอยู่กลับไล่ให้ไปตาย พอตายจริงกลับเสียใจ อะไรวะ แต่ก็สมน้ำหน้าจ้าา
2026-01-08 22:12:17
0
0
9 챕터
บทที่ 1
“ปัง ปัง ปัง!”เสียงดอกไม้ไฟดังมาจากนอกหน้าต่างอย่างต่อเนื่อง และเสียงของระบบปลุกฉันให้ตื่นจากความเจ็บปวดของการคลอดบุตร [บุคคลที่ให้ทำกลยุทธ์นั้นรู้สึกผิดเนื่องจากเจ้านายเสียลูกไป และความก้าวหน้าของกลยุทธ์ถึง 10% ข้อความของระบบเหมือนกับค้อนใหญ่ที่กระแทกเข้าที่ใจของฉันโดยไม่สนใจว่าตัวเองเปลือยเปล่า ฉันก็คว้ามือสาวใช้ที่ยืนอยู่ฉันงๆ"ลูกของข้า!"สาวใช้ถูกฉันเรียกจนตกใจ และคุกเข่าลงกับพื้นพลางกระซิบ “คุณหนู...คุณหนูน้อยถูกพวกแม่ทัพนำตัวไปแล้วเจ้าค่ะ” “โดยบอกว่าเลือดของทารกแรกเกิดจะเป็นยาที่ดีที่สุด เลือดก็เลยถูกปล่อยออกไปหมดเพื่อทำยาให้กับคุณหนูอาเยว่แล้วเจ่าค่ะ” “จุดดอกไม้ไฟเหล่านี้เพื่อเฉลิมฉลองการฟื้นตัวของคุณหนูอาเยว่หรือ”ฉันตัวแข็งอยู่กับที่ เพียงรู้สึกว่าทุกคำพูดที่เข้ามาในหูนั้นต่างแสบแก้วหูมากทีเดียวถูกล่ามโซ่ไว้กับเตียง ลูกที่อุ้มท้องมาตั้งเก้าเดือน ยังไม่ได้ลืมตามาดูโลกก็ถูกท่านพ่อและท่านปู่ดูดเลือดให้หมดเสียก่อนด้วยความโกรธ ฉันจึงก้มลงไปพลางพ่นเลือดออกมาเต็มปากสาวใช้ตกใจมากจึงลุกขึ้นแล้วตะโกนด้วยความตื่นตระหนกทันทีเพื่อเรียกแม่ทัพ โดยทิ้งให้ฉันอยู่ในห้องมื
더 보기
บทที่ 2
เว่ยจือชวนรู้สึกซาบซังใจกับฉันมากหลังจากรู้ว่าขาของเขาได้หายดีแล้ว ต่อมาเขาก็ฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ทั้งวันทั้งคืนอย่างหนักและในที่สุดก็ได้ประสบความสำเร็จ เขาถึงได้รับอนุญาตจากพ่อให้แต่งงานกับฉันแต่จุดเริ่มต้นของเรื่องก็เหมือนกับหนังสือนิทานแต่กลับไม่มีตอนจบที่มีความสุขในหนังสือนิยายเลยในตอนแรก เว่ยจือชวนและฉันก็เคยมีชีวิตรักใคร่ที่มีความสุข และกลยุทธ์ก็สูงถึง 85% เลยจนกระทั่งซูหรานหรานปรากฏตัวซูหรานรานเป็นเด็กกำพร้าที่พ่อของเธอพากลับมา ในสถานการณ์เดียวกันกับที่ต้องพึ่งพาคนอื่น ทำให้เว่ยจือชวนดูเหมือนจะได้เห็นตัวเองตอนยังเด็กเขาช่วยเหลือซูหรานรานซ้ำแล้วซ้ำอีกด้วยคำว่าความเห็นใจและตำหนิฉันไม่เข้าใจเขาจนกระทั่งในงานเลี้ยงหนึ่ง ซูหรานหรานถูกวางยาและเกือบจะสูญเสียความบริสุทธิ์ไป เว่ยจือชวนเป็นคนพบเรื่องนี้เข้าทันเวลาและได้ช่วยเหลือซูหรานหรานเอาไว้แต่ซูรานรานผู้รอดชีวิตมาได้ กลับหลั่งน้ำตาทันทีที่เห็นฉันเข้า “หรานหรานรู้ดีว่าสถานะของตนนั้นต่ำต้อย ข้ามักจะอ่อนข้อให้เพื่อความอยู่รอด” “เหตุใดท่านพี่ไม่ปล่อยหรานหรานไปเล่า”มันเป็นข้อกล่าวหาที่ไม่มีมูลความจริง และใครก็ตามที่พอมีสม
더 보기
บทที่ 3
ฉันเพิกเฉยต่อเขา หลับตาพลางกัดฟันแล้วกลิ้งต่อไปเหงื่อปนกับเลือด ฉันคิดในใจอย่างเงียบๆ ว่าหนึ่งรอบ สองรอบ สามรอบ...ทุกสิ่งในอดีตแวบขึ้นมาในสมองฉันราวกับแสงวาบในกระทะ และในที่สุดก็สลายไปเหมือนเงาที่แตกสลายเมื่อสิ้นสุดเจ็ดรอบ เสื้อผ้าสีขาวบนร่างกายของฉันก็เต็มไปด้วยเลือดฉันลุกขึ้นด้วยความยากลำบาก และเว่ยจือชวนก็โยนข้อตกลงการหย่าให้ฉันด้วยสีหน้าซับซ้อนแล้วพูดอย่างเย็นชาว่า “ซูกุยหลี่ ในอนาคตอย่าคิดจะมาขอร้องข้าให้ยกเลิกข้อตกลงนี้จะดีกว่า”เมื่อมองดูแผนหลังที่เดินจากไปของเว่ยจือชวน ฉันคิดในใจอย่างเงียบๆ ว่าจะไม่มีอนาคตอีกแล้ว ไม่ว่าจะเป็นฉันหรือคุณก็ตามการหย่าได้ใช้เวลาไปสามชั่วยาม ฉันก็ปฏิเสธความหวังดีของเจ้าสำนักเขตจิงจ้าวที่เตรียมส่งฉันไปที่โหรหมอ จากนั้นก็รีบออกจากเมืองโดยไม่ลังเลใจทุ่งยาทั่วภูเขาและที่ราบส่งกลิ่นหอมของสมุนไพรออกมา และเสิ่นจี้โจวก็ขมวดคิ้วและมองมาที่ฉันอย่างไม่พอใจ “ซูกุยหลี่ เจ้ากำลังมาทำตัวน่าสงสารต่อหน้าข้าอีกหรือ”ฉันมองดูตัวเองทำเรือนร่างเต็มไปด้วยเลือด และเนื่องจากได้รับบาดเจ็บสาหัส จึงต้องหยิบกิ่งไม้มาพยุงตัวเองและเดินโซเซกว่าจะมาที่นี่ได้
더 보기
บทที่ 4
ในตอนแรก เสิ่นจี้โจวและฉันมีจี้หยกคนละอัน แต่ตอนนี้พอต้องการตัดขาดความสัมพันธ์งั้นก็ต้องทำลายมันพร้อมกันด้วย“ซูกุยหลี่ ข้าแนะนำให้เจ้ารู้ตัวให้ดี”เสิ่นจี้โจวมองมาที่ฉันด้วยความรังเกียจและพูดประชดว่า“ข้ารู้ว่าเจ้าไม่พอใจที่เรานำลูกของเจ้าไปทำยาให้หรานหราน แต่นี่เป็นสิ่งที่เจ้าติดค้างหรานหราน” “หย่าสันติภาพกับเว่ยจือชวนก่อน แล้วให้ข้าคืนจี้หยกอีก ทำไม เจ้าเตรียมแก้แค้นหรานหรานหรือ”“ข้าจะบอกอะไรให้ ฝันไปเถอะนะ”ฉันรู้ว่าเสิ่นจี้โจวไม่ยอมคืนจี้หยกให้ฉัน ไม่ใช่เพราะเขาให้ความสำคัญกับมิตรภาพในอดีตของเรามากแค่ไหน แต่เพราะเขาแค่ชอบเหยียบย่ำทุกสิ่งที่ฉันต้องการเพื่อล้างแค้นให้ซูหรานหราน อันเป็นสุดที่รักของเขาพอนึกขึ้นว่าต้องเสียคะแนนให้กับคนแบบนี้ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเจ็บใจ“งั้นเจ้าบอกมาสิ ต้องทำยังไงถึงยอมคืนจี้หยกให้ข้า”“หรือว่าเจ้าไร้ความสามารถจนกลัวว่าข้าจะทำร้ายซูหรานหราน คนโปรดของเจ้าเพียงเพราะจี้หยก ทั้งๆ ที่นางมีคนมากมายที่คอยคุ้มครองเอาไว้เล่า?”เมื่อเผชิญหน้ากับการจ้องมองที่เยาะเย้ยของฉัน เสิ่นจี้โจวก็พูดด้วยความโกรธทันที“ซูกุยหลี่ เจ้ากล้าดียังไง”จากนั้นเขาก็ตระ
더 보기
บทที่ 5
ด้วยความช่วยเหลือจากชาวบ้านเก็บยา ตอนที่ฉันกลับเมืองหลวงนั้นท้องฟ้ายังไม่มืดบาดแผลที่ถูกงูพิษกัดนั้นถูกเสื้อผ้าปกคลุมเอาไว้ แต่ความเจ็บปวดที่หายใจไม่ออกก็ไม่เคยจางหายไปไม่นานหลังจากที่ฉันเพิ่งเข้าไปในเมืองหลวง ก็มีกลุ่มคนเข้ามาจับตัวฉันเอาไว้ อีกฝ่ายใช้เชือกมัดมือและเท้าของฉันแน่น แล้วโยนฉันขึ้นรถม้าอย่างเกรี้ยวกราดรถม้านั้นแคบและถนนก็เป็นหลุมเป็นบ่อ และฉันก็ชนเข้ากับรถม้าอย่างควบคุมตนเองไม่ได้ เลือดก็ทะลักออกมาทีละนิดทีละน้อย และตอนแรกยังมีสติที่ชัดเจนอยู่นั้น ตอนนี้ก็ค่อยๆ ตาพร่ามัวไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร รู้แค่ว่ารถม้าถูกเปิดออก และฉันก็ถูกคนหลายคนลากออกไป พวกเขาโยนฉันลงไปที่พื้นเหมือนทิ้งขยะอย่างไรอย่างนั้น“ท่านโหว พาคุณหนูใหญ่มาแล้วขอรับ”ฉันพยายามเงยหน้าขึ้น และผ่านไปพักใหญ่กว่าจะฉันได้เห็นบุคคลนั้นอย่างชัดเจน “ซูกุยหลี่ เจ้ารู้ไหมว่าเรื่องที่เจ้าจะหย่ากับเว่ยจือชวนนั้นมันโดนคนอื่นหัวเราะเยาะยัไงกัน”ก่อนที่ฉันจะพูดอะไร พ่อของฉันก็ใช้เท้าเตะฉันล้มลงไปที่พื้นอย่างแรงใบหน้าที่มีแต่สีหน้าจริงจังตามปกติของเขา ตอนนี้เต็มไปด้วยความโกรธ"หัวเราะเยาะ"ฉันกระตุกมุมปาก ม
더 보기
บทที่ 6
ฉันพยายามยืนขึ้น ยกมือขึ้นเพื่อเช็ดเลือดออกจากปากแล้วเลียมันกลิ่มคาวเลือดที่เข้มข้นมีรสเค็มเล็กน้อย พอชิมมันให้ดีๆ ดูเหมือนว่าจะมีรสขมด้วย ราวกับว่ามีน้ำตาปนอยู่ทั้งๆ ที่เขารู้ว่าฉันเพิ่งคลอดบุตรไม่นานและกลิ้งบนเตียงตะปูด้วย แต่ก็ไม่ลังเลที่จะขอเลือดหัวใจของฉันตั้งสามชาม เห็นได้ชัดว่านี่จะฆ่าฉันชัดๆ!“ดูสิ พวกท่านก็รู้ว่าข้าสนใจแต่ลูกเท่านั้น”ฉันดึงกริชออกมาจากเอวและปักมันลงบนพื้นเพื่อเป็นกำลังให้ตัวเองได้ลุกขึ้นยืน“ข้าสามารถให้เลือดหัวใจของข้าแก่ท่านได้”“แต่ข้าต้องการจดหมายตัดขาดความเป็นพ่อลูกกัน”“ไม่เช่นนั้น ท่านจะได้แค่เลือดหัวใจของคนตายเท่านั้น”"เจ้ากล้าหรือ"ท่านพ่อโกรธจัดขึ้นมาทันทีและรีบเข้ามาทุบตีฉันอีกครั้งแต่ฉันรีบเอากริชไปวางไว้ที่คอของฉันทันทีและตะโกนว่า“ทำไมข้าจะไม่กล้าล่ะ”“พวกเจ้าทำลายชื่อเสียงของข้า หลอกลวงข้า ข่มเหงข้า ทรมานข้า และแม้กระทั่งกล้าดูดเลือดลูกของข้าทั้งเป็น”“ทำไมข้าจะไม่กล้าล่ะ”“พวกเจ้าคิดว่าตนเองเป็นใครกัน”"หากแน่จริงก็ให้ตายพร้อมกันเลย"ราวกับว่าเขาตกใจกับท่าทางที่บ้าคลั่งของฉัน ท่านพ่อก็ตะลึงอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดด้วยสีหน้าไม่ส
더 보기
บทที่ 7
“ท่านพ่ออยู่นี่นะ พวกเขาแค่ทำให้ลูกกลัวก็เท่านั้น ไม่เป็นไร”ท่านพ่อคุกเข่าอยู่หน้าเตียงของฉันและพยายามถูมือของฉันเพื่อทำให้มือที่เย็นๆ ของฉันจะได้อุ่นขึ้นหมอหลวงและหมอจากร้านฮ่วยเฉิงก็มาถึงในไม่ช้า แต่หลังจากที่ทุกคนตรวจชีพจรเสร็จแล้ว ต่างก็เหงื่อออกมาก“ท่านโหว คุณหนูใหญ่สิ้นหายใจแล้ว บัดนี้ทำอะไรไม่ได้แล้วขอรับ”“ขอแสดงความเสียใจด้วยขอรับ”เว่ยจือชวนที่เพิ่งเข้ามาก็ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งเมื่อได้ยินคำพูดนี้ หลังจากตั้งสติอยู่พักหนึ่งแล้วเขาก็รีบเตะหมอที่พูดคำพูดนั้น“เจ้าพูดเพ้อเจ้ออะไรกัน”เว่ยจือชวนคว้าหมอที่พูดอย่างนั้นแล้วถามจี้“เห็นได้ชัดว่าซูกุยหลี่ยังดีๆ อยู่ จะตายได้ยังไง”เสิ่นจี้โจวผลักหมอคนอื่นๆ ออกไป และก้าวไปข้างหน้าเพื่อตรวจชีพจรของฉันด้วยเขาเองแต่แล้วสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นไม่สู้ดีและพึมพำว่า“จะเป็นไปได้ยังไง?”หมอที่ถูกจับไว้ก็ขอความเมตตาครั้งแล้วครั้งเล่า และพูดด้วยหน้าตาบูดบึ้งว่า“คุณหนูใหญ่หญิงเพิ่งคลอดลูก และร่างกายยังอ่อนแออยู่”“ได้กลิ้งข้ามเตียงตะปูเหล็ก ทั้งยังถูกงูพิษกัดหลายที่ และถูกแทงที่หัวใจเพื่อดูดเลือด”“หนึ่งในสามอย่างนี้ก็มากพอที่อ
더 보기
บทที่ 8
เสิ่นจี้โจวถึงกับนั่งกับพื้นอย่างสิ้นหวัง จากนั้นก็ระเบิดร้องไห้ออกมาอย่างหนักฉันมองดูสามคนนี้โดยไม่มีความรู้สึกแต่อย่างใดดูสิ เห็นได้ชัดว่าพวกเขาทั้งสามคนเป็นฆาตกรที่ฆ่าฉันชัดๆ แต่ตอนนี้ต่างก็พยายามหลบเลี่ยงความรับผิดชอบเห็นแก่ตัว ขี้ขลาด และเจ้าเล่ห์ระบบไม่เข้าใจอารมณ์ของมนุษย์และเพียงแค่กล่าวเสียใจว่า [เจ้านาย ถ้าคุณเปลี่ยนภารกิจเป็นวรรณกรรมคนตาย ก็มีโอกาสสูงที่จะทำสำเร็จ] ฉันหัวเราะออกมาและเยาะเย้ย“ให้ฉันลงโทษพวกเขาด้วยความตายของฉันเองงั้นเหรอ?”“ทำไมฉันและลูกของฉันต้องตายอย่างอนาถ แต่พวกเขาแค่ใช้ชีวิตอย่างทุกข์ใจก็เท่านั้น แถมยังเพลิดเพลินกับสุขภาพแข็งแรง อำนาจ ความมั่งคั่ง และชื่อเสียงที่ฉันนำมาให้พวกเขาล่ะ”“ระบบ นี่มันไม่ยุติธรรม”“ฆ่าคนไปแล้วก็ต้องได้รับผลกรรม”“ให้ฉันใช้ความตายของตัวเองไปเดิมพันกับความเสียใจของพวกเขา นั่นคือสิ่งที่คนโง่ถึงจะทำ”“จะเริ่มเอาทุกอย่างกลับคืนเมื่อไหร่กัน”เมื่อเห็นว่าฉันหงุดหงิดขึ้นมา ระบบก็ตอบกลับอย่างรวดเร็ว[ใกล้จะถึงเวลาแล้ว]ไม่นานฉันก็เข้าใจว่าเวลาที่ระบบกำลังพูดถึงนั้นคืออะไรฉันตายแล้ว แต่งานศพจะจัดที่ไหนมันกลายเป็นป
더 보기
บทที่ 9
หลังจากที่ทุกอย่างถูกเปิดเผยแล้ว ทั่วทั้งเมืองหลวงก็ตกใจมาก และต่างก็อุทานว่าสองแม่ลูกอย่างซูหรานหรานไม่ธรรมดาเลยเมื่อฮ่องเต้ถามว่าจะจัดการกับซูหรานหรานอย่างไร ท่านพ่อซึ่งนิ่งเงียบมาเป็นเวลานานจึงเอ่ยปากว่าจะรับซูหรานหรานกลับฮ่องเต้ก็ช่วยไม่ได้ ถอนยศถาบรรดาศักดิ์ของท่านพ่อ ไล่เว่ยจือชวนออกจากตำแหน่งแต่เดิมซูหรานหรานคิดว่าท่านพ่อเห็นแก่ความสัมพันธ์ที่อยู่ด้วยกันหลายปี จึงจึงพนางกลับจวนแม้ว่าฮ่องเต้จะให้ความกดดันก็ตามจนกระทั่งนางเห็นเว่ยจือชวนและเสิ่นจี้โจว ในที่สุดนางก็ตระหนักว่ามันมิใช่อย่างที่นางคิดในเวลานี้ เนื่องจากการยกเลิกจากระบบ ร่างกายของท่านพ่อค่อยๆ กลับไปสู่ลักษณะที่อ่อนแอและเจ็บปวดในก่อนหน้านี้ขาของเว่ยจือชวนก็พิการและได้แต่นั่งบนรถเข็นเท่านั้น ทางจวกแม่ทัพได้ไล่เขาออกไปแล้วตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว ให้พี่ชายเขาเข้ามารับช่วงต่อและเสิ่นจี้โจวกจากคนมากความสามารถในเมืองหลวงกลายเป็นคนธรรมดาในชั่วข้ามคืน ตระกูลเสิ่นรังเกียจเขาเป็นคนไร้ค่าและไล่เขาออกจากบ้าน แต่แล้วให้น้องชายที่เกิดจากอนุที่มีความสามารถเป็นทายาทสืบทอดตระกูลจากนั้นผู้คนในเมืองหลวงก็นึกขึ้นมาได้ว่าจริงๆ แล้
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status