พอนางจากไป ชายสามคนก็เริ่มเสียใจ

“ปัง ปัง ปัง!”

เสียงดอกไม้ไฟดังมาจากนอกหน้าต่างอย่างต่อเนื่อง และเสียงของระบบปลุกฉันให้ตื่นจากความเจ็บปวดของการคลอดบุตร

[บุคคลที่ให้ทำกลยุทธ์นั้นรู้สึกผิดเนื่องจากเจ้านายเสียลูกไป และความก้าวหน้าของกลยุทธ์ถึง 10%

ข้อความของระบบเหมือนกับค้อนใหญ่ที่กระแทกเข้าที่ใจของฉัน

โดยไม่สนใจว่าตัวเองเปลือยเปล่า ฉันก็คว้ามือสาวใช้ที่ยืนอยู่ฉันงๆ

"ลูกของข้า!"

สาวใช้ถูกฉันเรียกจนตกใจ และคุกเข่าลงกับพื้นพลางกระซิบ

“คุณหนู...คุณหนูน้อยถูกพวกแม่ทัพนำตัวไปแล้วเจ้าค่ะ”

“โดยบอกว่าเลือดของทารกแรกเกิดจะเป็นยาที่ดีที่สุด เลือดก็เลยถูกปล่อยออกไปหมดเพื่อทำยาให้กับคุณหนูอาเยว่แล้วเจ่าค่ะ”

“จุดดอกไม้ไฟเหล่านี้เพื่อเฉลิมฉลองการฟื้นตัวของคุณหนูอาเยว่หรือ”

ฉันตัวแข็งอยู่กับที่ เพียงรู้สึกว่าทุกคำพูดที่เข้ามาในหูนั้นต่างแสบแก้วหูมากทีเดียว

ถูกล่ามโซ่ไว้กับเตียง ลูกที่อุ้มท้องมาตั้งเก้าเดือน ยังไม่ได้ลืมตามาดูโลกก็ถูกท่านพ่อและท่านปู่ดูดเลือดให้หมดเสียก่อน

ด้วยความโกรธ ฉันจึงก้มลงไปพลางพ่นเลือดออกมาเต็มปาก

สาวใช้ตกใจมากจึงลุกขึ้นแล้วตะโกนด้วยความตื่นตระหนกทันทีเพื่อเรียกแม่ทัพ โดยทิ้งให้ฉันอยู่ในห้องมืดตามลำพัง

เสียงของระบบที่เย็นชาและไร้อารมณ์

[เตือนเจ้านายว่าเวลาที่เหลือสำหรับกลยุทธ์มีเพียงสองปี และความคืบหน้าของกลยุทธ์ยังคงอยู่ที่ 10% เจ้านายให้สู้ๆ นะ]

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ฉันก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะอย่างเศร้าหมอง

เมื่อยี่สิบปีก่อน ฉันข้ามภพมาโลกนี้เนื่องจากฉันป่วยหนัก เพื่อทำกลยุทธ์ให้สำเร็จฉันจึงทำงานอย่างสุดความสามารถ ถึงขนาดคิดว่าที่พวกเขาขังฉันไว้บนเตียงก็เพื่อปกป้องฉัน

แต่ปรากฏว่าพวกเขาแค่กังวลว่าหากฉันรู้ว่าพวกเขาจะใช้ลูกของฉันเป็นยาแล้วจะแอบหนีไปก็เท่านั้น

สิ่งที่น่าขำที่สุดคือ ลูกของฉันถูกพวกเขาฆ่าด้วยวิธีที่โหดร้ายเช่นนี้ แต่กลับแค่แลกกับค่ากลยุทธ์เพียง 10% เท่านั้น

ฉันมันเป็นคนโง่ชัดๆ

เมื่อคิดถึงเด็กคนนั้น ฉันก็ค่อยๆ กำฝ่ามือแน่นขึ้น และดวงตาก็ฉายแววความเกลียดชังที่เข้ากระดูกดำ

“ระบบ ฉันต้องการเปลี่ยนภารกิจและเอาทุกสิ่งที่ฉันมอบให้พวกเขาคืนกลับมา!”

เสียงเย็นชาของระบบแสดงให้เห็นความลังเลอยู่บ้างในขณะนี้

[เจ้านาย คุณแน่ใจเหรอ? ]

[หากต้องการเอาทุกอย่างกลับคืน งั้นคุณต้องตัดความสัมพันธ์กับพวกเขาออก]

[แม้ว่าคุณจะทำไม่สำเร็จ คุณก็จะไม่สามารถกลับไปสู่โลกเดิมและมีร่างที่สมบูรณ์และแข็งแรงได้]

[และเวลาที่เหลือจะเป็นเพียงสิบสองชั่วยามสุดท้ายเท่านั้น]

ฉันตอบโดยไม่ลังเลว่า

"แน่ใจ"

ทันทีที่ฉันพูดคำนั้นเสร็จ ประตูก็ถูกผลักเปิดออก

“ซูกุยหลี่ เจ้ากำลังวุ่นวายอะไรอีกเล่า”

เว่ยจือชวนมองมาที่ฉันอย่างไม่พอใจพลางดุว่า

“เจ้าไม่รู้เหรือว่าหรานหรานเพิ่งหายป่วยแล้วยังต้องบำรุงร่างกายอีกหรือ?”

"เป็นคนขี้เหนียวเช่นนี้ ยังกล้ามาเทียบกับหรานหรานไปทุกเรื่อง"

ฉันนั่งอยู่บนเตียงพลางเงยหน้าขึ้นมองเว่ยจือชวน หัวใจที่เคยรู้สึกเจ็บปวดเพราะคำพูดเหล่านี้ แต่บัดนี้ก็ไร้อารมณ์อีกเลย

“ในเมื่อเจ้าคิดว่าข้าสู้ซูหรานหรานมิได้ งั้นเราก็หย่าโดยสันติภาพกันเถอะ”

“หย่าโดยสันติภาพงั้นหรือ?”

ราวกับว่าได้ยินเรื่องตลกไร้สาระอย่างไรอย่างนั้น จู่ๆ เว่ยจือชวนก็คว้าผมของฉันแล้วถามว่า

“ซูกุยหลี่ เจ้าอย่าคิดว่าข้าจะไม่รู้ว่าเจ้ากำลังเล่นอุบายอะไร”

“คิดจะใช้วิธีหย่ากับข้าเพื่อทำลายชื่อเสียงของหรานหราน แล้วบีบบังคับให้ข้ายอมประนีประนอมงั้นหรือ”

"เจ้าคู่ควรหรือ"

“ให้วางตัวเป็นฮูหยินแม่ทัพให้ดีๆ อย่ามาเล่นลูกไม้สกปรกพวกนี้กับข้า”

ทันทีที่เขาพูดจบ เว่ยจือชวนก็ลากฉันไปที่พื้นและพูดอย่างดุเดือดว่า

“หากยังมาโวยวายต่อไป ข้ามีวิธีมากมายที่จะทำให้เจ้าหุบปาก”

หน้าผากของฉันถูกกระแทกไปที่ขอบเตียงอย่างแรง ทันใดนั้นก็มีเลือดแดงสดไหลออกมา

สายตาของเว่ยจือชวนจ้องไปที่บาดแผลของฉันเพียงชั่วครู่ จากนั้นเขาก็ก้าวผ่านฉันโดยไม่ลังเลจากนั้นก็กระแทกประตูอย่างจัดด้วย

ฉันมองดูแผ่นหลังที่ไม่แยแสของเว่ยจือชวน จ่ๆ ฉันก็รู้สึกตลกอย่างยิ่ง

เว่ยจือชวนเป็นเป้าหมายแรกที่ฉันต้องทำกลยุทธ์ให้ เนื่องจากสถานะของเขาเป็นบุตรชายจากบ้านเล็กในจวนแม่ทัพ เขาถูกรังแกตั้งแต่ยังเด็ก ยิ่งไปกว่านั้นมีอยู่ครั้งหนึ่งที่เขาถูกโจมตีจนถูกหักขาออกไปทั้งสองข้างจึงเกือบเป็นพิการ จากนั้นก็หมดหวังกับชีวิตอีก

เป็นฉันที่ช่วยชีวิตเขาทันเวลา และหลังจากได้เห็นหนังสือที่เกี่ยวข้องกับศิลปะการต่อสู้ต่างๆ ในห้องของเขา ฉันเลยรู้สึกเห็นอกเห็นใจ จึงใช้คะแนนเพื่อแลกขาที่สมบูรณ์ให้เขาคู่หนึ่ง เพื่อที่ความปรารถนาของเขาจะเป็นจริงได้