CHAPTER 6 นักรบไม่อยากมีพ่อ

ชนะศึกกำหมัดแน่นเส้นเลือดบนหลังมือปูดนูน หลังได้รับฟังเรื่องราวทั้งหมดจากปากลูกน้องอุบัติเหตุในครั้งนั้น ไม่เพียงเกือบพรากชีวิตเขาไป

แต่มันยังพรากความทรงจำเกี่ยวกับพลอยรัมภาไปจนหมดสิ้นเขาจำเรื่องงาน จำธุรกิจ และผู้คนรอบตัวได้เกือบทั้งหมด แต่ผู้หญิงคนนั้นกลับหายไปจากความทรงจำราวกับไม่เคยมีตัวตน

ความจริงนั้นทำให้หัวใจของเขาหนักอึ้ง และเต็มไปด้วยความรู้สึกสับสน เพราะเขาไม่รู้เลยว่ารู้สึกอย่างไรกับพลอยรัมภา

ประตูห้องทำงานถูกเปิดออกอย่างแรงเสียงใสของนักรบดังลั่นห้อง พร้อมร่างอวบอ้วนที่วิ่งดุกดิกเข้ามา หลังฉวยจังหวะที่พลอยรัมภาเผลอเดินไปทำธุระ

“คุณพ่อครับ!”

เขาเงยหน้าไปมองทันที สายตาคมมองเด็กน้อยที่ยืนยิ้มแฉ่งอยู่ตรงหน้า สมองกำลังประมวลผลว่าเด็กคนนี้จะมาไม้ไหน

“เรียกใครว่าพ่อ” น้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่แฝงความเข้มจนคนฟังสะดุ้งนิดๆ

“เรียกพ่อไง” นักรบกะพริบตาปริบๆ

“อย่าเรียกฉันว่าพ่อ” ไม่รู้อะไรที่ทำให้เขาพูดออกไปแบบนั้น เมื่อเห็นความเสียใจในแววตาเล็กๆ คู่นั้น

“เรียกไม่ได้เหรอ” รอยยิ้มบนใบหน้าของนักรบค่อยๆ จางลง เขาเอียงคออย่างไม่เข้าใจแล้วแม่บอกให้เรียกแบบนั้นทำไม

“ไม่ได้” คราวนี้น้ำเสียงเข้มกว่าเดิม

นักรบเม้มปากคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าเหมือนเข้าใจอะไรบางอย่าง เขาก็ไม่อยากเรียกผู้ชายใจร้ายคนนี้ว่าพ่อเหมือนกัน

“อ๋อ เรียกพ่อไม่ได้ งั้นเรียกไอ้แก่ก็ได้” เด็กน้อยเงยหน้าขึ้น ก่อนยิ้มกว้างไม่เกรงกลัวสายตาของผู้ใหญ่

ทั้งห้องเงียบกริบชนะศึกถึงกับชะงักค้าง มือที่กำลังถือปากกาหยุดนิ่ง นักรบยังยิ้มใสไม่รู้เลยว่าตัวเองเพิ่งพูดอะไรออกไป

“พลอยรัมภาเลี้ยงลูกได้ดีจริงๆ”

“ขอบคุณที่ชมแม่ของนักรบ”

“ฉันประชด” เขาเอ่ยเสียงแข็ง มองหน้าเด็กคนนี้อีกครั้ง ซึ่งพอมองดีๆ เด็กคนนี้เหมือนเขาย่อส่วนในตอนเด็กไม่มีผิด

“นักรบทำไมแอบเข้ามา” พลอยรัมภารีบเข้ามาจับลูก หลังจากที่เผลอนิดหน่อยลูกก็แอบเข้ามาในห้องทำงานของเขา

ชายหนุ่มเห็นหญิงสาวเขาจึงโบกมือไล่ลูกน้องให้ออกไปจากบริเวณ สายตาของเขายังจ้องพลอยรัมภาตลอด ความสวยของอีกฝ่าย อาจทำให้ผู้ชายหลงได้เลย

“เธอสอนลูกได้ดีจริงๆ นะพลอย” เขาเรียกชื่อเล่นของเธอ

“นักรบไม่อยากมีพ่อแบบนี้ แม่เปลี่ยนพ่อให้นักรบได้ไหม” นักรบทำหน้าจะร้องไห้เมื่อผู้ใหญ่คนนี้พูดไม่เพราะ ชอบตะคอกเสียงดัง

“นักรบ” เธอจับมือลูกไว้

“เขาใจร้ายเสียงดังไม่เหมือนลุงเขตที่ชอบพูดเพราะๆ เรากลับบ้านกันนะแม่” เด็กน้อยร้องไห้ออกมา เพราะไม่มีเพื่อนเล่นเหมือนตอนที่อยู่บ้าน

“ถ้าแฟนใหม่เธอมันดีนักก็กลับไปหามันซะ!” เขาพูดอย่างประชดประชัน ไม่ชอบที่ลูกเอาแต่พูดชื่อผู้ชายคนอื่นต่อหน้าเขา

“ลูกยังเด็กคุณจะเอาอะไรมาก” พลอยรัมภาเถียงกลับทันที เมื่อเห็นชายหนุ่มทำหน้าดุใส่นักรบ

“ถ้าเธอไม่สอนให้ลูกไว้ใจคนอื่น เด็กมันจะรู้ไหม”

“ลูกยังรู้เลยว่าใครใจร้าย คุณที่แคบแม้แต่ลูกตัวเองก็ไม่หัดพูดเพราะๆ บ้าง”

บรรยากาศในห้องเงียบงันนักรบกอดคอแม่แน่น มองหน้าผู้ใหญ่ทั้งสองสลับไปมาอย่างไม่เข้าใจ พลอยรัมภาไม่คิดจะต่อความยาวสาวความยืดอีก เธออุ้มลูกขึ้นแนบอก ก่อนหันหลังเดินออกจากห้อง

พลอยรัมภาอุ้มนักรบเดินเข้าบ้านด้วยสีหน้าเหนื่อยล้า เหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นยังวนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุด เขาเคยเป็นคนอย่างไรก็เป็นอย่างนั้น

“ไม่คิดเลยว่าคุณจะเลวได้ถึงขนาดนี้” เสียงพึมพำเบาๆ หลุดออกมา พร้อมความผิดหวังที่เอ่อล้นในหัวใจ

“พลอยกลับมาแล้วเหรอ”

เสียงคุ้นเคยดังขึ้นจากหน้าบ้านเขตแดนรีบเดินเข้ามา เมื่อเห็นเธอกับนักรบกลับมาอย่างปลอดภัย สีหน้าที่เคร่งเครียดมาตลอดทั้งวันค่อยคลายลง

“พี่เขต” พลอยรัมภาฝืนยิ้ม

“นักรบกลับมาแล้วครับ”

เขตแดนมองสำรวจทั้งแม่และลูกอยู่ครู่หนึ่ง สายตาของเขายังคงจับจ้องแต่เด็กน้อยที่นั่งเล่นอยู่ไม่ไกล ก่อนเอ่ยถามอย่างลังเล

“ผู้ชายคนนั้นเป็นใครเหรอ”

“ทำไมเหรอคะ”

เขตแดนเม้มปากราวกับกำลังชั่งใจว่าจะพูดดีหรือไม่ เขาเองก็กลัวว่าสิ่งที่ตัวเองคิดจะเป็นความจริง สุดท้ายก็ถอนหายใจเบาๆ

“พี่ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า แต่อย่าหาว่าพี่เสียมารยาทนะ” เขามองหน้านักรบที่ยืนเกาะขาแม่ ก่อนหันกลับไปสบตาหญิงสาว

“พี่เขตจะพูดอะไรคะ” เธอรอฟังในสิ่งที่ชายหนุ่มจะพูดออกมา

“เขาหน้าเหมือนนักรบมากไม่สิ ต้องบอกว่านักรบ หน้าคล้ายเขามากกว่า”

เธอก้มมองลูกชาย ก่อนยกมือขึ้นลูบศีรษะเบาๆ ยิ่งนักรบโตขึ้น ใบหน้าของเด็กน้อยก็ยิ่งถอดแบบชนะศึกออกมาราวกับพิมพ์เดียวกัน

“คุณชนะศึกเป็นพ่อของน้องนักรบ” เธอตอบออกไปตรงๆ

รอยยิ้มบนใบหน้าของเขตแดนหายไปทันทีที่ได้ยินแบบนั้น หัวของเขาหนักอึ้งเหมือนมีคนเอาค้อนหนักๆ ทุบลงที่ศีรษะอย่างแรง

“เหรอครับ” กว่าเขาจะหาเสียงตัวเองเจอ ใบหน้าของเขาเศร้าหมองลงทันที

“พี่เขตไม่สบายเหรอคะ” เธอเห็นสีหน้าของเขาไม่สู้ดี

“พลอยกลับไปคืนดีกลับเขาเหรอ” ดูจากการแต่งตัวและรถที่ขับ เขารู้เลยว่านั่นไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน หน้าตาของนักรบหล่อตั้งแต่เด็ก

“เปล่าค่ะ พอดีพลอยมีเรื่องจำเป็นต้องให้เขาเซ็นรับรองบุตร”

“แต่นักรบไม่ชอบ เขาใจร้ายลุงเขตน่ารักกว่า” นักรบเอ่ยขึ้น พร้อมกับสายหน้าที่นึกถึงพ่อตัวเอง

“นักรบเข้าไปนั่งดูการ์ตูนก่อนไป แม่คุยกับลุงเขตอยู่” เธอเดินเข้าไปส่งลูกข้างในบ้าน และเดินกลับมา

“จบกันไม่ดีเหรอทำไมเขาเพิ่งกลับมา” เขตแดนตัดสินใจถามต่อ เขาใจชื้นขึ้นมาหน่อยที่รู้ว่าหญิงสาวไม่ได้คิดจะกลับไปหาพ่อของลูก

“เปล่าค่ะ เราไม่เคยรักกันเลยต่างหาก”

แต่ก็พลาดท้องขึ้นมาทั้งๆ ที่เธอกินยาคุมเป็นประจำ แต่ลูกไม่ใช่ความผิดพลาดของเธอ เขาเป็นของขวัญที่ดีที่สุดตอนที่เธอไม่เหลือใครเลย

“อ๋อ พี่ไม่ถามต่อแล้ว” เขาได้ยินแบบนั้นค่อยสบายใจขึ้นมา เมื่อรู้ว่าทั้งสองไม่ได้รักกัน

“พลอยรักเขาไหม”

“เขาเป็นที่พลอยไม่ควรให้ความรักแก่เขา เพราะเขาไม่คู่ควร” เธอตอบออกไปแม้ในใจจะเจ็บเพราะสิ่งที่พูดนั้นสวนทางกับหัวใจ

ชนะศึกที่ได้ยินถึงกับกำหมัดแน่นที่ได้ยินแบบนั้นจากปากของพลอยรัมภา เขารู้สึกเจ็บที่หัวใจจึงยกมือมาจับที่หน้าอกของตัวเอง ทนมองสองคนนั้นพลอดรักกันไม่ไหว

เขตแดนเอื้อมมือมาจับมือของพลอยรัมภาไว้แน่น ครั้งนี้เขาต้องรีบทำอะไรสักอย่างก่อนที่จะเสียพลอยรัมภาให้คนอื่น

“พี่เขตปล่อยมือพลอยก่อนค่ะ”

“พี่ระ...”

ผลัวะ!

หมัดหนักซัดเข้าที่ใบหน้าของเขตแดนเต็มแรง จนร่างสูงเซถอยไปหลายก้าว ชายหนุ่มยกมือแตะมุมปากที่แตก เลือดซึมออกมาเล็กน้อย ก่อนเงยหน้ามองคนที่ลงมือด้วยความงุนงง

“คุณทำอะไร!” พลอยรัมภารีบวิ่งเข้าไปขวางทั้งสองคนไว้

แต่ชนะศึกกำลังเดือดดาลจนขาดสติ เขาสะบัดมือผลักเธอออกไปโดยไม่ทันคิด

“โอ๊ย!” หญิงสาวเสียหลักล้มลงกับพื้น

“แม่!” นักรบตกใจจนร้องไห้เมื่อออกมาจากบ้านแล้วเห็นภาพนั้น รีบวิ่งเข้าไปหาแม่ทันที

“อะไรวะ! มึงเป็นใคร” ภาพนั้นทำให้เขตแดนสีหน้าเปลี่ยนในทันใด เขตแดนกำหมัดแน่น ความงุนงงแปรเปลี่ยนเป็นความโมโห

เขาไม่แม้แต่จะหันมาตอบดวงตาคมเต็มไปด้วยความเดือดดาล ขณะจ้องเขตแดนราวกับเป็นศัตรู เขาหันไปสั่งลูกน้องเสียงเรียบ

“ลากมันออกไป”

“ครับ” ลูกน้องหลายคนรีบเข้าประชิดตัวเขตแดนทันที

“ปล่อยดิวะ!” เขตแดนสะบัดตัวอย่างแรง แต่จำนวนคนที่มากกว่าทำให้ถูกล็อกแขนทั้งสองข้างไว้

พลอยรัมภารีบประคองตัวลุกขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธที่เขาชนะศึกทำแบบนั้นกับเพื่อนของเธอ

“พอได้แล้ว คุณไม่มีสิทธิ์มาทำร้ายคนอื่นแบบนี้” เธอตะโกนลั่น มองเขตแดนที่ถูกลากออกไปจากบ้านของเธอ

“มันจับมือเธอ ฉันมองออกว่ามันคิดอะไรกับเธอ” เขาหันมาสบตาเธอ แววตายังคุกรุ่น

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณ”

คำถามนั้นทำให้ชายหนุ่มชะงักไปเสี้ยววินาที เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเพียงเห็นผู้ชายอีกคนจับมือพลอยรัมภา ความโกรธถึงพลุ่งพล่านจนควบคุมตัวเองไม่ได้