Masuk“อื้มมมมม” คีนครางออกมา เมื่อสิ่งที่เกิดขึ้นตรงกันข้ามกับที่เขาคิดไว้ เมื่อตะวันขยับเป็นฝ่ายจูบเขาก่อน ซึ่งคีนก็เปิดทางรับอย่างเต็มใจและรุกกลับในทันที ริมฝีปากที่พบเจอกันดูดดื่มแลกเปลี่ยนพลัดกันลุกพลัดกันรับอยู่อย่างนั้น ตะวันแทบไม่รู้ตัวว่าตัวเองมานั่งอยู่บนตักของคีนตั้งแต่เมื่อไหร่ ทั้งๆที่คีนยังไม่ผละออกจาก ริมฝีปากอิ่มของเธอเลย เขาดูดรั้ง หยอกล้อ ท้าทาย ให้ตะวันหลงอยู่ในสัมผัสนั้น คีนกระชับให้ร่างกายตะวันเบียดแนบร่างกายเขามากขึ้น คีนยังไม่ขยับไปมากกว่าแค่จูบกระชากวิญญาณตะวัน พวกเขายังครบเครื่องการแต่งกายที่คีนสวมเสื้อกล้ามกับกางเกงขายาวผ้าเนื้อนุ่มสำหรับนอน
“ฮา ฮา...ฉันอยากกลับห้องตัวเองค่ะ” ตะวันหอบหายใจกับการจูบมาราธอนระหว่างเขากับเธอ
“ฉันเป็นเพื่อนเล่นของเธอเหรอ...มาทำให้อยากและมาจากไป” ตะวันยังนั่งอยู่ที่เดิม บนตักคีน เพราะเขาโอบรัดวงแขนกักตัวเธอไว้
“ฉันดีใจที่ได้ยินคุณพูดแบบนั้น ว่าฉันก็ทำให้คุณอยากเหมือนกัน แต่คุณไม่ประทับใจฉันมากพอที่ฉันอยากจะไปต่อ”
“หึ หึ” คีนหัวเราะเสียงในคอ ตะวันเป็นคนแรกที่พูดแบบนี้กับเขา “รู้มั้ยเธอไม่ควรสบประมาทผู้ชาย โดยเฉพาะเวลาแบบนี้ ที่เธอแต่งตัวยั่วผู้ชายคนนั้นในห้องนอนที่มีเตียงใหญ่และแข็งแรงมาก”
“แล้วคุณจะใช้เตียงใหญ่ที่แข็งแรงมากกับผู้หญิงแบบฉันเหรอคะ?”
“ใช่! และอาจจะไม่ใช่แค่เตียง บนโซฟาหนังตัวนี้ด้วย”
“แบบนั้นฉันคงครางนานน่าดู” ตะวันยิ้มยั่วคีน
“คราง! ก็เป็นคำที่น่าฟัง ถ้าปากเธอสามารถทำแบบนั้นได้” คีนพูดและดึงมือของตะวันเลื่อนลงต่ำ หายเข้าไปในขอบกาวเกงเนื้อนิ่มที่ปิดกั้นสิ่งตรงข้ามภายในนั้น
ตะวันเม้มปากแน่น เก็บความตื่นเต้นตื่นกลัวกับสิ่งที่เธอได้สัมผัสอยู่ตอนนี้ คีน กำลังข่มขวัญเธอ เขายิ้มมุมปาก เขากำลังหัวเราะเยาะเธอมากกว่าที่จะพึงพอใจ เพราะเธอตัวสั่นด้วยความกลัว กลัวเขาจริงๆ เพราะเธอกำลังจะเจอกับของจริง ไม่มีการล้อเล่นจากคีน
“คุณจะทำกับฉันจริงๆ เหรอคะ?”
“จริง”
“แล้วถ้าฉันไม่ยอมละคะ คุณจะบังคับฉันมั้ย?”
“ขึ้นอยู่กับสถานการณ์”
“สถานการณ์แบบไหนคะ”
“แบบที่ฉันหาตัวสำรองไม่ได้ และฉันไม่จบความรู้สึกของฉันด้วยตัวฉันเองด้วย”
“ตัวสำรอง...คุณหาได้เหรอคะ ตอนนี้”
“ได้แน่นอน แต่ฉันจะอยากหาเหรอเปล่า ปัญหามันอยู่ตรงนั้น”
“แล้วปัญหานั้น เป็นปัญหาเหรอเปล่าคะ?”
“เป็น เพราะฉันอดทนไม่มากพอที่จะแก้ปัญหาแบบนั้น”
“งั้น! คุณก็จะบังคับฉัน”
“เชื่อเถอะว่าการร่วมมือกันมันดีต่อเธอมากกว่าเยอะ” ตะวันยิ้มออกมา แบบที่ไม่เต็มใจนัก เพราะคีนประกาศชัดว่ายังไงเขาก็ต้องได้เธอ และในอีกไม่นานต่อจากนี้ด้วยเพราะเขาภายใต้อุ้งมือเธอกำลังตื่นตัวจนน่ากลัว ตะวันกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก แค่เธอต้องผ่านมันไปให้ได้ เธอต้องเป็นผู้หญิงร่านกับเขา คีนชอบแบบนั้น เขาคงไม่ชอบผู้หญิงไร้เดียงสาเป็นแน่ แต่เธอจะทำได้มั้ย นี้ต่างหากปัญหา เธอไม่เคยเลยสักครั้ง แล้วถ้าเขาได้เธอแล้วเขาไม่ประทับใจ เธอก็ทำได้เพียงนอนกับเขาแค่ครั้งเดียว มีอะไรกับเขาแค่ครั้งเดียว คิดแบบนี้แล้วเธอรู้สึกเจ็บปวดชะมัด
“เสี่ยง!...ลองสักครั้งกับคุณ”
“เสี่ยง?...” คีนเลิกคิ้วด้วยความเหลือเชื่อ เจอมาก็หลายรูปแบบ แต่แบบ ‘เสี่ยง’ เขาก็พึ่งจะเจอ เซ็กส์กับเขามันเสี่ยงมากเลยเหรอ คีนต้องกลับมาถามตัวเอง อย่างน่าสงสัย
“ฉันเลือกใช้คำผิดเหรอคะ?”
“ผิด และมากด้วย ฉันไม่ชอบ!!!” ตะวันทำหน้าแบบสำนึกผิดให้คีนได้เห็น ทั้งๆที่ในใจเธอคิดตรงกันข้าม ผู้ชายแบบคีนอะไรก็ได้ แต่อะไรก็ได้ต้องไม่อยู่ภายใต้คำนิยามความหมายเชิงสบประมาท คีนไม่ชอบมันจริงๆ
“ถ้างั้นฉันขอโทษนะคะ เอาเป็นว่า คืนนี้ ฉันกลับห้องก่อนดีมั้ยคะ?”
“เธอทำได้ดีกว่าการเดินจากไป ตะวัน!!!”
“คุณโกรธอยู่นะคะ ฉันทำให้บรรยากาศไม่ดี ฉันควรกลับดีกว่าค่ะ” ตะวันยืนยัน เพราะเธออยากกลับจริงๆ มือเล็กขยับออกมาจากที่อยู่เดิมที่อยู่มาได้พักหนึ่งแล้วในทันที
“เราควรเน้นปฎิบัติ มากกว่าพูด” คีนยอมปล่อยตะวัน ที่เธอได้ยืนบนขาของตัวเองในที่สุด ตะวันถอยออกห่างจากคีน
“ฉันจะกลับแล้วค่ะ ราตรีสวัสดิ์” ตะวันพูดจบขยับเดินไปยังประตูทางออก อย่างไม่ลังเล เพราะสุดท้ายเธอเองที่ไม่พร้อม ไม่กล้า ขี้ขลาด ทั้งๆที่จะคิดเพียงว่ามันแค่เซ็กส์ เพราะสำหรับเขาแล้วมันแค่นั้น ไม่ว่าจะกับใครสำหรับคีนมันแค่เซ็กส์ เท่านั้น
ปัง!!!
“อ๊ะ!”
“ฉันบอกเธอแล้วใช่มั้ยว่า ห้องนี้เข้าง่ายแต่ออกยาก” ตะวันตาโตขึ้น เพราะเธอตกใจ คีนเปลี่ยนไปเขาคงโกรธเธอมากจริงๆแล้ว
เค-วอลลิส คือชื่อของลูกชายคนที่สาม หลังจากที่คลอด เค-วอลลิสแล้ว ตะวันก็ตั้งท้องครั้งที่สี่อีกครั้ง เมื่อ เค-วอลลิส ได้หนึ่งขวบเคลย์ตันสองขวบ และเควิ้นสี่ขวบ “นับวัน พ่อยิ่งคิดว่า โชคดีเหลือเกินที่ได้ตะวันมา แทนที่จะได้เป็นเงินเป็นการชำระหนี้ครั้งนั้น และยิ่งขอบคุณพระเจ้าที่ให้โอกาสคนบาปอย่างพ่อผู้หญิงคนนี้สู้ไม่ถอยจริงๆ” “ครับ ตะวันทำในสิ่งที่ผมไม่คิดว่าเธอจะทำได้ ถ้าเธอสัญญาอะไรไว้ เธอจะตั้งใจและพยายามที่จะทำมันให้สำเร็จ” คีนย้อนคิดไปตอนที่ตะวันสัญญากับเขาเรื่องที่จะเอาเขาออกมาจากคุกเมื่อหลายปีก่อนให้ได้ และนี้ก็เป็นสัญญาอีกอย่างที่เธอบอกไว้ว่า “...ต้องมีลูกสาวแสนน่ารักให้ผม เธอก็จะทำให้ได้ ผมหวังว่า ครั้งนี้คงจะใช่สักที พระเจ้าคงเห็นใจตะวันมากกว่าผมเสียที” คีนยิ้มและมองตะวันที่นั่งอยู่กับเด็กๆทั้งสามคน ที่รุมเล้ากันดูแลแม่ ที่รู้ว่าแม่กำลังจะมีน้องอีกคน&nbs
“ก็หลายอย่างที่เกิดขึ้น นายท่านไม่ได้เป็นแบบที่ใครๆคิดว่าท่านโหดเหี้ยม ความจริงทั้งหมดมันคืออะไรเหรอคะ?” “ใช่! มันมีความจริงมากกว่านั้น อาลีน่าป่วยเป็นมะเร็งระยะที่สอง ตอนนั้นที่รู้ก็มาถึงขั้นนั้นแล้ว อาลีน่าขอร้องพ่อ ว่าอย่าบอกและให้แคทรีนรู้ว่าเธอป่วยและกำลังจะตาย เพราะแบบนั้นจะทำให้แคทรีนเศร้าโศกเสียใจเป็นอย่างมาก และจะพยายามที่จะติดตามไปอยู่กับอาลีน่า ซึ่งอาลีน่าไม่ต้องการแบบนั้น เพราะมะเร็งเป็นโรคที่ทรมานไม่น้อย การทำคีโมทุกครั้งมันเจ็บปวดมาก อาลีน่าไม่รู้ว่าจะสามารถครองสติได้นานแค่ไหน เธอไม่อยากกลายเป็นอะไรไม่รู้ในสายตาและความรู้สึกของแคทรีน อาลีน่าไม่อยากให้แคทรีนจดจำภาพแบบนั้น ซึ่งพ่อก็เข้าใจ แต่พ่อขอตั้งเงื่อนไขเดียว ว่าอาลีน่าจะต้องเข้ารับการรักษาในทุกขั้นตอนตามที่แพทย์แนะนำ โอกาสมันมีเสมอ พ่อเชื่อแบบนั้น และอาลีน่ารับปากเงื่อนไขนั้นของพ่อ และจากไป จากบ้าน จากแคทรีนไปทุกอย่างเป็นความลับ และยังเป็นความลับมาโดยตลอด พ่อได้ไปเยี่ยมบ้าง แต่อาการของเธอไม่ดีขึ้นเลย มีแต่ทรุดกับทรุด เธอทรมา
“แต่คนที่ทำให้เธอต้องจากที่นี่ไปคือฉัน ฉันที่พ่อต้องการปกป้อง” “ทำไมคะ?” “ตะวัน เธออาจจะไม่รู้ตัวว่า ไม่ใช่แค่เธอที่ใจตรงกันกับฉัน ฉันหลงรักเธอตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นเธอ ตั้งแต่ที่เธอเข้ามาเหยียบที่นี่” “ตะวันไม่รู้ในตอนแรก แต่หลังจากที่ตะวันเห็นของขวัญที่คุณคีน เตรียมให้กับตะวัน ตะวันรู้ตั้งแต่ตอนนั้นค่ะ ว่าคุณคีนไม่ได้รังเกียจตะวัน” “ใช่! พ่อบังคับให้ฉันทำให้เธอต้องจากไป หอบความเจ็บปวดไปด้วย เพราะตอนนั้นพ่อขัดขวาง ไม่ให้ฉันรักกับเธอ เพียงแค่ท่านไม่มั่นใจว่าเธอจะ เข้มแข็งพอมั้ยกับอุปสรรคที่จะต้องพานพบในวันข้างหน้า พ่อกลัวว่าถ้าวันหนึ่งเธออ่อนแอแม้สักนิด แล้วหนีจากฉันไป ฉันจะเจ็บยิ่งกว่าที่รักไม่สมหวัง เหมือนอย่างที่แม่ของ
“คุณคีน จะขอ ตะวัน แต่งงาน” ขอออกไปแล้ว รู้คำตอบอยู่แล้วว่าตะวันจะต้องตอบตกลง ตกลง ไม่มีทางเป็นแบบอื่น แต่เรื่องที่ไม่มีงานเลี้ยงยิ่งใหญ่ สวยงาม ตะวันจะน้อยใจมั้ย เสียใจมั้ย เพราะผู้หญิงทุกคนชอบแบบนั้น งานแต่งงานในฝันของผู้หญิงทั้งโลก “ตะวัน จะว่าคุณคีนมั้ย ถ้าคุณคีน ไม่มีงานแต่งงานที่ใหญ่โต สวยงาม แค่เราไปโบสถ์ไปสาบานตนต่อหน้าพระผู้เป็นเจ้า” ถามออกไปในที่สุด ต้องถาม และคำตอบของตะวัน... “ค่ะ แค่นั้นพอแล้ว แค่เป็นคุณคีน คุณคีนคนนี้ ตะวันไม่ต้องการอะไรอีกเลย...ที่ได้อยู่ มันมาก มากกว่าที่ตะวันคิดไว้ เรื่องนี้ตะวันไม่กล้าแม้แต่จะฝัน แม้แต่จะคิด หรือลงไว้ในรายการความฝันอันสูงสุด แต่มันกลับเกิดขึ้น ดีจังเลย” มาโบสถ์ในวันรุ่งขึ้น มาแค่สามคน ผม ตะวัน และทิม แต่คงต้องคุยกับทิมก่อน ผมรู้ว่าทิมแอบรักตะวัน ทิมไว้ใจไ
อ้าร์สสส เสียงครางของตะวัน ยังกับเสียงจากโลกใหม่ โลกที่เขาอยากสิงสถิตย์อยู่ อย่างถาวร อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ เสียงเสียดสียามที่เขากระแทกใส่เธอ ใส่ร่องสาวของเธอ ตะวันเธอร้อนแรงดีจริงๆ สามคืนที่ฉันคิดถึงเธอตลอดเวลา เรี่ยวแรงมีเท่าไหร่ เขาไม่ยั้ง ตะวันมีความสุข กับความเถื่อนของเขา เธอครางออกมา และพยายามกักเสียงครางไว้ เธอเสียวมาก เขายังกระแทกใส่เธอ แรงอีก แรงขึ้นเรื่อยๆ เขาอึดกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา สี่สิบนาที เขาใช้เวลากระแทกใส่ตะวัน นานครึ่งชัวโมง ตะวันเสร็จไปแล้วสามครั้ง เขารู้แต่เขายัง ยังไม่เสร็จ เขาอยากกระแทกใส่ร่องสาวเธอต่อ แต่เวลาไม่พอ เวลาเหลือไม่มาก ขออัดใส่แรงๆ เพื่อปลดปล่อย ปลดปล่อยในที่สุด“จะทำไงดี ตะวันรักคุณคีน รักเหมือนจะตายถ้าไม่มีคุณคีน อยู่ข้างๆ อย่าทิ้งตะวันไว้ข้างนอกเพียงลำพังนะคะ” ตะวันจากไปแล้ว เหลือไว้แต่ประโยคเว้าวอน กลิ่น และความรู้สึกที่ยังคงอยู่ในร่างกายเขา ตะวันกำลังจะเ
ทำไม ทำไม ทำไมครับพ่อ เสียงในหัวผมตะโกนกึกก้องเสียงดัง แต่ไม่มีใครได้ยินเลย ผมเท่านั้นที่ได้ยิน และผมก็ไม่รู้ว่าคำตอบมันคืออะไร ผมจึงไม่อาจตอบคำถามที่หัวผมตะโกนถามออกไป ตอนนี้ตะวันคงรู้แล้วว่าเขาไม่ได้กลับบ้าน กลับไปหาเธอ เขาถูกคุมตัวอยู่ที่นี่ และพรุ่งนี้เขาจะถูกส่งไปฝากขังที่ทัณฑสถานชาย รอคำตัดสิน ตามข้อกล่าวหาว่าผมฆ่าพ่อตัวเอง แรงจูงใจเพราะผมรู้ว่าพ่อไม่ใช่พ่อแท้ๆ ตลกชะมัด!!! หลักฐานบ้าบอคอแตก หลักฐานที่ไม่มีความจริง หลักฐานไม่มีความถูกต้อง แต่ใครเล่าจะรู้ ยกเว้นแต่พวกเขาเอง แคทรีน เธอรู้ แต่เธอเดินทางมาไม่ได้ เธอท้องแก่ใกล้คลอดมาก“ลาก่อนตะวัน ฉันคงไม่อาจกลับไปหาเธอได้แล้ว ขอโทษนะที่ผิดสัญญากับเธอ สัญญาที่ฉันบอกกับตัวเอง ตะวันฉันรักเธอ ฉันหวังว่าเธอจะเจอใครสักคนที่จะปกป้องดูแลเธอต่อไป ฉันจะขอเธอได้มั้ย? ว่าอย่ากลับไปหามิซาโต้ เธอจะเชื่อฟังฉันมั้ยถ้าฉันขอแบบนี้กับเธอ” “นักโทษมีญาติมาขอพบ” เช







