ตอนที่ 7 แขกผู้ทรงเกียรติ

ตะวันหายใจเข้าและออกยาวๆ เมื่อตอนนี้เธอยืนอยู่หน้าประตูห้องนอนของคีน มือเล็กที่สั่นเทาค่อยๆเอื้อมจับที่จับประตูด้านนอก ตะวันรวบรวมกำลังใจอย่างมาก เธอไม่อยากให้คีนรู้ว่าเธอยังไม่เคยกับเรื่องแบบนี้ ถึงแม้เธอจะคบหากับ    มิซาโต้มานานเกือบสองปีแล้ว แต่ระหว่างเธอกับมิซาโต้ความสัมพันธ์ไม่มากไปกว่าการกอด การหอมแก้มกันธรรมดา

            ตะวันปรับสีหน้าทันทีเมื่อประตูห้องของคีนไม่ได้ล็อคอย่างที่เขาบอกไว้กับเธอ การมาหาผู้ชายถึงห้องนอนแบบนี้มันไม่เข้ากับเธอเลยจริงๆ แต่เธอต้องทำให้ได้ เป็นผู้หญิงร่านต่อหน้าคีน เธอต้องเก่งในเรื่องของเซ็กส์ คีนจะต้องประทับใจเธอ ลุ่มหลงเธอ สักช่วงเวลาหนึ่งในชีวิตเขา จะแค่่ไม่กี่วันก็ได้ เธอขอแค่นี้คงไม่มากเกินไปใช่มั้ย

            ตะวันมองเข้าไปรอบๆ ห้องที่แสงสว่างน้อยมาก มีเพียงแสงสีส้มอ่อนๆ จากดวงไฟเล็กๆ กลางห้องเพียงดวงเดียว เตียงใหญ่ว่างเปล่า คีนไม่อยู่บนนั้น ตะวันขยับเดินห่างให้พ้นจากประตูทางเข้า เข้ามาในพื้นที่ห้อง เธอไม่เคยเข้ามาในห้องนี้เลย ห้องนี้ใหญ่กว่าห้องที่เธอพักอยู่ตอนนี้มาก ภายในตกแต่งเป็นโทนสีเข้ม สีน้ำเงินหรือสีดำเธอไม่แน่ใจเพราะแสงสว่างในห้องทำให้เธอแยกแยะสีผนังไม่ออก

            “ยินดีต้อนรับแขกผู้ทรงเกียรติ” ตะวันตกใจหันหลังกลับ คีน ยืนกอดอกพิงผนังห้องอยู่ด้านหลังเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ หัวใจเธอเต้นแรง แรงขึ้น คีน ขยับเดินออกมาจากมุมมืด เขาคงยืนอยู่ตรงนั้นตั้งแต่แรกแล้ว แต่ด้วยสายตาของเธอกำลังปรับให้ชินกับแสงอันน้อยนิดของห้อง เธอจึงไม่เห็นเขา คีนเก่งในเรื่องอำพรางตัว แน่นอนเขาต้องเก่งอยู่แล้วเมื่ออาชีพเขามันบังคับให้เขาต้องเป็นแบบนั้น คนนอกกฎหมาย คนเถื่อน

            “ขอบคุณนะคะที่เชิญฉันมา” คีนยิ้ม มองตะวันอีกครั้ง หลังจากที่เขาลอบมองเธอเงียบๆมาได้สักพักแล้ว ให้เธอพยายามจะเก็บอาการยังไงก็ไม่มีทางปิดบังสายตาเขาไว้ได้ว่าเธอดูตื่นๆกับการกระทำและการตัดสินใจของตัวเองตอนนี้ ตะวันอยู่ในชุดเสื้อคลุมตัวบางยาวแค่เข่าทำให้คีนเห็นเรือนร่างภายใต้เสื้อคลุมถึงไม่ชัดมากแต่เธอก็บอบบางน่ารัก น่าค้นหา แต่สาบเสื้อคลุมด้านบนเปิดเล็กน้อยให้เขาเห็นร่องความอวบอูมที่เบียดติดกันอย่างน่าจับต้อง บีบเคล้นนัก คีนปฎิเสธไม่ได้ว่าตะวันคนนี้น่าสนใจและติดตาติดใจเขามาก หรือว่าเขาเบื่อสาวๆทรงยุโรปแล้ว เพราะตะวันแตกต่างน่าทนุถนอมมากกว่าจะเป็นแค่เครื่องบำบัดความใคร่ผู้ชายแบเขา

            “เราจะเริ่มกันเลยมั้ย?” คีนขยับโอบเอวตะวันด้วยสายตาสื่อความหมาย ต้องการเซ็กส์ ในดวงตาคู่นั้น

            “คุณคีน คุณควรมีอะไรเลี้ยงแขกบ้างนะคะ มารยาทสังคมค่ะ” คีนยิ้ม       --ถ่วงเวลาได้ฉลาด-- ในความคิดของเขาตอนนี้

            “โอเค...เป็นอะไรดีล่ะ”

            “อะไรก็ได้ที่คุณมีอยู่ในห้องตอนนี้ คือ ตะวันไม่อยากให้คุณห่างไปไหนไกลค่ะ” ตะวันทอดสะพานให้คีน

            “ฉันมีวิสกี้ พอได้มั้ย?” ตะวันยิ้มออกมา ขยับออกจากการโอบกอดของคีน เดินไปนั่งที่โซฟาหนังสีดำอีกด้านของห้องนอน คีนเดินไปยังตู้เก็บความเย็นที่อยู่ในผนัง แทบจะมองไม่ออกว่าห้องนี้มีตู้เก็บความเย็นขนาดเล็กภายใต้บานเลื่อนสีดำเล็กๆข้างผนัง คีนเดินกลับมาพร้อมกับแก้ววิสกี้ในมือสองแก้ว เขาส่งหนึ่งแก้วในมือให้ตะวันที่ยื่นรับมันไป แต่เธอแค่ถือมันไว้ยังไม่ดื่ม ตะวันทำเป็นมองไปรอบห้องๆ เพราะเธอไม่ถูกกับเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอล์เลยสักนิด ทั้งๆที่เธอพยายามฝึกดื่มมาบ้าง แต่เธอก็ไม่ชอบมันอยู่ดี

            คีนจิบวิสกี้ในแก้วของเขา สายตาเขามองตะวันที่นั่งอยู่ข้างๆ

            “คุณคีน มีเรื่องสนุกๆมาเล่าให้ฉันฟังบ้างมั้ย?”  คีนยิ้มก่อนส่ายหน้า

            “ความสนุกของฉัน คือ การปฎิบัติมากกว่า” ตะวันยิ้มอย่างเข้าใจ แต่เธอตื่นเต้นจนแทบจะเก็บมันไว้ไม่อยู่แล้ว ตะวันหลบสายตาของคีนเพราะกลัวว่าเขาจะจับเธอได้ว่า เธอยังไม่เคยและกำลังตื่นเต้นมากในตอนนี้

            คีนยิ้ม เขาดูออกว่าเกิดอะไรกับตะวัน สิ่งหนึ่งที่ไม่เปลี่ยนแปลงคือดวงตาของตะวันที่เธอพยายามจะแสดงออกให้เห็นความแพรวพราว แต่เธอก็ยังไร้เดียงสา อ่านง่านมากแค่มองเข้าไปในตาเธอ

            “เอ่อ! คุณจะว่าฉันมั้ย ถ้าฉันอยากจะกลับห้องนอนของตัวเอง...ตอนนี้” ตะวันวางแก้ววิสกี้ที่ถืออยู่บนโต๊ะตรงหน้า

            “ฉันไม่ว่าหรอก แต่จะบอกเธอเพียงว่า ห้องนี้เข้าง่ายแต่ออกยาก” คีนพูดเสียงธรรมดา ไม่แสดงความรู้สึก และเขาได้ยินเสียงลมหายใจของตะวัน เธอหันไปมองอีกทางหลบสายตาเขา คีนวางแก้วในมือของตัวเองบ้างและเลื่อนมือข้างนั้นไปกอบกุมมือของตะวันที่วางอยู่บนหน้าขาของตัวเอง

            ตะวันหันกลับมามองคีนทันที เมื่อถูกเขาดึงมือไป คีนบีบมือเธอเพียงเล็กน้อย และนวดให้อย่างอ่อนโยน เขาเลื่อนขยับไปตามนิ้วทั้งห้าของตะวัน คีนกำลังปลอบประโลมเธอทั้งๆที่มือเธอเย็นเกินกว่าจะเรียกว่าปกติ