Masuk“เอ่อ! ฉันคิดว่าคุณอาจจะไม่มีอารมณ์ต้องการฉันแล้ว” ตะวันพยายามอย่างมากที่จะให้เสียงมั่นคง แต่เท้าเล็กๆในรองเท้าใส่ในบ้าน ขยับถอยห่างจากประตู เมื่อฝ่ามือแข็งแรงของคีนทาบทับบนประตูนั้น ด้วยเสียงที่ดังก้องในห้องเพียงแค่ครั้งเดียวของการฝาดฝ่ามือลงไปของคีน เพื่อขัดขวางการเปิดประตูของเธอ
“ถ้าเธอแคร์อารมณ์ของฉันถึงขนาดนั้นก็ทำให้ฉันอารมณ์ดีขึ้นสิ”
“ยะ...ยังไงคะ”
“ชุดที่เธอใส่มันก็สวยดี ทำให้เธอดูเซ็กส์ซี่น่ารัก น่ากอดและน่าจะร่วมรักด้วย แต่...ถ้าไม่มีมันบนตัวเธอจะดีกว่า” ตะวันกลืนน้ำลายลงคออีกครั้งอย่างยากลำบาก
“คุณกำลัง.../เลิกพูดสักที!!!!” ตะวันหยุดคำพูดลงทันทีเพราะคีนเริ่มเสียงดังใส่เธอ วางอำนาจ ออกคำสั่ง แบบที่เขาถนัดและเป็นตัวเขา
ตะวันถอยหลังรักษาระยะห่างมากขึ้น สายตาของคีนไม่หลงเหลืออารมณ์ หยอกล้อขี้เล่นก่อนหน้านี้แล้ว
คีนมองตะวันด้วยแววตาในแบบกวางผาเพศผู้กำลังจะจับกวางเพศเมียในช่วงฤดูผสมพันธ์ คีนไม่รีรอให้เสียเวลา เขาถอดเสื้อกล้ามออก ปล่อยมันล่วงลงพื้นอย่างไม่สนใจ ตะวันกลืนน้ำลายตัวเองอีกครั้ง วงแขนแข็งแรงกล้ามเนื้อที่ขึ้นรูปอย่างสวยงามของคีน มันดึงพลังงานบางอย่างในตัวเธอออกมา ...อีกก้าวที่คีนเดินเข้ามาใกล้ตัวเธอ มือเขาจับขอบเอวกางเกงไว้
พระเจ้า! เขาถอดมันออกไปแล้ว ตะวันหอบหายใจและหลับตาลงทันที ขาเธอแข็งขยับไม่ได้ ไออุ่นความร้อนจากตัวเขา จนเธอรู้สึกได้ว่าเขาอยู่ตรงนี้แล้วห่างตัวเธอเพียงนิดเดียว ตะวันปิดดวงตาที่ปิดอยู่แล้วมากขึ้น เมื่อเธอรู้สึกถึงลมหายใจของเขาสัมผัสที่แก้มของเธอ
ฟอดดด คีนหอมแก้มเธอ เขาทำแบบนั้นแล้ว หัวใจเธอกำลังจะหลุดออกมาจากตัวเมื่อตอนนี้มันเต้น เต้น และเต้นแรงขึ้น ตะวันขนอ่อนตามร่างกายอีกครั้งเมื่อมือของคีนกำลังดึงเชือกเส้นเล็กที่มัดไว้อย่างหลวมๆ ปกปิดความงดงามภายในนั้น
พรึ่บ เสื้อคลุมของเธอล่วงลงพื้นแทบเท้าของเธอ มือของคีนลูบไล้อยู่บนต้นแขน ไหล่ ของเธอเขาจับสายเสื้อนอนด้านในอีกตัวและลดตำแหน่งของมันลงไปตามท่อนแขนของเธอข้างหนึ่ง และทำแบบเดียวกับอีกข้าง พรึ่บ ชุดนอนที่ตะวันจัดมาเพื่อคีน ล่วงลงพื้นแทบเท้าเธออีกครั้ง ชิ้นสุดท้ายบนตัวเธอบิกีนี่เนื้อบางเบาที่ไม่ปกปิดอะไรเลย คีนกำลังจับมัน
“อื้มมมม...” ตะวันร้องครางออกมา เมื่อฝ่ามือสองข้างของคีนอยู่ห่างกัน ข้างหนึ่งเขาครอบครองความอวบอูมที่เปิดเผยต่อหน้าต่อตาเขาไปแล้วอย่างไร้ซึ่งสิ่งขวางกั้น ส่วนอีกข้างเขาลูบไล้ความงดงามด้านล่างระหว่างขาเธอที่เธอพยายามเบียดขาของตัวเองไว้อย่างสุดกำลังเท่าที่เธอจะทำได้
“เธอยังไม่เคยเลยใช่มั้ย” เสียงกระซิบริมใบหู ทำให้ตะวันลืมตาขึ้นมา เธออ่อนหัดมากจนเขาจับได้ในที่สุด แต่ตะวันกลับได้เห็นรอยยิ้มของคีนอีกครั้ง เธอทำไงต่อดี หน้าทนไม่ยอมรับ หรือพยักหน้ารับข้อกล่าวหานั้นไปซะ จะได้จบๆ
“แล้วคุณ ต้องการแบบไหน” เสียงเบามากจากตะวัน
“ความจริง ที่ฉันคงไม่ต้องค้นหาแล้ว”
“ตะวันสารภาพก็ได้ ตะวันยังไม่เคย ตะวันกลัวว่าคุณคีนจะไม่ชอบแบบนั้น” คีนยิ้มออกมา และหัวใจดวงโตของเขาอดไม่ได้ที่จะต้องดึงร่างเกือบเปลือยของตะวันเข้ามาโอบกอดแนบเนื้อกันอย่างแนบแน่น
“ฉันกำลังกลืนน้ำลายตัวเอง” คีนพูดในสิ่งที่ตะวันไม่เข้าใจ
“อะ อะไรคะ?” ตะวันโอบตอบการกอดของคีน เพราะแบบนี้ดีต่อใจมาก
“ที่ฉันจะไม่นอนกับคนใช้ในบ้าน”
“คุณจำได้!” ตะวันผละออกจากอ้อมกอดที่เธอรอคอยมานานแสนนาน
“จำได้! ต้องจำได้อยู่แล้วเพราะฉันไม่เคยแสดงกริยาแบบนั้นกับใครมาก่อน”
“คุณเกลียดตะวัน”
“ก็คงเกลียดจริงๆ และที่ฉันกำลังจะร่วมรักกับเธอก็เพราะว่าฉันเกลียดเธอ” เสียงราบเรียบบอกรายละเอียดของคีน ทำให้ตะวันงง เกลียดแบบไหนของเขานะ ตะวันถูกดึงเข้าอ้อมกอดอันแสนอบอุ่นอีกครั้ง “พร้อมจะรับความเกลียดของฉันเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของเธอเหรอยัง”
“คุณคีนเกลียดตะวันมากมั้ยคะ?”
“เธอประเมินเอาเองดีกว่า” คีนพูดจบ เขาก้มหน้าสูดดมความหอมบนเส้นผมสีดำยาวของตะวัน มือขยับเกลี่ยเส้นผมให้ไปอยู่ด้านหลัง เปิดให้เห็นใบหน้าหวานที่ลักษณะบ่งบอกถึงความดื้อเงียบไว้ จมูกโด่งเป็นสันไต่ไล้ไปตามแนวลำคออย่างช้าๆ
คีนดันตัวตะวันให้ถอยหลังอย่างช้าๆ และล้มลงบนเตียงใหญ่ที่แข็งแรง ซึ่งคีนตามตะวันไปอย่างไม่อยากห่างกายแสนบอบบางน่าทนุถนอมนี้เลย ดวงตาคมเข้มมองเข้าไปในดวงตาสีน้ำตาลแบบเอเชีย ตะวันเกิดความประหม่าอย่างเห็นได้ชัด มือที่ใหญ่กว่าข้างหนึ่งเลื่อนไปกอบกุมมือเล็กที่งอพับอยู่ที่ข้างศีรษะบนหมอนใหญ่ของเขา คีนอ่อนโยนและใจเย็นกว่าที่ตัวเองคิดไว้
ตะวันตื่นเต้น และตื่นเต้น ดวงตาเธอสั่นไหว แต่เธออยากมองคีน ผู้ชายที่เธอรักแบบต้องแอบรัก เมื่อเขาปฎิเสธเธอมาแล้วครั้งหนึ่ง เธอคงไม่กล้าที่จะบอกรักเขาต่อหรือบอกให้เขารู้ว่าเธอรักเขาอยู่ ซาตานเถื่อน คนนี้ เขาทำให้เธอคลั่ง คลั่งรักเขา ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน เธอก็รักเขา
เค-วอลลิส คือชื่อของลูกชายคนที่สาม หลังจากที่คลอด เค-วอลลิสแล้ว ตะวันก็ตั้งท้องครั้งที่สี่อีกครั้ง เมื่อ เค-วอลลิส ได้หนึ่งขวบเคลย์ตันสองขวบ และเควิ้นสี่ขวบ “นับวัน พ่อยิ่งคิดว่า โชคดีเหลือเกินที่ได้ตะวันมา แทนที่จะได้เป็นเงินเป็นการชำระหนี้ครั้งนั้น และยิ่งขอบคุณพระเจ้าที่ให้โอกาสคนบาปอย่างพ่อผู้หญิงคนนี้สู้ไม่ถอยจริงๆ” “ครับ ตะวันทำในสิ่งที่ผมไม่คิดว่าเธอจะทำได้ ถ้าเธอสัญญาอะไรไว้ เธอจะตั้งใจและพยายามที่จะทำมันให้สำเร็จ” คีนย้อนคิดไปตอนที่ตะวันสัญญากับเขาเรื่องที่จะเอาเขาออกมาจากคุกเมื่อหลายปีก่อนให้ได้ และนี้ก็เป็นสัญญาอีกอย่างที่เธอบอกไว้ว่า “...ต้องมีลูกสาวแสนน่ารักให้ผม เธอก็จะทำให้ได้ ผมหวังว่า ครั้งนี้คงจะใช่สักที พระเจ้าคงเห็นใจตะวันมากกว่าผมเสียที” คีนยิ้มและมองตะวันที่นั่งอยู่กับเด็กๆทั้งสามคน ที่รุมเล้ากันดูแลแม่ ที่รู้ว่าแม่กำลังจะมีน้องอีกคน&nbs
“ก็หลายอย่างที่เกิดขึ้น นายท่านไม่ได้เป็นแบบที่ใครๆคิดว่าท่านโหดเหี้ยม ความจริงทั้งหมดมันคืออะไรเหรอคะ?” “ใช่! มันมีความจริงมากกว่านั้น อาลีน่าป่วยเป็นมะเร็งระยะที่สอง ตอนนั้นที่รู้ก็มาถึงขั้นนั้นแล้ว อาลีน่าขอร้องพ่อ ว่าอย่าบอกและให้แคทรีนรู้ว่าเธอป่วยและกำลังจะตาย เพราะแบบนั้นจะทำให้แคทรีนเศร้าโศกเสียใจเป็นอย่างมาก และจะพยายามที่จะติดตามไปอยู่กับอาลีน่า ซึ่งอาลีน่าไม่ต้องการแบบนั้น เพราะมะเร็งเป็นโรคที่ทรมานไม่น้อย การทำคีโมทุกครั้งมันเจ็บปวดมาก อาลีน่าไม่รู้ว่าจะสามารถครองสติได้นานแค่ไหน เธอไม่อยากกลายเป็นอะไรไม่รู้ในสายตาและความรู้สึกของแคทรีน อาลีน่าไม่อยากให้แคทรีนจดจำภาพแบบนั้น ซึ่งพ่อก็เข้าใจ แต่พ่อขอตั้งเงื่อนไขเดียว ว่าอาลีน่าจะต้องเข้ารับการรักษาในทุกขั้นตอนตามที่แพทย์แนะนำ โอกาสมันมีเสมอ พ่อเชื่อแบบนั้น และอาลีน่ารับปากเงื่อนไขนั้นของพ่อ และจากไป จากบ้าน จากแคทรีนไปทุกอย่างเป็นความลับ และยังเป็นความลับมาโดยตลอด พ่อได้ไปเยี่ยมบ้าง แต่อาการของเธอไม่ดีขึ้นเลย มีแต่ทรุดกับทรุด เธอทรมา
“แต่คนที่ทำให้เธอต้องจากที่นี่ไปคือฉัน ฉันที่พ่อต้องการปกป้อง” “ทำไมคะ?” “ตะวัน เธออาจจะไม่รู้ตัวว่า ไม่ใช่แค่เธอที่ใจตรงกันกับฉัน ฉันหลงรักเธอตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นเธอ ตั้งแต่ที่เธอเข้ามาเหยียบที่นี่” “ตะวันไม่รู้ในตอนแรก แต่หลังจากที่ตะวันเห็นของขวัญที่คุณคีน เตรียมให้กับตะวัน ตะวันรู้ตั้งแต่ตอนนั้นค่ะ ว่าคุณคีนไม่ได้รังเกียจตะวัน” “ใช่! พ่อบังคับให้ฉันทำให้เธอต้องจากไป หอบความเจ็บปวดไปด้วย เพราะตอนนั้นพ่อขัดขวาง ไม่ให้ฉันรักกับเธอ เพียงแค่ท่านไม่มั่นใจว่าเธอจะ เข้มแข็งพอมั้ยกับอุปสรรคที่จะต้องพานพบในวันข้างหน้า พ่อกลัวว่าถ้าวันหนึ่งเธออ่อนแอแม้สักนิด แล้วหนีจากฉันไป ฉันจะเจ็บยิ่งกว่าที่รักไม่สมหวัง เหมือนอย่างที่แม่ของ
“คุณคีน จะขอ ตะวัน แต่งงาน” ขอออกไปแล้ว รู้คำตอบอยู่แล้วว่าตะวันจะต้องตอบตกลง ตกลง ไม่มีทางเป็นแบบอื่น แต่เรื่องที่ไม่มีงานเลี้ยงยิ่งใหญ่ สวยงาม ตะวันจะน้อยใจมั้ย เสียใจมั้ย เพราะผู้หญิงทุกคนชอบแบบนั้น งานแต่งงานในฝันของผู้หญิงทั้งโลก “ตะวัน จะว่าคุณคีนมั้ย ถ้าคุณคีน ไม่มีงานแต่งงานที่ใหญ่โต สวยงาม แค่เราไปโบสถ์ไปสาบานตนต่อหน้าพระผู้เป็นเจ้า” ถามออกไปในที่สุด ต้องถาม และคำตอบของตะวัน... “ค่ะ แค่นั้นพอแล้ว แค่เป็นคุณคีน คุณคีนคนนี้ ตะวันไม่ต้องการอะไรอีกเลย...ที่ได้อยู่ มันมาก มากกว่าที่ตะวันคิดไว้ เรื่องนี้ตะวันไม่กล้าแม้แต่จะฝัน แม้แต่จะคิด หรือลงไว้ในรายการความฝันอันสูงสุด แต่มันกลับเกิดขึ้น ดีจังเลย” มาโบสถ์ในวันรุ่งขึ้น มาแค่สามคน ผม ตะวัน และทิม แต่คงต้องคุยกับทิมก่อน ผมรู้ว่าทิมแอบรักตะวัน ทิมไว้ใจไ
อ้าร์สสส เสียงครางของตะวัน ยังกับเสียงจากโลกใหม่ โลกที่เขาอยากสิงสถิตย์อยู่ อย่างถาวร อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ เสียงเสียดสียามที่เขากระแทกใส่เธอ ใส่ร่องสาวของเธอ ตะวันเธอร้อนแรงดีจริงๆ สามคืนที่ฉันคิดถึงเธอตลอดเวลา เรี่ยวแรงมีเท่าไหร่ เขาไม่ยั้ง ตะวันมีความสุข กับความเถื่อนของเขา เธอครางออกมา และพยายามกักเสียงครางไว้ เธอเสียวมาก เขายังกระแทกใส่เธอ แรงอีก แรงขึ้นเรื่อยๆ เขาอึดกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา สี่สิบนาที เขาใช้เวลากระแทกใส่ตะวัน นานครึ่งชัวโมง ตะวันเสร็จไปแล้วสามครั้ง เขารู้แต่เขายัง ยังไม่เสร็จ เขาอยากกระแทกใส่ร่องสาวเธอต่อ แต่เวลาไม่พอ เวลาเหลือไม่มาก ขออัดใส่แรงๆ เพื่อปลดปล่อย ปลดปล่อยในที่สุด“จะทำไงดี ตะวันรักคุณคีน รักเหมือนจะตายถ้าไม่มีคุณคีน อยู่ข้างๆ อย่าทิ้งตะวันไว้ข้างนอกเพียงลำพังนะคะ” ตะวันจากไปแล้ว เหลือไว้แต่ประโยคเว้าวอน กลิ่น และความรู้สึกที่ยังคงอยู่ในร่างกายเขา ตะวันกำลังจะเ
ทำไม ทำไม ทำไมครับพ่อ เสียงในหัวผมตะโกนกึกก้องเสียงดัง แต่ไม่มีใครได้ยินเลย ผมเท่านั้นที่ได้ยิน และผมก็ไม่รู้ว่าคำตอบมันคืออะไร ผมจึงไม่อาจตอบคำถามที่หัวผมตะโกนถามออกไป ตอนนี้ตะวันคงรู้แล้วว่าเขาไม่ได้กลับบ้าน กลับไปหาเธอ เขาถูกคุมตัวอยู่ที่นี่ และพรุ่งนี้เขาจะถูกส่งไปฝากขังที่ทัณฑสถานชาย รอคำตัดสิน ตามข้อกล่าวหาว่าผมฆ่าพ่อตัวเอง แรงจูงใจเพราะผมรู้ว่าพ่อไม่ใช่พ่อแท้ๆ ตลกชะมัด!!! หลักฐานบ้าบอคอแตก หลักฐานที่ไม่มีความจริง หลักฐานไม่มีความถูกต้อง แต่ใครเล่าจะรู้ ยกเว้นแต่พวกเขาเอง แคทรีน เธอรู้ แต่เธอเดินทางมาไม่ได้ เธอท้องแก่ใกล้คลอดมาก“ลาก่อนตะวัน ฉันคงไม่อาจกลับไปหาเธอได้แล้ว ขอโทษนะที่ผิดสัญญากับเธอ สัญญาที่ฉันบอกกับตัวเอง ตะวันฉันรักเธอ ฉันหวังว่าเธอจะเจอใครสักคนที่จะปกป้องดูแลเธอต่อไป ฉันจะขอเธอได้มั้ย? ว่าอย่ากลับไปหามิซาโต้ เธอจะเชื่อฟังฉันมั้ยถ้าฉันขอแบบนี้กับเธอ” “นักโทษมีญาติมาขอพบ” เช







