คนนี้เวอร์จิ้น...ของไอ้วิน 3

‘ศราวิน กิติรักษ์’ เจ้าพ่อสื่อและยังเป็นเจ้าของโรงแรมหรูห้าดาวที่มีอยู่ทั่วประเทศไทยใช้ดวงตาคมกริบกวาดมองเพื่อรอให้ใครสักคนตอบคำถามเขา หากแต่ก็ไม่ได้ยินเสียงใครเลย เขามองไปที่เศษแก้วที่แตกเกลื่อนพื้นก่อนเงยหน้าสบตากับสาวน้อยตรงหน้าก่อนจะเบือนไปทางเพื่อนของตัวเอง

“ไม่มีอะไรหรอกไอ้วิน น้องบันนี่ทำถาดหล่นกูเลยไล่ให้ไปเอาเหล้ามาใหม่ ใช่ไหมอาร์ต”

อาร์ตมองหน้าเพื่อนด้วยสายตาเอือมระอา แต่ก็ไม่อยากทำให้เสียบรรยากาศ จึงพยักหน้าส่งๆ ไป “เออ”

“งั้นเธอไปเอาเหล้ามา”

“ฉะ ฉันจะกลับแล้ว”

เขาหรี่ตามอง ขณะที่ลัลนาสบตาเขาแล้วรู้สึกร้อนวูบ สายตาเขาเหมือนเรดาร์ สำรวจตรวจตราจนเธอรู้สึกร้อนลวกไปทั้งร่างกาย

“ให้คุณแจนหาคนใหม่มาให้ดีไหมวิน” อาร์ตถามเพื่อน

ศราวินมองกลับไปที่บันนี่เกิร์ล เขาไม่ใช่คนที่ชอบบังคับใครถ้าเธอไม่เต็มใจ “เธอจะกลับก็ได้ แต่ว่าแผลที่เท้านั่นควรไปทำแผลเสียก่อน”

ลัลนาก้มมองแผลที่เท้าแล้วเพิ่งรู้สึกเจ็บขึ้นมา คงเป็นตอนที่เดินหนีผู้ชายคนนั้นจนไปเหยียบเศษแก้วเข้า เธอมัวตกใจจึงไม่รู้สึกเจ็บ แต่พอถูกทักตอนนี้เลยรู้สึกว่าปวดแผลขึ้นมาทันที

“ฉันจะกลับไปทำแผลที่บ้านเองค่ะ ขอบคุณมาก” ลัลนาบอกพร้อมรอยยิ้ม ดวงตาคู่หวานใสมองเขาด้วยความรู้สึกหลากหลายบอกไม่ถูก เธอคิดว่าผู้ชายคนนี้ดูสุภาพกว่าคนชื่อแพทมาก แต่ว่าตอนนี้เธออยากกลับไปตั้งหลักที่บ้าน สถานที่แห่งนี้ไม่ใช่ที่ของเธอเลยสักนิด

ศราวินมองไปที่เท้าขาวสะอาดของคนพูด เขาเห็นเลือดไหลซึมไม่หยุด แผลน่าจะเปิดไม่น้อย “เข้าไปทำแผลที่ในบ้านก่อนแล้วค่อยกลับ”

“ไม่ต้องหรอกค่ะ”

“ฉันไม่กัดเธอหรอก”

ลัลนามองเขาสลับกับคนอื่นๆ ที่มองเหตุการณ์ระหว่างเธอกับเขาอยู่ เธอรู้ว่าการที่ยืนคุยกับเขาแบบนี้ไม่ดีต่อเธอเลยสักนิด ในสายตาของคนเหล่านี้เธอคือตัวถ่วงความสนุกของพวกเขา และยังแผลที่เท้าเธอเองก็รู้สึกเจ็บมากขึ้นเรื่อยๆ อยากสำรวจแผลสักหน่อยว่าถูกบาดลึกไหม

ศราวินมองเห็นความลังเลในแววตาคู่สวยและเขาเองก็รู้สึกชอบท่าทางตื่นๆ ของสาวน้อยบันนี่ขึ้นมา จนไม่อยากปล่อยให้กลับไปง่ายๆ

“อาร์ต แพท เดี๋ยวฉันมา พวกนายสนุกกันไปก่อน”

“อ้าว อะไรวะ จะไปไหน”

“วันนี้วันเกิดฉันจะมีคนเลือดตกยางออกได้ยังไง”

“ฉันไม่เชื่อ นายจะทำน้องเขาเลือดตกยางออกเองน่ะสิ”

ศราวินไม่ตอบ แล้วเดินไปจับมือกระต่ายน้อยไว้หากแต่ลัลนารีบดึงมือกลับ มองเขาด้วยสายตาขอร้อง เธออับอายมากแล้ว และไม่อยากให้ใครหัวเราะเธออีก

ศราวินขมวดคิ้วแต่ก็ยอมปล่อยมือ แล้วเดินนำเข้าตัวบ้าน ขณะที่คนข้างหลังก็คืออาร์ตและแพทมองหน้ากันแล้วก็ยักไหล่ สนุกกับสาวๆ ต่อ เพราะศราวินจะพาสาวไปกินกันข้างในบ้านก็เป็นเรื่องของเพื่อน พวกเขามาที่นี่ก็เพื่อปลดปล่อยอยู่แล้ว อีกสักพักพวกเขาก็จะแยกย้ายเหมือนกัน

ลัลนาหยุดเดินเพราะร่างสูงสง่าของคนตรงหน้าหันมามอง

“นั่งรอก่อน เดี๋ยวฉันไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลมาให้” ลัลนามองเขาเดินหายไปทางห้องครัว ครู่เดียวเขาก็เดินกลับมา ร่างสูงยื่นกล่องสี่เหลี่ยมที่มีขวดยาและอุปกรณ์ทำแผลมาให้ ลัลนามองแล้วยื่นมือไปรับ

“ขอบคุณมากค่ะ”

สาวน้อยมองของในกล่องแล้วเปิดฝาหยิบสำลีกับแอลกอฮอล์ออกมาวางรอ จากนั้นก็ก้มมองไปที่ฝ่าเท้าของตัวเอง ตอนนั้นเองที่เธอเห็นว่าแผลเปิดกว้างราวหนึ่งนิ้วได้

ลัลนาสูดปากครั้งหนึ่งเมื่อเห็นว่าเลือดไหลซึมออกมาเรื่อยๆ ตอนแรกไม่เจ็บแต่ตอนนี้เกิดความรู้สึกทั้งเจ็บทั้งระบมขึ้นมาพร้อมกัน มือบางเทน้ำสีฟ้าใสลงบนสำลีเพื่อจะทำความสะอาดปากแผล แต่จากครรลองสายตาเธอยังเห็นเจ้าของบ้านยืนมองอยู่

ลัลนาช้อนตาขึ้นมองเขา เกิดความรู้สึกเกรงใจเขาขึ้นมาทันที เธอไม่น่าตัดสินใจเลือกรับงานนี้เลย

“ฉันจะรีบทำแผลแล้วรีบกลับออกไปให้เร็วที่สุดค่ะ”

ศราวินนั่งลงบนโซฟา เพ่งมองสาวน้อยตรงหน้าอย่างชัดๆ งานวันเกิดวันนี้เขาตั้งใจจะกินดื่มกับเพื่อนสนิททั้งสองคน หลังจากเป่าเค้กที่บ้านใหญ่แล้ว หากแต่ว่าชนาธิปหรือแพทเสนอให้มีสาวๆ มาสนุกด้วย เขาไม่อยากขัดเพื่อนอีกอย่างเขาก็อยากปลดปล่อยพอดีจึงตอบรับเพื่อน

อาร์ตหรืออาทิตย์ส่งไลน์มาบอกเขาส่วนตัวว่าหาสาวเวอร์จิ้นให้เขากินในวันเกิดได้อีกด้วย มันบอกว่าเป็นของขวัญวันเกิดที่มันตั้งใจมอบให้เขา และตอนนี้กำลังทำให้ประสาทสัมผัสทุกส่วนในกายของเขากำลังเครียดขึงมองสาวน้อยที่เพื่อนบอกว่าเป็นสาวเวอร์จิ้นตรงหน้า

เขาเชื่อเพื่อนว่าจะหาสาวเวอร์จิ้นมาให้ แต่ก็อดประหลาดใจไม่ได้ว่ายังมีหลงเหลืออยู่อีกจริงๆ เหรอ อีกอย่างสาวน้อยตรงหน้าก็สวยมาก อ่อนหวานน่าลิ้มลองไปทั้งตัวเขาแทบไม่เชื่อเลยว่าเธอจะเก็บรักษาเยื่อใยบางๆ นั่นไว้ได้อีก

“ทำไมถึงถูกบาดได้”

“คะ”

“ฉันถามว่าทำไมถึงถูกแก้วบาดได้”

“มีอุบัติเหตุนิดหน่อยค่ะ”

ลัลนาบอกพร้อมกับเช็ดแผลไปด้วยแต่ท่าทางติดขัดนั้นคงทำให้ศราวินรำคาญสายตาหรือเปล่า เธอก็ไม่รู้ได้เพราะจู่ๆ เขาก็จับมือเธอไว้

สาวน้อยมองหน้าเขา สายตาประสานกันเธอเห็นเขาจ้องมองทั่วตัวอย่างรวดเร็ว ตอนนี้เองที่ลัลนารู้ตัวว่าเธออยู่ในชุดเปิดเปลือยตัวเองมากแค่ไหน ลัลนากลืนน้ำลายลงคอ ห่อไหล่เข้าหากันโดยอัตโนมัติ ทุกการกระทำนั้นอยู่ในสายตาของคนมอง

ศราวินลอบยิ้ม ท่าทางประหม่า หน้าแดงแกมตัวสั่นน้อยๆ นั่นเขาไม่รู้ว่าเธอแกล้งทำหรือว่ารู้สึกแบบนั้นจริง หากแต่มันทำให้เขาเกิดความรู้สึกคับแน่น ปวดตุ้บที่กลางกายขึ้นมาได้อย่างเหลือเชื่อ ยิ่งมองผิวกายขาวสะอาด นุ่มเนียนน่าสัมผัสแล้วก็นึกอยากวางมือลงไปทาบทับ กัดชิมให้รู้ว่าจะนุ่มเนียนหวานหอมแค่ไหน

“เกิดอะไรขึ้นตอนฉันยังมาไม่ถึง”