ไฟกับเชื้อเพลิง 4

ลัลนามองเขา เธอจะบอกเขาได้หรือว่าเพื่อนเขาคิดจะรวบหัวรวบหางเธอก่อนแล้วค่อยส่งต่อให้เขา ซึ่งถ้าเธอพูดไปแล้วเขามองว่าไม่ผิดเธอก็จะยิ่งอาย เพราะยังไงเขาก็เพื่อนกัน ความคิดนี้ทำให้ลัลนาเลือกที่จะไม่ตอบ

“ฉันทำแผลให้ก่อน แล้วค่อยบอกว่าเกิดอะไรขึ้น”

ศราวินลุกจากโซฟา ย่อตัวลงตรงหน้ากระต่ายน้อย เขาจับขาเธอขึ้นมาอย่างเบามือจนลัลนาไม่ทันตั้งตัว ได้แต่มองตาปริบๆ ให้เขาเช็ดแผลให้อย่าเบามือ ศราวินทำความสะอาดแล้วนำยารักษาแผลสดแตะลงไป เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยก็วางเท้าเรียวลงกับพื้น

“เสร็จแล้ว ฉันขอโทษแทนเพื่อนฉันด้วยที่ทำให้เธอบาดเจ็บ”

ลัลนากัดปากแล้วถามเขา

“คุณทราบหรอคะว่าเกิดอะไรขึ้น”

“ฉันรู้จักนิสัยเพื่อนฉันดี”  เขาตอบยิ้มๆ ดวงตาคู่คมมีแววน่าหลงใหลจนลัลนาต้องพยายามไม่เพ่งมองนาน  “และอีกอย่างท่าทางเงอะงะของเธอก็คงไม่ใช่คนที่ไปหาเรื่องใครก่อนหรอกจริงไหม”

“...”

“เธอชื่ออะไร” จู่ๆ ก็ถูกเขาเปลี่ยนเรื่องทำเอาคนถูกว่าเงอะงะ ต้องตั้งสติอยู่ครู่ถึงจะตอบเขาได้

“ฉันชื่อลัลนาค่ะ”

“อืม แล้วรู้ไหมว่าที่มาวันนี้ต้องเจออะไรบ้าง” เขาถามต่อหลังจากกลับมานั่งบนโซฟาตามเดิม ใช้สายตาพิจารณาดวงหน้าสวยของสาวน้อยที่นั่งตัวลีบ ตลอดเวลาครึ่งชั่วโมงที่อยู่กับเธอ เขาสัมผัสได้ถึงความไร้เดียงสาของเธอ ไม่มีจริตมารยาจนเขาอยากรู้ว่าอะไรคือสาเหตุที่ทำให้เธอมาทำงานนี้ หลายคนที่เขาเคยมีอะไรด้วย มักจะบอกโดยที่เขาไม่ได้ถามว่าทำไปเพราะนำเงินไปรักษาบิดามารดา หรือไม่ก็หาค่าเทอมส่งเสียตัวเองเพราะที่บ้านยากจน แต่ไม่ว่าจะสาเหตุไหนเขาก็รับฟัง ทุกคนย่อมมีเหตุผลเป็นของตัวเอง และที่เขาต้องการจากพวกเธอก็คือความสำราญใจจากการได้ปลดปล่อยเพียงแค่นั้น สิ่งที่พวกเธอเล่าจริงหรือเท็จอย่างไรเสียก็ไม่กระทบกับเขาเลย

“รู้ค่ะ คุณแจนบอกหมดแล้ว ว่าต้องดูแลคุณ...”

“ฉันชื่อศราวิน” เขาบอก

“ค่ะ คุณแจนบอกว่าฉันต้องดูแลคุณศราวิน วันนี้เป็นวันเกิดของคุณ” เธอบอก แล้วขบปากครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนพูดต่อ “ฉันทำให้ทุกคนวุ่นวายต้องขอโทษด้วยนะคะ ส่วนเรื่องค่าเสียหายวันนี้ฉันจะหาเงินมาชดใช้ให้”

ศราวินขมวดคิ้ว เหมือนได้ยินเรื่องที่ไม่เคยคาดคิดมาก่อน เท่าที่รู้มาคือสาวน้อยคนนี้ต้องการเงินไปใช้ แต่เขาไม่ได้ถามหรอกว่านำไปใช้อะไร เพราะไม่ใช่เรื่องที่เขาสนใจ แต่น่าสนใจตรงที่เธอบอกว่าจะหาเงินมาคืนเขาทั้งที่เธอไม่น่าจะมีเงินมากนัก

“ใจเย็นก่อน ฉันไม่ได้จะเรียกค่าเสียหาย”

“แต่ว่าฉันทำแก้วคุณแตกไปสามใบ”

ศราวินอมยิ้ม

“แก้วสามใบความจริงก็แค่ไม่กี่พันบาท ฉันไม่คิดเงินเธอหรอกลัลนา”

“...”

“เธอจะดื่มอะไรก่อนไหม”

“ไม่ดีกว่าค่ะ” ลัลนาส่ายหน้า

ศราวินหรี่ตามองแล้วลุกขึ้นเดินไปที่บาร์เครื่องดื่มแล้วรินไวน์มาสองแก้ว เขายื่นให้เธอแก้วหนึ่ง “ดื่มสักหน่อยเธอดูหน้าซีดๆ นะ”

ลัลนาลังเล หากแต่เห็นแววตาเปิดเผย จริงใจของเขา บางอย่างในตัวเธอก็เกิดความรู้สึกไว้เนื้อเชื่อใจ ถ้าหากเขาจะมอมเหล้าเขาก็ไม่จำเป็นต้องทำ เพราะเธอมาทำอะไรวันนี้ก็รู้ดีแก่ใจ เธอไม่ได้คาดหวังว่าเขาต้องอ่อนโยนต่อคนที่มาทำหน้าที่ให้ความสุขกับเขา แต่ในเวลานี้ที่เขาสุภาพกับเธอมันก็เกินกว่าที่คิดไว้มากแล้ว

มือบางรับมาถือไว้ อีกอย่างที่เธอยอมรับความหวังดีของเขาเพราะเขาดูแตกต่างไม่เหมือนสองคนนั้น เขาสุภาพ มีเหตุผล และทำให้เธอรู้สึกไว้ใจได้มากกว่า ลัลนาจิบไวน์แล้วต้องเบ้หน้าเพราะมันค่อนข้างขม

“ดื่มไม่เป็นเหรอ”

ลัลนาหน้าแดง รู้สึกอับอายขึ้นมาทันที เธอไม่เคยดื่มแอลกอฮอล์เลยตั้งแต่เกิดมา ครั้งนี้เป็นครั้งแรก แต่เขายื่นมาให้เธอจึงรับมาดื่มเพื่อไม่ให้เขาเสียน้ำใจ

“ค่ะ”

เสียงไอสองสามครั้งทำให้ศราวินยิ้มขำ กระต่ายน้อยไอจนแก้มแดง เขาจึงลุกไปรินน้ำเปล่ามาส่งให้อีกแล้ว

ลัลนารับมาแล้วดื่มลงคอไปจึงค่อยยังชั่ว

“ขอบคุณค่ะ คุณไม่ไปสนุกกับเพื่อนๆ หรือคะ”

ตอนที่ฟังน้ำเสียงหวานใสนั้นถามกลับมา ศราวินเพิ่งละสายตาจากดวงหน้าหวานที่เขานึกอยากเห็นว่าตอนที่เธอร้องครางอยู่ใต้ร่างเธอจะเซ็กซี่ขนาดไหน เขาส่ายหน้าไปมาช้าๆ เพราะตอนนี้อยู่กับเธอก็สนุกดี

“เธอเบื่อเหรอ”

ลัลนามองหน้าเขา ใบหน้าหล่อเหลาที่มองมาอย่างรอคอยคำตอบ ทำให้เธอนึกคำพูดไม่ออก สมองอื้ออึงไปด้วยความสับสน เธอไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าทำไมยังไม่กลับออกไป ทั้งที่เธอไม่คิดจะทำงานนี้แล้ว ทว่าสายตาคมกริบที่มองเธออย่างค้นหาคู่นั้นก็ทำให้เธอนั่งนิ่งหาเหตุผลให้ตัวเองไม่ได้ว่าทำไมเธอยังอยู่ตรงนี้

“งั้นเธอจะอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนไหม เหงื่อเธอออกเต็มตัว” ศราวินถาม

ลัลนาก้มมองตัวเอง ถ้าหากเธอได้อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก็คงดีจากนั้นจะได้รีบกลับบ้าน ใบหน้าสวยหวานจึงพยักหน้าช้าๆ

“ถ้าไม่เป็นการรบกวนคุณมากเกินไป ฉันขออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนกลับบ้านได้ไหมคะ”

ศราวินยิ้มแทนคำตอบ ลุกขึ้นยืนเดินนำไป ลัลนาลุกขึ้นเดินตามแต่ว่าแผลที่เท้าทำให้ต้องเดินช้าจนชายหนุ่มที่อยู่ด้านหน้าต้องหันมามอง ลัลนาจึงเร่งฝีเท้าให้ทันแล้วตามมาถึงห้อง

เธอไม่ทันสังเกตว่าห้องที่เขาพามาคือห้องนอน เพราะมัวแต่รีบเดินตามเขา เมื่อเขาเปิดประตูแล้วผายมือให้เธอเข้ามาก่อน จึงกลายเป็นว่าต้องเข้าไปในพื้นที่ส่วนตัวของเขาอย่างไม่รู้ตัว ลัลนาได้ยินเขาปิดประตูตามหลัง จากนั้นก็ได้ยินเสียงเขาล็อกห้อง

หัวใจดวงน้องกระตุกวูบ แต่ว่าบอกตัวเองให้นิ่งไว้ เธอแค่มาอาบน้ำ ส่วนเขาก็ทำตามหน้าที่เจ้าของห้องที่ดี เมื่อสงบใจลงได้บ้าง จึงกวาดมองไปทั่วห้อง เฟอร์นิเจอร์ห้องนี้มีไม่มาก มีที่จำเป็นเท่านั้น ทำให้ลัลนายิ่งรู้สึกถึงความผิดที่ผิดทางของตัวเอง ห้องที่เขาไว้ใช้สนุกกับสาวๆ ของเขา เพราะว่ามันไม่ได้ประดับของตกแต่งอะไรเลย มีแค่ตู้ เตียง โต๊ะ เท่าที่จำเป็นจริงๆ

“ห้องน้ำอยู่ทางนี้” ศราวินชี้มือบอกแล้วเดินไปนั่งที่โซฟา

“ฉันจะรอตรงนี้”