CHAPTER 9 ไม่อยากหายไป

เช้าวันจันทร์...

อากาศในมหาวิทยาลัยสดใสเหมือนเคย แต่สำหรับธีปกรณ์แล้ว ทุกอย่างกลับดูหม่นกว่าปกติ แม้เขาจะยืนอยู่ท่ามกลางเพื่อนร่วมชั้นในคลาสใหญ่ของวิชา Communication Strategy แต่ในหัวกลับว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่คำบรรยายของอาจารย์ที่เข้าสู่โสตประสาทแม้แต่นิด

มีนรดานั่งอยู่ข้าง ๆ เช่นเคย รอยยิ้มของเธอยังสดใสเหมือนเดิม กลิ่นแชมพูที่คุ้นเคยหอมจางๆ ลอยมาจากเส้นผมสีดำขลับที่สะบัดเบา ๆ เวลาขยับตัว ดวงตากลมโตภายใต้แว่นตาสีใสที่เธอสวมใส่บางวันก็ไม่เห็นเธอใส่มัน แต่วันนี้...ธีปกรณ์กลับไม่กล้าหันไปมองกันตรงๆ

‘พี่ฟื้นแล้ว...และอยู่ในช่วงกายภาพบำบัด’ มันควรเป็นเรื่องน่ายินดี...ใช่ มันควรใช่ แต่ทำไม…ความรู้สึกเสียดายกลับตีตื้นขึ้นมาอย่างไม่หยุด ‘ถ้าพี่ดีขึ้นแล้ว…เราก็ต้องหายไปจากชีวิตเธอสินะ!!’

คำถามนั้นวนเวียนในหัวเขาเป็นพันรอบ จนเผลอปล่อยให้ความนิ่งกลายเป็นความเย็นชาโดยไม่รู้ตัว

“นายโอเคไหม?” เสียงหวานเรียกเขาเบา ๆ ในช่วงพักเบรก

ธีปกรณ์หันมาช้า ๆ มองใบหน้าเล็กนั่นด้วยสายตาที่อ่อนลง “ก็...โอเคมั้ง” เขาพยายามฝืนยิ้ม ทั้งที่นัยน์ตาดูเศร้า

“แน่ใจ?” เธอถามต่อ “นายดูเหม่อลอยแปลกๆ”

ธีปกรณ์กลั้นหายใจ ก่อนจะตอบเสียงเบา “บางที...เราก็แค่กำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่”

มีนรดาเงียบไป ไม่เซ้าซี้ต่อ เธอหยิบขนมออกจากกระเป๋ายื่นให้ “ถ้านายไม่พูด ก็เคี้ยวอะไรเลยนะ จะได้ไม่เงียบจนเกินไป” เธอยิ้ม ยื่นขนมมาให้เขาด้วยแววตาอ่อนโยน

คำพูดของเธอทำเอาพ่อหนุ่ม introvert ถึงกับหลุดขำเขารับขนมมาอย่างเงียบ ๆ ปลายนิ้วแตะกันแผ่วเบา...แค่เพียงเสี้ยววินาที แต่กลับเป็นสัมผัสที่เขาไม่อยากลืม แล้วความรู้สึกวาบหวามตอนที่จูบกับเธอก็ผุดลอยขึ้นมา

‘เรากำลังจะไม่มีโอกาสแตะเธอแบบนี้อีกแล้วใช่ไหม’

ช่วงบ่ายที่ต้องจับกลุ่มพรีเซนต์กันอีกครั้ง แน่นอนว่ามีนรดากับ “ทามม์” ยังคงเป็นคู่กันเสมอเหมือนที่ผ่านมา แต่วันนี้...เขากลับตอบสนองช้ากว่าปกติ เขาลังเล ไม่กล้าจ้องหน้าเธอนาน ไม่แม้แต่จะขยับมาใกล้เหมือนที่เคยทำ และนั่นก็ทำให้มีนรดาเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติของเขาอย่างเห็นได้ชัด

“ทามม์...” เสียงเธอเรียกเขาแผ่วเบา ขณะที่กำลังช่วยกันเรียงสคริปต์ในห้องซ้อม

เขาเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ

“ถ้านายเหนื่อย...หรือมีอะไรในใจ นายบอกเราได้นะ นายพูดได้ทุกเรื่องเลย เราพร้อมที่จะรับฟัง” เธอยิ้มบางให้เขา แล้วก้มลงเขียนสคริปต่อ

ธีปกรณ์กัดฟันแน่น เขาเกือบจะพูดออกไปแล้ว

“มีน...เราไม่ใช่ทามม์”

แต่เสียงนั้นติดอยู่ในลำคอ

‘ถ้าเราพูดไปตอนนี้...เธอจะเสียใจไหม’

เขาเอื้อมมือไปแตะแขนเธอเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยเพียงว่า...

“มีน...ถ้าสักวันหนึ่ง ถ้าเรา...ไม่ได้อยู่ตรงนี้แล้ว เธอจะ...คิดถึงเราไหม?”

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างงง ๆ “พูดอะไรของนายเนี่ย...พูดเหมือนจะหายไปไหน!!”

ธีปกรณ์ยิ้มเจื่อนก่อนจะส่ายหน้า “ไม่มีอะไรหรอก...แค่ถามไว้เฉย ๆ” แต่ในใจเขาตะโกนแทบบ้า...เพราะวันนั้น...มันใกล้เข้ามาแล้ว

“เลิกคลาสแล้วไปหาอะไรกินกันมั้ย?” เธอเอ่ยถามเพราะเห็นอาการไม่สู้ดีของบัดดี้เท่าไหร่นัก

“....”

“....”

“เราขี้เกียจอ่ะ”

เขาเงียบไปสักพักก่อนเสนออะไรบางอย่างออกมา

“ไปทำอะไรกินที่ห้องเราได้มั้ย...”

หญิงสาวมองเขาครู่หนึ่งก่อนส่งยิ้มหวาน แม้ในใจจะไหวแปลกๆ เธอกลัวจะไปจูบเขาอีกสินะ

“ได้สิ เราทำกับข้าวอร่อยนายก็รู้”

“งั้นเราแวะซื้อของที่ตลาด แล้วมีนก็โชว์ฝีมือจัดเต็มเลยนะ” เขาอยากกินอาหารฝีมือเธอสักครั้ง ในตอนที่ยังมีโอกาส

“อื้ม...ได้สิ”

...

รถยนต์หรูเคลื่อนตัวผ่านถนนเส้นหลัก แสงแดดท้ายวันส่องลอดเข้ามาตามกระจกบานข้าง มีนรดานั่งกอดถุงของสดไว้ในอ้อมแขน พลางพลิกดูรายการของที่ต้องซื้อจากมือถืออีกครั้ง

‘ของครบ’ เธอทวนรายการ

“ไม่ลืมอะไรใช่มั้ย?”

เขาถามขณะหันไปมองเธอแวบหนึ่ง

“ก็...ดูเหมือนครบแล้วล่ะ เหลือแค่ลงมือทำ” เธอหันมายิ้มให้ ใบหน้าเปื้อนเหงื่อเล็กน้อยจากการเดินตลาด แต่กลับดูน่ารักจนใจเขาแทบละลาย คนตัวสูงฝืนตัวเองให้หันมองทางและตั้งใจขับรถต่อ

คอนโดหรูชั้นบนสุด...

กลิ่นเครื่องเทศเริ่มลอยตลบอบอวลไปทั่วห้อง ในขณะที่เครื่องฟอกอากาศก็ทำงานสูดเอากลิ่นแปลกปลอมให้คลุ้งกระจาย เสียงกระทะเจียวกระเทียมดังแผ่ว ๆ สลับกับเสียงหัวเราะของหญิงสาวที่ยืนผูกผ้ากันเปื้อนหน้ารูปหมี เธอดูคล่องแคล่ว และสดใสราวราวกับเด็กๆ ได้เล่นขายของ

“ทำไมถึงอยากให้เราทำอาหารให้ล่ะวันนี้?”

เธอถามพลางหั่นผัก จังหวะมือไม่สะดุด

ธีปกรณ์ที่นั่งพิงเคาน์เตอร์ มองเธอแล้วตอบเรียบ ๆ

“เพราะเราอยากจำ...ว่าเธอทำอาหารเก่งแค่ไหน”

หญิงสาวหัวเราะ “แล้วก่อนหน้านี้กินแล้วนายไม่จำหรือไง?”

เขายิ้ม ไม่ตอบ ... “เมื่อก่อนเราทำกินกันที่ไหนหรอ” เขาอยากถามคำถามนี้ออกไปมาก แม้ความจริงคือ...เขาทำไม่ได้ อีกอย่างเขายังไม่เคยกินฝีมือเธอสักครั้ง

ชายหนุ่มอยากเก็บทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นเธอไว้ในความทรงจำ เพื่อเตรียมลาจากโดยที่เธอไม่รู้ ไม่นานนัก อาหารสามอย่างก็ถูกจัดเรียงอยู่บนโต๊ะกลางห้อง

“ทานได้แล้วค่า~” เสียงเธอสดใสราวกับบ้านนี้เป็นของเธอ

ธีปกรณ์นั่งลงตรงข้าม ก่อนจะคีบคำแรกเข้าปาก...

“อืม...อร่อยจริงด้วย” พูดพร้อมสบตาหวานซึ้งอีกแล้ว

“แน่นอนอยู่แล้ว” เธอเชิดหน้าตอบอย่างภูมิใจ

ชายหนุ่มมองเธอเงียบ ๆ มองเธอนานกว่าที่ควรจะเป็น แล้วพูดประโยคหนึ่งขึ้นเบา ๆ

“เราจะไม่มีวันลืมรสชาติของวันนี้เลย”

หญิงสาวชะงักเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มแหย ๆ แล้วพูดติดตลก “พูดเหมือนจะไม่ได้กินอีกแล้วเลยนะ...พูดดี ๆ เดี๋ยวแม่จะป๊าบเข้าให้” ว่าแล้วเธอก็ลุกขึ้นทำท่าทางจะป๊าบเขาเข้าให้จริงๆ

ธีปกรณ์หัวเราะตาม เสียงหัวเราะนั้นเจือความเศร้าไว้ข้างในลึก ๆ ที่เธอไม่มีวันได้ยิน เขาจับมือหญิงสาวที่ทำทีว่าจะทุบเขา แล้วทั้งคู่ก็สบสายตากันอีกครั้งอย่างนิ่งงัน แต่แล้วเขาก็เลือกจะพูดบางอย่างเพื่อทำลายความเงียบ

“เราอยากดื่มกับมีนด้วย ได้มั้ย?”

เขาหันมาสบตากัน และรอคำตอบ

“นึกยังไงอยากดื่มเนี่ย” เธอเงียบคิด “ก็เอาสิ” ใช่ว่าเธอจะไม่เคยลองของพวกนี้ ขวัญข้าวเคยชวนเธอดื่มมาบ้าง

ธีปกรณ์หัวเราะเบา ๆ ในลำคออย่างโล่งใจ ก่อนจะลุกเดินไปยังมุมบาร์ จากนั้นก็เลือกหยิบขวดไวน์แดงเก่าแก่ที่เคยเก็บไว้ขึ้นมา แล้วเทใส่แก้วคริสตัลสองใบ

“ไวน์แดงนะ ยี่ห้อนี้ไม่แรงมากมั้ง แต่อุ่นเร็ว”

เขาหันมาบอกขณะเดินกลับมาหาเธอ

มีนรดารับแก้วมาไว้ในมือเบา ๆ เธอจิบมันช้า ๆ รสขมนิด ๆ แทรกกลิ่นผลไม้และความขมปลายลิ้นแบบที่เธอไม่ค่อยคุ้น แต่ก็ไม่ได้ติดอะไร มาติดตรงคำที่ ‘ไม่แรงมากมั้ง’ ของเขานี่แหละ

“อื้ม...มันก็โอเคกว่าที่คิด” เธอยิ้ม แล้วเหลือบมองเขา

“แต่นายแน่ใจนะ ว่าจะไม่เมา?”

“ก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน...” ธีปกรณ์พูดติดตลกแต่สายตาไม่ได้หลบ ก่อนจะยกแก้วขึ้นดื่มตามเธอไป

...

บรรยากาศรอบห้องเต็มไปด้วยแสงไฟสลัว ๆ จากโคมวอร์มไลต์ เสียงเพลงแจ๊สบรรเลงคลอเบา ๆ จากลำโพงอัจฉริยะ ทุกอย่างดูผ่อนคลาย...แต่ใจของเขากลับร้อนรนแทบบ้า

เธอเริ่มหน้าแดงนิด ๆ แล้วก็ดูเงียบลงกว่าปกติ มือเล็กหมุนแก้วไปมา ก่อนจะเอ่ยถามเสียงอ้อมแอ้ม

“นายเคยดื่มกับใครแบบนี้มั้ย?”

ธีปกรณ์ส่ายหน้าเบา ๆ

“ถ้าไม่นับตอนที่ต้องเนียนเป็นพี่ชาย...ก็ไม่เคยเลย” เขาเกือบเผลอหลุดปาก แต่มีนรดาไม่ได้ทันสังเกตนัก

“แปลกดีเนอะ...อยู่กับนายทีไร เรารู้สึกว่าโลกมันเงียบดี” เธอพูดราวกับพึมพำ แล้วเอนตัวพิงพนักเบา ๆ

“เงียบ...แต่ก็ไม่อึดอัดใช่ไหม?” เขาถามเสียงทุ้มต่ำ

หญิงสาวพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มบาง

“อื้ม...ใช่...มันเหมือน...เราไม่ต้องฝืนอะไรเลยตอนอยู่กับนาย เงียบสงบ แต่ไม่อึดอัด” เธอคิดก่อนจะพูดต่อ “แต่มีช่วงหลังซัมเมอร์นะ ที่เราแอบอึดอัด”

ทั้งคู่หัวเราะ

“ก็นายเล่นทำตัวแปลกๆ”

หัวใจของธีปกรณ์เต้นแรงขึ้นอีกครั้ง มือเขาเผลอเอื้อมไปแตะมือเธอที่วางอยู่ข้างแก้วไวน์ ร่างบางชะงักเล็กน้อยแต่ไม่ได้ผละหนี

“มีน...”

เขาเรียกชื่อเธอแผ่วเบา ดวงตาเขาสบกับดวงตาเธอเหมือนต้องการจะจดจำเธอไว้ให้ลึกที่สุด

“เราขออะไรอย่างหนึ่งได้ไหม…”

หญิงสาวเงยหน้าขึ้น รอยยิ้มยังคงอยู่บนใบหน้า แม้ดวงตาจะเริ่มมึนเล็กน้อยจากฤทธิ์ไวน์

“อะไรเหรอ?”

ธีปกรณ์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดออกมา

“คืนนี้...อย่าคิดว่าเราเป็นทามม์เลยนะ”

แต่เขาไม่ได้พูดมันออกมา

“คืนนี้เต็มที่เลยนะ พรุ่งนี้ไม่มีเรียน ค้างที่นี่ได้” เมื่อเห็นว่าหญิงสาวเงียบเขาเลยพูดขึ้นว่า “คอนโดเรามีสามห้องนอนแหนะ มีนค้างที่นี่ได้”

แล้วเสียงของขวัญข้าวก็ลอยมา ‘แกจะเก็บซิงไว้ชิงโชคหรอวะ อีกอย่างผู้ชายปล่อยไว้นานขนาดนั้นโดยที่เขายังไม่แตะต้องแก ก็เพราะเขาให้เกียรติป่ะว่ะ แต่เกียรติ มันกินไม่ได้นะเว้ย แกก็เห็นๆ อยู่ว่าทามม์มันฮ็อตฮิตขนาดไหน เฟรชชี่ปีไหนๆ เข้ามาก็เรียกหาแต่พี่ทามม์ๆ สักวันเถอะเล่นตัวมากๆ หมาจะคาบไปแดก’