CHAPTER 7 First kiss

ภายในห้องครัวเริ่มได้กลิ่นหอมของข้าวสวยร้อน ๆ กับไข่เจียวที่เริ่มขึ้นฟูในกระทะ ลอยคลุ้งไปทั่ว

“เอ่อ... น้ำปลาวางอยู่ตรงชั้นบนน่ะ”

มีนรดาหยุดมอง มือชะงักและลังเลที่จะเขย่งเพราะมันวางอยู่สูงมาก

“เดี๋ยวเราหยิบให้”

เสียงทุ้มเบาดังขึ้นจากด้านหลัง ก่อนที่เธอจะทันตั้งตัวร่างสูงของธีปกรณ์ก็ก้าวเข้ามาใกล้เกินกว่าจะตั้งสติ แขนแข็งแรงยื่นเหนือศีรษะเธอเพื่อคว้าน้ำปลาขวดนั้นออกมา เขาเข้ามาใกล้ชิดจนได้ยินลมหายใจอีกคน หัวใจของเธอเต้นแรงถี่อย่างไม่รู้ตัว ขณะที่เขาเอง... ก็หยุดอยู่กับภาพหญิงสาวตรงหน้า ใบหน้าที่อยู่ใกล้กันเพียงไม่กี่เซนติเมตร ดวงตาของทั้งคู่สบกันนิ่งงันเหมือนถูกช่วงเวลานี้กักไว้ไม่ให้เคลื่อนไหว

ธีปกรณ์กลืนน้ำลายลงคอ ฝ่ามือที่ถือขวดน้ำปลาคล้ายจะอุ่นกว่าปกติ แต่แล้วคนตัวสูง 159 เซนติเมตรจึงเอ่ยตัดบทแก้เขินออกมา

“ทำไมนายเอาไว้สูงจังล่ะ”

เขาแทบหลุดขำ ก็ปกติเขาเข้าครัวที่ไหน แม้จะจีเนียสเรื่องมันสมอง แต่เรื่องการจัดของยอมรับว่าเขาไม่ได้เรื่องเอาซะเลย ดีนะที่ยังมีพวกวัตถุดิบเหลืออยู่ ไม่รู้ว่ามันหมดอายุไปหรือยัง

โต๊ะทานอาหารถูกจัดแบบง่าย ๆ พิถีพิถัน กับข้าวมีไม่กี่อย่าง แต่ทั้งหมดล้วนดู “เหมือนจัดเตรียมไว้อย่างดี” อย่างตั้งใจ ธีปกรณ์นั่งฝั่งตรงข้าม พยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่เมื่อมีนรดาเผลอยื่นมือไปหยิบช้อนที่วางผิดมุม มือเขาก็ดันสัมผัสกับปลายนิ้วเธอเข้าอย่างจัง

วินาทีนั้น…เวลาหยุด

เธอชะงัก

เขาก็ชะงัก

สายตาทั้งคู่สบประสานกันอีกครั้ง และครั้งนี้…ไม่มีใครหลบใคร เธอขยับริมฝีปากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับไม่มีคำไหนออกมาเขาเองก็รู้ว่า...ถ้าเขายังขืนจ้องกันแบบนี้ ไม่ใครก็ใครจะต้องมีหลุดแน่ๆ

“เดี๋ยวเราไปหยิบสคริปต์ก่อนนะ”

เขาลุกหนีแทบจะทันที ทั้งที่ยังเคี้ยวข้าวอยู่เต็มปาก ทำเอามีนรดาหลุดขำ รู้สึกตลกคนตัวโต นี่เขาเขินเธออย่างนั้นหรอ

ไม่นานต่อมา ทั้งสองก็ย้ายมานั่งบนโซฟา ในห้องนั่งเล่นที่เปิดไฟสลัว บรรยากาศเงียบงันจนน่าใจหาย แสงจากวิวเมืองด้านหลังฉายเข้ามาเป็นเงาซ้อนบนใบหน้าเธอ ดูๆ แล้วก็เหมือนฉากรักโรแมนติกชะมัด

และบทที่พวกเขาจะซ้อมในค่ำคืนนี้…คือ “ฉากสารภาพรัก” ที่จบลงด้วย “จูบ” จูบปลอม แต่มันจะต้องใกล้ชิดให้สมจริงขนาดนั้นมั้ยวะ ไม่มีใครพูดอะไรอยู่ครู่ใหญ่ จนเธอต้องเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน

“ทามม์…” เสียงของเธอเบา แต่ชัดเจนก่อนจะพูดต่อด้วยว่า “ถ้าไม่สะดวกใจ…เราไม่ซ้อมก็ได้นะ”

แต่คนที่ไม่สะดวกใจที่สุดในห้องนี้…ตอนนี้...คือเขาตอนนี้เขาไม่ได้กลัวเธอรู้ว่าเขาไม่ใช่ทามม์ แต่เพราะเขากลัวว่า...ตัวเขาเองนั่นแหละที่จะรู้สึกอะไรบางอย่างขึ้นมาจริงๆ กับเธอ

“ไม่เป็นไร...” เขาตอบในที่สุด “แค่...ทำมันออกมาให้เต็มที่ก็พอ” เขาเงียบไปสักพัก “เธอจะได้คะแนนท็อปของห้องอีกไง”

เธอหันไปสบตากันพร้อมรอยยิ้ม

“บัดดี้เราน่ารักที่สู้ดดด....” พูดยิ้มหัวเราะพร้อมส่งสายตาหวาน จากนั้นเธอก็ค่อย ๆ ขยับตัวมานั่งใกล้เขามากขึ้น ใกล้ขึ้น…จนหัวใจเขาเริ่มเต้นเสียงดังขึ้นมาอีกรอบ

ตึกๆ ...

ตึกๆ ...

“เริ่มละนะ...” เธอสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด

“นายรู้มั้ย...” เธอเอ่ยตามบท

“ว่าทุกครั้งที่เราอยู่ใกล้กัน เราแทบหายใจไม่ออกเลย”

บ้าเอ๊ย บทนี้มันสมจริงชะมัด!!

เขามองเธอ ~~

ดวงตาคู่นั้นสั่นไหว ทั้งในบท…และนอกบท มือของเธอค่อย ๆ เอื้อมมาวางบนหน้าอกเขา สัมผัสที่ตรงกับจังหวะหัวใจจริง ๆ

ตึกๆ ..

ตึกๆ ..

ตึกๆ ..

เขาไม่รู้ว่าเป็นเพราะบทหรือเป็นเพราะเธอกันแน่ และเมื่อเธอโน้มหน้าเข้ามาใกล้ จนในที่สุดตอนนี้…ต่างไม่มีใครพูดอะไรต่อ เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้น…คือริมฝีปากของทั้งสอง…แนบเข้าหากันโดยไม่ต้องนับหนึ่ง จูบอบอุ่น ลึกซึ้ง และนุ่มนวลอย่างไม่น่าเชื่อ ซึ่งมันไม่ใช่จูบตามบท ไม่ใช่จูบเพื่อการแสดง แต่มันคือ… “จูบแรกอย่างตั้งใจของเธอ”

ธีปกรณ์หลับตาลงอย่างช้า ๆ ลมหายใจตีกันในอก มือเธอวางอยู่บนแผงอกเขา ขณะที่มือเขาเผลอยกขึ้นแตะแก้มเธอแผ่วเบา ปลายนิ้วสั่น...แต่ไม่ยอมผละไปไหน จูบแรกที่บางเบาราวกับลมพัดอ่อน สัมผัสที่สร้างความสั่นสะเทือนในหัวใจ ตามมาด้วยจูบอย่างล้ำลึก ราวกับจะซึมซับทุกอณูทุกความรู้สึกที่ส่งผ่านริมฝีปาก

มีนรดายังคงเงอะงะ ในขณะที่อีกคนสอดปลายลิ้นเข้ามาด้านใน สมองของเธอมันว่างเปล่าไปหมด ไหนจะพวกมวลผีเสื้อนับร้อยพันที่บินวนอยู่รอบกาย เวลาผ่านไปไม่รู้ว่านานแค่ไหน จนกระทั่งหญิงสาวเริ่มได้สติ… ‘ยัยบ๊องเอ๊ย!! แกจูบเขาจริง’ เธอว่าตัวเอง ก่อนจะผละริมฝีปากออกและดันอกเขาเล็กน้อย ใบหน้าของเธอตอนนี้มันแดงก่ำแบบจัดๆ

“ทามม์!!”

เสียงเรียกชื่อพี่ชายของเขา...กระชากให้อีกคนกลับสู่ห้วงความเป็นจริง ริมฝีปากที่เคลื่อนไหวอย่างแนบแน่นเมื่อครู่...หยุดชะงัก ลมหายใจที่สอดประสาน...สะดุด หัวใจที่เต้นแรงเป็นจังหวะเดียวกัน...กลับเต้นไม่เป็นจังหวะอีกครั้ง

ธีปกรณ์ลืมตาขึ้นช้า ๆ ใบหน้าของมีนรดาอยู่ใกล้เพียงเอื้อม และในแววตาของเธอนั้น…เต็มไปด้วย ความรู้สึก ที่เขาไม่แน่ใจว่า…เขาควรได้รับมันจริง ๆ ไหม ไม่สิ!! ความรู้สึกนี้เธอกำลังรู้สึกกับพี่ชายของเขาต่างหากล่ะ คนเริ่มรู้ตัวเริ่มสำนึกผิดที่เผลอเกินเลยไป

“มีน...”

“....”

“เราขอโทษนะ...” เขากระซิบเบาแล้วหลบสายตาเหมือนเพิ่งรู้สึกตัว มือหนาปล่อยคนร่างบางขยับถอยห่างอย่างอายๆ “เราไม่ได้ตั้งใจ”

ในที่สุดเขาก็โพล่งคำนั้นออกมา เพราะบทสินะ นายไม่ได้รู้สึกจริงกับเราสินะ หญิงสาวแอบคิดอย่างน้อยใจ เพราะรู้จักกันมาตั้งสองปีครึ่งเขาไม่เคยเกินเลยแม้แต่ครั้ง อย่างมากก็แค่จับมือ หรือที่ขวัญข้าวพูดมามันจะจริงกันแน่นะ

“ผู้ชายเป็นเพศที่ไม่ได้ซับซ้อนอะไร เขาคิดอย่างไร ก็แสดงออกมาอย่างนั้น นอกซะจากว่า เขาไม่ได้ชอบแกมากพอ”

เสียงนี้มันดังก้องอยู่ข้างใน

“ไม่เป็นไร ไม่ต้องขอโทษเราหรอก”

เธอยิ้มตอบ แต่แล้วก็ต้องตกใจ เมื่อจู่ๆ คนตัวสูงก็ช้อนอุ้มเธอไปนั่งบนเคาน์เตอร์บาร์อีกครั้งแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย

“อ่ะ!! ทามม์!!”

จากนั้นเขาก็จับตรึงท้ายทอยเธอไว้แน่น ใบหน้าขยับเข้ามาใกล้ในเร็วพลัน ตามมาด้วยริมฝีปากอุ่นร้อนที่ประกบลงมาอย่างเร่าร้อนเอาแต่ใจ หญิงสาวเผลอเผยออ้าปากรับ แม้จะเงอะงะไปสักหน่อย ลมหายใจของทั้งคู่เริ่มติดขัด ยิ่งเขาบดจูบเธออย่างเร่าร้อนมากเท่าไหร่ ก็เหมือนว่าร่างกายจะตอบสนองต่อกันมากขึ้นเท่านั้น มันเป็นความรู้สึกพิเศษที่เขาหักห้ามตัวเองไม่ได้ ใกล้เธอแล้วเขาอยากจูบ อยากทำอะไรมากกว่านั้น ซึ่งเขาก็บอกไม่ถูกว่าตัวเองเป็นบ้าอะไรไป

“อื้มม...” คนถูกจู่โจมเผลอส่งเสียงครางออกมา

รสจูบร้อนแรงที่บดเบียดแนบแน่น ทำเอาหัวใจของมีนรดาเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ เธอไม่รู้ว่ากำลังหายใจอยู่ด้วยวิธีไหน รู้แค่ว่ามือหนากำลังวางบนสะโพกเธอ ในขณะที่มืออีกข้างของเขายังตรึงท้ายทอยเธอไว้แน่น...

จากนั้นเขาก็บดจูบเธอรุนแรงอย่างบ้าคลั่งขึ้นเรื่อยๆ เสียงจูบดังเข้ามาในโสตประสาทหู

ปลายลิ้นร้อนจัดตวัดรัดดูดดึงสอดเข้ามาด้านใน ลากไล้สัมผัสด้านในโพรงปากของเธอ ช้าๆ …แต่ดุดัน…ราวกับจะจารึกเธอเอาไว้ในความทรงจำ ในวินาทีนั้น มีนรดาไม่สามารถยับยั้งตัวเองไว้ได้…เธอสนองจูบตอบเขาเป็นอย่างดี แม้จะเงอะงะตามประสาจูบแรกไปบ้าง

“อื้มม...”

เสียงครางอู้อี้ที่หลุดออกจากลำคอของเธอทำให้คนตัวสูงยิ่งเสียการควบคุม ธีปกรณ์ผละริมฝีปากออกแค่เสี้ยววินาที ก่อนจะจ้วงล้ำริมฝีปากบดเบียดมันลงมาใหม่ราวกับคนหิวโหย

เขาหลับตาแน่น... พยายามบอกตัวเองว่านี่มันผิด ผิดตั้งแต่จูบแรก แต่เขาก็ยังไม่ยอมหยุดมัน แถมยังเลือกที่จะจูบเธออีกครั้ง ซ้ำๆ และเนิ่นนาน ปลายนิ้วไล้ลากจากท้ายทอยลงมาตามแนวกรอบหน้า ไล้ไปจนถึงลำคอขาวเนียน... มือหยาบใหญ่ของเขาเหมือนกำลังกลืนกินผิวเธออย่างบ้าคลั่ง

ในขณะที่ลมหายใจของเธอเริ่มสั่นหอบ ใบหน้าแดงระเรื่อ เปลือกตาปรือปรอย และมือเล็กที่ตอนแรกวางแน่นบนต้นแขนของเขา...ก็ค่อย ๆ ขยับขึ้นมาโอบรอบต้นคอหนาของเขาแทน

จังหวะนี้มันไม่ใช่บทอีกต่อไป

ไม่ใช่การซ้อม และไม่ใช่ความผิดพลาด

...แต่เป็นความต้องการของหัวใจที่ไม่มีใครสามารถหยุดมันได้ เขาถอนจูบออกมาเล็กน้อย มองเธอที่นั่งอยู่บนเคาน์เตอร์บาร์ด้วยสายตาหวั่นไหว ริมฝีปากของเธอแดงระเรื่อดวงตาเป็นประกายวาวน้ำเหมือนจะร้องไห้ แต่เธอกลับไม่ได้เบือนหน้าหนี...แต่กลับมองเขาอยู่แบบนั้น

“ทามม์...”

เสียงเรียกนั้นเบาจนแทบไม่ได้ยิน แต่ในใจของเขา...มันกลับชัดเจนราวระเบิด

ธีปกรณ์ยืนนิ่ง

สายตาจับจ้องเธอไม่วาง แล้วพูดประโยคที่เผลอหลุดออกมาจากใจโดยไม่ทันคิด

“อย่าเรียกเราว่าทามม์ได้มั้ย...”

...

...

“....”

บรรยากาศพลันเงียบลงอีกครั้ง

มีนรดาชะงัก เธอเบิกตากว้างเล็กน้อยเหมือนเพิ่งได้ยินอะไรผิดไป แต่เขากลับยังมองหน้าเธออยู่ตรงนั้น นิ่ง ลึก และจริงจังกว่าที่เคย...

“นายไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?” ก็อยู่ดีๆ จะไม่ให้เธอเรียกเขาว่าทามม์เนี่ยนะ

คำพูดของหญิงสาวทำให้สติเขากลับมา คนตัวสูงรีบปล่อยมือจากเอวบางของเธอ เกาหัวเตัวเองบา ๆ แบบคนที่กำลังหาทางลงให้กับความรู้สึกปั่นป่วนในอกตัวเอง

“นั่นสินะ แกมันบ้าไปแล้วไอ้ไทป์!!” เขาตะโกนด่าตัวเองในใจ แต่อาการภายนอกยังพยายามสงบให้ดูเหมือนปกติ แม้มันจะยากเหลือเกินเมื่อเธอยังยืนอยู่ตรงหน้า ในระยะที่หัวใจเขายังสัมผัสได้ถึงจังหวะเต้นของเธอเมื่อครู่...

มีนรดามองหน้าเขานิ่ง ๆ เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในใจเขา แต่เธอรู้แค่ว่าเขาเปลี่ยนไปอีกแล้ว สายตา สีหน้า ท่าทางของเขามันเต็มไปด้วยบางอย่างที่เธอไม่เข้าใจเลยจริง ๆ