LOGIN(4ปีต่อมา)ชุดบันนี่เกิร์ลที่เบตงเคยซื้อให้ ถูกบรรจงสวมลงบนร่างบาง ก่อนเจ้าของร่างจะพลิกตัวไปมา ๆ เพื่อดูรูปร่างที่เปลี่ยนไปเล็กน้อยของตัวเอง"ยังใส่ได้แฮะ เกือบลืมว่าเฮียเคยซื้อให้นะเนี่ย"คนที่ลองชุดเล่นบ่นกับตัวเองในกระจก หลังจากที่ตนคลอดลูกสาวสุดน่ารักให้เขาหนึ่งคน ร่างเล็กบอบบางก็มีเนื้อมีหนังอวบอัดขึ้นมาเล็กน้อยแต่พอดีสวย เมื่อหยิบเอาชุดเก่า ๆ มาลองใส่ เธอก็เขินอายด้วยไม่ชินกับรูปร่างที่อวบขึ้นของตน"อุ๊ย! เฮีย! "ร่างบางที่ลองชุดเล่น ๆ ถึงกับตกใจ เมื่อคนที่เข้ามาเห็นภรรยาใส่ชุดโปรดที่เคยซื้อให้ ก็เกิดความตื่นเต้นจนอดทนไม่ไหว ตรงเข้ามาสวมกอดและซุกไซ้อย่างหิวโหย"เฮีย...มี่เลือกเสื้อผ้าอยู่นะคะ""อืม! ชุดนี้หนูไม่เคยใส่ให้เฮียดูเลย เฮียอยากเห็น""ถ้าใส่ก็คงไม่ใช่แค่ดู""ก็ไม่ได้แค่อยากดูนี่ อยากเอาด้วย เหมือนตอนนี้""เฮียคะ ไม่เอาค่ะกลางวันแสก ๆ แขกยังเต็มบ้านอยู่เลย""ญาติกันทั้งนั้น อาสี่กับเปามาหาคุณพ่อโน้น ไม่ได้มาหาเราหรอก นะที่รักนิดเดียว""แต่เมื่อเช้าเฮียก็พึ่งทำนี่" พิมมี่เริ่มงอแงกับความต้องการที่มากขึ้นทุกวันของสามี"แต่ตอนนี้อยากเอาอีกนี่ ชุดนี้มันน่า...หื้ม!""เฮีย..
"อื้อ! เฮียขา"ฝ่ามือใหญ่บีบเคล้นเต้าอวบอย่างมันมือ ปากก็จูบไซ้ไปทั่ว จนคนใต้ร่างร้องครางเสียงหลงด้วยความเสียว"อ๊า!""วันนี้...ตามใจเฮียนะที่รัก เฮียอยากสำลักความสุขจากหนู นะที่รักนะ" เบตงกระซิบออดอ้อน จนพิมมี่ใจอ่อนพยักหน้ารัว ๆร่างกำยำเอนตัวนอนราบลงกับเตียง ในขณะที่ร่างบางสลับขึ้นมาทาบทับ พิมมี่พรมจูบลงบนอกแกร่งแผ่วเบา เพียงเท่านั้นร่างกำยำก็สะท้านจนจุดกลางกายแข็งตึงจนขึ้นลำ แต่เขากลับพยายามใจเย็นนอนนิ่งๆ รอให้เธอเป็นคนปรนเปรอการรอคอยของเบตงไม่ถือว่าล่าช้า เมื่อสาวน้อยตรงหน้ารู้งานจากประสบการณ์ที่เคยผ่านมาจากการสอนของเขา เธอลากจูบลงมาจนถึงท่อนล่าง ก่อนจะกอบกำลำเลาท่อนใหญ่ที่พาดทับบนแผ่นท้องกำยำมือเรียวเล็กกำขยำเบาๆ ราวหวงแหน ก่อนจะขยับมือชักสาวดุ้นแกร่งเบา ๆ จนเจ้าของกัดกรามแน่นอย่างทรมาน"หื้ม! ยัยจิ๋ว ตัวแสบ...อาส์ ซี้ด!""ใหญ่จัง" ริมฝีปากบางเอื้อนเอ่ยพลางเม้มเข้าหากันแน่น ก่อนจะกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ สร้างความเสียวเสียดใจแก่คนที่จ้องมองตาเป็นมันเอามากๆ"ให้ตายสิ...อมสักทีเถอะทูนหัว มันเสียวนะรู้เปล่า" เบตงกัดกรามแน่นจนขึ้นสันนูนด้วยความอดทน"อยากได้ต้องอ้อนสิคะ ไม่ใช่ขู่" เบต
"ขอให้ลูกทั้งสอง เป็นคู่ครองที่เหมาะสมดั่งกิ่งทองใบหยก รักกันยืนยาวจนได้ถือไม้เท้ายอดทองกระบองยอดเพชร หนักนิดเบาหน่อยก็อภัยให้แก่กันนะลูกนะ"คำอวยพรบ่าวสาว เปล่งออกมาจากปากของผู้เป็นบิดา ใบหน้าของเจ้าสัวทรงชัยในวันนี้ มีรอยยิ้มที่สดใสจนเป็นที่น่าอิจฉา เพราะวันนี้เจ้าสัวได้แต่งสะใภ้เข้าบ้าน แถมยังพ่วงเพื่อนรักตามมาอยู่ด้วยกันร่วมชายคา เป็นตาแก่ยายเฒ่ารอเฝ้าบ้านเลี้ยงลูกหลานด้วยกัน ทางด้านเรวัตรกับสุมาลีเองก็ยิ้มจนหน้าบาน เรือสำเภาทองลำใหญ่ได้เวลาอับปางลงในแหล่งทะเลทองคำแล้ว สองตระกูลเกื้อหนุนช่วยกันกอบโกยเช่นนี้ เงินทองที่มีจะหนีไปไหนได้"วันนี้พ่อมีความสุขมาก ต่อไปก็ประคับประคองกันนะลูกนะ ฝากลูกสาวของพ่อด้วยนะ พ่อหลานชาย...เธอทำให้อาภูมิใจและไว้ใจแล้ว ต่อไปก็ทำหน้าที่สามีและพ่อที่ดีนะ อย่าทิ้งน้องให้ช้ำใจแบบที่ผ่านมาอีก""ครับคุณพ่อ ผมขอสัญญาด้วยเกียรติของลูกผู้ชาย พิมมี่จะเป็นผู้หญิงคนเดียวและคนสุดท้ายที่ผมจะรักครับ"เบตงรับปากพ่อตาด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและเขาทำตามที่พูดได้อย่างแน่นอน คำยืนยันมั่นคงจนเรวัตรพึงพอใจ ได้เห็นความชัดเจนในน้ำเสียงและแววตาของผู้ชายที่ลูกสาวของตนรักแบบนี้ เรว
"แผนสำเร็จด้วยดี แต่หนักมือไปหน่อยนะลิ้ง" นุ่มนิ่มส่งสายตามองเพื่อนสาวอย่างดาร์ลิ้งด้วยแววเย้าแหย่กึ่งเหน็บนิดๆ ที่ทำน้องชายเธอเกือบสู่ขิต เพราะแผนพิสูจน์ใจให้พ่อตารักของดาร์ลิ้ง ที่ทั้งคู่แอบจัดการลับๆ แต่เล่นใหญ่จนไม่มีใครสงสัย และเส้นสายตระกูลลินก็ดีเกินคาด แม้แต่มหาอำนาจอย่างเจ้าสัวทรงชัยพ่อของนุ่มนิ่มยังสืบไม่เจอ"โทษที มันเกินควบคุมไปนิด แต่ลงโทษคนของลิ้งให้แล้ว นุ่มอย่าโกรธดิ"ดาร์ลิ้งเอ่ยขอโทษเพื่อนสาว"ไม่โกรธหรอก ออกมาดีพอสมควร ให้เป็นบทเรียนของทั้งคู่ไปจะได้เห็นค่าความรักที่มีต่อกัน"แม้จะห่วงใยคนเป็นน้อง แต่ก็แอบพึงพอใจกับผลที่ได้มา"ห่วงน้องขนาดนั้นเชียว แบทน่ะ ไม่ใช่เด็ก 3ขวบนะ""รู้...แต่นุ่มดูออกว่ายัยจิ๋วพิมมี่ เป็นคนที่แบทรักจริงๆ และมีผลต่อจิตใจของแบทมาก""ดูออกตั้งแต่เมื่อไหร่" ดาร์ลิ้งถาม"ตั้งแต่วันที่แบท โทรมาหาหลังจากได้เป็นคนแรกของเธอ เขาร้อนรนใจมากจนวิ่งวุ่นเลยนะ""แบทน่ะเหรอ...นี่พึ่งรู้นะ ว่าห่วงหญิงที่ตัวเองเปิดซิงครั้งแรกจนโทรไปบอกพี่สาวน่ะ""ใช่ไง...ถึงได้ดูออก""แต่นี่รู้ตั้งแต่แบทใช้ให้สืบแล้ว ที่ช่วยเนี่ยเพราะเรื่องของลิ้ง ทำให้เกิดความเข้าใจผิดกัน จนทั
ร่างสูงสาวเท้ายาว ๆ ก้าวเข้าไปในโกดังอย่างรีบเร่ง ภายในโกดังกว้างมีกลุ่มคนที่ยืนรอเขาอยู่ในความมืด มีเพียงแสงสว่างจากไฟหน้ารถที่สาดส่องให้มองเห็นว่าอะไรเป็นอะไร เบตงก้าวเข้ามายืนอยู่ตรงหน้ากลุ่มคนเหล่านั้น ก่อนจะชูกระเป๋าใส่เอกสารให้กับพวกมันดู"ว่าไงเฮียตง นี่ลูกเขยมาช่วยพ่อตาเองเลยเหรอ แหม...แบบนี้พ่อตาต้องตกรางวัลเป็นการยกลูกสาวให้แล้วละ ฮ่า ๆ"เบตงขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาแปลกใจที่พวกมันรู้จักเขาและเรื่องราวของเขาเป็นอย่างดี ราวกับเป็นคนรู้จัก"พวกแกเป็นใครกันแน่ ทำไมรู้ว่าฉันเป็นใคร""มีเรื่องไหนที่เราอยากรู้แล้วไม่ได้รู้บ้าง ข้อมูลแค่นั้น ไม่ได้ยากเกินความสามารถนะเฮียตง""อย่าพูดมาก ปล่อยคุณพ่อเดี๋ยวนี้ แล้วก็เอาสิ่งที่พวกแกต้องการไป"เบตงไม่อยากเสวนากับเจ้าพวกนั้นให้เสียเวลา จึงเลือกที่จะยื่นข้อเสนอให้เร็วที่สุด"จะรีบไปไหนเฮีย อยู่เล่นกับเราก่อนสิ""ฉันไม่มีเวลาเล่นเกมกับพวกแก คุณพ่ออยู่ไหน ปล่อยท่านเดี๋ยวนี้""นั่นสิ ท่านเรวัตรหายไปไหนนะ ฮ่า ๆ""นี่พวกแกเล่นตุกติกเหรอ""ไม่เอาน่าเฮีย ก็แค่เล่นเกมซ่อนแอบนิดหน่อย ไม่เสียเวลาหรอก""นี่พวกแก..." เบตงกัดกรามแน่นด้วยความคับแค้นใจที่ถูก
"ฮ่า ๆ ๆ" เรื่องเล่าของเบตงทำให้คนเป็นพี่สาวและพี่เขยหัวเราะเสียงดัง เพราะไม่เคยเห็นมุมนี้ของเบตง โดยเฉพาะการถูกด่าว่าบ้านไม่มีข้าวกิน ยิ่งทำให้นุ่มนิ่มกับโชกุนขำกันยกใหญ่"สะใจอะไรขนาดนั้นไอ้โช เจ๊ก็อีกคนแทนที่จะหาทางช่วยน้อง เอาแต่นั่งหัวเราะเยาะอยู่ได้""เจ๊ไม่ได้หัวเราะเยาะ แค่ขำคุณอากับแบทนั่นแหละ มันดูเข้าตำราพ่อตากับลูกเขยดี""โธ่เจ๊...ผมซีเรียสนะ""แหม...มันก็ยากหน่อยแหละ ก็พ่อตาไม่เหมือนเมียนะโว้ย" โชกุนว่า"แล้วเกี่ยวอะไรกับเมียวะไอ้โช มึงอย่ามั่ว""เมียงอนน่ะจับปล้ำทีสองทีเดี๋ยวก็หาย แต่พ่อตาจับปล้ำไม่ได้เหมือนเมียน่ะสิ เลยเหนื่อยหน่อย""ควาย! มันใช่เรื่องเปรียบเทียบกันไหม""ใจเย็นๆ เรื่องที่ผ่านมามันก็หนักหนากับฝั่งเขา ถึงแบทจะไม่ได้ตั้งใจให้เรื่องมันเกิดขึ้นแบบนั้น แต่มันก็ผิดพลาดไปแล้ว ก็ต้องยอมรับเพราะเรากลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้ แต่เราสามารถทำวันนี้และวันหน้าให้ดีได้ ก็พิสูจน์ให้คุณอาท่านเห็นไปเลย ว่าแบทรักและจริงใจกับน้องพิมมี่จริงๆ ไม่ใช่แค่เล่นๆ""แล้วผมต้องทำยังไง""ทำให้เขารัก เพราะการทำให้คนรักยากกว่าทำให้คนเกลียด แบทจะเลือกทำสิ่งง่ายให้ใช้ชีวิตยาก หรือเลือกทำสิ่งยาก
...ห้องประชุมใหญ่ของแบทบาร์...เปานั่งรอองค์ประชุมให้พร้อมหน้า ทั้งที่เขามาถึงตั้งแต่หลายชั่วโมงก่อน แต่ก็ไร้เงาของหุ้นส่วนหลัก จะมีก็แต่นุ่มนิ่มและโชกุน ที่ออกมาต้อนรับเขาตั้งแต่แรก และนั่งรอด้วยกันจนป่านนี้ ทั้งพิมมี่และเบตงก็ยังไม่เข้าร่วมประชุมสักที“เฮียมาแล้วครับ”เสียงแจ้งเตือนจากเลขาปิงบ่งบ
ดวงตาคมที่หม่นเศร้า ทำให้ร่างบางรู้สึกใจหวิว ความเจ็บปวดฉายชัดจนไม่อาจปฏิเสธได้ มือบางค่อยๆ เลื่อนลงมาตามบ่ากว้าง เพื่อถอยห่างจากตัวเขา แต่ร่างสูงกับกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น จนคนตัวเล็กต้องดันแผงอกแกร่งเอาไว้"อื้อ! เฮีย! ปล่อยมี่นะ""ไม่อวดเก่งต่อละ ดื้อต่อสิ...คนเก่งน่ะเฮียชอบ""ปล่อยค่ะ มี่จะไปแ
ร่างสูงยืนเหม่อมองแสงไฟหลากสีสัน ที่แสดงถึงความเจริญรุ่งเรืองในเขตตัวเมือง ชั้นบนสุดของแบทบาร์ในวันนี้ ไร้ซึ่งเงาของคนที่เคยนอนเคียงข้าง ทุกอย่างกลับมาสู่สภาวะเดิมที่เงียบเหงาและอ้างว้าง หากแต่เบตงกับไม่ชินกับการอยู่แบบเงียบๆ เช่นที่เคยเป็น เพราะช่วงเวลาที่เขามีเธอคนนั้นเข้ามาเป็นความวุ่นวาย ชีวิตข
ภาพของร่างบางที่ร้องไห้อย่างหนัก ทำให้เปาเจ็บร้าวไปถึงขั้วหัวใจ แม้วันนี้เขาจะเป็นผู้ชนะ แต่เขาก็ไม่อาจได้หัวใจของเธอ แล้วแบบนี้จะมีประโยชน์อะไร หากเขารักเธอและได้ครอบครองเธอ แต่เธอรักและมีใจให้กับอีกคน"มีเรื่องให้คิดมากเหรอ"อาสี่เอ่ยถามหลานชาย เมื่อใบหน้าเรียบนิ่งของเปาทำให้คนเป็นอาคาดเดาความในใ







