登入ริน' น้องสาวคนเล็กของ 'รัม' ถูกพี่ชายจอมหวงคอยกันท่าผู้ชายทุกคนที่เข้ามาจีบ โดยมี 'ทีออน' เพื่อนสนิทมาดขรึมของพี่ชายรับหน้าที่เป็น 'ไม้กันหมา' เบอร์หนึ่ง ใครๆ ก็คิดว่าทีออนเป็นพี่ชายที่แสนดี คอยดูแล ห่วงใย และดุรินเหมือนเด็กๆ แต่หารู้ไม่ว่า... ภายใต้มาดนิ่งสุขุมนั้น เขาคือ 'เสือร้าย' ที่กำลังจำศีลรอเวลาตะครุบเหยื่อ เขารอ... รอวันที่รินเรียนจบ เขารอ... รอวันที่เธอโตพอจะรองรับความรักที่รุนแรงของเขาได้ เมื่อวันนั้นมาถึง และมีตัวแปรอย่างหนุ่มรุ่นพี่เข้ามาจีบริน ความอดทนของเสือจำศีลก็ขาดผึง! เส้นกั้นบางๆ ที่เรียกว่า 'พี่ชาย' กำลังจะถูกข้ามผ่าน... ด้วยบทเรียนรักฉบับผู้ใหญ่ ที่ทั้งเร่าร้อน วาบหวาม และเอาแต่ใจที่สุด! "พี่รัมไว้ใจพี่ทีที่สุด... แต่รินหารู้ไม่ว่า คนที่น่ากลัวที่สุด ก็คือพี่ทีนี่แหละ!"
查看更多ทำไมถึงชอบทำให้คนหลงใหล เค้าเล่นกับความรู้สึกคนอื่นเก่งรึไงกัน ฉันชื่อ ริน ส่วนพี่ชายฉันชื่อ รัม พี่ชายจอมไม่ได้เรื่องและะน่ารำคาญไปหมดทุกเรื่อง แต่่ก็เป็นพี่ชายที่ดีละนะ ฉันเดินออกมาหน้าคณะก็เจอ พี่รัมนั่งรออยู่ ไม่ต้องนึกภาพว่าเค้าแสนดี ถ้าแม่่ไม่สั่งมาคงไม่ได้เห็นหน้าหรอก
“เดินช้าอยู่นั้นแหละ พี่มารอเราเป็นชั่วโมงแล้ว” เสียงบ่นอู้อี้แบบน่ารำคาญ ”รินไม่ได้ขอให้พี่มารับนะ รินบอกแล้ววว่ากลับเองได้ถ้าจะมาแล้ววบ่น พี่ไปให้พ้นหน้ารินเลยดีกว่า” ฉันต่อว่าผู้ที่เรียกว่าเป็นพี่ชายของตัวเอง “ใครอยากมารับกันห้ะ” พี่รัมแยกเขี้ยวใส่ “ทำไมพอน้องโตแล้ววมารับกลัวคนอื่นคิดว่าเป็นแฟนรึไง” ฉันบ่นอย่างรู้ทัน “โตแล้วปีกกล้าขาแข็งนะเรา” พี่รัมเดินนำไปที่รถก่อนที่เราจะตีกันมากไปกว่านี้ ฉันเดินตามมาอย่างว่าง่าย ฉันเว้นระยะการเดินให้ห่างกับพี่ชายของตัวเองเพราะอยากจะประชดประชันแต่่เหมือนพี่รัมจะรู้จึกเดินย้อนกลับมาดึงแขนนฉันให้ไปเดินข้างๆ “รินเดินได้ ไม่ต้องมาจับเลยเดี๋ยวคนก็เข้าใจผิดหรอก” ฉันทำเสียงประชดอย่างไม่พอใจ “ที่แกเดินเมื่อกี้เหมือนแฟนทะเลาะกันมากกว่าอีก ปล่อยมันถ้าตามันสังเกตไม่ได้ว่าคล้ายกันอย่างกับแกะคือแฟนกัน ก็ให้มันคิดไป” พี่รัมบ่นแบบเซงๆและกึ่งจูงกึ่งลากฉันกลับบ้าน ”นี่ ทีออนกลับมาแล้วนะ” ฉันไม่แน่ใจว่าได้ยินชื่อนี้ครั้งสุดท้ายเมื่อไร แต่ก็พึ่งกลับมาได้ยินชื่อนี้อีกครั้งก็วันนี้แหละ “อือ กลับมาเมื่อไหร่หรอ” ฉันถามออกไปแบบส่ง ๆ พี่ทีออนเป้นเพื่อนของพี่รัม แต่่นิสัยดีกว่าพี่ชายฉันเยอะจำได้ว่าตอนเด็ก ๆ พี่ทีออนชวนฉันไว้เยอะเลย แต่่พอโตขึ้นมาเราก็ไม่ค่อยได้เจอกัน จะว่าไงดีพี่ทีออนเป็นลูกชายคนเดียวของเคลืออนัตตากรุ๊ปนี่น่า จะมาวิ่งเล่นเป็นเด็ก ๆ แบบพี่ชายฉันคงไม่ได้ “เห็นว่าลงเครื่องเเล้ว พี่ต้องมารับเราเลยไม่ได้ไปหามันตอนนี้” อ่าา เหตุผลที่กึ่งจูงกึ่งลากฉันเพราะอารมณ์เสียเรื่องนี้สินะ “พี่บอกว่าตอนนี้ แสดงว่านัดกันไว้แล้วหรอ” ฉันยื่นหน้าไปหาพี่ชายคนดีคนเดิม เพราะคำพูดของเขามันชวนน่าสังสัยสุด ๆ “ใช่ นัดกันไว้ที่บาร์คืนนี้ ถึงต้องรีบมารับไง” “นี่คงเป็นต้นเหตุที่แท้จริงงใช่ม๊า” ฉันแซววเขาแบบยิ้ม ๆ “ไปด้วยสินะ ยังไงแม่ก็ให้มารับแล้วพี่ก็เอาฉันไปด้วยสิ” ฉันยื่นหน้าไปคลอเคลียที่แขน “จะไปทำไม มีแต่ผู้ชายแม่ได้บ่นพี่ตาย” “พี่ไม่พูด น้องไม่พูดแม่ก็ไม่รู้ นะพี่รัม รินจะนั่งนิ่ง ๆ เลย” ฉันดึงแขนพี่ชายตัวเองเหมือนเด็กน้อยและะทุกครั้งที่ฉันทำแบบนั้นมันมักจะได้ผลเสมอณ เพนท์เฮ้าส์ส่วนตัวของทีออน (ชั้นบนสุด)สายฝนที่ตกลงมากระทบกระจกบานใหญ่เบื้องหน้า กลายเป็นฉากหลังที่ตัดขาดเราสองคนออกจากโลกภายนอก แสงไฟจากตึกสูงระฟ้าในกรุงเทพฯ ส่องเข้ามาสลัวๆ พอให้เห็นเงาสะท้อนของร่างสองร่างที่กำลังกอดก่ายกันแนบแน่นบนเตียงคิงไซส์สีเข้ม“พี่ที...”ฉันเรียกชื่อเขาเสียงพร่า เมื่อริมฝีปากอุ่นจัดของคนตัวสูงไล่พรมจูบไปทั่วลำคอระหง ลากไล้ลงมาถึงเนินอกที่กระเพื่อมไหวตามแรงหอบหายใจ มือหนาที่เคยแสนดีและอบอุ่น บัดนี้กลายเป็นมือของปีศาจร้ายที่เชี่ยวชาญในการปลุกเร้า เขาบีบเคล้นเอวฉันหนักหน่วง แสดงความเป็นเจ้าของในทุกตารางนิ้ว“บอกแล้วไง...” ทีออนเงยหน้าขึ้นมาสบตาฉัน นัยน์ตาคมกริบที่เคยซ่อนความรู้สึกไว้มิดชิด ตอนนี้มันลุกโชนไปด้วยไฟราคะที่ไม่มีวันมอดดับ “ว่าคืนนี้... พี่จะสอนวิชา ‘แฟน’ ให้เราจนเช้า”“ริน... รินหายใจไม่ทัน” ฉันประท้วงเสียงเครือ เมื่อเขาเริ่มรุกล้ำพื้นที่ส่วนตัวมากขึ้นเรื่อยๆ“หายใจทางปากสิเด็กดี...”เขากระซิบชิดริมฝีปาก ก่อนจะบดจูบลงมาอย่างดูดดื่มและหิวกระหาย ลิ้นร้อนแทรกเข้ามาเกี่ยวกระหวัดควานหาความหวานอย่างช่ำชอง เขาต้อนให้ฉันจนมุมด้วยรสสัมผัสที่วาบหวาม จนสมองฉั
ห้องนั่งเล่น คอนโด (เช้าวันต่อมา)หลังจากพี่รัมเดินโซซัดโซเซออกมาจากห้องน้ำด้วยสภาพดูไม่จืด ผมเผ้ายุ่งเหยิง ใต้ตาดำคล้ำเหมือนหมีแพนด้า เขาทิ้งตัวลงบนโซฟาข้างๆ พี่ทีออนที่นั่งจิบกาแฟอ่านข่าวในไอแพดด้วยมาดคุณชายผู้สดใส (เพราะเมื่อคืนได้เติมพลังรักมาเต็มเปี่ยม)“สภาพดูไม่ได้เลยนะมึง” พี่ทีออนเหลือบมองเพื่อนแล้วส่ายหัว “เมื่อคืนแดกหรืออาบ”“โอย... อย่าบ่น กูวิ้งๆ อยู่” พี่รัมนวดขมับตัวเอง “ปวดหัวชิบหาย... เอาน้ำให้กูหน่อยดิ”พี่ทีออนถอนหายใจ แต่ก็ยอมลุกไปหยิบน้ำเปล่าเย็นเจี๊ยบจากตู้เย็นมาโยนให้เพื่อน“ขอบใจ...” พี่รัมเปิดขวดกระดกอึกๆ จนหมด “เออ ไอ้ที... เมื่อคืนมึงพาน้องกูไปไหนมาวะในงาน กูจำได้ลางๆ ว่ามึงลากมันออกไปตอนเต้นรำกับไอ้ฮาวาย”พี่ทีออนชะงักมือนิดหนึ่ง ก่อนจะตีหน้านิ่งตอบกลับ “พาไปสูดอากาศ ข้างในคนมันเยอะ เหม็นเหงื่อ รินมันหายใจไม่ออก”“อ๋อ... เออดีละ กูเห็นไอ้ฮาวายมันมือไวชิบหาย จับเอวน้องกูอยู่นั่นแหละ” พี่รัมบ่นอย่างหงุดหงิด “มึงรู้ป่ะ กูเกือบจะพุ่งไปต่อยมันละ แต่มึงตัดหน้ากูไปก่อน”“กูจัดการให้แล้ว” พี่ทีออนยิ้มมุมปาก “รับรองว่ามันไม่กล้ายุ่งกับรินอีกพักใหญ่”“ดีมากเพื่อนรัก
ห้องนอนริน (เวลาต่อมา)พี่ทีออนวางฉันลงบนเตียงนุ่มอย่างเบามือ แสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียงทำให้บรรยากาศดูโรแมนติกจนใจเต้นแรง เขาไม่ได้ผละออกไปไหน แต่กลับนั่งลงข้างๆ แล้วใช้แขนข้างหนึ่งคร่อมร่างฉันไว้ สายตาคมกริบไล่มองใบหน้าฉันอย่างหลงใหล“พี่ที...” ฉันเรียกเขาเสียงเบา รู้สึกประหม่าเมื่อต้องมาอยู่ในห้องนอนกับเขาสองต่อสองแบบนี้“ครับ” เขาขานรับเสียงนุ่ม นิ้วเรียวยาวเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าฉันออก“ริน... รินจะไปเปลี่ยนชุด” ฉันบอกพร้อมกับพยายามดันอกเขาเบาๆ เพราะชุดราตรีรัดรูปนี่มันทำให้นอนลำบาก“เดี๋ยวพี่ช่วย”“คะ? ไม่ต้องค่ะ รินทำเองได้” ฉันรีบปฏิเสธ“ซิปมันอยู่ข้างหลัง รูดเองลำบาก” เขาไม่ฟังคำทัดทาน จับไหล่ฉันให้พลิกตัวหันหลังให้เขา “อยู่นิ่งๆ”ฉันนั่งตัวแข็งทื่อเมื่อสัมผัสได้ถึงปลายนิ้วเย็นเฉียบของเขาที่แตะลงบนแผ่นหลังเปลือยเปล่าบริเวณเอว เสียงรูดซิปดัง ครืด เบาๆ ในความเงียบ พร้อมกับความรู้สึกหลวมโพรกที่ช่วงอกเมื่อชุดค่อยๆ คลายออกพี่ทีออนค่อยๆ รูดซิปลงช้าๆ... ช้ามากจนน่าหมั่นไส้ นิ้วของเขาลากผ่านผิวเนื้อฉันทุกตารางนิ้วที่ซิปเลื่อนผ่าน ลมหายใจอุ่นจัดของเขารินรดอยู่ตรงท้ายทอย ทำให้ขนอ่อ
คอนโด XX (ตี 2)สภาพของพวกเราตอนกลับมาถึงคอนโดทุลักทุเลพอสมควร ไม่ใช่เพราะฉันเมา แต่เป็นเพราะพี่ชายตัวดีอย่างพี่รัมที่เมาหัวราน้ำจนเดินไม่ตรงทาง“ไอ้รัม! มึงเดินดีๆ ดิวะ หนักชิบหาย” พี่ทีออนบ่นอุบขณะหิ้วปีกเพื่อนรักข้างหนึ่ง ส่วนฉันช่วยพยุงอีกข้าง“เออ... กูไหว... กูยังไม่เมา...” พี่รัมพึมพำเสียงอ้อแอ้ ขาพันกันจนเกือบจะพากันล้มทั้งแก๊ง“ไม่เมาบ้านแกสิ เดินชนขอบประตูลิฟต์เนี่ย” ฉันบ่นพี่ชายตัวเองกว่าจะลากพี่รัมเข้ามาในห้องนอนและโยนลงบนเตียงได้ เล่นเอาฉันเหงื่อตก พี่ทีออนจัดการถอดรองเท้าให้เพื่อนแล้วโยนผ้าห่มคลุมโปงให้เสร็จสรรพ ก่อนจะยืนเท้าเอวมองผลงานตัวเอง“หมดภาระสักที...” เขาถอนหายใจยาวเหยียด ก่อนจะหันมามองฉันที่ยืนหอบแฮ่กๆ อยู่ปลายเตียง “เหนื่อยมั้ย”“นิดหน่อยค่ะ พี่รัมตัวหนักจะตาย”“ไป... ออกไปข้างนอก ปล่อยมันนอนเน่าอยู่นี่แหละ”พี่ทีออนเดินมาจูงมือฉันออกจากห้องพี่รัม แล้วจัดการ ล็อกลูกบิดประตู ห้องพี่รัมจากด้านนอกหน้าตาเฉย!“เฮ้ย! พี่ที ล็อกทำไมคะ” ฉันร้องทัก“กันมารขัดความสุข” เขาตอบเสียงเรียบ “มันเมาขนาดนี้คงไม่ตื่นมาเข้าห้องน้ำหรอก แต่กันไว้ก่อน... พี่ไม่อยากให้อารมณ์ค้างเหมื