2

“จะรีบไล่พี่ไปไหน เดินมาทั้งร้อนทั้งเหนื่อย พี่หิวน้ำ” เขาไม่ยอมไปไหนง่ายๆ หรอก กว่าจะได้ใกล้ชิดเธอขนาดนี้ เพราะเธอเป็นผู้หญิงคนเดียวในโลกนี้ก็ว่าได้ ที่ไม่สนใจเขา ไม่ให้ความสนิทกับเขา เข้าใกล้ก็เดินหนี คุยด้วยก็ไม่ค่อยอยากคุยด้วย เรียกง่าย ๆ ว่าถามคำตอบคำ

“แก้วเจ็บขา ไม่สะดวกหรอกค่ะ” เธอเอ่ยตอบ เขาก็ยกหูโทรศัพท์ขึ้นมาสั่งลูกน้อง ไม่นานลูกน้องของคเชนทร์ ก็นำจักรยานของเธอมาส่งให้จนถึงบ้าน พร้อมด้วยยาอีกถุงใหญ่ ก่อนที่จะค้อมศีรษะให้ เจ้านายหนุ่มแล้วเดินจากไป

“เดี๋ยวพี่ทายาให้” เขาคุกเข่าลงตรงหน้าของเธอ

“อุ๊ย! ไม่ต้องค่ะ” เธอสะดุ้งตกใจ ไม่คิดว่าเขา จะทำอะไรแบบนี้

“อย่าดื้อสิ” เขาดึงข้อเท้าเธอไปนวดน้ำมันให้เบา ๆ

ก่อนที่จะใช้ผ้าพันข้อเท้าให้ เธอเผลอมองความอ่อนโยนของเขาอย่างเผลอไผล ก่อนที่จะสะดุ้ง เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมาพอดิบพอดี

“แอบมองพี่อยู่เหรอ” เขายกยิ้มมุมปาก

“ปะ... เปล่าเสียหน่อย” เธอพูดด้วยอาการคะเขิน ก่อนจะพูดเสียงแข็งใส่เขา

“พี่ช้างกลับไปได้แล้วค่ะ” เธอรีบหยิบไม้ที่อยู่บริเวณนั้นมาทำเป็นไม้เท้า แล้วพยายามพาตัวเองขึ้นบ้าน

“มาพี่ช่วยประคองขึ้นบ้าน”

“ไม่ต้องค่ะ”

“ทำไมชอบปฏิเสธพี่”

“พี่กลับไปได้แล้ว โอ๊ย!” เธอร้องด้วยความเจ็บ เพราะเผลอออกแรงกดเท้าด้านที่เจ็บมากเกินไป

“นั่นแกทำอะไรน่ะ” กระทิงตรงเข้าไปกระชากไหล่ของคเชนทร์เต็มแรง ก่อนที่กระทิงจะปล่อยหมัดข้าใส่คเชนทร์

คเชนทร์โดนหมัดของกระทิงไปเต็ม ๆ พิมพ์แก้วหวีดร้องอย่างตกใจ ในขณะที่คเชนทร์เช็ดเลือดที่มุมปาก

กระทิงตรงเข้าหาคเชนทร์อีกรอบเพื่อที่จะกระแทกหมัดเข้าใส่หน้า เพราะคเชนทร์ทำสีหน้ายียวนกวนประสาทใส่

“พี่กระทิงอย่าค่ะ” พิมพ์แก้วรีบห้ามปราม คเชนทร์อาศัยจังหวะที่กระทิงพุ่งหมัดเข้าใส่ เขาหลบทันทั้งยัง ปล่อยหมัดสวนกลับไป จนกระทิงเลือดกบปาก

“อย่านะพี่ช้าง” พิมพ์แก้วรีบร้องห้าม

“มันต่อยพี่ก่อน” คเชนทร์เอ่ยขึ้น

“มันแค่เรื่องเข้าใจผิด พี่ช้างกลับไปเถอะค่ะ”

“เข้าใจผิดอย่างนี้นเหรอ” คเชนทร์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด ยิ่งเห็นว่าพิมพ์แก้วเป็นห่วงกระทิงจนออกนอกหน้า ยิ่งทำให้คเชนทร์รู้สึกหงุดหงิดขึ้นไปอีก

“มันเป็นอะไรถึงได้เป็นห่วงมันขนาดนี้”

“พี่กระทิงเป็นคนรักของแก้ว ห้ามทำร้ายพี่กระทิงเด็ดขาด” พิมพ์แก้วเอ่ยเสียงเข้ม ทำเอาคเชนทร์อึ้งไป ที่สำคัญกระทิงเองก็ตกใจเหมือนกัน ไม่คิดว่าผู้หญิงที่เขาแอบรัก จะบอกว่าเขาเป็นคนรัก

“พี่ช้างกลับไปได้แล้ว” ที่เธอเรียกช้างว่าพี่ เพราะตอนเด็ก ๆ เคยเล่นด้วยกัน ก่อนที่เขาจะย้ายไปอยู่กรุงเทพฯ กับยายของเขา

เพราะชบาต้องการให้ลูกชายได้เรียนโรงเรียนดี ๆ มีการศึกษาที่ดีกว่าการเรียนที่โรงเรียนวัดในชนบทเช่นนี้ ดังนั้นกระทิงเองก็รู้จักกับคเชนทร์เช่นกัน และทั้งสองก็ไม่ค่อยกินเส้นกันเท่าใดนัก

“อย่างนี้นี่เอง” คเชนทร์กัดฟันกรอดอย่างแค้นใจ ไม่คิดว่าผู้หญิงที่หมายตาเอาไว้ จะโดนคนอื่นคาบไปกินแบบนี้ คเชนทร์ยืดตัวขึ้น ก่อนจะเดินจากไป