บทที่ 1 คุ้นเคย

บทที่ 1 คุ้นเคย

เพียงเธอถอยออกห่างจากราวสะพานหนึ่งก้าวท่ามกลางสายลมที่พัดมากระทบใบหน้าแดงซ่าน พาให้หยาดน้ำตาไหลออกจากขอบตาแดงก่ำเหือดหายไป

เสียงที่คุ้นหูและกลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคย..ใช่เขาแน่ ๆ

ขุนเขาเดินเข้าไปใกล้ ๆ แล้วจับแขนเธอไว้ออกแรงดึงให้ออกห่างจากราวสะพานด้วยกลัวว่าเธอจะขัดขืนแล้วกระโดดลงไป

"เธอ..คิดจะทำอะไร" คำถามไร้ซึ่งคำตอบนั้นพาให้บรรยากาศโดยรอบดูน่าอึดอัดเข้าไปอีก เพียงเธอมองหน้าชายคนตรงหน้าไม่ละสายตา เธอไม่ได้คิดสั้นแต่อยากปรับอารมณ์และยืนรับลมให้หายฟุ้งซ่านก่อนเข้าบ้านก็เท่านั้น

"เปล่าค่ะ"

"…" ขุนเขาไม่ถามอะไรต่อ เขามองปราดเดียวก็พอรู้ว่าเธอเจอเรื่องแย่ ๆ มาจึงถอดเสื้อไปคลุมไหล่ให้ "บ้านอยู่ตรงไหน เดี๋ยวฉันไปส่ง"

"ลงสะพานไปแล้วเลี้ยวขวาค่ะ ห้องเช่าเจ๊พร"

"อืม ขึ้นรถสิ" คำชวนที่พาให้รู้สึกโล่งอก เพียงเธอกระชับเสื้อที่เขาคลุมไหล่ให้แน่นขึ้น เดินตามมาที่รถมอเตอร์ไซค์คันใหญ่ ขุนเขาก้าวไปนั่งก่อนและสตาร์ทเครื่องรอขณะที่เพียงเธอเดินกระเผลก ๆ มาเรื่อย ๆ จนถึงรถ เธอไม่รู้ว่านี่คือโชคชะตาหรือเรื่องบังเอิญที่เขาขับรถผ่านมาเจอ "ยืนคิดให้เสร็จก่อนแล้วกัน เดี๋ยวเรียกแท็กซี่ให้" ขุนเขาพ่นลมหายใจออกเบา ๆ ที่เธอเอาแต่ยืนนิ่งคิดอะไรจนใจลอยไม่ยอมขึ้นรถกับเขาสักที

"ขอโทษค่ะ" อยากจะถามเหลือเกินว่าทำไมวันนี้เขาไม่ไปดื่ม หรือว่าเขา..มีครอบครัวอยู่แล้วนะ เด็กสาวก้าวขึ้นมานั่งซ้อนท้ายเขา เธอค่อนข้างกลัวแต่นี่ก็ไม่ใช่การซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์ครั้งแรก เรียกว่าไม่ค่อยชินมากกว่า เพียงเธอกลั้นใจแล้วสอดมือไปโอบเอวสอบไว้หลวม ๆ เมื่อแน่ใจแล้วว่าเธอนั่งเรียบร้อยแล้วขุนเขาจึงขับรถไปส่งที่ห้อง

"ตรงไหน" ชายหนุ่มเอ่ยถามเสียงเรียบพลางมองกระจกหลังเมื่อเห็นว่าเธอหลับตาปี๋อยู่จึงถอนหายใจหนัก ๆ แล้วปล่อยมือจากแฮนด์รถมาจับมือเธอไว้เบา ๆ

"อ๊ะ..อ๋อข้างหน้านี้เลยค่ะ" เพียงเธอลืมตาขึ้นมาแล้วชี้ไปที่ห้องเช่าเก่า ๆ ห้องหนึ่ง ขุนเขาขับมาจอดเทียบทางเดินและดับเครื่องยนต์

"ขอบคุณนะคะ ขอบคุณจริง ๆ ที่มาส่ง หนูไม่รู้ว่าจะให้อะไรเป็นการตอบแทน" ขุนเขาไม่ได้มองหน้าเธอแต่เขาสตาร์ทรถแล้วขับออกไปด้วยความเร็ว ทำเอาหัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ มองตามไฟท้ายรถสีแดงจ้าจนลับตาไปเธอค่อยเดินเข้ามาในห้อง ร่างบอบบางสั่นสะท้อนเปล่งเสียงสะอื้นไห้อย่างหนัก แขนเรียวเล็กกอดตัวเองไว้แน่น

เพียงเธอนั่งร้องไห้อยู่ในห้องนานหลายนาทีจนตาบวม เธอนอนทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งคืนจนหลับไปในตอนตีสี่กว่า ๆ ในขณะที่ขุนเขานั่งดื่มอยู่ที่คลับที่ประจำจนเกือบเช้า

"โธ่ไอ้เพื่อนเวร จะเช้าอยู่แล้วเรียกกูมาแดกเหล้าด้วย" ปรินกระแทกตัวนั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้ามกับขุนเขา เขาสำรวจร่องรอยการดื่มของเพื่อนแล้วปรบมือให้อย่างเหลือเชื่อ "สุดมาก สุดยอดมากเลยว่ะ กูคิดว่าไอ้เหี้ยโชนคอแข็งแล้วนะมึงแม่งคอแข็งกว่าไอ้โชนอีก"

"กูก็ดื่มเรื่อย ๆ"

"ไหงมาคนเดียวเอ๊…น้องคนสวย ๆ นั่นไปไหนแล้ว" ปรินชะเง้อมองหน้ามองหลังเผื่อว่าเธอจะไปเข้าห้องน้ำหรือกำลังบริการแขกคนอื่นอยู่ "ไปไหนวะ"

"ไม่มา"

"อ้าว..แบบนี้พี่ขุนกูก็เหงาแย่เลยสิเนี่ย"

"พูดมากจริง แดก ๆ ไปเหอะน่า"

"กูถามจริง ๆ เถอะนะ มึงรู้จักน้องเขาเป็นการส่วนตัวเหรอ?"

"ไม่" ขุนเขาตอบเสียงเรียบพลางยกเหล้าขึ้นมาจิบเล็กน้อย ก่อนจะจุดบุหรี่สูบเพื่อผ่อนคลาย "กูแค่รู้สึกดีตอนที่มีคนคอยเอาใจเท่านั้น"

"อ่า เหมือนกันนั่นแหละ ใครก็ชอบเวลาสาว ๆ มาดูแลถึงที่แบบนี้" ปรินอมยิ้มกว้างเมื่อสาวชุดเดรสสีดำเดินเข้ามานั่งตัก ขุนเขาที่เห็นถึงกับส่ายหน้าไปมาเบา ๆ "น้องพอจะรู้จักคนที่สวย ๆ ที่ชอบมานั่งตักเพื่อนพี่ไหมครับ ทำไมวันนี้น้องเขาไม่มาล่ะ" ปรินหลุดปากถามจนได้

"อ๋อ..น้องเขามีเรื่องกับแขกนิดหน่อยค่ะ แต่เห็นบอกกลับไปทำงานส่งอาจารย์มั้ง น้องเขายังเรียนอยู่น่ะค่ะ"

"อ๋อ..เป็นแบบนี้นี่เอง"

ขุนเขาพ่นลมหายใจออกหนัก ๆ เขารู้สาเหตุแล้วว่าทำไมสภาพเธอถึงเยิ่นขนาดนั้น ที่แท้ก็มีเรื่องกับแขกที่คลับนี่เอง

"ไอ้ขุน คิดเหี้ยอะไรอยู่กูเรียกตั้งหลายรอบละ"

"เปล่า กูไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ" ขุนเขาลุกออกมาพลางกดโทรศัพท์มือถือเล่นไปด้วย

ปึก!

จู่ ๆ มีผู้ชายคนหนึ่งเดินมาชนไหล่จนขุนเขาเซไปด้านหลัง เขารีบเก็บโทรศัพท์ไว้ในกระเป๋ากางเกงพลางมองหน้าผู้ชายที่เดินมาชน

"ทางก็กว้าง ทำไมเดินมาชนกันได้" ขุนเขาเอ่ยถามอย่างใจเย็น

"โทษทีว่ะน้อง พี่ไม่ทันมอง"

เขาตั้งใจจะไม่เอาเรื่องแล้วปลีกตัวออกมาจากตรงนั้นแต่ก็ต้องหยุดเมื่อได้ยินคำสนทนาผู้ชายคนนั้นกับเพื่อนเขา

"แม่งนายให้มารอเด็กคนนั้นเผื่อมันจะย้อนกลับมาอีก"

มันเพิ่งโดนไปไม่น่าจะกลับมาง่ายหรอก แต่ก็รอต่อไปอยู่ที่นี่ก็สนุกดีเหมือนกัน"

ปลายลิ้นดันกระพุ้งแก้มแล้วหันกลับไปมองผู้ชายสองคนนั้นด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์

หลายนาทีที่ขุนเขาปล่อยให้ปรินนั่งคุยกับเด็กอยู่ที่โต๊ะ เพราะเขาลงไปสืบข่าวของเด็กคนนั้นจนได้เรื่องมานิดหน่อย

"หายหัวไปนานเกิน นึกว่าตกส้วมตายไปแล้ว"

"กูไปสั่งเหล้า"

"ยังไม่พอเหรอวะ แม่งจะเช้าแล้วเนี่ย" ปรินชี้ไปที่ข้อมือเพื่อให้ขุนเขาดูเวลา แต่เขาไม่ได้สนใจและรินเหล้าดื่มต่อจนถึงตีห้าสี่สิบนาทีถึงกลับคอนโด แต่ก่อนจะถึงคอนโดเขากับปรินก็แวะใส่บาตรทำบุญให้ตัวเองบ้างเผื่อผลบุญจะให้เจ้ากรรมนายเวรตามพวกเขาไม่ทัน

"ใส่บาตรในรอบห้าเดือน รู้สึกเหมือนทำบุญมาตลอดหนึ่งปี สดชื่น…" ปรินกางแขนรับอากาศเย็นสดชื่นในยามเช้ามืดขณะที่รถกำลังแล่นสวนกันในเช้าวันทำงานของใครหลายคนแต่วันนี้กลับเป็นวันหยุดของขุนเขากับเพื่อน ๆ เพราะอาจารย์ยกคลาสไปเป็นพรุ่งนี้

"กูขอตัวก่อน"

"เออ ๆ กลับดี ๆ นะมึง" สองหนุ่มล่ำลากันเสร็จก็แยกย้ายกันกลับห้องใครห้องมัน พอมาถึงขุนเขาก็รีบอาบน้ำแล้วเข้านอนเอาแรงเพื่อจะได้เปิดร้านสักต่ออีกช่วงบ่าย

หลายวันต่อมา เพียงเธอไม่ได้ไปทำงานที่คลับหลายวันด้วยกลัวว่าพวกของเสี่ยจะตามไปเอาเรื่องที่นั่น แต่วันนี้เธอตั้งใจจะไปทำงานหยุดหลายวันก็ขาดรายได้ไปหลายบาท ตอนนี้ก็เป็นเวลาหนึ่งทุ่มกว่า ๆ ร่างบอบบางในชุดสบาย ๆ เดินออกมาจากห้องพร้อมกระเป๋าหนึ่งใบ มุ่งตรงไปยังคลับที่ตนเองทำงานอยู่

20:30

เพียงเธอแต่งหน้าทำผมเสร็จก็ออกมาเอนเตอร์เทนลูกค้าตามปกติของเธอ ในใจก็ขอให้ได้เจอกับผู้ชายคนนั้นอีก เธอจะขอบใจเขาเพราะก่อนจะเข้างานเธอแวะซื้อขนมตั้งใจจะเอามาให้โดยเฉพาะ

ปึก!

"น้องคนสวย..พี่รอหนูอยู่ตั้งหลายวันทำไมเพิ่งโผล่หัวมาล่ะจ๊ะ" ฝ่ามือหนากระชากแขนเพียงเธอจนเธอเจ็บ แรงมหาศาลทำให้ร่างเล็กถลาไปตามแรงดึงของชายร่างยักษ์อย่างง่ายดาย

พรึบ!

เธอถูกเหวี่ยงลงกับพื้นด้านหลังร้านก่อนที่เสี่ยคนเดิมจะเดินเข้ามา

"แสบนักนะยัยหนู" มือหนาบีบคางเพียงเธอแน่นจนเธอร้องไห้ออกมาอย่างเจ็บปวด แต่เสียงเอะอะโวยวายก็ทำให้คนที่กำลังยืนสูบบุหรี่อยู่ได้ยิน "ถอดเสื้อผ้ามันออก!" สิ้นเสียงคำสั่งผู้เป็นนายชายร่างยักษ์ก็เดินเข้ามากระชากชุดเพียงเธอทำให้มันขาดเล็กน้อย

"ใช่..น้องที่เรียกให้ไปเอนเตอร์เทนไหม" ขุนเขาเดินออกมาจากด้านหลังต้นไม้หลังจากสูบบุหรี่เสร็จ เขาย่อเข่านั่งลงและก้มหน้ามองหญิงสาวที่นั่งตัวสั่นเทาอยู่กับพื้น

"คะ..?" เพียงเธอตอบเสียงสั่นก่อนที่มือเธอจะถูกขุนเขาจับไว้ สัมผัสจากฝ่ามือหนาเรียกน้ำตาที่กำลังไหลให้หลั่งออกมาด้วยความโล่งอก อยู่กับเขาเธอไม่รู้สึกกลัวเหมือนเมื่อหลายนาทีก่อนเลย

"งั้นไปกัน" ขุนเขาพยุงเพียงเธอลุกขึ้นแล้วจูงมือเธอหมายจะพาเข้าไปในคลับแต่ถูกคนของเสี่ยกันทางไว้ก่อน "หาเรื่องเด็กในคลับไม่พอ ยังจะมาหาเรื่องแขกอีก..อ่า ไม่อยากเป็นคนใจเย็นเลยว่ะ"

"พะ..พี่คะ อย่าไปเสียเวลากับพวกเขาเลย" เพียงเธอรีบห้ามขุนเขาเพราะไม่อยากให้เขามาเสียเวลากับไอ้พวกไร้ประโยชน์นี้ ขุนเขากำมือเธอแน่นขึ้นแล้วหันไปมองหน้าเสี่ยที่กำลังยิ้มเย้ยหยัน

"อย่ามาเสือกดีกว่าไอ้หนุ่ม"

"ไม่ได้เสือก ผู้หญิงคนนี้ฉันจ่ายเงินให้เธอไปเอนเตอร์เทนแล้ว คนที่เสือกน่าจะเป็นพวกแกมากกว่านะ"

"ไอ้เด็กนี่ปากดีเหมือนกันนะเนี่ย" ขุนเขาเดินเข้าไปหาแต่ไม่ทันได้ทำอะไรบอดีการ์ดที่คุมเข้มในคลับก็เข้ามาก่อน เขาจึงพาเพียงเธอขึ้นมาชั้นสองที่โต๊ะประจำ

"ขอบคุณค่ะ" เพียงเธอปล่อยมือจากการจับกุมแล้วถอยออกห่างจากขุนเขาหนึ่งก้าว สภาพเธอตอนนี้ไม่เหมาะที่จะมาเอนเตอร์เทนเขาเลย แต่ทว่าขุนเขากลับตบฝ่ามือลงบนหน้าขาตัวเองเบา ๆ เป็นการบอกให้เธอนั่งลงเหมือนเดิม เพียงเธอกลืนน้ำลายเหนียว ๆ ลงคอแล้วนั่งลงบนหน้าตักขุนเขา

เขายกมือขึ้นมาลูบแผ่นหลังสั่นสะท้านน้อย ๆ แล้วค่อย ๆ ลูบผมเธอจนกระทั่งเพียงเธอยอมซบหน้าลงกับอกแกร่งแล้วร้องไห้ออกมาอย่างหนัก สัมผัสที่คุ้นเคยจากเขาขับไล่ความกลัวในใจเธอ ที่ร้องไห้เพราะโล่งอกและรู้สึกปลอดภัยที่มีเขาอยู่ใกล้ ๆ แม้จะไม่ได้รู้จักกันเป็นการส่วนตัวมากนัก