บทที่ 2 ลำบาก

บทที่ 2 ลำบาก

หลายนาทีต่อมา

ขุนเขาสละพื้นที่ตรงหน้าอกแกร่งให้เพียงเธอได้ใช้คลอเคลียและซับน้ำตาที่ไหลออกมาไม่ขาดสาย เสื้อเขาเปียกเป็นวงกว้างแถมยังเปียกไปถึงผิวเนื้อด้านในอีกต่างหาก เมื่อร้องไห้ให้กับชีวิตน่าสมเพชตัวเองพอแล้วจึงผละออกจากอกแกร่ง มองคราบน้ำตาที่ตนเองเป็นคนสร้างขึ้นด้วยความรู้สึกผิด

"ขะ..ขอโทษนะคะ เดี๋ยวเพียงเอาไปซักให้นะ" ฝ่ามือน้อย ๆ ลูบคราบน้ำตาที่ยังเปียกปอนเบา ๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับขุนเขาตรง ๆ "เพียงขอตัวกลับก่อนนะคะ เพียงคิดว่าเพียงทำงานให้คุณไม่เต็มที่"

"งั้นฉันไปส่ง จะได้เอาเสื้อให้เธอซักมาคืนด้วย" เด็กสาวทำหน้านิ่งอย่างใช้ความคิดหากแต่ริมฝีปากกลับขบเม้มเข้าหากัน ขุนเขาหลุดยิ้มเพราะเขาเดาใจเธอออกได้ไม่ยากเลย แววตาเอย สีหน้าเอยทุกอย่างล้วนแสดงออกมาจากความรู้สึกภายในใจเธอ

"ก็ได้ค่ะ แต่เพียงกลัวว่าจะทำให้คุณเดือดร้อน"

"ฮึ..ฉันไม่เคยกลัวใครอยู่แล้ว" ว่าจบขุนเขาก็ขยับตัวเพื่อให้เพียงเธอลุกขึ้นแล้วตัวเองก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาปรายตามองเพียงเธอแล้วจับมือเธอไว้หลวม ๆ ตั้งใจจะพาลงไปด้านล่างแต่เธอกลับรั้งมือเขาไว้ก่อน "ทำไม?"

"คุณมาช่วยเพียงแบบนี้..ไม่กลัวพวกนั้นตามไปรังควานเหรอคะ พวกมันคงไม่ยอมง่าย ๆ แน่"

"ฮึ ไม่กลัว ทำไมต้องกลัวด้วย?"

"ไม่รู้ค่ะ"

"ฉันก็คนมีมือมีตีนเหมือนกัน" เป็นครั้งแรกที่เขาได้พูดคุยกับเธอมากกว่าการนั่งนิ่ง ๆ ให้เธอนั่งบนหน้าตัก เพียงเธอเองก็รู้สึกแปลก ๆ เพราะไม่เคยคุยกับเขามากขนาดนี้ ทุกครั้งที่มาทำงานเขาก็แค่ให้เธอนั่งบนหน้าตักและดูเขาดื่มแค่นั้น ไม่ได้มีการพูดคุยอะไรกันเลย มากสุดก็แค่ขอไปเข้าห้องน้ำ ไม่ก็ไปเอาเหล้ามาเสิร์ฟอีก

"ค่ะ" เพียงเธอตอบกลับเสียงเบาก่อนจะถูกขุนเขาดึงแขนเบา ๆ ให้เดินตามลงไปชั้นล่าง เธอถกชายกระโปรงเดินตามเขามาจนถึงรถยนต์หรูคันหนึ่งที่จอดอยู่ในที่ของลูกค้าวีไอพี ขุนเขาเปิดประตูรถฝั่งที่นั่งข้างคนขับแล้วพยักหน้าให้เธอเป็นการบอกให้เข้าไปนั่งด้านใน

ภายในรถถูกปกคลุมด้วยไอความเย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศในรถเพียงเธอที่ใส่ชุดเดรสเปิดไหล่เปิดอกรู้สึกหนาวจนตัวสั่นแต่ขุนเขาก็ไม่ได้หันมามองเธอจนกระทั่งรถขับเข้ามาในซอยห้องเช่า

"นั่นห้องเธอใช่ไหม" เขาถามหลังจากดับเครื่องยนต์แล้ว เพียงเธอปลดเข็มขัดแล้วตอบกลับเสียงเบา ขุนเขานั่งนิ่งไม่พูดอะไรต่อจนกระทั่งเด็กสาวเปิดประตูก้าวลงจากรถไป แต่เธอกลับเดินอ้อมมาฝั่งคนขับแล้วกวักมือทำสัญญาณให้เขาลดกระจกลง

"เข้าไปกินน้ำก่อนดีไหมคะ"

"…" ชายหนุ่มมองหน้าเจ้าของร่างบางเพียงนิด สมองกำลังประมวลผลตามคำพูดเธออยู่ ลงไปกินน้ำสักหน่อยคงไม่เป็นไรเดี๋ยวจะเสียน้ำใจคนชวน "อืม" หลังจากไตร่ตรองดีแล้วจึงตอบรับสั้น ๆ ในคอ

ขุนเขาเปิดประตูก้าวลงจากรถพลางหยิบบุหรี่ขึ้นมาคาบไว้ขณะเดียวกันสายตาก็กวาดมองไปรอบ ๆ ราวกับเครื่องสแกนก็ไม่ปาน ที่แบบนี้เธออยู่ไปได้ยังไงไหนล่ะความปลอดภัย? สำหรับเขามันแทบไม่มีสิ่งน่าพึงประสงค์เลย รู้ตัวอีกทีเขายืนอยู่กลางห้องเช่าแคบ ๆ แล้ว ขุนเขายกมือขึ้นมาคีบบุหรี่ออกจากปากแล้วมองไปรอบ ๆ ห้องเล็กแคบที่มีเพียงที่นอนกับโต๊ะเครื่องแป้งหนึ่งตัว อ่อ! ถัดไปก็เป็นตู้เสื้อผ้าเล็ก ๆ อีกหนึ่ง ไหนล่ะห้องครัว(?)

"เธออยู่คนเดียว?" เขาถามเสียงเรียบ

"ค่ะ" แม้ภายนอกจะดูไม่น่าเข้ามาเท่าไรแต่ภายในสะอาดสะอ้านมาก ข้าวของเก็บเป็นระเบียบเรียบร้อยแม้กระทั่งผ้าห่มยังถูกพับเป็นระเบียบราวกับไม่เคยคลี่ใช้มาก่อน "น้ำค่ะ" เพียงเธอยื่นขวดน้ำดื่มให้ขุนเขาแล้วก้มหน้าลงเมื่อเขาหันมาสบตา

"ห้องเช่านี้จ่ายเงินเดือนเท่าไหร่?"

"เดือนล่ะสองพันห้าร้อยค่ะ"

"แพงสัตว์!" เขาหลุดพูดคำหยาบคายออกมา เมื่อรู้ตัวว่าเผลอพูดออกไปจึงรีบกระดกน้ำลงคออึกใหญ่ "งั้นฉันกลับก่อน"

"เดี๋ยวค่ะ" เธอคว้าได้ชายเสื้อเขาจนขุนเขาต้องหยุดฝีเท้ากะทันหันแล้วเอี้ยวหน้ากลับมามองมือเรียวบางที่จับชายเสื้อตัวเองไว้ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของมืออย่างเป็นคำถาม "ขอบคุณนะคะที่ช่วย เพียงไม่รู้ว่าต้องขอบคุณคุณยังไงดี"

"ไม่ต้องขอบคุณ" เขาพูดมาแบบนั้นเพียงเธอจึงปล่อยมือ ขุนเขาเดินออกมาพร้อมกับจุดบุหรี่สูบพ่นควันสีขาวคละคลุ้งก่อนขึ้นรถแล้วขับออกไป

เพียงเธอเปิดประตูออกมาดูรถยนต์หรูที่เคลื่อนตัวออกไปจากหน้าห้องจนลับตาค่อยปิดประตูลงกลอนแน่นหนา หัวใจดวงน้องเต้นแรงอย่างหาสาเหตุไม่ได้ เธอทรุดนั่งลงบนที่นอนพลางยกมือขึ้นมากุมหน้าอกข้างซ้าย

"เฮ้อ..แล้วจะไปทำงานยังไง" แน่นอนว่าไอ้เสี่ยพุงพลุ้ยนั่นไม่ยอมจบง่าย ๆ แน่แล้วแบบนี้เธอจะทำงานยังไง เงินก็ต้องใช้ข้าวก็ต้องกิน เฮ้อ..ทำไมไม่มีเศรษฐีมาตกหลุมรักเธอเหมือนในนิยายบ้างนะ เพียงเธอยกมือปาดเหงื่อจากกรอบหน้าแล้วไปอาบน้ำชำระร่างกาย

วันต่อมา

เพียงเธอนอนซมเพราะพิษไข้อยู่ภายในห้องแม้สมองจะสั่งการให้เธอลุกขึ้นไปกินข้าวกินยาแต่เรี่ยวแรงอันน้อยนิดก็ไม่สามารถพาร่างกายหนักอึ้งลุกขึ้นไปได้

"ชีวิตเราจะจบลงแบบนี้เหรอ.." เธอตัดพ้อทั้งน้ำตาที่เอ่อคลอเบ้าด้วยความน้อยใจในโชคชะตาตัวเอง จากนั้นเพียงเธอจึงฮึดสู้ลุกขึ้นมาหาอะไรกินรองท้องก่อนกินยาลดไข้แล้วกลับไปนอนเหมือนเดิม หากหอบสังขารไปทำงานคงไม่พ้นได้หามส่งโรงพยาบาลแน่

ปึง ๆ

เพียงเธอสะดุ้งโหยงขณะที่กำลังเคลิ้มหลับ เสียงเคาะประตู ไม่สิทุบประตูเมื่อครู่ทำขวัญเธอกระเจิดกระเจิงไปไหนต่อไหนแล้วก็ไม่รู้

"เปิดประตู!" เพียงเธอพ่นลมหายใจออกหนัก ๆ นี่มันเสียงเจ๊เจ้าของห้องเช่านี่หน่า ร่างบอบบางเดินโซเซมาเปิดประตู "ค่าห้อง เลยมาสองวันแล้วนะ"

"หนูยังไม่มีเงินเลยค่ะ หนูถูกพักงานอยู่ เอาไว้หนูได้ทำงานมีเงินแล้วจะรีบเอาไปจ่ายนะคะ"

"ถ้าไม่เห็นแก่ยายสานะฉันไล่เธอออกไปนานแล้วเพียง ทำงานเป็นผู้หญิงบริการแบบนั้นก็น่าจะได้เงินเยอะ ๆ บ้างสิ" เจ๊ร่างท้วมปากแซ่บไม่ต่างจากไอ้เสี่ยพุงพลุ้ยนั่นพ่นคำดูถูกเพียงเธอสารพัดแต่เธอเลือกที่จะมองผ่านและไม่เก็บมาใส่ใจ อย่างน้อย ๆ เจ๊แกก็ไม่เคยขึ้นค่าเช่าทั้งที่ที่พักรอบนอกขึ้นกันแทบทุกเจ้า

"ขอบคุณค่ะ เพียงมีเงินพอแล้วจะรีบเอาไปให้เลยนะคะ"

"ยะ! ไปโดนผู้ชายฟันฟรีมาสินะถึงได้อยู่สภาพแบบนี้" คำพูดนั้นแม้คนพูดจะเดินห่างออกไปไกลเรื่อย ๆ แต่ก็ได้ยินชัดเจนสำหรับเพียงเธอ

"เฮ้อ..ขืนเป็นแบบนี้อีกมีหวังถูกไล่ออกจากห้องแน่นอน" ระหว่างอดตายกับไม่มีที่ซุกหัวนอนเธอคิดไม่ตกจริง ๆ เพียงเธอทิ้งตัวนอนลงอีกครั้งหวังเอาแรงเพื่อไปทำงานอีก นอนพักสักสองสามชั่วโมงน่าจะดีขึ้นไม่มากก็น้อย