بيت / โรแมนติก / คลั่งรักอันธพาล NC20+ / บทที่ 4 ข้อตกลง(พื้นที่ส่วนตัว)

مشاركة

บทที่ 4 ข้อตกลง(พื้นที่ส่วนตัว)

last update تاريخ النشر: 2024-11-13 22:36:41

บทที่ 4 ข้อตกลง(พื้นที่ส่วนตัว)

เพียงเธอกำมือแน่นเมื่อเขาโน้มตัวมาใกล้ ๆ อีก “ระหว่างที่เธอหลบอยู่ที่นี่ ข้อหนึ่ง ห้ามสร้างความวุ่นวายในห้องและนอกห้อง สอง ห้ามทำข้าวของในห้องพังหรือเสียหาย สามห้ามเข้าไปในพื้นที่ส่วนตัวฉันและห้ามหยิบจับอะไรโดยไม่ได้รับอนุญาต สี่..ห้ามส่งเสียงดัง ห้า..ห้าม” ‘ห้ามอะไรอีกวะ’ เขาพยายามนึกแต่ก็นึกไม่ออก

“ห้ามอะไรเหรอคะ” เพียงเธอถามเสียงหวาน

“เอาไว้จะบอกแล้วกัน” ขุนเขาพ่นลมหายใจออกหนัก ๆ แล้วเดินหายเข้าไปในห้องนอนส่วนตัว ไม่นานเขาก็กลับมาพร้อมกับเสื้อเชิ้ตหนึ่งตัว

“มีแค่นี้ ใส่ไปก่อนแล้วพรุ่งนี้จะพาไปเอาเสื้อผ้าที่ห้องแล้วกัน”

“ขอบคุณค่ะ” เธอยกมือไหว้จนขุนเขารีบยกมือรับไหว้ไม่ทัน เขาไม่ชินกับการมีคนมาอยู่ด้วยแบบนี้ เพราะปกติชอบอยู่คนเดียวเงียบ ๆ มากกว่า

“เธอเรียนอยู่ที่ไหน” ชายหนุ่มหันหลังเดินไปสูบบุหรี่เมื่อถามเธอแล้ว เพียงเธอเม้มริมฝีปากแน่นแล้วเอ่ยตอบ

“เรียนอยู่ปีหนึ่งมหาวิทยาลัย..ค่ะ” เพียงเธอตอบไปตรง ๆ ขณะเดียวกันก็มองหาห้องน้ำเพื่อจะอาบน้ำแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วย เธอเห็นปลายผมเขาพลิ้วไหวน้อย ๆ เลยคิดเอาเองว่าขุนเขารับรู้แล้ว แต่จู่ ๆ เขาก็เดินเข้ามาในห้องแล้วล้วงกระเป๋าสตางค์ออกมาจากกระเป๋ากางเกง หยิบเงินจำนวนหนึ่งยื่นให้เพียงเธอ “ให้ทำไมคะ”

“ค่าจ้างเมื่อวันก่อนแล้วก็ค่าจ้างวันนี้”

“แต่เพียงยังไม่ได้ทำงานให้คุณเลยนะคะ”

“ฉันชื่อขุน ขุนเขา” เพียงเธอพยักหน้าหงึก ๆ แต่ก็ไม่กล้ารับเงินที่ชายหนุ่มยื่นมาให้ “รับไป”

“เพียงไม่ได้ทำงาน เพียงรับไว้ไม่ได้หรอกค่ะ อีกอย่างเงินมันก็มากด้วย เพียงรู้สึกผิดที่หาเรื่องไปให้คุณขุนเขาตลอดเลย” ขุนเขาพ่นควันบุหรี่ออกจากปากด้วยความหงุดหงิด ทำให้เพียงเธอสะดุ้งตกใจเล็กน้อย เขาไม่เหมือนตอนที่อยู่ในคลับเลย แตกต่างมากกว่าเหมือนไม่ใช่คนคนเดียวกัน

“แต่นี่ก็เป็นเงินค่าจ้างที่ฉันจ้างเธอมาเอนเตอร์เทน รับไปเถอะ” ในเมื่อเพียงเธอไม่ยอมรับเงินเขาจึงวางเงินไว้ที่โต๊ะหน้าโซฟาแล้วหันหลังเดินออกไปสูบบุหรี่ข้างนอกต่อ เพียงเธอกัดปากแน่นก่อนจะเดินไปที่ห้องน้ำแล้วจัดการอาบน้ำชำระร่างกายเมื่อเสร็จธุระแล้วก็เปิดประตูก้าวออกมาจากห้องน้ำ หยดน้ำจากปลายผมหยดลงพื้นพรม ชายเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนเสมอกับหน้าขาขาวเนียนพอดี

“เดี๋ยว!” ขุนเขาที่กำลังนั่งออกแบบลายสักให้ลูกค้าอยู่รีบร้องห้ามทำให้คนตัวเล็กชะงักเท้าที่จะก้าวไปข้างหน้า ชายหนุ่มมองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าแล้วเดินไปเอาผ้าเช็ดตัวมาให้ เขาโยนมันไปโดยไม่ได้มองจนผ้าเช็ดตัวคลุมศีรษะเพียงเธอ “ห้ามทำพื้นพรมเปียกน้ำ มันจะขึ้นรา” ชายหนุ่มเอ่ยบอกแบบไม่หันมามองเพราะกำลังยุ่งอยู่กับงาน เพียงเธอเองก็พยักหน้ารับแล้วทำตามที่เขาบอก

สองชั่วโมงต่อมา

บรรยากาศภายในห้องถูกปกคลุมด้วยความเงียบ มีบ้างทีที่เสียงคลิกเม้าส์จะดังขึ้น ขุนเขานั่งทำงานหน้าเครียดดูแตกต่างจากคนที่เธอเคยเจอที่คลับมากแต่มองแล้วก็มีเสน่ห์อีกแบบ

“พี่ขุน..เพียงเรียกพี่แบบนี้ได้ไหมคะ” เธอเอ่ยถามเขาทำลายความเงียบและเรียกความสนจากขุนเขาได้เป็นอย่างดี

“แล้วแต่จะเรียก แค่ไม่เรียกฉันว่าลุงก็พอ” เธอก็อยากหัวเราะอยู่หรอก แต่ทำไมรู้สึกอึดอัดกว่าเดิมอีกล่ะ เพียงเธอก้มหน้างุดแล้วเงียบไป “เธอ..ชื่ออะไรนะ” ขุนเขาถามทั้งที่ไม่เงยหน้าขึ้นมาสบตา

“เพียงเธอค่ะ เรียกเพียงเฉย ๆ ก็ได้” อ่า..เขาจำไม่ได้ว่าเคยถามชื่อเธอกับใครไหมแต่ก็คลับคล้ายคลับคลาว่าเคยถามไปแล้วจึงทำแค่พยักหน้าให้เธอเบา ๆ

“ปกติเธอนอนดึกเหรอ” ที่ถามเพราะตอนนี้มันดึกมากแล้วน่ะสิ ปกติเขานอนดึกแบบนี้ทุกวันอยู่แล้วและเกรงว่าเธอจะไม่กล้านอนเพราะว่าเขายังทำงานอยู่

“ถ้าทำงานกลับดึกก็นอนดึกค่ะ” เมื่อได้รับคำตอบขุนเขาจึงปิดโน้ตบุ๊กแล้วถือมันมันเดินไปที่ห้องนอนตัวเอง ไฟในห้องยังสว่างจ้าและจู่ ๆ ขุนเขาก็ถือหมอนกับผ้าห่มมาให้เพียงเธอ

“เธอควรจะนอน” ขุนเขาพูดสั้น ๆ พร้อมสบตากับคนที่นั่งเป็นระเบียบอยู่บนโซฟา เมื่อเธอรับผ้าห่มกับหมอนไปแล้วเขาจึงเดินไปปิดไฟ แต่ก่อนจะปิดก็เอ่ยถามเพียงเธอด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “กลัวไหม”

“ไม่ค่ะ”

พรึบ!

ทันทีที่ได้รับคำตอบเขาก็กดปิดไฟทันทีแทบจะได้ ภายในห้องที่คลุมโทนสีมืด ๆ อยู่แล้วเมื่อปิดไฟยิ่งมืดเข้าไปให้ ดีหน่อยที่แสงจันทร์สอดส่องผ่านม่านระเบียงเข้ามาในห้องบ้าง ไม่นานเสียงปิดประตูก็ดังขึ้น เพียงเธอนั่งกะพริบตาปริบ ๆ อยู่บนโซฟา บอกตรง ๆ ว่าเธอไม่คุ้นเคยกับห้องเขาเลยแต่มานึก ๆ ดูแล้วว่าตัวเองต้องใช้ชีวิตอยู่ที่นี่สักระยะเธอจึงล้มตัวนอนลงแล้วหลับไปด้วยความเพลียเพราะยังมีไข้อ่อน ๆ

03:00

ขุนเขาลุกขึ้นมาดื่มน้ำกลางดึกของวันใหม่ เขากระดกน้ำเปล่าลงคออึกใหญ่ขณะที่เดินผ่านโซฟาตัวเดียวกับที่เพียงเธอนอนอยู่แต่ทว่าจู่ ๆ เขาก็ได้ยินเสียงครางเบา ๆ เล็ดลอดออกมาจากใต้ผ้าห่มสีขาวสะอาดตาผืนหนา

“เธอ..” ขุนเขาเอ่ยเรียกเบา ๆ พร้อมก้าวเข้าไปใกล้มากขึ้น เพียงเธอขยับตัวเพราะได้ยินเสียงเรียกแล้วเปิดผ้าห่มออก “เป็นอะไร?”

“เพียงปวดหัวนิดหน่อยค่ะ พอจะมียาพาราไหมคะ เพียงขอหน่อย”

“ไม่สบาย?” ขุนเขาถามอีก

“ค่ะ”

เขาพยักหน้าเข้าใจแล้วเดินไปหยิบกล่องยามาให้เพียงเธอ ก่อนจะเดินเลี่ยงไปเอาน้ำดื่มมาให้ “ขอบคุณค่ะ รบกวนพี่ขุนอีกแล้ว”

“อืม” ขุนเขายืนมองหน้าเพียงเธออยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าเธอกินยาและเข้านอนแล้วจึงกลับเข้ามาในห้องตัวเอง

07:00

ชายหนุ่มที่อยู่ในชุดสบาย ๆ เสื้อยืดกางเกงยีนส์เดินออกมาจากห้องนอนส่วนตัว แต่ก็ต้องชะงักค้างที่เห็นเพียงเธอนั่งรออยู่ที่โต๊ะอาหาร เขาหันกลับไปมองโซฟาก็เห็นผ้าห่มถูกพับเก็บไว้เรียบร้อย

“เธอทำอาหารเช้า?”

“ค่ะ”

“ฉันบอกแล้วไงว่าอย่าหยิบจับอะไรโดยไม่ได้รับอนุญาต” เมื่อถูกตำหนิเข้าเธอจึงยกมือไหว้ขอโทษขุนเขาแล้วอธิบายให้เขาฟัง

“เพียงผิดจริงที่ทำอะไรโดยไม่ได้ขออนุญาต คิดแค่ว่าทำอาหารเช้าให้พี่ขุนกินก่อนออกไปทำงานน่าจะดี” ขุนเขาพ่นลมหายใจออกหนัก ๆ แล้วไม่ถือสา

“รู้เหรอว่าฉันต้องออกไปทำงาน” เขาถามพลางหยิบช้อนส้อมขึ้นมาเขี่ยไข่ดาวที่สุกพอดีให้ไข่แดงมันแตกก่อนจะชะงักค้าง หัวใจแกร่งกระตุกวูบไปอยู่ปลายเท้า “เดี๋ยว! นะ..นี่เธอเอาจานใบนี้มาจากไหน”

“ในตู้ค่ะ เพียงเห็นลายมันสวยดี”

“บัดซบ!”

“คะ…?”

“…”! ขุนเขาพยายามระงับอารมณ์ตัวเองไม่ให้พูดคำหยาบออกไป ก็จานที่เธอเอามาใส่อาหารเช้ามันคือจานที่เขาซื้อมาจากญี่ปุ่นในราคาสองแสนบาท เขาตั้งใจไว้ว่าจะใช้มันในงานวันเกิดตัวเองเท่านั้นแต่…

“จานใบนี้ใช้ไม่ได้เหรอคะ”

“ฟังนะ เธอห้ามแตะต้องของในห้องฉันโดยที่ฉันยังไม่อนุญาต”

“แฮ่ ๆ ..ขอโทษนะคะ” เพียงเธอหัวเราะแห้ง ๆ ให้ขุนเขาในขณะที่อีกฝ่ายโกรธจนหน้าแดง แต่ทำอะไรไม่ได้ จำใจใช้ช้อนตักไข่ดาวใส่ปากอย่างระมัดระวังด้วยกลัวว่าจานจะเป็นรอยเอา เมื่อกินหมดก็เอาจานไปล้างเองด้วยความระมัดระวังเช่นกัน เพียงเธอที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ได้แต่เอียงคอมองด้วยความสงสัยแต่ก็ไม่กล้าถาม

ตอนนี้ห้องเขาไม่ใช่พื้นที่ส่วนตัวแต่มันกลายเป็นพื้นที่ส่วนรวมไปแล้ว..

“ฉันจะออกไปข้างนอก จะกลับมาอีกตอนเที่ยงแล้วพาไปเอาเสื้อผ้าพร้อมพาแวะดูห้องใหม่ด้วย”

“ค่ะ”

“อืม..” ขุนเขาสะพายกระเป๋าคู่ใจแล้วหันมามองหน้าเพียงเธออีกครั้ง “อยู่เฉย ๆ โอเคไหม”

“ค่ะ..ตั้งใจทำงานนะคะ” เธอเดินมาส่งเขาที่หน้าห้องพร้อมกับโบกมือให้ ขุนเขาทำหน้านิ่งหากแต่ความรู้สึกจริง ๆ สับสนไปหมด

‘ภาพแบบนี้มันคุ้น ๆ เหมือนเคยเห็นที่ไหนนะ..’

استمر في قراءة هذا الكتاب مجانا
امسح الكود لتنزيل التطبيق

أحدث فصل

  • คลั่งรักอันธพาล NC20+   ตอนพิเศษ 5 จบ

    ตอนพิเศษ 5เช้าวันต่อมาเพียงเธอนอนกะพริบตาปริบ ๆ อยู่ใต้ผ้าห่มขณะที่ขุนเขานอนกอดเธอแนบแน่นแถมยังเอาหน้ามาซบหน้าอกเธออีก เมื่อคืนเขาทั้งดุและกินจุจนเธอเพลียหลับไปตอนไหนไม่รู้ นี่ก็สายมากแล้วด้วย แม่บ้านคงกำลังถามหากันวุ่นว่าทำไมเราสองคนไม่ลงไปกินข้าวเช้าสักที"อื้อ~ ทำไมตื่นเร็วจัง เมื่อคืนไม่เหนื่อยเหรอ" ขุนเขางัวเงียถามแฟนสาวที่นอนนิ่งอยู่ เขารู้สึกตัวตั้งแต่เธอขยับตัวครั้งแรกแต่รู้สึกล้าเลยไม่ตื่นขึ้นมา เพียงเธอยิ้มบาง ๆ แล้วเท้าแขนไปด้านหลังดันตัวลุกขึ้นมานั่งทำเขาต้องลุกขึ้นตามเธอด้วย"วันนี้เราไปหาแม่อรอีกไหมคะ เมื่อคืนนี้แม่อรทักมาหาบอกคิดถึงเราสองคน" เธอชวนคนรักที่นั่งทำหน้าง่วงอยู่ ขุนเขาไม่ได้ขัดใจเธอและพยักหน้าหงึก ๆ เป็นคำตอบ เพียงเธอยิ้มกรุ้มกริ่มก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินนวยนาดไปหยิบเสื้อคลุมอาบน้ำมาคลุมตัวไว้"ขอเฮียนอนอีกแป๊บนะ เมื่อคืนหนักไปหน่อย""แล้วเมื่อคืนสนุกไหมคะ" เธอหย่อนตัวนั่งลงขอบเตียงพลางเสยผมออกจากหน้าให้แฟนหนุ่มด้วย ขุนเขาหยักหน้าหงึก ๆ"สนุกมากเลย เมื่อคืนไอ่ปินมันพาพี่ชายไปเที่ยวด้วย"“ไม่น่าเชื่อนะคะว่าพี่ปินมีพี่ชายด้วย" เพียงเธอยิ้มบาง ๆ"อืม พี่ปลาพี่ชา

  • คลั่งรักอันธพาล NC20+   ตอนพิเศษ 4

    ตอนพิเศษ 4ขุนเขาที่อยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตขาวติดกระดุมไม่เรียบร้อยก้าวขาลงจากรถพร้อมบดินทร์และปรินที่ขับรถตามหลังเขามาติด ๆ แต่วันนี้มีแขกคนพิเศษเพราะพี่มันขอมาเที่ยวด้วย"เด็ก ๆ" พี่ปลาพี่ชายไอ้ปินเดินเข้ามากอดทักทายขุนเขากับบดินทร์ด้วยความคิดถึง "ไม่เจอกันตั้งนานเลยนะ หล่อขึ้นเป็นกองเลย""ครับ" ขุนเขาไล่สายตามองพี่ปลาอย่างยิ้ม ๆ วันนี้เหมือนจะมีนกแก้วบินว่อนอยู่ในผับหนึ่งตัวนะ พอนึกอย่างนั้นได้เขาจึงรีบเดินเข้ามาในผับก่อนเพราะกลัวจะหลุดขำกับสีหน้าเบื่อหน่ายของปรินที่ต้องดูแลพี่ชายมัน"ตามมาทำเชี่ยไรก็ไม่รู้ รำคาญ"ป๊าบ!ฝ่ามืออรหันต์ประทับที่หัวเขาทันทีที่พูดจบ ปรินสะบัดหน้าไปมองพี่ชายอย่างเอาเรื่องสุด ๆ"ไอ้เชี่ยปลา!""ไม่รู้แหละ กูเป็นพี่มึง ยังไงมึงต้องดูแลกู" ว่าจบปลาก็เดินเข้าไปในผับหน้าตาเฉย ปรินกรอกตาไปมาแล้วหันไปพยักหน้าให้บอดี้การ์ดที่ตามมาดูแลพี่ชายเสียงเพลงดังกระหึ่มตั้งแต่เดินเข้ามาทำให้ไอ้พี่ปลาเต้นจนถึงโต๊ะที่จองกันเอาไว้ ปรินส่ายหน้าอย่างเอือมระอาแล้วคว้าแก้วเหล้าขึ้นมากระดกเข้าปากอึกใหญ่"ถามจริง มึงสองคนพี่น้องกันจริงไหมวะ" ขุนเขากระซิบถามข้างหูเพื่อนรัก เพราะหน้าตาไม

  • คลั่งรักอันธพาล NC20+   ตอนพิเศษ 3

    ตอนพิเศษ 3หลายวันต่อมา"ทำหน้าเหมือนโดนตีนมาเลยนะ" ขุนเขาเอ่ยถามปรินที่เดินกระแทกเท้าตึงตังเอาแต่ใจมาหาเขากับบดินทร์ที่นั่งดื่มชากันอยู่"เบื่อว่ะ อยากไปดื่มฉิบหาย ผับไหนก็ได้ที่มีเด็กแจ่ม ๆ อะรู้จักกันบ้างไหม" บดินทร์ถึงกับส่ายหน้าไปมาแล้ววางแก้วชาลง"มีน่ะมันมี แต่มึงจะไปเที่ยวหลีหญิงทุกวันไม่ได้ไหมวะ ไหนจะเลิกทำตัวเชี่ยเพื่ออาจารย์อิงฟ้าไง" บดินทร์เลิกคิ้วถามอย่างจริงจังแต่ปรินกลับเบ้ปากอย่างเบื่อหน่าย"กูเบื่ออะสิ ไม่เร้าใจเลย""เหรอ…" ขุนเขาพเยิดหน้าให้อย่างประชดแล้วรินน้ำชาให้เพื่อนหนึ่งแก้ว "ทำไมไม่ชวนเฮียปลามาด้วย" จู่ ๆ ขุนเขาก็ถามถึงพี่ชายปรินที่ไม่ค่อยได้เจอหน้ากันเท่าไหร่ ปรินหันขวับไปมองเพื่อนตาเขียว"ถามหามันทำไม""ก็กูเห็นว่าเป็นพี่ชายมึงหนิ ถามหาไม่ได้เลย" ปรินแยกเขี้ยวใส่ขุนเขาแล้วเอ่ยตอบเสียงเกรี้ยว"ไอ้เพี้ยนนั่นมันจะออกไปไหนได้ วัน ๆ อยู่แต่บ้านทำอะไรของมันไม่รู้ วันไหนออกจากบ้านนะพาคนของป๊าไปเป็นโขย่งหนึ่ง แถมยังแต่งตัวเหมือนคนบ้าอะ กูไม่อยากรับมันเป็นพี่ชาย""ก็พี่มึงมันเฟียสหนิ กูออกจะชอบ" ขุนเขายังล้อเลียนเพื่อนไม่หยุดก่อนจะหันไปมองคนรักที่ถือจานขนมเดินเข้ามาใ

  • คลั่งรักอันธพาล NC20+   ตอนพิเศษ 2

    ตอนพิเศษ 2เพียงเธอชะงักค้างในตอนตักข้าวใส่ปาก เธอเหลือบตามองขุนเขาที่เอาแต่ยิ้มร่าชอบใจกับคำถามแม่อร"คือเพียงยังไม่พร้อมค่ะ แม่อรกับพ่อพลคงไม่ว่าอะไรใช่ไหมคะ" เพียงเธอย่นหัวคิ้วเข้าหาขอความเห็นใจจากทั้งสองท่าน ขุนเขาเลิ่กลั่กเข้าไปใหญ่เมื่อเห็นพ่อกับแม่กำลังตกเป็นทาสลูกอ้อนของเมียเขา"แม่!" เขาเรียกแม่เสียงดังแล้วคลี่ยิ้มบาง ๆ เมื่อแม่กับพ่อหันมามอง อรพิณเลิกคิ้วถามลูกชายส่วนอำพลหนี่ตามองอย่างเป็นคำถามเหมือนกัน "กินข้าวเถอะครับ เรื่องลูก..เดี๋ยวเอาไว้ค่อยคุยกัน""ก็ได้ ๆ อย่าช้านักนะแม่อยากอุ้มหลานแล้ว""ได้ครับ.." ขุนเขายิ้มกว้างเพราะพอใจกับสิ่งที่แม่ขอในขณะที่เพียงเธอกลืนไม่เข้าคายไม่ออก เหมือนปากอมน้ำไว้ก็ไม่ปาน พยายามหาเรื่องมาแย้งในสิ่งที่ขุนเขาบอกกับพ่อแม่แต่ก็เหมือนจะไม่มีอะไรให้เธอแย้งขึ้นเลย เพียงเธอถอนหายใจเบา ๆ แล้วกินข้าวต่อจนอิ่มกันทุกคน เธอกับขุนเขาถูกอรพิณพาไปที่ห้องนั่งเล่น ไม่นานแม่บ้านก็ยกจานผลไม้สดมาเสิร์ฟ"กินสิลูก นี่ชมพู่จากสวนแม่เองเลยนะรู้ไหม" เพียงเธอตาโตแล้วหยิบชมพู่ชิ้นพอดีคำมาใส่ปากเคี้ยวตุ้ย ๆ อรพิณยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ที่เห็นลูกสะใภ้กินชมพู่อย่างเอร็ดอร่อย"

  • คลั่งรักอันธพาล NC20+   ตอนพิเศษ 1

    ตอนพิเศษ 1หลายวันต่อมาขุนเขาเดินรอบร้านสักลายเพราะกำลังเก็บของที่เหลือเอาไปไว้บ้าน เขาตัดสินขายร้านแห่งนี้ให้รุ่นพี่ที่เป็นช่างด้วยกันมานานและยังเป็นครูและลูกค้าคนแรกของเขาด้วย"เฮ้ กูอยากสักลายว่ะ" รุ่นพี่ที่เขาเคารพเดินเข้ามาตบบ่าแกร่งเบา ๆ ขุนเขาที่กำลังเก็บของลงกล่องอยู่ชะงักไปเล็กน้อย เขามองมือตัวเองแล้วเอี้ยวหน้ากลับไปมองรุ่นพี่"ล้อเล่นน่าเฮีย ผมทำไม่ได้หรอก""กูไม่ได้ล้อเล่น กูจริงจัง""เฮ้ย..ไม่ได้" เขาพูดกลั้วหัวเราะแล้วเก็บของลงกล่องต่อแต่รุ่นพี่กลับเดินไปเอากล่องที่เป็นเครื่องสักลายที่เขาติดตัวมาด้วยเอามาให้ขุนเขา "เฮ้ยพี่ มันจะติดตัวพี่ไปตลอดนะเว้ย ผมทำไม่ได้หรอกมือมันสั่น ไม่สวยหรอก""กูไม่ได้อยากได้ลายที่สวย แต่กูอยากได้ลายที่มึงสักให้กู เหมือนลายแรกที่กูให้มึงสักลงที่แขนกูไง" ขุนเขามองกล่องอุปกรณ์สักอยู่ครู่หนึ่งแล้วส่ายหน้าปฏิเสธรุ่นพี่ แต่ทว่ารุ่นพี่เขากลับพยักหน้าให้ สายตาเขาบ่งบอกถึงความเชื่อใจในตัวขุนเขา"เอาจริงเหรอ คือผมไม่..""จริงดิวะ เอาหน่อยไหน ๆ ก็จะไม่สักแล้ว" รุ่นพี่เขาเดินไปนั่งลงบนโซฟาที่เพิ่งเอามาลงใหม่ เตรียมตัวให้ขุนเขาสักเรียบร้อย"พี่..""มาสิ เอ

  • คลั่งรักอันธพาล NC20+   บทที่ 77 ตอนจบ

    บทที่ 77 ตอนจบหลายเดือนต่อมาขุนเขานั่งดีดกีตาร์ร้องเพลงอย่างอารมณ์ดีอยู่ในสวนหลังบ้านหลังจากส่งงานให้รุ่นน้องเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขารู้สึกผ่อนคลายทุกครั้งที่ได้ทำกิจกรรมที่ตัวเองชอบ ไม่ว่าจะทำงานที่ตนเองชอบหรือการดีดกีตาร์แบบนี้"ร้องเพลงเสียงดังเชียว" เพียงเธอเดินเข้ามานั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม เธอเอ่ยแซวคนรักพลางหยิบคุกกี้ไปป้อนใส่ปากขุนเขาด้วย"อร่อยเหมือนเดิม" ขุนเขายิ้มกรุ้มกริ่มแล้วอ้าปากกินคุกกี้อีก"อร่อยใช่ไหมล่ะ เพียงเป็นคนทำเองกับมือเลย""อะไรที่เมียทำก็อร่อยหมดนั่นแหละครับ" เขายิ้มแล้วดีดทำนองเพลงรักให้เพียงเธอฟัง เธอยิ้มกรุ้มกริ่มอย่างเขินอายก่อนจะยกมือขึ้นมาปิดหน้าตัวเอง"เขินอะไรก่อน ไม่ชินอีกเหรอ""ก็พี่ขุนทำให้ชินตั้งแต่เมื่อไหร่เล่า ทำให้เพียงรู้สึกหวั่นไหวเหมือนตอนที่เราเจอกันใหม่ ๆ ทุกทีเลย" ขุนเขาหลุดยิ้มแล้วดีดกีตาร์ต่อ ครู่หนึ่งเสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น เขาละสายตาจากใบหน้าจิ้มลิ้มหันไปมองโทรศัพท์ที่กำลังสั่นสะเทือนอยู่บนโต๊ะแล้วกดรับสาย(เฮ้…ออกมาดื่มไหมครับ เย็นนี้มีปาร์ตี้ปิ้งย่างที่บ้านท่านป้อง) ปรินทักทายพร้อมเอ่ยชวนเพื่อนรัก ขุนเขาเงยหน้ามองเพียงเธอเป็

فصول أخرى
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status