EP4 : งานพิเศษกับข้อเสนอเสียว NC+ (1)

“ฝันหวาน พรุ่งนี้ตอนเย็นไม่ติดธุระอะไรใช่ไหม พวกพี่จะพาไปเลี้ยงต้อนรับ” น้ำขิงเอ่ยถามฝันหวานที่กำลังเก็บของใส่กระเป๋าอยู่

“ก็...ไม่มีนะคะ ขอบคุณพี่ๆ ทุกคนเลยนะคะ แต่ว่าฝันเกรงใจยังไงไม่รู้...”

“เกรงใจอะไรกัน พวกเรายังต้องทำงานร่วมกันอีกนาน ฝันอย่าคิดปฏิเสธพวกพี่เชียวนะ หัวหน้าให้เงินสมทบมาแล้วด้วย” ปันปันเอ่ยเสริม โต๊ะทำงานของเธอก็อยู่ใกล้กันกับเด็กสาว ส่วนมินตราที่นั่งอยู่ไม่ไกลก็พยักหน้าอย่างเห็นด้วย

“ถ้าอย่างนั้นก็รบกวนพี่ๆ ด้วยนะคะ”

“ไม่รบกวนหรอกน่า…รีบกลับเถอะเดี๋ยวรถติด” ฝันหวานยิ้มรับน้อยๆ ในใจรู้สึกกังวลเพราะว่าก่อนหน้านี้ท่านประธานบอกว่าให้เธอรอกลับพร้อมกับเขา เพราะจะพาไปดูสถานที่สำหรับทำงานพิเศษ

แต่ว่าเธอไม่ได้อยากทำเสียหน่อย...

เมื่อถึงเวลาเลิกงานทุกคนก็เริ่มทยอยเก็บของกลับบ้าน ฝันหวานเองก็เดินลงจากลิฟต์ไปชั้นล่างเพื่อสแกนบัตรเลิกงาน แต่เธอยังไม่ทันจะแตะบัตรก็เห็นท่านประธานยืนกอดอกทำหน้าเข้มรออยู่ตรงหน้าตึก A ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามไปไม่ไกล พร้อมกับรถคันหรูสีดำที่จอดอยู่ข้างๆ กัน

“รอฉันหรือเปล่าเนี่ย...” เธอรีบสแกนบัตรอย่างเร่งรีบ กลัวว่าถ้าเขารอเธอจริงๆ แล้วถ้าเธอชักช้าจะถูกตำหนิเอาได้

“สวัสดีค่ะท่านประธาน”

“อืม...ขึ้นรถ” เขาพยักหน้าเบาๆ เมื่อได้ยินพนักงานสาวเอ่ยทักทาย เปิดประตูขึ้นไปนั่งเบาะหลังแล้วส่งสายตาเรียกให้เธอรีบขึ้นรถ

“เอ่อ...คือว่า” ฝันหวานอึกอักเพราะไม่รู้ว่าจะนั่งตรงไหนดี

ถ้าจะนั่งเบาะหลังใกล้ๆ กันกับเขาก็ดูยังไงอยู่ แต่ถ้าให้นั่งเบาะหน้าใกล้คนขับรถหน้าโหดในชุดสูทสีดำก็ไม่กล้า เพราะตอนที่เขาขึ้นรถไปเขาก็เปิดประตูรถค้างเอาไว้เหมือนบังคับให้มานั่งด้วยกัน

“รีบขึ้นมา...อย่าให้ฉันพูดเป็นรอบที่สอง อยากให้คนอื่นจ้องนักหรือไง?” แดเนียลพูดเสียงเข้ม เขาไม่สนใจหรอกว่าจะมีสายตาของพนักงานในบริษัทให้ความสนใจเขาหรือเปล่า แต่สิ่งที่ทำให้เขาไม่ชอบใจก็คือมีพนักงานชายบางคนมองตามฝันหวานตาละห้อย

เขาไม่ชอบให้ใครมามองพนักงานใหม่ของเขา...

ฝันหวานได้ยินเขาพูดแบบนั้นจึงไม่ลังเลอีกต่อไป ก้าวเท้าขึ้นไปนั่งบนเบาะหลังฝั่งเดียวกับเขาแต่ก็เว้นระยะห่างไว้โดยการนั่งชิดขอบประตูฝั่งตรงข้ามกับเขา

“ผมออกรถเลยนะครับบอส” ไคโตะที่เป็นทั้งผู้ช่วยแล้วก็บอดี้การ์ดส่วนตัวเอ่ยขึ้น

“อืม” เขารับคำเบาๆ จากนั้นรถจึงออกตัวไปจากบริษัทใหญ่ท่ามกลางสายตาอยากรู้อยากเห็นของพนักงานหลายคนที่อยู่บริเวณนั้น

@เพนต์เฮาส์

ตลอดทางที่นั่งรถมายังเพนท์เฮ้าส์ส่วนตัวของแดเนียล ฝันหวานก็ไม่กล้าพูดคุยอะไรกับเขาแม้แต่คำเดียว แม้แต่คำถามเรื่องงานพิเศษที่เขาจะให้เธอทำก็ยังไม่กล้าถาม เพราะสายตาคมเอาแต่จ้องมองเธออยู่ตลอดเวลา ทำให้รู้สึกประหม่าและนั่งตัวลีบมากยิ่งกว่าเดิม พยายามไม่สนใจเขาและมองออกไปด้านนอกรถ

“ลงมาสิ...มัวแต่คิดอะไรอยู่?”

ร่างสูงลงจากรถอ้อมมาเปิดประตูให้คนตัวเล็กอีกฝั่ง เพราะเห็นเธอนั่งนิ่งเหม่อลอยเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง ไม่ยอมลงมาเสียที ทั้งๆ ที่รถก็มาจอดที่เพนท์เฮ้าส์ของเขาได้สักพักแล้ว

“ฝันหวาน?”

“ค่ะ...คะ? อ๋อ...ถึงแล้วเหรอคะเนี่ย” ฝันหวานเพิ่งได้สติเมื่อเขาเรียกชื่อเล่นเธอเสียงดัง ร่างอวบอิ่มของเธอเดินลงมาจากรถอย่างเกรงกลัว เธอไม่น่าเผลอคิดเรื่องเรื่อยเปื่อยจนโดนดุทางสายตาแบบนี้เลย...

“ตามมา อย่าว่อกแว่ก” แดเนียลเดินนำเด็กสาวเข้าไปในลิฟต์ซึ่งเธอก็เดินตามมาอย่างว่าง่าย

ในหัวของเธอตอนนี้กำลังคิดอย่างสุดความสามารถว่างานที่เขาว่าคืออะไรกันแน่ ทำไมถึงต้องมาที่นี่ด้วย

ตึ๊ง!

เสียงลิฟต์เปิดออกในขณะที่เธอยังคงครุ่นคิดอยู่ แดเนียลเห็นยัยเด็กตุ๊กตาเหม่อลอยอีกรอบจึงได้แต่ส่ายหัวอย่างเอ็นดู 

มือหนาดึงข้อมือเล็กให้เดินออกมาจากลิฟต์ จากนั้นก็กดรหัสผ่านตรงประตูของเขาซึ่งกินพื้นที่ทั้งชั้น จากนั้นจึงดึงเธอให้เดินตามเข้ามาในห้องนั่งเล่นที่ตกแต่งอย่างเรียบง่ายทว่าหรูหราเน้นโทนสีดำ แล้วดันไหลบางให้นั่งลงบนโซฟาหนังสีดำตัวยาวที่อยู่กลางห้อง

“คือ...ฉันมีเรื่องจะถามท่านประธานด้วยค่ะ” ฝันหวานเอ่ยเสียงแผ่วอย่างหวั่นเกรง ไม่กล้าสบตากับร่างสูงที่กำลังหย่อนตัวลงนั่งข้างๆ

“จะถามอะไร...ฉันให้เวลาแค่สามนาที แล้วเราจะมาคุยเรื่องรายละเอียดของงานพิเศษเธอต่อ” ร่างสูงสมบูรณ์แบบนั่งไขว่ห้างด้วยท่าทีสบายๆ ต่างกับเด็กสาวที่นั่งขาชิดพร้อมกับมือประสานกันอยู่ตรงหน้าตักอย่างเรียบร้อย

หึ..น่าแกล้งชะมัดเลย

“ถ้าเกิดว่าฉันไม่รับงานนี้...ท่านประธานจะไม่ไล่ฉันออกใช่ไหมคะ?” เธอตัดสินใจพูดสิ่งที่คิดออกมาอย่างกล้าๆ กลัวๆ เธอไม่ได้อยากทำงานนี้เลยสักนิด ถึงแม้ว่าจะไม่รู้ว่ามันคืองานอะไรก็ตาม

แดเนียลได้ฟังแบบนั้นแล้วก็แทบหลุดหัวเราะออกมากับคำถามซื่อๆ ของเธอ แต่ก็ยังคงตีหน้านิ่งเหมือนเดิมเพื่อไม่ให้รู้ว่าเมื่อครู่เขารู้สึกเอ็นดูเธอมากแค่ไหน

นี่เธอกลัวเขาไล่ออกขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย?

เห็นท่าทีเกรงกลัวของคนตัวเล็กเขาก็คิดแผนในใจขึ้นมาได้อีกหนึ่งอย่าง ในเมื่อเธอกลัวโดนไล่ออก ก็ต้องใช้เรื่องนี้ให้เป็นประโยชน์ที่สุดถึงสิ..

“แน่นอน...แต่ว่าเธอคงไม่สิ้นคิดถึงขนาดปฏิเสธงานนี้จากฉันหรอกใช่ไหมฝันหวาน?” แดเนียลใช้สายตาเจ้าเล่ห์มองเด็กสาว รู้สึกพอใจที่เห็นเธอหน้าหงอย เพราะพูดแบบนี้แล้วเธอคงไม่กล้าปฏิเสธเขาแน่

“ฉันไม่กล้าหรอกค่ะ...” ฝันหวานตอบเสียงเบาพลางก้มหน้าลงต่ำกว่าเดิม

เขาพูดแบบนี้แล้วเธอจะทำยังไงได้อีกล่ะ?

“ดี...ถ้าอย่างนั้นฉันจะเริ่มได้อธิบายรายละเอียดให้เธอฟังคร่าวๆ” แดเนียลอธิบายงานที่เธอต้องทำ และข้อเสนอจำนวนหนึ่งที่เธอจะได้รับประโยชน์จากมันอย่างใจเย็น

ซึ่งแน่นอนว่าฝันหวานก็ตั้งใจฟังงานที่เธอต้องทำอย่างจริงจัง เขาเห็นท่าทีแบบนั้นของคนตัวเล็ก ในใจก็รู้สึกเอ็นดูขึ้นมามากกว่าเดิม

งานที่เขาให้เธอทำก็คือทำความสะอาดเพนท์เฮ้าส์แห่งนี้ตั้งแต่ช่วงหนึ่งทุ่มถึงสามทุ่มของทุกวัน ค่าตอบแทนเขาจะให้เป็นรายเดือนในจำนวนที่สูงลิ่วเสียจนเธอเบิกตากว้างอย่างตกใจ

เป็นแค่คนใช้นี่ได้เงินเดือนเป็นแสนเลยเหรอ?

“ทะ ทำไมเงินเดือนมันสูงจังล่ะ...นี่แค่ทำความสะอาดเฉยๆ ฉันไม่ต้องทำอย่างอื่นอีกเหรอคะ?”

“แน่นอนว่าแค่ ‘ทำความสะอาดเฉยๆ’ ที่เงินเดือนสูงขนาดนี้ก็เป็นเพราะว่าของใช้แต่ละอย่างที่นี่มีแต่ราคาแพงทั้งนั้น ถ้าเกิดเธอทำเสียหายฉันจะได้หักจากเงินเดือนเธอเลยทีเดียว” เขาพูดอย่างลื่นไหล ไม่ให้เด็กสาวหน้าซื่อจับผิดได้ว่าเขาอยากจะรวบหัวรวบหางเธอใจจะขาดอยู่แล้ว

ที่จริงเรื่องทำของเสียหายอะไรนั่นเขาไม่ได้เก็บมาใส่ใจเลยแม้แต่น้อย เพราะมันคงไม่สะเทือนเงินจำนวนมหาศาลที่เขามีอยู่หรอก

แต่เขาที่ไม่ได้พูดให้ชัดเจนว่าเธอจะต้อง ‘ทำความสะอาดส่วนไหน’ หรือทำความสะอาด ‘อะไร’ เพิ่มเติมอีกบ้าง...

“อ๋อ อย่างนี้นี่เอง...ถ้าอย่างนั้นจะให้ฉันเริ่มงานเมื่อไหร่คะ?”

ปกติฝันหวานก็เป็นคนซื่อๆ เชื่อคนง่ายอยู่แล้ว ยิ่งคำพูดนี้มาจากปากของประธานบริษัทใหญ่ที่มีแต่คนเคารพ เธอจึงไม่กล้าเอ่ยขัดหรือสงสัยอะไรมากมาย

“เริ่มวันนี้...แล้วก็ตอนนี้”

“อะ อะไรนะคะ?!”