EP3 : หลอกล่อเด็กน้อย (2)

วันต่อมา

16 : 45 น.

“พี่ว่าต้องเป็นเบอร์ของพวกโรคจิตแหงๆ กระหน่ำโทรมาเป็นสิบสายขนาดนี้ ฝันอย่าไปเผลอรับเชียวนะ บล็อกไปเลยยิ่งดี” น้ำขิงเอ่ยเตือนผู้ช่วยตัวเล็กด้วยความหวังดี เธอเคยโดนพวกโรคจิตก็กวนมาก่อน จึงไม่อยากให้เด็กสาวหน้าตาน่ารักอย่างฝันหวานต้องโดนเหมือนกับเธอ

“งั้นเหรอคะ...” ฝันหวานไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่ว่าจะใช่อย่างที่พี่น้ำขิงพูดหรือเปล่า

เมื่อคืนมีสายแปลกๆ โทรเข้ามาเกือบยี่สิบสายแต่เธอไม่ได้รับเพราะกำลังอาบน้ำอยู่ พอออกมาอีกครั้งแล้วกำลังกดดูก็พบว่าเป็นเบอร์แปลกที่เธอไม่รู้จักมาก่อน จึงไม่กล้ากดโทรกลับเพราะคนปกติที่ไม่สนิทกันคงไม่กระหน่ำโทรมาหนักขนาดนี้ แถมช่วงนี้ก็ยังมีข่าวพวกแก็งคอลเซ็นเตอร์อยู่อีกด้วย

“เชื่อพี่เหอะ! ไม่งั้นก็รอให้มันโทรมาอีกครั้ง กดรับสายแล้วถามให้รู้เรื่องเลยว่าเป็นใคร ถ้าเกิดเป็นพวกโรคจิตจริงๆ ค่อยบล็อกทีหลังก็ได้”

“เอางั้นก็ได้ค่ะ แต่หนูหวังว่าคงจะไม่มีเบอร์นี้โทรเข้ามาอีก...” เธอเคยโดนผู้ชายตามตื๊ออยู่บ้าง แต่คงรับไม่ไหวถ้ามีโรคจิตโทรมาก่อกวนทุกวัน...

ฝันหวานนั่งรวบรวมข้อมูลที่จะต้องส่งให้กับน้ำขิงกับรุ่นพี่คนอื่นๆ ในแผนกอย่างตั้งใจ ตอนนี้ใกล้ถึงเวลาเลิกงานแล้วเธอจึงต้องเร่งทำให้เสร็จเพราะไม่อยากเป็นผู้ช่วยที่ไม่ได้เรื่อง งานที่เธอส่งให้ในตอนจัดทำเสร็จแล้วจึงตรวจแล้วตรวจอีกค่อยส่งไฟล์ไปให้น้ำขิง

“โอ้โห...ส่งมาเร็วจัง ทำงานไวเหมือนกันนะเราเนี่ย”

“แหะๆ...ผิดพลาดตรงไหนก็ช่วยบอกหนูด้วยนะคะ หนูจะรีบแก้แล้วส่งไฟล์ใหม่ ตอนนี้ยังเหลือเวลาอีกประมาณยี่สิบนาที”

“โอ้ยยย ไว้แก้ทีหลังเถอะ! ข้อมูลชุดนี้พี่ยังไม่รีบใช้ เดี๋ยวพี่ตรวจเสร็จค่อยบอกอีกทีพรุ่งนี้แล้วกัน ฝันรีบจัดการงานยิบย่อยของตัวเองเถอะ ไม่ต้องทุ่มให้พี่สุดตัวขนาดนี้ก็ได้” เธอไม่อยากกลายเป็นรุ่นพี่ใจโหดที่สั่งแต่งานให้ผู้ช่วยทำ อีกอย่างหน้าที่อื่นของฝันหวานเองก็มี และงานนี้ก็ไม่ได้เร่งด่วนอะไรเลยด้วย

“หนูทำเสร็จหมดแล้วค่ะ...พี่ๆ มีตรงไหนให้ช่วยก็บอกมาได้เลยนะคะ” ฝันหวานพูดอย่างกระตือรือร้น เธออยากเป็นผู้ช่วยที่มีประสิทธิภาพ ไม่เป็นตัวถ่วงให้กับคนอื่น

“งั้นพี่วานเอานี่ไปส่งให้พี่หญิงฝ่ายบุคคลหน่อยแล้วกันนะจ๊ะ นอกนั้นก็ไม่น่ามีอะไรให้ทำแล้ว” 

 เสียงของปันปันเอ่ยขึ้น ฝันหวานจึงหันไปยิ้มรับอย่างเต็มใจ

“โอเคค่ะ เดี๋ยวฝันเอาไปส่งให้นะคะ”

มือเล็กรับเอกสารจำนวนหนึ่งมาถือไว้ แล้วเดินออกจากแผนกเพื่อเดินไปส่งให้พี่หญิงที่ตึก A

ซึ่งแผนกที่เธอทำงานอยู่ก็เป็นแผนกย่อยของบริษัท จึงแยกตัวออกมาอีกตึกหนึ่งซึ่งอยู่ห่างกันแค่นิดเดียว เดินไปไม่กี่นาทีก็ถึงตึกหลักที่เป็นหน้าเป็นตาของบริษัท นั่นก็คือตึก A ที่พนักงานใช้เรียกกันนั่นเอง

“พี่หญิงคะ พี่ปันปันฝากนี่มาให้ค่ะ” ฝันหวานเปิดประตูเข้ามายังแผนกบุคคล เดินตรงมายังโต๊ะที่พี่หญิงนั่งประจำอยู่

“วางตรงนี้เลยจ้ะ...เอ่อ...ชื่อน้องฝันหวานใช่ไหมนะ?”

“ใช่ค่ะ” เธอยิ้มกว้างอย่างน่ารัก ผู้ชายที่อยู่ในแผนกเห็นก็ทำหน้าเคลิ้มอย่างหลงใหล

“อ้อๆ พี่เกือบลืมชื่อเราแล้ว ทำงานเป็นยังไงบ้าง ปรับตัวได้หรือเปล่า?” หญิงถามเด็กสาวหน้าตาใสซื่ออย่างเอ็นดู ครั้งที่แล้วน้ำขิงพามาแนะนำเธอยังตะลึงกับความสวยน่ารักของเด็กใหม่ เกือบรับไหว้เด็กสาวแทบไม่ทัน

“ปรับตัวได้บ้างแล้วค่ะ พี่ๆ ก็ใจดีกับหนูมากเลย”

“ดีๆๆ ถ้ามีปัญหาอะไรก็ปรึกษาพี่ได้นะ”

“ขอบคุณค่ะพี่หญิง” ฝันหวานยิ้มรับ ก่อนจะเดินออกจากห้องไปเพราะต้องไปเตรียมตัวกลับบ้าน

ตึ๊ง!

เสียงลิฟต์เปิดออก ร่างอวบอิ่มของฝันหวานจึงเดินเข้าไป ไม่ทันได้สังเกตว่ามีร่างสูงสง่าใช้ลิฟต์อยู่ก่อนแล้ว

“ทำไมไม่รับสาย”

เสียงทุ้มของแดเนียลเอ่ยถามคนตัวเล็ก ซึ่งมันปลายเสียงฟังดูห้วนๆ หน่อย อาจจะเป็นเพราะว่าหงุดหงิดที่เมื่อวานเธอไม่ยอมโทรกลับ แถมตอนนี้ยังทำเป็นเหมือนมองไม่เห็นเขาอีก

“!!” ฝันหวานสะดุ้งเล็กน้อย หันกลับไปมองร่างสูงแล้วก็ต้องเบิกตากว้างกว่าเดิม

แต่สิ่งที่เธอตกใจที่สุดก็คงเป็นเพราะประโยคคำถามก่อนหน้านี้

“ทำไมไม่โทรกลับ มัวแต่ทำอะไรอยู่?”

เสียงเข้มเอ่ยถามอีกครั้ง เธอจึงได้สติ ขยับตัวออกห่างจากเขากว่าเดิมเล็กน้อยแล้วตอบคำถามไป

“ฉันไม่คิดว่าเป็นเบอร์ท่านประธานน่ะค่ะ ก็เลยไม่ได้รับ...ไม่ทราบว่ามีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ?” เธอเอ่ยถามเสียงใส ตอบไปตามความจริง ในใจรู้สึกผิดคาดอยู่มาก เพราะไม่คิดว่าเบอร์โรคจิตที่โทรมาจะเป็นเบอร์ของเขาไปได้

“มีงานพิเศษให้ทำน่ะ...เลิกงานรอกลับพร้อมฉันนะ เดี๋ยวพาไปดูสถานที่”

สายตาคมแอบสำรวจเด็กสาวที่ยืนเบียดตัวอยู่ขอบลิฟต์อย่างพอใจ

วันนี้เธอใส่เสื้อผ้าเรียบร้อย กระโปรงไม่สั้นไม่ยาว ติดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวจนเกือบถึงเม็ดสุดท้าย แต่กลับทำให้เขารู้สึกว่ามันดูน่าค้นหาอย่างบอกไม่ถูก อยากจะรู้ว่าใต้เสื้อผ้านั่นร่างกายของเธอจะสวยงามเหมือนภายนอกหรือเปล่า

ให้ตายสิ...ยัยเด็กตุ๊กตาแค่ใส่ชุดธรรมดายังทำให้เขาจินตนาการไปไกลได้ขนาดนี้ ถ้าเกิดเปลี่ยนมาใส่เป็นชุดเมดน่ารักๆ สวมถุงน่องตาข่ายจะน่ากินแค่ไหนกันนะ

“งะ งานพิเศษอะไรเหรอคะ ทำไมต้องไปดูนอกสถานที่ด้วย?” เธอไม่เข้าใจจริงๆ ว่างานที่ว่ามันคืออะไร แล้วทำไมต้องรอให้เลิกงานด้วย

“เดี๋ยวก็รู้เอง...รับรองว่าเธอต้องถูกใจข้อเสนอในการทำงานนี้แน่ๆ” เขาตัดบท ลิฟต์ก็เปิดออกถึงชั้นที่เด็กสาวจะลงพอดี

ฝันหวานจึงไม่ได้ถามเขาให้แน่ชัด เพียงแค่ค้อมหัวให้ทีหนึ่งก่อนจะเดินกลับไปยังออฟฟิศที่ตนทำงานอยู่

“หึ...เธอเสร็จฉันแน่ยัยตุ๊กตา”