13

ก่อนที่จะค่อยค่อยดันแก่นกายเข้าไปในปากถ้ำ อย่างอ่อนโยนที่สุด แต่ทว่า!! แก่นกายของเขากลับเข้าไปได้เพียงส่วนตรงคอหยักเท่านั้น! ก็ถูกรบกวนด้วยเสียงเคาะประตูอย่างระรัวจากด้านนอก 

ก๊อกๆๆ!!! ก๊อกๆๆ!!  

"แม่ง!! ใครวะ" เขาสบถด่าออกมาอย่างหัวเสีย กำลังจะเข้าด้ายเข้าเข็มแล้วแท้แท้ ใครกันที่กล้ามาขัดจังหวะสมสุขของเขา

"ใครมาหรอคะ?" เธอสังเกตเห็นสีหน้าของชายหนุ่มบึ้งตึงด้วยความไม่พอใจ จึงเอ่ยซักถามด้วยความเป็นห่วง มือเล็กเลื่อนขึ้นไปวางแน่นิ่งอยู่บนแผงอกแกร่งของคนตรงหน้า

"ช่างมันเถอะ เรามาต่อแล้วของเราดีกว่า" มือหนาทำท่าจะยัดแก่นกายเข้าไปอีกรอบ แต่คราวนี้มีทั้งเสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์และเสียงเคาะประตูดังตีกันมั่วไปหมด

ก๊อกๆๆ!!🚪

'รับสิไอ้สัสเอ้ย! พ่อมึงโทรแหนะ' เสียงเพลงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ดังขึ้นหลายๆรอบ ซึ่งคาดคะเนได้ว่าคนที่เคาะประตูอยู่ด้านหน้าคือผู้เป็นบิดาบังเกิดเกล้า

"พ่อ.." เสียงทุ้มพึมพำอย่างแผ่วเบา สายตาคู่นั้นคล้ายกับแฝงความกังวลและหนักแน่นใจไว้จำนวนมาก มือหนาก็เลื่อนไปหยิบชุดคลุมสีขาวซึ่งแขวนพาดอยู่ตรงราวสแตนเลสข้างฝาผนัง มาสวมใส่ให้แก่คนตัวเล็ก

"เดี๋ยวแต่งตัวให้เรียบร้อย แล้วออกไปด้านนอกนะ" เขายกมือขึ้นลูบศีรษะของนุ่มนิ่มอย่างอ่อนโยน เธอก็ได้แต่พยักหน้าอือ ออ เป็นการตอบรับ แล้วปรายตามองเขาสวมเสื้อผ้าเครื่องแต่งกายกลับดังเดิม แล้วเดินออกไปจากห้องน้ำ

แกร๊ก!🚪

ประตูบานใหญ่ถูกเปิดออก เผยให้เห็นร่างสูงสง่าดูมีราศีของบุคคลตรงหน้า ชายหนุ่มวัยกลางคน สวมชุดสูทสีดำอย่างสุภาพ เหลือบขึ้นมองหน้าของชายหนุ่มด้วยความไม่พอใจ

"...." ร่างสูงสาวเท้าเข้ามาในห้อง เดินลงส้นอย่างหนักแน่น พร้อมกับหย่อนก้นกระแทกนั่งลงบนโซฟาหนังสีน้ำตาลหน้าโทรทัศน์

"เมื่อวานแกฝากเคสผ่าตัดคนไข้ไว้กับหมอกวาง ฉันก็นึกว่าแกจะไปรับหนูออมสิน มาทานข้าวเที่ยงตามนัด แต่ก็เปล่าเลย"

น้ำเสียงของกรรชัยแฝงความสุขุมนุ่มลึกแลดูน่าเกรงขาม เขาเหลือบมองผู้เป็นพ่อเล็กน้อย ก่อนที่จะหย่อนก้นลงนั่งโซฟาหนังตัวถัดมา

"แกไปไหนมา!" กรรชัยตะคอกด้วยน้ำเสียงโกรธขึ้ง แล้วหันไปจ้องมองใบหน้าของชายหนุ่มตาเขม้น จนทำให้เขาต้องรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่น

"ไม่ได้ไปไหนครับ" เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงห้วนห้วน สองมือประสานเข้าหากันด้วยความกังวล หากผู้เป็นพ่อไม่ยอมรับในตัวของนุ่มนิ่ม เรื่องราวระหว่างเขาทั้งสองคนก็คงจะเป็นไปได้ยาก

"เอาหละ! งั้นฉันจะขอพูดตรงนี้เลยก็แล้วกัน" เสียงถอนหายใจพรืดใหญ่ดังขึ้นก่อนที่จะเอ่ยออกมา

"ฉันจะให้แกแต่งงานกับหนูออมสินโดยเร็วที่สุด!" เขาพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น แลดูมีอำนาจ มิสามารถต้านทานความต้องการอันแรงกล้าจากกรรชัยได้

และแน่นอนการตัดสินใจส่งตัวลูกชายคนเดียวของตนให้ไปแต่งงานกับลูกสาวของเจ้าสัวเศรษฐีหมื่นล้าน นับว่าเป็นผลดีต่อธุรกิจมืดของเขาอย่างมากเลยทีเดียว

"..." เขาเงียบไปชั่วครู่หนึ่ง เพราะกำลังครุ่นคิดแก้ปัญหาเรื่องที่เกิดขึ้นอย่างรอบคอบที่สุด เท่าที่จำความได้เขาก็ไม่เคยขัดใจผู้เป็นบิดาเลยสักหน แต่หากครั้งนี้เขายินยอมทำตามคำร้องขอจากบิดา นั่นก็หมายถึงว่าเขาทรยศแก่ความรู้สึกของตนเองที่มีต่อนุ่มนิ่ม

คนขาดความรักอย่างเขา โลกทั้งโลกมีเพียงความมืดหม่นสีเทาดำ จนกระทั่งมีเด็กผู้หญิงไร้เดียงสาที่ชื่อนุ่มนิ่มเข้ามาในชีวิต ตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้ แม้เป็นเพียงระยะเวลาอันน้อยนิด แต่กลับทำให้โลกของเขาสว่างไสวขึ้น ถูกแต่งแต้มด้วยสีสันละลานตา

เธอเหมือนเข้ามาเติมเต็มในส่วนของความรักที่เขาขาดหาย และร้องเรียกหามาตั้งแต่เด็กๆ!มีหรือเขาจะยอมปล่อยให้เธอคนนั้นหลุดมือไป

"ผมจะไม่มีวันแต่งงานกับออมสินเด็ดขาด" ชายหนุ่มเอ่ยบอกบิดาอย่างชัดถ้อยชัดคำด้วยน้ำเสียงจริงจัง หลังจากที่ชะงักไปตริตรองอยู่ครู่หนึ่ง

"แกไม่มีสิทธิ์ออกความคิดเห็นกับฉัน!! เพราะนี่คือคำสั่ง ไม่ใช่คำถาม" กรรชัยตวาดเสียงดังลั่นกว่าเดิม เขาขบฟันแน่นดังกรอดกรอดด้วยความโมโห หากเป็นเมื่อก่อนเขาคงจะใช้ไม้หวายฟาดก้นลูกชายไปเสียหลายทีแล้ว

"ผมขอโทษนะครับพ่อ ตั้งแต่เล็กจนโตไม่ว่าพ่อจะให้ผมทำอะไรผมก็ไม่เคยขัดสักครั้ง พ่ออยากจะให้ผมเรียนสายวิทย์คณิตผมก็เรียนให้ พ่ออยากให้ผมเรียนแพทย์ผมก็เรียนจนจบ 6 ปี พ่ออยากจะให้ผมต่อแพทย์เฉพาะทางด้านหัวใจเพื่อสร้างชื่อเสียงให้แก่โรงพยาบาลของเรา ผมก็เรียนจนจบ ผมทำตามใจพ่อทุกอย่าง แต่ครั้งนี้ผมขอเถอะนะครับ ขอให้ผมได้เลือกเส้นทางเดินชีวิตของตนเอง"

ชายหนุ่มกล่าวถ้อยคำด้วยน้ำเสียงร้องขอต่อผู้เป็นพ่อ ประโยคต่างๆมันทะลัักพรูขึ้นมาในหัวสมองสั่งการให้เขาพูดออกมาอย่างไม่สามารถหักห้าม ทุกสิ่งอย่างเหมือนโดนสั่งสมและค้างคาอยู่ภายในใจ แต่ตอนนี้รู้สึกโปร่งโล่งราวกับว่าได้ยกภูเขาออกจากอก

เพี๊ยะ!!

ฝ่ามือหนาของกรรชัยผู้เป็นบิดาฟาดเข้ามาบนใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มอย่างหนัก ด้วยเนื้อกายของเขาพื้นฐานเป็นคนผิวขาว จึงปรากฏรอยประทับฝ่ามือแดงให้เห็นอย่างชัดเจน

"ทำไมแกถึงไม่ยอมแต่งงานกับหนูออมสิน!" ได้ยินเสียงลมหายใจครืดคราดเข้าออกอย่างแรงกล้า 

"ผมไม่สามารถแต่งงานกับออมสินได้ เพราะผมมีเมียแล้ว" เขาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ก่อนที่จะลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปรับพาตัวของนุ่มนิ่มออกมาแนะนำให้ผู้เป็นบิดาได้รู้จัก   

"......." คนตัวเล็กยืนแข็งทื่อต่อหน้าของว่าที่พ่อตา เธอสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ รังสีอำมหิตร้อนแรงจากแววตาของเขาแผ่กระจายออกมาทั่วร่าง 

"นุ่มนิ่ม นี่คุณกรรชัยเจ้าของโรงพยาบาลที่ฉันทำงานอยู่ ท่านเป็นพ่อของฉัน" เขาเอ่ยบอกแก่หญิงสาวที่ยืนอยู่ในอ้อมแขนแกร่ง เธอยกมือขึ้นประกบเข้าหากันพร้อมกับก้มศีรษะลงไว้อย่างนอบน้อม แต่ทว่ากรรชัยกลับไม่ได้สนใจ เบือนหน้าหนีไปทางอื่น 

"..." ชายหนุ่มหันไปพยักหน้าให้กับหญิงสาว แล้วประคองเธอให้หย่อนก้นกลมลงนั่งบนโซฟาข้างๆกับตัวเขา 

"พ่อครับ นี่นะ-" เขากำลังจะแนะนำเมียเด็กของตนเองให้แก่ผู้เป็นพ่อได้รู้จัก แต่น้ำเสียงทุ้มของกรรชัยก็พูดแทรกคั่นกลางเข้ามาเสียก่อน 

"แกจะคว้าผู้หญิงไม่มีหัวนอนปลายเท้าคนนี้ มาเป็นภรรยาออกหน้าออกตาของตระกูลฉันเนี่ยนะ" น้ำเสียงฟังออกถึงความไม่พอใจ สายตาคมกริบจ้องมองค้อนร่างบางตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างเหยียดหยาม 

"พ่อครับ!" เขาเอ่ยเรียกผู้เป็นพ่อเสียงหนัก 

"ฉันจะถือว่าซะว่า ฉันไม่เคยได้ยินเรื่องไร้สาระพวกนี้ผ่านเข้ามาในรูหูก็แล้วกัน งานแต่งของแกกับหนูออมสินจะถูกจัดขึ้นอย่างเร็วที่สุด! ส่วนถ้าแกจะเอานังเด็กผู้หญิงกะโปโลคนนี้มาเป็นนางบำเรอแก้ขัด ฉันก็ไม่ว่าอะไรแต่ถ้าให้เอามาเป็นสะใภ้ออกหน้าออกตาในแวดวงสังคมก็คงจะไม่ได้!" เขาออกคำสั่งอย่างหนักแน่น น้ำเสียงของเขาที่เป็นออกมาคล้ายมีความโมโหเจือปนอยู่  

"นุ่มนิ่มไม่ใช่นางบำเรอแก้ขัดของผม แต่ผมจะยกย่องให้เธอเป็นภรรยาออกหน้าออกตาอย่างถูกต้องตามกฎหมาย พ่อจะบังคับอะไรผมก็บังคับไป แต่ครั้งนี้ผมจะไม่ยอมให้พ่อทำลายความสุขที่ผมเหลืออยู่ได้อีก" เสียงทุ้มเอ่ยบอกอย่างจริงจัง พร้อมกับกระชับกอบกุมมือเล็กของหญิงสาวเเน่นขึ้นกว่าเดิม 

เพี๊ยะ!!!

ฝ่ามือหนาฟาดเข้ามาที่แก้มของชายหนุ่มอีกรอบ คราวนี้เขาโมโหยิ่งขึ้นกว่าเดิมเมื่อเห็นลูกชายปีกกล้าขาแข็ง ริอาจต่อปากต่อคำ ขัดขืนคำสั่งของเขา เพราะเด็กผู้หญิงกะโปโลเพียงคนเดียว

"นี่แกกล้าเถียงงั้นนั้นหรอ!!" กรรชัยลุกขึ้นยืนตรง เอ่ยถามลูกชายอย่างเสียงดัง ก่อนที่จะแหงนหน้าไปพูดจาถากถางนุ่มนิ่มต่อ

"เธอจำใส่กะโหลกโง่ๆของเธอไว้นะ ลูกชายฉันมันก็แค่อยากลองอะไรใหม่ๆ หลอกฟันเธอ พอเบื่อเดี๋ยวก็ทิ้ง เธอเป็นได้อย่างมากก็แค่นางบำเรอ คอยปรนเปรอบำบัดความใคร่เท่านั้นแหละ อย่าริอาจหวังสูงใฝ่ฝันจะมาเป็นสะใภ้ของตระกูลคนรวยเลย หินกรวดก็ยังคงเป็นหินกรวดอยู่วันยังค่ำ ไม่มีทางมาเทียบเท่าเพชรเม็ดงามที่ฉันเลือกไว้ให้ได้หรอก!!"

นิ้วชี้้กระด้างของกรรชัยเสยจิ้มเข้าไปที่หน้าผากของนุ่มนิ่มอย่างแรง จนใบหน้าของเธอเอนเซไปยังด้านหลัง ก่อนที่กรรชัยจะเดินกระแทกเท้าออกไปจากห้อง และที่สำคัญเขาไม่มีทางให้นุ่มนิ่มได้สมหวังอยู่กินกับลูกชายของตนเองอย่างสงบสุขแน่นอน!

"นุ่มนิ่ม อย่าคิดมากเลยนะ ฉันไม่มีวันเป็นแบบนั้นแน่นอน เพราะฉันจะยกย่องเธอให้เป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย และจะมีเธอคนเดียวเท่านั้น ฉันสัญญา" ชายหนุ่มรีบลงมานั่งท่าเทพบุตรบนพื้นกระเบื้องต่อหน้าของหญิงสาวที่นั่งอยู่บนโซฟาหนัง อย่างลุกลี้ลุกลน เขาเป็นกังวลกลัวว่าคนที่ตนเองรักจะคิดมาก

"เธอไม่เป็นอะไรใช่มั้ย อย่าคิดมาก อย่าโศกเศร้าเสียใจกับคำพูดของพ่อฉันเลยนะ ฉันให้คำมั่นสัญญา ว่าฉันจะรักและยกย่องเธอเป็นเมียคนเดียวเท่านั้น" เขายื่นมือเข้ากระชับกอดหญิงสาวแน่น ใบหน้าหล่อเหลาแนบสนิทเข้ากับหน้าท้องแบนราบ

"ที่พ่อของพี่คีย์พูดหมายถึงอะไรหรอคะ? หลอกฟัน ทำไมต้องหลอกด้วยคะหรือว่าใส่ฟันปลอม ฟันมันก็เลยหลอกเพราะว่าไม่ใช่ของจริง หนูเข้าใจถูกมั้ยคะ" เธอถามออกมาด้วยน้ำเสียงใส ความวิตกกังวลที่อยู่ในใจของชายหนุ่มเมื่อครู่ ได้แหลกสลายหายวับไปในพริบตา

"....."

"แต่หนูก็จ้องฟันของพ่อพี่คีย์อยู่นะคะ เหมือนฟันจริงมากเลยอะ ไปทำคลีนิคไหนหรอคะ หนูจะได้เก็บตังค์ไปทำให้พ่อบ้าง ตอนนี้ฟันพ่อของหนูก็เริ่มร่วงแทบจะหมดปากแล้วเหมือนกัน"