Novels by เม็ดขนุน

เธอยินยอมอยู่ในสถานะเมียเก็บเพราะคำว่ารัก...แต่ในสายตาของผู้ชายคนนั้นช่างเต็มไปด้วยแรงเกลียดชัง ดูถูกเหยียดหยามสารพัดเพียงคิดว่าเธอมันเน่าเฟะจนยอมขายศักดิ์ศรีนอนกับอื่นที่เพิ่งรู้จักกันเพื่อแลกเงิน

จู่ ๆ ก็ดันทะลุมิติมาอยู่ในร่างของนางเอกที่แสนอ่อนแอ แถมพระเอกก็โคตรโง่เง่า หูเบา เชื่อคำสตรีอื่นมากกว่าคนรักตน แล้วไยนางต้องทนเล่า? เกี้ยวท่านตัวร้ายที่ซิกแพกซ์แน่นเยี่ยงก้อนขนมปังผู้นี้มิดีกว่าหรือ

ในขณะที่ตากล้องสาวสวยกำลังช่วยตัวเองอยู่นั้น ก็ดันช็อคตายอาวุธที่ปรนเปรอสุขสม แล้วย้อนกลับไปในวันเกิดเรื่องของเพื่อนสนิทที่ตนแอบชอบสมัยมัธยมก่อนเขาจะก้าวเข้ามาในวงการรับตำแหน่ง พระเอกเอวีในดวงใจ!

เราก็แค่จำใจทนอยู่กันไปเพื่อรอวันหย่า แต่การกระทำของเขากลับทำให้ฉันเผลอคิดเข้าข้างตัวเอง ยอมถลำก้าวขาเข้ากองไฟ พอรู้ตัวอีกทีก็ดันรู้ว่าที่ผ่านมา แม่ง ไม่มีอะไรจริงเลยสักอย่าง

เขาเคยสัญญากับนางว่าหัวใจและสายตาของเขาจะมิชายตาแลสตรีใดอีกนอกจากนางเพียงผู้เเดียว ทว่าเขาก็ไม่อาจปฏิเสธสมรสพระราชทานที่มีเรื่องหนี้ชีวิต หนี้บุญคุณหนุนหลังอยู่ได้ จึงจำต้องผิดสัจจะที่เคยให้ไว้แก่นาง

"พ่อไมโครเวฟของนุ่มนิ่ม" #พระเอก "คีย์" ชายหนุ่มอายุ 28 ปี ทายาทคนเดียวของโรงพยาบาลชื่อดัง เขาเป็นแพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านหัวใจ สามารถรักษาหัวใจของคนอื่นได้ แต่สำหรับหัวใจตัวเองกลับด้านชาดั่งหินผา "ฉันจะให้แกแต่งงานกับหนูออมสิน ลูกสาวคนเดียวของเพื่อนสนิทฉัน" "ไม่ ผมไม่มีวันแต่งงานกับผู้หญิงคนนั้น! เพราะผมมีเมียแล้ว" #นางเอก "นุ่มนิ่ม" เด็กสาวอายุเพียง 20 ปี เธอมีนิสัยอ่อนต่อโลก ไร้เดียงสา และไม่ใคร่จะทันคน จนวันหนึ่งแม่เลี้ยงของนุ่มนิ่ม ได้ขายเธอให้กับเสี่ยกำพล เพื่อแลกกับหนี้สินทั้งหมดที่ยืมมา แต่โชคดีขณะที่เธอกำลังวิ่งหนีได้ไปเจอกับคีย์ เขาเลยพาเธอไปอยู่ที่คอนโดของตัวเอง "เธอ...อยากกินไอติมมั้ย" "ไอติมอะไรเหรอคะ?" "ก็ไอติมนี่ไง มีลาวาด้วยนะ"

จู่ ๆ พอได้กันปุ๊บเขาก็เปลี่ยนไปจากฝ่าตีนเป็นเล็บขบ ไม่มีเหตุผล ไม่มีอารมณ์จะคุย อยากอยู่คนเดียวสักพัก นี่มันข้ออ้างของผู้ชายเฮงซวยที่จะเขี่ยทิ้งกันชัด ๆ

“คนที่ชื่อ ‘ขึ้นฉ่าย’ เนี่ย ถ้าเกิดได้มา‘ขึ้นขย่ม’บนหน้าตักฉันจะฟินขนาดไหนกันเชียว”

"เหมือนฝัน " เด็กสาวรุ่นน้องอายุย่างสิบแปดปีบริบูรณ์เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว ชีวิตของเธอนับว่าเหมือนฝันในหลายหลายเรื่อย โดยเฉพาะ! ตกหลุมพรางเข้าไปเป็นเด็กในสต็อกของคาสโนว่าตัวพ่อ อย่าง "เฮียซัน" "ชอบกินน้ำเต้าหู้แล้วมันหนักหัวพ่อพี่เหรอ!!"  ........ ........ "ซัน" ทายาทคนเดียวของธุรกิจน้ำเต้าหู้รายใหญ่ ซึ่งส่งออกทั่วภูมิภาคและต่างประเทศ โดยจะได้รับความนิยมส่วนมากทางฝรั่งยุโรป ใครๆก็ต้องรู้จักเขาในนาม "เฮียซัน"  "สิบแปดไม่โดนคดีพรากผู้เยาว์แล้วนี่หว่า" .......... "ไปกินน้ำเต้าหู้ที่ห้องพี่มั้ย? บ้านพี่มีธุรกิจส่งออกน้ำเต้าหู้นะ" 

"โปรดอย่ากลับมาในวันที่รอยยิ้มหวานบนใบหน้าคุณไม่มีผลจะทำให้หัวใจของฉันเต้นแรงได้อีกแล้ว"

"เลว ระยำ สำส่อน นี่คือนิยามของสิงห์หรือเxี้ยคะ?" คนหนึ่งรักมาก แต่อีกคน... มักมาก!  ​​​​​​เขาคือเซฟโซน คือ​สถานที่ปลอดภัย คือ​เกราะกำบัง คือหมอนนุ่มมีขนปุกปุยที่คอยใช้วงแขนอบอุ่นโอบกอดเธอในยามที่ปัญหาถาโถมใส่หรือกำลังประสบพบเจอกับสิ่งแย่ๆ