14

"แต่หนูก็จ้องฟันของพ่อพี่คีย์อยู่นะคะ เหมือนฟันจริงมากเลยอะ ไปทำคลีนิคไหนหรอคะ หนูจะได้เก็บตังค์ไปทำให้พ่อบ้าง ตอนนี้ฟันพ่อของหนูก็เริ่มร่วงแทบจะหมดปากแล้วเหมือนกัน"  

ชายหนุ่มขยับศีรษะออกมาจากหน้าท้องแบนราบของคนตัวเล็ก ก่อนที่จะพ่นลมหายใจอุ่นๆอย่างหนัก 

เขาอุตส่าห์จะเข้าโหมดรักหวานโรแมนติกแล้วแท้ๆ แต่กลับต้องมาสะดุดเพราะความใสซื่อของยัยเมียเด็ก 

"เราไปทานข้าวกันเถอะ ฉันทําข้าวต้มหมูสับไว้ให้แล้ว" เขาลุกขึ้นยืนตรงด้วยความสูงเต็มที่ พร้อมกับเอื้อมแขนลงไปจับข้อมือเล็กของหญิงสาว แล้วจูงเดินไปนั่งรับประทานข้าวต้มหมูสับอยู่ตรงบริเวณชานริมระเบียง 

ซึ่งเขาอุตส่าห์ลุกขึ้นตื่นจากเตียงนอน เพื่อเข้าครัวตั้งแต่เช้าตรู่ แล้วลงมือทำข้าวต้มหมูสับสูตรพิเศษให้เธอได้ลองชิมเป็นคนแรก 

"พี่ยังไม่ตอบหนูเลยนะคะว่าร้านที่พ่อพี่คีย์ไปทำฟันปลอมเนี่ยมันอยู่ที่ไหน แล้วก็ราคาประมาณกี่บาทได้" เธอยังคงเซ้าซี้เอ่ยถามประโยคเดิมไม่เลิก เขาปรายตาคมมองใบหน้างดงาม แล้วเลื่อนเก้าอี้ออกมา บริการให้เธอนั่งลง ส่วนตัวเขาเองก็เดินอ้อมไปนั่งยังฝั่งตรงข้าม  

บรรยากาศยามเช้าของวันนี้ ท้องฟ้าดูสดใสเป็นพิเศษ มีเพียงเมฆหมอกสีขาวหม่นปกคลุมอยู่บางๆ ยืนจากด้านบนคอนโดสามารถมองเห็นทิวทัศน์ของเมืองใหญ่ได้อย่างชัดเจน มองออกไปไม่ไกลเท่าไหร่นัก ตึกของโรงพยาบาลตระกูลเก่าแก่แลดูสูงสง่ากว่าตึกไหนๆ 

"พี่คีย์คะ สรุปว่า-" เธอกำลังจะเอ่ยประโยคเดิมถามซ้ำอีกรอบ แต่ทว่าเขากลับพูดแทรกเข้ามาเสียก่อน 

"ทำที่คลีนิคแถวนี้แหละ ซี่ 2 ล้าน" เขากระตุกยิ้มมุมปากบางๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหยอกล้อ ขบขัน ทำให้เธอรีบเงยหน้าสวยขึ้นมา พร้อมกับกระพริบตาปริบๆมองเขาอย่างประหลาดใจ ริมริมฝีปากกัดเม้มเข้าหากัน

"นั่นทำฟัน หรือว่าทำอะไรคะ ทำไมถึงได้แพงขนาดนั้น ถ้า 32 ซี่ ก็ 32 ล้านแล้ว ตายแล้วเกิดใหม่ ยังง่ายกว่าอีก" น้ำเสียงนุ่มนวลเอ่ยออกมาอย่างสะเทือนใจ พร้อมกับนิ่วหน้า แหงนขึ้นไปมองใบหน้าของเขา ก่อนที่จะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ๆ 

"กินข้าวเถอะ" น้ำเสียงของเขาแลดูอดกลั้นความหัวเราะเอาไว้ มือหนาจับช้อนกลาง ตักข้าวต้มหมูสับยื่นป้อนให้แก่หญิงสาว  

"อ้ำ!" เธออ้าปากงับช้อนข้าวต้มอย่างเอ็นดู   

"พี่คีย์กินเถอะค่ะ หนูตักกินเองได้" นุ่มนิ่มเอ่ยบอกคนตรงหน้า เมื่อเขาเอาแต่ตักข้าวต้มป้อนให้กับเธอโดยที่ไม่ได้ตกลงถึงท้องของตัวเองเลย

"ก็อยากป้อนเมีย มีปัญหาอะไรป่ะ?" เขานั่งเอามือเท้าคาง สายตาจับจ้องใบหน้าสวยอย่างเคลิบเคลิ้ม  

"ไม่มีค่ะ.." นุ่มนิ่มพูดพร้อมกับช้อนข้าวต้มเข้าปาก แล้วเบือนหน้าหนีไปทางอื่นด้วยความเขินอาย สายตาของเขามันมีอนุภาพต่อต่อมความรู้สึกของเธอจริงๆนะ หัวใจดวงน้อยเต้นโครมครามแทบจะทะลุออกมาจากผิวกายให้รู้แล้วรู้รอด 

"ป้อนไส้กรอกหน่อยสิ" เขาเหลือบมองไส้กรอก 2- 3 ชิ้นที่วางอยู่บนจานกระเบื้องหรู อีกฝ่ายพยักหน้าตอบพร้อมส่งยิ้มหวาน แล้วเอื้อมมือหยิบไส้กรอกส่งจ่อไปที่ปากของคีย์  

"หมายถึงป้อนจากปากสู่ปาก" คีย์จับจ้องไปที่ริมฝีปากไร้การแต่งแต้มสีของคนตัวเล็ก แล้วกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่  

"ต้องทำยังไงหรอคะ?" นุ่มนิ่มเอียงคอเล็กน้อยเอ่ยถาม 

"ก็ทำแบบนี้ไงคะ" ถ้อยคำสุภาพเปล่งออกมาจากปากของคนตัวโต มือหนาเอื้อมไปดึงไส้กรอกสีแดงป้อนเข้าปากของนุ่มนิ่ม เว้นที่ว่างให้เหลือส่วนปลายยื่นออกเพียงเล็กน้อย  

"...." สายตาของทั้งสองจ้องมองกันอย่างไม่กระพริบ คีย์ค่อยๆเลื่อนใบหน้าหล่อเหลาเข้าหาร่างเล็ก พร้อมกับใช้ปากงับท่อนปลายไส้กรอกที่เหลืออยู่ 

ใบหน้างดงามของนุ่มนิ่มเห่อร้อน หัวใจเดิมทียังโลดแล่นกลับเต้นไหวหนักขึ้นกว่าเดิม สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นของอีกฝ่าย กระแสความรู้สึกตื้นตันใจที่ไม่อาจบรรยายได้โถมทะลักออกมาจนพองฟู  

คีย์กัดกินไส้กรอกจนหมดชิ้น คราวนี้ปากทั้งสองประกบเข้าหากันยังไม่มีสิ่งใดกีดกั้น ทุกครั้งที่เขาได้สัมผัสริมฝีปากนุ่มนิ่มของเธอ ก็ยังรู้สึกตื่นเต้นไม่หาย ลิ้นร้ายสอดแทรกซอนไซควานหาน้ำหวานจากปากเล็ก เขาบดขยี้จูบอย่างหนักหน่วง จนทำให้อีกฝ่ายหายใจเข้าออกถี่ยิบ คล้ายกับจะขาดอากาศ

"อื้อ" เสียงพึมพำเล็ดลอดออกมาจากลำคอของนุ่มนิ่ม มือเล็กเลื่อนขึ้นไปจับกุมใบหน้าหล่อเหลา ส่งสายตาเย้ายวนโดยไร้ซึ้งเสียงอย่างไม่รู้ตัว กลับทำให้หัวใจของเขาอ่อนยวบยาบ 

"ตอนนี้ไม่อยากกินข้าวต้มแล้ว อยากกินอย่างอื่นมากกว่า" คีย์กระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาข้างใบหูของอีกฝ่ายทำให้เธอรู้สึกซาบซ่านไปทั้งตัว กลิ่นหอมระรวยจากเนื้อตัวของนุ่มนิ่มกำลังกระตุ้นต่อมกระสันใต้จิตสำนึกของเขาให้เริ่มทำงาน 

"ไม่อยากกินข้าวต้ม แล้วอยากกินอะไรหรอคะ หนูเนี่ยทำกับข้าวเป็นทุกอย่างเลยนะ" นุ่มนิ่มเอียงคอเอ่ยถามชายหนุ่ม ดวงตาคู่งามประสานเข้ากับดวงตาอันแหลมคมของอีกฝ่ายอย่างไม่ทันระวัง เขาอดใจไม่ไหวจุมพิตลงบนริมฝีปากอวบอิ่มอีกครา 

"จะไปเหนื่อยกับการทำอะไรไร้สาระแบบนั้นทำไม มาเสียเหงื่อกับฉันบนเตียงดีกว่านะ น่าเร้าใจกว่าเยอะ" รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลา ก่อนที่จะเดินอ้อมมาหาอีกฝ่าย พร้อมกับช้อนตัวเธอขึ้นมาแนบแผงอกแกร่ง เดินสาวเท้ายาวอย่างรีบร้อนเข้าไปในห้องนอนทันที 

"จะ..มีอะไรกันหรอคะ"

"ค่ะ" เขาโน้มหน้าลงไปจนปลายจมูกโด่งชนกับปลายจมูกของอีกฝ่าย แล้วฝังรอยจูบลงบนแก้มซ้ายขวาอย่างหมั่นเขี้ยว ค่อยๆวางร่างบางบนเตียงนอนอย่างทะนุถนอม พร้อมกับเอนตัวเองลงคล่อมแนบเนื้อกายสาววัยแรกรุ่น  

ใบหน้าหล่อเหลาซุกไซร้ลำคอขาวเนียนของนุ่มนิ่ม กลิ่นกายหอมรวยระรินจากเนื้อตัว ลอยขึ้นมาแตะที่ปลายจมูก แต่ก็ยังไม่วายที่จะจุมพิตหนักๆบนแก้มซ้ายขวาและริมฝีปากอวบอิ่มน่าเชยชม 

"ฉันไม่รู้นะนุ่มนิ่ม ว่าสิ่งที่ฉันรู้สึกอยู่กับเธอตอนนี้จะเรียกว่าความรักได้หรือเปล่า แต่ฉันรู้แค่ว่า ฉันอยู่กับเธอแล้วฉันมีความสุข เธอเหมือนเข้ามาเติมเต็มส่วนที่ฉันเรียกหามาทั้งชีวิต" คีย์แหงนหน้าขึ้นมาจ้องมองคนตัวเล็กถ่ายทอดถึงความรู้สึกอันอบอุ่นจากด้านใน ทำให้นุ่มนิ่มแก้มแดงระเรื่อ พูดอะไรไม่ออก 

"แล้วตอนนี้เจอหรือยังคะ?" 

"เจอแล้ว คนๆนั้นก็คือเธอไงนุ่มนิ่ม"เขากวาดตาแลมองทั่วดวงหน้างามทุกกระเบียดนิ้ว มือหนาก็เลื่อนขึ้นไปปัดปอยผมที่หล่นลงมาอย่างอ่อนโยน ก่อนที่จะจุมพิตหนักหนักบนหน้าผากของเธอ 

"เธอมาเป็นเมียฉันเถอะนะ ฉันไม่อยากที่จะเสียเธอไปให้ใคร แล้วเธอล่ะอยากอยู่กับฉันหรือเปล่า" คีย์พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง 

"เป็นเมีย ต้องมีอะไรกันมั้ยคะ" นุ่มนิ่มขมวดคิ้วพร้อมกับกระซิบถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา คีย์ได้ฟังแล้วก็ยิ้มเยาะพลางตอบกลับไป 

"ก่อนที่จะเป็นเมีย ก็ต้องมีอะไรกันก่อน ถึงจะเรียกว่าเมียได้" เขาเอ่ยพูดทีละประโยคอย่างช้าๆโดยชัดถ้อยชัดคำ ดวงตาคมคู่งามสะท้อนไฟความต้องการภายในกายที่กำลังโลดแล่นส่งต่อไปให้แก่อีกคนได้รับรู้

"งั้นเราก็มามีอะไรกันมั้ยคะ" คีย์จับจ้องริมฝีปากเข้ารูปของอีกฝ่าย แล้วจุมพิตบดขยี้อย่างหนักหน่วง ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปควานหาน้ำหวานในปากอวบอิ่ม 

มือหนาเลื่อนลงไปบีบขย้ำเนินภูเขาสองลูกใหญ่อย่างไม่ออมแรง เขาไม่รีรอตวัดนิ้วเรียวปลดเปลื้องเสื้อผ้าของนุ่มนิ่มออกภายในเวลาไม่ถึงนาที  

"อื้ออ!" นุ่มนิ่มร้องครวญครางเสียงกระเซ่า เมื่อได้รับสัมผัสเย็นช่ำจากอุ้งปากของคนด้านบน ที่กำลังดูดคลึง คลอเคลียอยู่กับเต้าอกคู่งามทั้งสองข้างของตน