Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 10

"จากที่ผมวินิจฉัย คุณภมรเกิดภาวะกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือด หรือที่เริ่มต้นมาจากโรคหลอดเลือดโคโรนารี เกิดจากความผิดปกติของหลอดเลือดแดงโคโรนารีเเข็ง จึงทำให้ไปเลี้ยงหัวใจไม่พอจึงเกิดภาวะกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือด" แพทย์ผู้เชี่ยวชาญทางด้านหัวใจเบอร์ 1 ของโรงพยาบาล KK อย่างคีย์ เขาเป็นทั้งแพทย์ผู้เชี่ยวชาญและทายาทคนเดียวของโรงพยาบาลแห่งนี้เอ่ยบอกกับญาติคนไข้"แล้วแบบนี้สามีของดิฉันจะเป็นอะไรมากรึเปล่าครับคุณหมอ" เพียงเพ็ญภรรยาของภมรเอ่ยถามชายหนุ่มด้วยความกังวล"สามารถกลับคืนสู่ภาวะปกติได้ครับ โชคดีที่พาคนไข้มาโรงพยาบาลได้ทันเวลา มิเช่นนั้นหากปล่อยให้นานกว่านี้เซลล์กล้ามเนื้อหัวใจส่วนนั้นก็จะได้รับความเสียหายจากการขาดออกซิเจน และไม่สามารถกลับคืนสู่ภาวะปกติได้ จะส่งผลให้กล้ามเนื้อหัวใจตายอาจเกิดภาวะแทรกซ้อนหลายๆอย่าง หรือจบลงด้วยการเสียชีวิต" ชายหนุ่มพูดจบก็ใช้มือหนาปิดแฟ้มเอกสารที่ วางอยู่ด้านหน้าบนโต๊ะทำงาน"ขอบคุณคุณหมอมากเลยนะคะ" เพียงเพ็ญลุกขึ้นยืนพร้อมกับเอ่ยอีกขอบคุณชายหนุ่ม"มันเป็นหน้าที่ของหมออยู่แล้วครับ" ชายหนุ่มตอบไปตามความจริง ก่อนที่จะเรียนเชิญเพียงเพ็ญให้ออกไปจากห้อง เขาเอนตัวราบล

"ใบหม่อน! มากับแม่" บัวผันเดินเข้ามาดึงตัวลูกสาวออกห่างนุ่มนิ่ม เพราะเกรงว่าจะผิดแผนที่วางไว้ หากนุ่มนิ่มทราบเรื่องก่อน หล่อนต้องการจักทำทุกอย่างให้ราบรื่นที่สุด เพื่อผลประโยชน์ของตนเองและลูกสาว "เมียเสี่ย? ใครจะไปเป็นเมียเสี่ยกัน" นุ่มนิ่มบ่นรำพึงรำพันอยู่คนเดียว แต่ก็ไม่ได้สนใจเท่าไหร่นัก คิดว่าผู้เป็นน้องสาวคงจะหยอกล้อให้หวาดกลัวเล่นตามประสาของหล่อนนั่นแหละ ตกเย็น ยามนี้พระอาทิตย์ค่อยๆเคลื่อนตัวลงลับสู่ขอบฟ้า แลแสงของดวงจันทร์ขึ้นมาแทนที่ หมู่ดาวนับร้อยนับพันดวงระยิบระยับเป็นประกาย บ้างก็มีแสงในตัวเอง บ้างก็ต้องพึ่งแสงจันทร์ หญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้มเดินออกมานั่งบนเก้าอี้หน้าบ้าน ใบหน้าสวยแหงนขึ้นไปบนฟ้ามองพระจันทร์แล้วจินตนาการถึงใบหน้าของผู้เป็นแม่ ที่ยังคงมีภาพจำอยู่ภายในใจมิเคยลืมเลือน "คืนนี้พระจันทร์สวยกว่าทุกคืนที่ผ่านมา" นุ่มนิ่มหลงใหลในความสวยงามของพระจันทร์ แล แสงดาวบนท้องฟ้า เธอมักจะมานั่งตากน้ำคางยามค่ำอยู่เป็นประจำ แสงสีเหลืองขาวของไฟหน้ารถคันหรู เเล่นผ่านเข้ามายังหน้าบ้านของเธอ ปรากฏร่างกายของชายฉกรรจ์ชุดดำจำนวน 4-5 คน เมื่อนุ่มนิ่มเห็นเช่นนั้นจึงรีบวิ่งไปหลบหล

"เดินซุ่มซ่ามไม่ดูตาม้าตาเรือเลยนะ" หญิงสาวแหงนหน้าขึ้นไปมองตามเสียงที่เปล่งดังออกมา โดยที่ใครอีกคนนั้นก็แหงนหน้าลงมามองเธอเช่นเดียวกัน"ไหนตาม้า ไหนตาเรือหรือคะ" หญิงสาวเเหงนหน้าขึ้นไปถามชายหนุ่มด้วยสีหน้าหยอกล้อ กวนประสาท "ฉันไม่ใช่เพื่อนเล่นเถอะนะ" คีย์ตอบกลับไปอย่างปัดๆ แต่ทว่าภายในใจของเขากลับเต้นระทึกไม่เป็นจังหวะ โดยที่ไม่รู้สาเหตุเช่นเดียวกันว่าทำไมถึงเป็นเช่นนี้ "ขอโทษค่ะ" หญิงสาวถอยหลังห่างไปประมาณ 3 ก้าว แล้วก้มหน้าพูดสนทนากับชายหนุ่มด้วยความสำนึกผิด "ฉันจะกลับมาบอกว่า ของในห้องครัวเนี่ย เธอสามารถหยิบใช้สอยทำอาหารได้ตามสบายเลยนะ ไม่ต้องเกรงใจ" ชายหนุ่มพูดจบก็ก้มลงมองพวกขนมอาหารแห้งที่อยู่ในอุ้งมือเล็กๆของหญิงสาว และต่อท้ายอีกประโยคหนึ่งว่า "แต่ฉันคงไม่จำเป็นต้องบอกแล้วแหละ เพราะดูจากอาหารที่เธอถือมา" หญิงสาวก้มลงมองอาหารแห้งของตัวเองที่อยู่ในมือ พร้อมกับแหงนหน้าขึ้นไปส่งรอยยิ้มเจื่อนเจื่อนให้กับชายหนุ่ม เพราะจำนนต่อหลักฐานที่วางคามือของตนเอง "แฮร่~" คีย์เผลอหลุดยิ้มออกมาอย่างลืมตัวให้กับสีหน้าทะเล้นล้อเล่นของหญิงสาว เขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนเลยสักครั้งในชีวิต เพียง

"อื้อ.." เสียงดังอื้ออึงจากในลำคอระหงของหญิงสาว เปลือกตาทั้งสองข้างค่อยๆเปิดออก และปรับจุดโฟกัสให้ชัดเจนขึ้น ด้วยสภาพของความงัวเงียเพราะพิษไข้ทำเรื่อง จึงทำให้เธอนอนหลับไปเกือบ 3 ชั่วโมงเต็มๆ "คะ..คุณ" ใบหน้าเล็กแหงนขึ้นไปมองเจ้าของหน้าอกแกร่งกำยำที่เธอใช้หนุนนอนอยู่ขณะนี้ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ เมื่อเจ้าของร่างนั้นคือชายหนุ่มผู้ซึ่งช่วยชีวิตหล่อนไว้ "......." ร่างเล็กพยายามขยับตัวอย่างช้าๆเพื่อคลี่คลายออกจากร่างใหญ่ แต่ก็ไม่เป็นผลสำเร็จ เพราะมือหนาของคนตัวโตกระชับกอดเรือนร่างเธอไว้อย่างแน่น "คุณคีย์..คุณ" มือเล็กเอื้อมขึ้นไปเขย่าแขนแกร่งของคนตัวโต ซึ่งวินาทีแรกที่สัมผัส ก็รู้ได้เลยว่าผ่านการออกกำลังกายมาอย่างหนักหน่วง "อื้ออ" เสียงดังครวญครางจากลำคอของชายหนุ่มดังขึ้นเมื่อถูกรบกวนโดยฝีมือของคนตัวเล็ก เขาเปล่งเสียงออกมาทั้งๆที่ตาทั้งสองข้างของตนเองยังปิดสนิท ว่าพรางก็กระชับกอดเรือนร่างเล็กแน่นกว่าเดิม จนทำให้ใบหน้างดงามแนบชิดกับแผงอกแกร่งกำยำของคนตัวโต "........" ใบหน้าของคนตัวเล็กแนบชิดมากพอจนกระทั่งได้ยินเสียงหัวใจของอีกฝ่ายดังขึ้นตุ๊บตั๊บเช่นเดียวกับหัวใจดวงน้อ

#มีNC30%นะคะ#โลกสวยกดเลื่อนออกเลยน๊า"แพงจังเลยค่ะ ไอติมรสอะไรหรอคะ""ไอติมรสวนิลา เธอคงจะยังไม่เคยกิน อยากจะลองชิมหรือเปล่า อร่อยมากเลยนะ" ชายหนุ่มกระตุกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ เธอคนนี้ดูน่าค้นหาและน่าทะนุถนอมสำหรับเขาเอามากๆเลยทีเดียว"อยากค่ะ.." หญิงสาวสตั้นไปครู่หนึ่ง ก่อนที่จะฉุกพูดออกมา ใบหน้าสวยของเธอยิ้มระรื่น โดยไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าตัวเองเป็นคนชักศึกเข้าบ้าน"หึ! เธอพูดแล้วก็ต้องรับผิดชอบในคำพูดของตัวเองด้วยนะ" ใบหน้าคมคายของชายหนุ่มสงบนิ่งจนมองอารมณ์ไม่ออก แล้วค่อยๆแปรเปลี่ยนเป็นการฉีกยิ้มร้าย หญิงสาวไร้เดียงสาอย่างนุ่มนิ่มเธอคงไม่สามารถคาดเดาได้ว่าในขณะนี้ จุดประสงค์ของเขาคืออย่างใด"ค่ะ" หญิงสาวเชิดหน้าตอบอย่างมั่นใจ ก่อนที่ชายหนุ่มจะลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง แล้วยืดขายาวเหยียดไปทางเรือนร่างของหญิงสาวซึ่งนั่งมองอยู่"คุณจะทำอะไรหรอคะ.." ใบหน้าสวยใสแววฉงน เมื่อเห็นการกระทำของชายหนุ่มแปลกไปหลังจากที่ได้คำตอบจากปากของเธอ"...." ใบหน้าหล่อส่งสายตาขึ้นมาเหลือบมองใบหน้าของร่างบางเพียงเล็กน้อย แต่ก็มิได้ตอบโต้ใดๆกลับไปมือหนาของเขาเลื่อนลงไปรูดซิปกางเกงยีนส์สีซีดขายาว แล้วค่อยๆปลดก