ตอนที่ 6 ปาฏิหาริย์

“คุณเข้าไปหาน้องชายได้แล้วค่ะ แต่คุณต้องเข้าใจนะคะว่าตำรวจมีหลักฐานแน่นหนาพอที่จะดำเนินคดีกับน้องชายได้” เจ้าหน้าที่สาวเอ่ยขึ้น ก่อนจะนำทางทำให้พลอยนภัสไปหาน้องชาย

ปรเมศวร์จ้องมองเธอเขม็งด้วยแววตาที่อ่านยาก ก่อนที่เขาจะหลับตาลงนิ่งเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์บางอย่าง... โทษของยาเสพติดมันหนักหนาสาหัสเกินกว่าที่เด็กหนุ่มวัยเท่าเพชรจะรับไหว และนั่นคือความกลัวที่เกาะกินใจพลอยนภัสจนแทบขาดใจ

“เธอพร้อมมั้ยพลอย”

“พร้อมค่ะ” พลอยกระซิบตอบเขาเบา ๆ

ทั้งสองถูกพาเข้าไปในห้องทำงานเล็กๆ ที่อบอวลไปด้วยบรรยากาศตึงเครียด ระหว่างที่รอการปรากฏตัวของน้องชาย พลอยนภัสเผลอหมุนแหวนทองที่นิ้วกลางไปมาอย่างลืมตัว มันเป็นของขวัญวันเกิดที่พ่อมอบให้เธอตอนอายุสิบห้า เธอเรียกมันว่าแหวนนำโชคและในวินาทีนี้... เธอพร่ำสวดมนต์ในใจ ขอให้ปาฏิหาริย์และโชคชะตาเข้าข้างครอบครัวของเธอสักครั้ง

ในที่สุด ประตูก็เปิดออกพร้อมกับการก้าวเข้ามาของสารวัตรที่คุมตัวเด็กหนุ่มคนหนึ่งมาด้วย พลอยนภัสหัวใจแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นข้อมือของน้องชายถูกพันธนาการด้วยกุญแจมือเหล็กวาววับ แต่ก่อนที่เธอจะทันได้กรีดร้องด้วยความตกใจ สารวัตรก็ไขกุญแจมือออกแล้วดึงเก้าอี้ให้เขานั่งลง

“เพชร!!” พลอยนภัสเรียกชื่อน้องชายด้วยเสียงที่สั่นเครือ เพชรโผเผนั่งลงอย่างหมดแรง เขาเอาแต่ก้มหน้าคอตก ร่างทั้งร่างสั่นสะท้านจนน่าเวทนา เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมองพี่สาว พลอยนภัสก็ได้เห็นใบหน้าที่อาบไปด้วยคราบน้ำตา แก้มที่เคยสดใสเลอะเทอะไปด้วยความโศกเศร้า จมูกแดงก่ำและดวงตาที่รื้นไปด้วยน้ำตาราวกับจะขาดใจ

“พี่พลอยครับ...” เสียงเรียกชื่อเธอนั้นตะกุกตะกักและแหบพร่า หัวใจของพลอยนภัสหล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม การได้เห็นน้องชายที่เธอรักปานแก้วตาดวงใจในสภาพผู้ต้องหาทำให้เธอเจ็บปวดจนพูดไม่ออก เธอยังจำคำสัญญากับพ่อก่อนท่านจะสิ้นลมได้ว่าจะดูแลน้องชายให้ดีที่สุดแต่ตอนนี้เธอกลับปล่อยให้เขามาอยู่ในห้องขังอันมืดมน

“ผมไม่ได้ทำนะครับพี่พลอย... ผมสาบานได้ว่าไม่ได้ทำ ไม่ใช่ผม... ไม่ใช่ผมจริงๆ” เด็กหนุ่มส่ายหน้าไปมาเหมือนจะอ่านใจพี่สาวได้

พลอยนภัสถลาเข้าไปกอดน้องชายพยายามปลอบประโลม ทั้งที่ในหัวใจของเธอเองก็ยังสับสนและไม่แน่ใจว่าเรื่องนี้จะจบลงอย่างไร

“ไม่ได้ทำ... แล้วของกลางที่ตกอยู่ในที่เกิดเหตุนั่นล่ะเพชร?”

“ไม่ใช่ของผมครับพี่!” เด็กหนุ่มมองหน้าเธอด้วยดวงตาที่วาวไปด้วยน้ำตาแห่งความคับแค้นใจ

“ผมแค่... ผมแค่อยากช่วยพี่หาเงินไปรักษาแม่ ผมรับจ้างขนกระเป๋า... ผมขอโทษครับพี่พลอย ผมไม่รู้จริงๆ”

ปรเมศวร์ที่ยืนกอดอกดูเหตุการณ์อยู่เงียบๆ ก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้แล้วเอ่ยถามเด็กหนุ่ม

“ใครเป็นคนจ้างเธอ เพชร?”

เด็กหนุ่มกัดกรามแน่นจนเป็นสันนูน นัยน์ตาคู่นั้นวาวโรจน์ไปด้วยความเจ็บปวดปนหวาดกลัว

“ผมบอกพี่ไม่ได้ครับ...”

“ทำไมจะบอกไม่ได้?” ปรเมศวร์คาดคั้น

“ผมพูดไม่ได้จริงๆ ครับ!” เพชรก้มหน้าต่ำลงอีกครั้ง ไหล่ทั้งสองข้างห่อเหี่ยวลงราวกับคนสิ้นหวัง พลอยนภัสโน้มตัวไปหาขยับเข้าไปใกล้

“เพชร!!!... เพชรฟังพี่นะ ถ้าเพชรรู้ว่าใครอยู่เบื้องหลัง แล้วยอมบอกความจริง มันจะช่วยลดโทษให้เพชรได้นะ”

“ถ้าผมบอกพี่... พี่ก็จะตกอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่ต่างจากผมหรอก!” เพชรสะอื้นออกมาอย่างแรง น้ำตาหยดลงบนพื้นซีเมนต์หยดแล้วหยดเล่า

พลอยนภัสหายใจเข้าลึกเพื่อข่มอารมณ์ เธอเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวได้ชัดเจน... เสี่ยชัช! มันต้องเป็นเสี่ยชัชที่ทวงหนี้ไม่ได้จึงเบนเป้ามาที่น้องชายของเธอ และบังคับให้เพชรทำงานเสี่ยงตายนี้เพื่อใช้หนี้แทน หญิงสาวหันไปหาปรเมศวร์ด้วยแววตามุ่งมั่น

“ฉันอยากคุยกับคุณค่ะ”

“ได้สิ...”

ทั้งสองเดินออกมาที่โถงทางเดินแคบๆ หน้าห้อง พลอยนภัสเล่าความจริงทุกอย่างให้ปรเมศวร์ฟังอย่างไม่ปิดบัง ทั้งเรื่องหนี้สินของครอบครัว และความร้ายกาจของเสี่ยชัชที่จ้องจะเอาตัวเธอไปครอบครอง เมื่อไม่ได้ตัวเธอ มันจึงเปลี่ยนมาใช้เพชรเป็นเครื่องมือ

“ฉันมั่นใจว่าเสี่ยชัชอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ค่ะ!”

“ถ้างั้นทำไมเพชรถึงไม่ยอมพูดล่ะ ว่าเป็นของเสี่ยชัช?” ปรเมศวร์ถามพลางขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

“คุณพอจะช่วยเรื่องนี้ได้ไหมคะ... ฉันสงสารน้อง ไม่อยากให้เพชรต้องเสียอนาคตไปทั้งที่ยังเด็กขนาดนี้”

ภาพของน้องชายที่หน้าซีดเผือดเหมือนขี้เถ้าและหยาดน้ำตาที่ร่วงรินยังคงติดอยู่ในใจเธอ พลอยนภัสอ้อนวอนเขาผ่านสายตา

“ฉันจะลองยื่นประกันตัวดู... แต่ไม่รับรองนะว่าทางตำรวจจะยอมไหม”

“ขอบคุณค่ะ...”

“แต่เรื่องโทษจะหนักหรือเบาแค่ไหน เราต้องไปสู้กันที่ชั้นศาล” ปรเมศวร์ก้มลงมองหญิงสาวตรงหน้า เขาคิดว่าเรื่องนี้คงไม่ยากเกินไปนัก เพราะเพชรยังเป็นเยาวชน หากพิสูจน์ได้ว่าถูกบังคับ โทษย่อมเบาลงตามลำดับ

“หนูนา หลานสาวของฉัน... ก็เสียทั้งพ่อและแม่ไปตั้งแต่ยังเด็กเหมือนกัน” ปรเมศวร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า แสดงถึงความหนักใจที่ซ่อนอยู่ลึกๆ

“มันไม่ยุติธรรมเลยที่เด็กคนหนึ่งต้องมาเจอเรื่องแบบนี้... แต่มันก็เกิดขึ้นไปแล้ว”

“ถ้าสิ่งที่คุณพูด หมายถึงอยากให้ฉันไปช่วยสอนพิเศษหลานคุณ... ฉันตกลงค่ะ ฉันจะช่วยสอนหนูนาอย่างดีที่สุดเลย”

“ขอบคุณนะพลอย...”

“แต่ในทางกลับกัน... ถ้าคุณเองก็พอจะทำอะไรบางอย่างได้ เพื่อเปลี่ยนเรื่องที่ไม่ถูกต้องให้มันยุติธรรมขึ้นมา...” หญิงสาวทิ้งท้ายเป็นปริศนา แววตาที่จ้องมองเขาเต็มไปด้วยความคาดหวัง

“ฉันทำขนาดนั้นไม่ได้หรอกพลอย” เขาเลี่ยงที่จะสบตาเธอตรงๆ

“คุณทำได้ค่ะ!” พลอยนภัสถลาเข้าไปคว้าแขนเขาทั้งสองข้าง แววตาของเธอสั่นระริกขณะเว้าวอน

“ได้โปรดเถอะค่ะคุณเมศวร์ ช่วยฉัน... ช่วยเพชรด้วย คืนอิสรภาพให้น้องชายฉันเถอะนะ”

“เธอกำลังขอปาฏิหาริย์จากฉันอยู่นะพลอย” เด็กสาวบีบแขนเขาแน่นขึ้นราวกับกลัวว่าที่พึ่งสุดท้ายจะหลุดลอยไป

“ถ้าอย่างนั้น... คุณก็ช่วยมอบปาฏิหาริย์นั้นให้ฉันทีสิคะ ถ้าจะมีใครสักคนในโลกนี้ที่ทำเรื่องเหลือเชื่อแบบนั้นได้ คนคนนั้นต้องเป็นคุณ... เพราะที่ผ่านมา คุณทำได้ทุกอย่างมาตลอดไม่ใช่เหรอคะ”

ปรเมศวร์ก้มมองใบหน้าสวยล้ำของหญิงสาวที่เขาเคยรักและยังคงรักอยู่ แก้มที่เคยซีดกลับมามีสีระเรื่อ ริมฝีปากสีกุหลาบที่สั่นระริกยามขอความเห็นใจ และดวงตาที่เปี่ยมไปด้วยศรัทธาอันแรงกล้าที่มีต่อเขา มันทำให้เขารู้สึกหายใจไม่ออก... ไฟแห่งความศรัทธาในดวงตาเธอทำให้เขารู้สึกเจ็บแปลบที่หน้าอกอย่างประหลาด

ตลอดสามปีที่อยู่กับนิรนาท เขาไม่เคยได้รับสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความไว้วางใจและเชื่อมั่นเช่นนี้เลยแม้แต่ครั้งเดียว

“ฉันจะพยายามอย่างสุดความสามารถ” เขาเอ่ยรับคำ สมองเริ่มประมวลผลถึงเครือข่ายอำนาจที่เขามี แม้จะเป็นเรื่องละเอียดอ่อน แต่ด้วยเส้นสายของเขา การต่อสายหาผู้ใหญ่เพียงไม่กี่คนอาจทำให้เรื่องนี้เปลี่ยนไปได้ทันที

“ถ้าอย่างนั้น... จัดการเลยได้ไหมคะ?” เธอถามอย่างร้อนใจ

“มันอาจจะเกินอำนาจที่ฉันมีไปสักหน่อย...” ปรเมศวร์ตอบเลี่ยงๆ แฝงไว้ด้วยเล่ห์กลบางอย่างที่ซ่อนไว้ภายใต้ท่าทางสุขุม เขาเพิ่งตระหนักในวินาทีนี้เองว่า ผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าเขาไม่ใช่เด็กสาวที่ไร้เดียงสาหรืออ่อนแออย่างที่เคยเป็น... แต่พลอยนภัสในตอนนี้เธอพร้อมที่จะทำทุกอย่างเพื่อปกป้องคนที่เธอรัก และเขาก็พร้อมจะก้าวเข้าสู่สนามรบนี้ไปพร้อมกับเธอ เพื่อพิสูจน์ว่าปาฏิหาริย์ที่เธอขอนั้น... เขาสร้างมันให้เธอได้จริง!