All Chapters of คลั่งรักเมียเด็ก: Chapter 1 - Chapter 10

“ฉันไม่หย่า!” น้ำเสียงแหลมสูงที่ประกาศก้องสะท้อนไปทั่วห้องรับแขกหรูหรา นิรนาทยังคงยืนยันคำเดิมด้วยแววตาที่สั่นระริกไปด้วยความโกรธและความแค้น เธอต้องการให้เขาจมอยู่กับความทุกข์ทรมาน... ให้เหมือนกับที่เธอต้องเผชิญอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันความลับในอดีตที่เธอเพิ่งได้รับรู้มาว่า ปรเมศวร์ สามีผู้เย็นชาของเธอแอบไปชุบเลี้ยงเด็กสาวใจแตกคนหนึ่งเอาไว้ มันเหมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองเพลิง นิรนาทเหยียดยิ้มในใจอย่างสมเพช เด็กนั่นมีดีตรงไหนถึงเทียบกับภรรยาที่มีเกียรติอย่างเธอได้? ทั้งที่เธอแอบรักเขามาแสนนาน วาดฝันถึงชีวิตครอบครัวที่สวยหรูในวันที่มารดาบอกว่าจะให้แต่งงานกับเขา แต่ความจริงกลับเป็นฝันร้าย... เขาไม่เคยแสดงความรัก พอนานเข้าความว่างเปล่าบนเตียงนอนก็ทำให้เธอกลายเป็นคนเสียสติแบบนี้“ได้คำตอบแล้วก็กลับไปสิ! ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณ!” เธอตวาดไล่ชายหนุ่มที่ยืนจ้องหน้าเธอด้วยสายตาว่างเปล่า“ผม-ต้อง-การ-หย่า” ปรเมศวร์ย้ำชัดทีละคำ น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นเย็นเยียบจนน่าขนลุก“ฉันบอกว่าไม่หย่า! คุณไม่ได้ยินหรือไง!”“คุณแน่ใจนะ?” เขาถามย้ำพร้อมก้าวเข้าไปหาหนึ่งก้าว“แน่ใจ! แล้วคุณไม่ต้องเอาเรื่องคลิปบ้าบอนั่นมาฟ้อง

ท่ามกลางความเงียบในห้องเรียนที่ไร้ผู้คน พลอยนภัสพยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจายให้กลับคืนมา เธอรู้สึกได้ถึงสายตาคมกริบของปรเมศวร์ที่กำลังกวาดมองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า มันไม่ใช่สายตาที่ว่างเปล่า แต่มันคือสายตาที่เต็มไปด้วยการประเมินและร่องรอยบางอย่างที่ทำให้เธอหน้าร้อนผ่าว เหงื่อซึมชื้นที่ฝ่ามือจนเปียกโชก“คุณอยากให้ฉันช่วยเรื่องอะไรคะ” เธอถามออกไป เสียงสั่นพร่าเล็กน้อย“เรื่องที่เธอทำได้ดีที่สุดน่ะสิ”เขาตอบพร้อมกับสาวเท้าเข้าหาเธออย่างช้าๆ แรงกดดันจากร่างสูงใหญ่ที่คืบคลานเข้ามาทำให้พลอยนภัสก้าวถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับขอบโต๊ะ เธอพยายามเตือนตัวเองให้นึกถึงสถานะในปัจจุบัน มากกว่าความถวิลหาในอดีตที่กำลังตีตื้นขึ้นมา“ที่นี่สถานศึกษานะคะคุณเมศวร์” เธอเตือนสติเขา เมื่อใบหน้าคมเข้มโน้มลงมาใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจ“ใช่... ฉันรู้” เขาขยับเข้ามาชิดจนเงาทาบทับร่างเธอไว้มิด“ทำไม? เดี๋ยวนี้เธอไม่ไว้ใจฉันแล้วเหรอ”“เปล่าค่ะ...” พลอยนภัสทวนคำนั้นแผ่วเบา ภาพจำในอดีตพุ่งเข้าจู่โจมหัวใจ เธอทุ่มเทเวลาสามปีไปกับการเรียนอย่างหนักเพื่อลบเลือนสัมผัสของเขา แต่เพียงแค่เขาเข้าใกล้แค่นี้ กำแพงที่เธอสร้า

พลอยนภัสวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะราวกับมันเป็นของร้อน เธอผุดลุกขึ้นเดินวนเวียนไปมาอยู่ในห้องแคบๆ ท่าทางกระสับกระส่ายเหมือนคนกำลังแบกโลกไว้ทั้งใบ มือบางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง นิ้วเรียวสั่นเทาขณะกดเบอร์ติดต่อของโมเดลลิ่งที่คุ้นเคย แต่แล้วเธอก็ชะงักและกดลบทิ้งครั้งแล้วครั้งเล่าเธอบอกตัวเองว่าจะไม่กลับไปเดินบนเส้นทางนั้นอีก... เส้นทางที่เธอเลือกก้าวเข้าไปในวันที่ใจสลายจากการเลิกรากับปรเมศวร์ ประจวบเหมาะกับที่มารดาป่วยหนักจนต้องใช้เงินจำนวนมาก เพื่อนสนิทจึงชักชวนเธอเข้าสู่โลกของพริตตี้ในงานมอเตอร์โชว์ ความสวยสะดุดตาทำให้งานหลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย จนกระทั่งเหตุการณ์ในคืนนั้น...คืนที่โมเดลลิ่งรับงานปาร์ตี้กลุ่มนักธุรกิจโดยไม่บอกรายละเอียด เธอถูกล่อลวงให้ไปในงานเลี้ยงที่เต็มไปด้วยชายแก่หื่นกาม โชคดีที่เพื่อนของเธอสังเกตเห็นความผิดปกติและบุกเข้าไปช่วยไว้ได้ทันก่อนที่ฝันร้ายจะเกิดขึ้นจริง ตั้งแต่วันนั้น พลอยนภัสจึงตัดขาดจากวงการนี้อย่างสิ้นเชิงและปฏิญาณกับตัวเองว่าจะไม่มีวันกลับไปหามันอีก ทว่าในวินาทีนี้... ความเดือดร้อนของครอบครัวกำลังบีบคั้นจนเธอเริ่มหมดทางเลือก หญิงสาวลุกเดินไปมาหน้าตาเคร่งเ

“ฉันเข้าใจดีค่ะ ชีวิตฉันนอกจากแม่ที่ป่วยแล้ว ก็เหลือเพียงแค่น้องชายเพียงคนเดียว” เขาไม่เคยได้ยินผู้หญิงคนไหนพูดด้วยอารมณ์สิ้นหวังแบบนี้ นอกจากพลอยนภัส“แต่อย่างน้อย ๆ ก็แล้วแต่ศาลจะพิจารณา แต่ฉันจะช่วยจนสุดความสามารถ เพชรก็อาจจะต้องรับโทษบ้าง”“โทษคงไม่รุนแรงใช่มั้ยคะ” เธอถามขึ้นด้วยความเป็นห่วงน้องชาย“ไม่รุนแรงแน่นอน” เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาเป็นเวลานาน สีหน้าวิงวอนอย่างที่สุด“ได้โปรดช่วยเพชรด้วยนะคะ คุณเมศวร์ แล้วฉันยอมคุณทุกอย่าง” รอยหม่นผุดขึ้นที่ดวงตาของเธอ เป็นเงาแห่งความกังวลและไม่ไว้วางใจ จากนั้นเธอก็ส่ายศีรษะพร้อมกับใบหน้าที่กระจ่างขึ้น“คุณต้องการฉัน” เธอพูดอย่างหนักแน่น“ที่คุณมาหาฉันวันนี้ เพราะต้องการตัวฉันไปสอนพิเศษหลานสาว เอ่อ...” น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ ก่อนที่จะพูดต่อว่า“ช่วยเพชร!!! แล้วฉันจะช่วยคุณในอีกสองอาทิตย์ข้างหน้าค่ะ.”“ไม่!!...เธอจะต้องเปลี่ยนที่ฝึกงานไปอยู่ใกล้ ๆ ฉัน แต่ไม่ใช่อีกสองอาทิตย์ เธอต้องไปภายในสองวันนี้”เมฆหมอกกลับมาปกคลุมดวงตาคู่สวยนั้นอีกครั้ง แก้มของเธอเรื่อขึ้นเป็นสีชมพู“ค่ะ...ฉันตกลง”“ฉันจะหาที่พักให้เธอเอง” พลอยนภัสเงยหน้าขึ้นมองเขา กัดริมฝ

ตอนที่ 9 ไม่ใช่เมียแม้จะซุกตัวอยู่ในความนุ่มนวลของเตียงหรู แต่พลอยนภัสกลับไม่อาจข่มตาลงได้ ทุกครั้งที่หลับตา สัมผัสจากปลายนิ้วของปรเมศวร์ที่แตะหลังมือยังคงวนเวียนอยู่บนผิว พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำของเขาที่ดังก้องอยู่ในหัวไม่จางหาย ในความมืดมิดที่แสนอ้างว้าง หัวใจของเธอกลับประท้วงว่าเขายังอยู่ใกล้ๆ และเราสองคนยังรักกันเหมือนเดิมเธอสะดุ้งตื่นขึ้นในตอนเช้ามืดด้วยความรู้สึกสับสน เมื่อนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้ตนเองอยู่ในฐานะอะไรและอยู่ที่ไหน หญิงสาวฝืนลากตัวเองไปจัดการร่างกายให้สดชื่น วันนี้คือวันแรกของการฝึกสอน เธอสวมชุดนักศึกษาที่รีดจนเรียบกริบและรองเท้าคัชชูสีดำเตรียมพร้อมสำหรับหน้าที่ใหม่เธอนึกขวางในใจที่ปรเมศวร์จัดการทุกอย่างให้เบ็ดเสร็จ แม้กระทั่งโรงเรียนฝึกสอนเขาก็ยังเลือกให้อยู่ตรงข้ามกับบริษัทของเขา ราวกับจะไม่ยอมให้เธอคลาดสายตาแม้แต่วินาทีเดียว ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาเตือนสติ... เขามีภรรยาเป็นตัวเป็นตนอยู่แล้ว เธอจะรับได้อย่างไรหากต้องไปไหนมาไหนกับชายที่ยังมีทะเบียนสมรสผูกมัดอยู่กับหญิงอื่น การฝึกสอนวันแรกจบลงด้วยดี พลอยนภัสเดินทางต่อไปยังคฤหาสน์ของปรเมศวร์เพื่อเริ่มหน้าที่สอนพิเ