บทที่ 1 ชั่วโมงเร่งด่วน

 บทที่ 1 ชั่วโมงเร่งด่วน

ครืด~ ครืด~

“อ๊าซี๊ดดดด”

ส่วนครางในวกระเส่าดังลอดตัวเองเล็ก ๆ พิรดาหอบควบคุมสะท้านดิลโด้คู่ใจในร่องลึกเข้มข้นแน่นแน่นด้วยของเล่นที่มีความสำคัญมากขึ้นในการค้นหาส่วนประกอบของการเลิกรากับอดีตสามีในห้องนอนไป ตรวจสอบอุปกรณ์ตรวจใจนี้รีวิวนี้

ทุกคืนไหนจะงานไหนจะลูกไหนจะปัญหาชีวิตที่โดดเด่น ค้นหาหนุ่มๆ ใหม่ ๆ และซื้อกิน

“อ๊า” เอเอวเล็ก ๆ หงึกๆ หัวสวยแหงนหงายมักจะกดเพื่อเพิ่มแรงระบบสั่นพิรดายิ่งเสียดกลิ่นขึ้นสมองเรียวบีคึงหม้อน้ำสวยมืออีกข้างก็รัวเจ้าดิลโด้อย่างเมามัน

“อ๊าออร่าร้องไห้! กัดจัง” เส้นเลือดหวานครางกระเส่าใบหน้าแดงก่ำอินเดียเพิ่มความเร็วมันยิ่งเสียวขนลุกเกรียวไปทั้งร่างดิลโด้สืบสวนสอบสวนเป็นเครื่องยนต์แรกรัวยิ่งเสียดสีเป็นหลักให้พลุ่งพล่าน น้ำหวานไหลเยิ้มเปื้อนผ้าปูยับย่นใต้ร่าง

“อ๊า…อ๊าอ๊า” ร่างพิรดาตัวอย่างแหงนหงายรัวของเล่นจนกายสั่นระริกด้วยสะท้านเมื่อเจ้าดิลโด้ส่งถึงสวรรค์จนน้ำหวานทะลักทะลาย

พิรดาหอบหายใจรัวๆแผ่นย่นจากแรงเคลื่อนตัวเมื่อครู่วิจัยยังเต้นระส่ำสตรีมมิ่งยังร้อนผ่าวริศมีไฟซ่อนผิวทุกมุมนี้…

เธอต้องการและต้องการอย่างมากทุกวัน มองมุมที่มองไปข้างหน้า

 คุณแม่องค์กรสปอร์ตวรรณกรรมลึกๆ ผู้หญิงธรรมดาที่อยากลองโยนบางส่วนในประสบการณ์

และห้องมืดๆ มีเพียงเสียงลมหายใจเท่านั้นที่พูดถึงหัวใจที่ยังสั่นสะท้านที่เม้มแน่นเริ่มคลายออกเธอหลับตา ปล่อยให้อารมณ์อ้อยอิ่งลอยในความควบคุมของเธอจะต้องตื่นมาทำงานตามปกติพิรดาเรส เช็ดทำความสะอาดในทุกวันนี้ในที่ทำการอีกห้องหนึ่ง ผู้ทรงช่วยฟื้นคืนความชุ่มชื้นอย่างมีประสิทธิภาพอย่างมีประสิทธิภาพและ

เรียวผมซอฟต์คัสเบา ๆ แล้ว

มุ่งลงจุมพิตเบื้องหน้าเล็ก ๆ ของเส้นทางวเบาตัวเอง

“ยังไม่นอนไหลลูก?” 

“มาค่ะ” พิรดาไม่จำเป็นต้อง “พีชแบบปกติให้ลูกเลย”

“ไปนอนเถอะไม่ต้องมาสักพักแล้วแม่ดูแลน้องไทได้บ่อยครั้งที่ห่วงน้องไท่หรอก” 

“ค่ะแม่” พิรดาหอมแก้มอีกระแล้วลอกเดินออกมาจากห้องนางสายพิณแล้วค่อยไหลออกมาแรงๆ ที่นางก็ทำให้ลูกๆ ของเธออีกครั้งที่ทำงานและประวัติให้ครอบครัวและประวัติความเป็นมาของลูกสาวเพียงเล็กน้อย

มีเมียเล็กน้อยพิรดาเป็นทั้งแม่เป็นทั้งความผู้หญิง... สุดท้ายก็ทิ้งพิรดาไปเอานักศึกษา ดีที่ลูกสาวนางหมองยืนเพื่อน้องไททันมูฟออนใช้ชีวิตต่อได้ไม่ต้องมีชีวิตลูกสาวกับหลานชายคงแหลกลาน

“แม่! พ่อแม่ในดินแดนไดโนเสาร์อยู่ตรงไหนนานแค่ไหน!”

นักแสดงวัยสี่ขวบยืนสะบัดขาร้องห่มตำนานของแม่ของกำลังขะมักจะเขม้นแต่งตัวจนสั่นเหลือบมองนาฬิกาด้วยใจเต้นระทึก

“แม่! ผู้ปกครองในไดโนเสาร์ของไท!”

“อยู่ในไม้แขวนซักจ๊ะแม่เพิ่งซักเสร็จเมื่อเช้าไปใส่ลายก่อนอย่างอื่นเถอะไป”

“ม่ายยย!กินไม่ใส่ลายอื่น!!” ไททันเอ่ยอย่างเอาแต่ใจ 

“มันยังไม่แห้งจ๊ะ”

“ไม่แห้งจะใส่ไทจะใส่ตัวนั้น” พิรดาถอนใจยาวจนคว้ากางเกงในยังหมาดมาใส่ให้ลูกอย่างยอมแพ้

“โอเค! โอเค! ใส่แล้ว! แม่สายแล้วลูกกกลิ้ง!”

“ครับ”

รถมอเตอร์ไซค์วินหน้าปากซอยบีบแตรแว่วมาแต่พิรดายังต้องคว้ากระเป๋าเอกสารทางและลูกชายตัวแสบที่วิ่งไปเล่นของเล่นใต้โต๊ะ “

แม่! ช่วยเหลือดูน้องไทหน่อยเดี๋ยวสายแล้วนำเสนอการประชุมสำคัญ”

“หนูรีบร้อนเถอะครับติดตามแม่ไปส่งหลานที่โรงเรียนเอง”

“ค่ะแม่ฝากกรุณาช่วยเปลี่ยนกางเกงในให้น้องไทด้วยคนที่หนูใส่ยังไม่แห้ง” 

“จ๊ะ”

 พิรดายกมือไหว้ครูหอมแก้มลูกชายฟอดใหญ่ก่อนจะพราวประราดวิ่งลงบันได ตรงไปรถเก๋งที่จออยู่หน้าบ้าน

 “เวรกรรมรถสตาร์ทไม่ติด” เฮิร์ทมักจะซ้ำอีกครั้งสามรอบส่วนใหญ่มันยังคงดังแค่แง่กแล้วเงียบเหมือนรถหมดใจเธอแล้ว

“ตายแน่!”

“อร้าย! วันอะไรของฉัน!” โรงงานสบถลั่นหอบกระเป๋าเอกสารแล้ววิ่งพราวไปที่ปากซอยพนักงานเรียกวินหน้าปากซอยอย่างใดอย่างหนึ่ง

แต่วินเต็มหมดแล้วทุกคัน!

พิรดายืนเหงื่อตกหันด้านซ้ายไปทางขวาจังหวะนั้นเองสำหรับเครื่องยนต์ดังกระเพื่อมแต่ไกลๆนั่นหยุดลงตรงหน้าเธอพอดิบพอดีใน

เสื้อเชิ้ตสีเทาเรียบๆเรื่อยๆมองเธอผ่านแว่นกันแดด “

ไอ้ทามสืบสวนสอบสวนนะ” เวธัสสืบสวนสอบสวนลงจากรถ

“ต่อเนื่องกัน” ทามต่อเนื่องกมือลาเวธัสแล้วเดินซอย “โอบ้า

โรงรถรถสักคัน” พิรดาบ่นอุบชะโงกหน้ามองถนนได้อย่างง่ายดาย เซียไม่เคยว่างวินก็เต็มกลับมาอีกครั้ง “ตายแน่ ๆ แน่ ๆ”

“…”

“สุดหล่อไปส่งพี่หน่อยได้ไหม?” พิรดาบอกว่าเธอเหลือทางเลือกไม่มากซึ่งพ่อหนุ่มดูดีตรงหน้าอาจจะช่วยเธอได้

“รีบควบคุม?” ดูเหมือนดีถามอย่างเรียบๆ สั้น ๆ “ 

พี่ไปทำงานสายแล้วมีการประชุมช่วยเหลือนิดหน่อย” “

ไม่พูดเยอะ ๆ เขายกมือเคาะเบาะหลังเบาเบา ๆ พิรดาไม่รอช้า โดดลงไปอย่างสิ้นซากผู้หญิงออฟฟิศมืออาชีพและพนักงานในเครื่องแบบ “

เกาะดี ๆ เลยตก” เรียบนั้นเหมือนเดิมแต่แปลกพิรดากลับรู้สึกมันห่วงยังไงก็ไม่รู้

“ขอจับหน่อย”

“…”

“ขอโทษเหมือนอย่างนะแต่ช่วยเร่งแบบสุด ๆ พี่ต้องรีบไปประชุม!” พิรดาเลยรีบจับเสื้อเชิ้ตของเขาแน่น

“ก็รีบให้แล้วไง” ปกติเสียงเรียบ

มอเตอร์ไซค์พุ่งลิ่วไปในรถติดในเมืองตรงกลางหัวใจของคนซ้อนท้ายที่เต้นระทึกกว่าเสียงเครื่องยนต์เสียอีก

“อร้ายขาพี่ขา”  

“ระวังหน่อยกระแสโดนขาพี่”

“อร้าย!” พิรดาส่งเสียงวี้ด้ดว้ายเพราะเวธัสขับรถฉวัดเฉวียนเบียดไปที่ซอกเล็ก ๆ พิรดาทั้งกลัวทั้งที่น่าตื่นตาตื่นใจที่ไปถึงที่หมายอย่างปลอดภัย 

“ถึงบางแก้วหูจะแตก!” เวธัสว่าแล้วใช้นิ้วเขี่ยหูตัวเอง

“นี่ค่ารถนะเออหล่อ” พิรดายื่นธนบัตรใบละร้อยสองใบให้อย่างอารมณ์ดีแม้เหงื่อของตัวบางส่วนขาดเพราะต้องนั่งซ้อนมอเตอร์ไซค์แบบลุ้นระทึกแต่มองเห็นแววมาถึงทันก่อนเวลาประชุมใหญ่ในทิศทางที่ไม่มีได้นาที

“ไม่เอาครับ” เวธัสเหลือบตามองเงินในเธอแวบหนึ่งก่อนนี้หน้าน้อยมากแล้วพูดเสียงเรียบ

“ไหนแต่พี่ขอให้มาส่งเรื่องนี้เพื่อนนี้เป็นญาติคิดเงินได้ยังไง?”

“ก็เกือบจะส่งเป็นอาชีพ” น้ำเสียงของเขายังคงเหมือนเดิม “ช่วยเพราะบังเอิญผ่านมา”

“แล้วพี่จะตอบแทนยังไงดีล่ะ?” พิรดาพูดติดตลกทั้งที่จริงในใจยังเต้นตุบจากการตรวจสอบสันหลังเมื่อครู่ๆ

“ไม่ต้อง” เขาตอบกลับง่าย ๆ จากนั้นก็หมุนเหยียบคันเร่งออกไปแต่พิรดารีบร้องเรียกไว้

“เดี๋ยวสิ!” เวธสชะงักหันกลับมามองอย่างไม่หยุดหย่อน

อย่างเห็นได้ชัดเด็ก ๆ แบบนี้ใจพิรดามันกระชุ่มกระชวยดีแท้คนตรงหน้าด้วยไก่อ่อนเหลือทนลำไส้เธออยากจะแกล้ง

“แล้วเอาจุ๊บพี่ไปหนึ่งที” ว่าจบก็จุมพิตที่แก้มหนุ่ม ๆ เด็ก ๆ หนุ่มๆ ดูเงินใส่มือให้สืบค้นตัวปลิวบริษัท...