- 5 -

ปราย

ฉันถอนใจด้วยความโล่งอกเมื่อพี่จุ๋มบอกว่าคุณปลาโทรมาขอโทษที่สื่อสารผิดพลาด ถ้าเป็นแบบนี้หวังว่าท่านประธานคงไม่เอาเรื่อง

วันถัดมาฉันมาทำงานตามปกติ หลังจากตอกบัตรเข้างานก็ไปนั่งแยกจดหมายซึ่งเป็นงานหลักของฉัน เห็นซองที่จ่าหน้าถึงผู้บริหารก็รู้ทันทีว่าความสงบในการทำงานของฉันได้ถูกทำลายลงแล้ว พอตรวจเช็กดูว่าครบไม่มีอะไรตกหล่นแล้วฉันก็หยิบซองจดหมายที่ว่าตรงขึ้นไปยังชั้นบนสุด

ฉันใช้นิ้วชี้ไปที่ซองจดหมายในมือ แล้วชี้ไปที่ประตูห้องทำงานท่านประธานที่อยู่ด้านหลังคุณชาร์มเพื่อบอกจุดประสงค์ คุณชาร์มบอกให้ฉันนำไปส่งถึงมือท่านประธานได้เลย พอเห็นว่าฉันลังเลเธอก็เลยขอโทษสำหรับเรื่องเมื่อวาน ฉันพยักหน้าเข้าใจ สูดหายใจเข้าเพื่อเรียกความกล้าถึงค่อยเปิดประตูเข้าไป

ฉันไม่เห็นคุณกวินที่โต๊ะทำงานจึงกวาดตามองไปรอบห้องเพื่อมองหา เห็นเขายืนอยู่ริมหน้าต่างเหมือนกำลังมองดูอะไรอยู่ ไม่ได้สนใจว่ามีคนเดินเข้ามาเพราะเขาไม่แม้แต่จะหันหน้ากลับมา ฉันเรียกความกล้าตัวเอง แล้วทำเสียงที่คิดว่าดังพอเพื่อเรียกความสนใจของเขา เมื่อฉันเดินไปจนถึงหน้าโต๊ะทำงานเขาถึงเพิ่งจะหันมา

ดูจากคิ้วเข้มที่ขมวดเข้าหากันแน่นอนเลยว่าที่ฉันเพิ่งทำไปไม่ใช่ความคิดที่ดีเท่าไหร่ ฉันถอยหลังกลับเพราะคิดว่าเขาไม่พอใจแต่ร่างสูงใหญ่ก้าวสุ่มเข้ามาหาอย่างรวดเร็วจนตั้งตัวแทบไม่ทัน ฉันรีบหันหลังโกยแน่บตรงไปที่ประตู วินาทีนั้นฉันไม่สนใจอะไรทั้งนั้น แต่ประตูกลับเปิดไม่ออก ฉันหยุด เงยหน้าขึ้นมอง เห็นฝ่ามือใหญ่ดันไว้อยู่

ฉันตกใจค้างทำอะไรไม่ถูก เป็นเวลาเดียวกับที่มือใหญ่ละจากบานประตูมาจับที่เอวฉัน หมุนให้หันกลับไปเผชิญหน้า ฉันผลักร่างสูงใหญ่ออกตามสัญชาตญาณแต่กลับถูกผลักจนหลังชิดบานประตู มือแกร่งรวบแขนฉันยกขึ้นเหนือศีรษะ เบียดกายเข้ามาทำให้ฉันถูกกักไว้ภายใต้ร่างแกร่ง ฉันใช้แรงที่มีอยู่น้อยนิดต่อต้านแต่ไร้ประโยชน์ เขายิ่งกำชับมือให้แน่นกว่าเดิมจนฉันรู้สึกเจ็บ หลังที่ถูกดันไปชนประตูก็ยังเจ็บไม่หาย แต่นั่นกลับทำให้อะดรีนาลีนและเลือดในกายฉันเริ่มเดือดพล่าน

เขาจะทำอะไรน่ะ เขาเหมือนปีศาจร้ายทำกำลังจัดการเหยื่อ ซึ่งเหยื่อนั่นก็คือฉันเอง

กวิน

ปภาดากำลังตามหลอกหลอนผม และให้ตายเหอะ มันเลวร้ายยิ่งกว่าที่กวีทำกับผมซะอีก เพราะว่าผมพอใจน่ะสิ ผมเหมือนติดกับเธอเข้าให้แล้วทั้งที่เพิ่งเจอเธอได้ไม่ถึงห้านาทีตอนที่เธอโผล่เข้ามาในห้องทำงานเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน เล่นเอาผมเริ่มหวั่นใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเองกันแน่ ผมไม่เคยหวั่นไหวกับผู้หญิงคนไหน แต่ทำไมความรู้สึกนี้ถึงเกิดขึ้นกับนักศึกษาตัวเล็ก ๆ คนนี้

ปราย…เธอจะรู้ตัวมั้ยว่าเป็นต้นเหตุทำให้ผมช่วยตัวเองจนนับครั้งไม่ถ้วน แม้กระนั้นความต้องการอันอัดอั้นก็ไม่สามารถระบายออกไปได้เลย มิหนำซ้ำยังมีแต่จะเพิ่มพูนขึ้นเรื่อย ๆ กลางกายของผมแข็งขึงจนปวดหนึบทุกครั้งที่นึกถึงหน้าเธอ ผมจินตนาการว่าได้ร่วมรักกับเธอในทุกท่า ทุกห้องให้บ้าน จากห้องกินข้าวไปถึงห้องรับแขก จับเธอขึงกับทีวีจอยักษ์ในห้องดูหนัง ขึงเธอบนเปียโนในห้องนั่งเล่น จบลงที่เธอขย่มผมบนเตียง

ถ้าเหล่านี้เป็นแค่เซ็กซ์ผมจะไม่คิดมากเลย ภาพใจจินตนาการของผมคือผมกับเธอทำรักกันอย่างหนักเสร็จแล้วก็นอนคลอเคลียกัน มันคือการร่วมรัก และถ้าผมจะไม่มีความสุขมากขนาดนี้ละก็ นี่แหละที่ทำให้ผมกังวล

ทุเรศสิ้นดี!นี่ผมต้องช่วยตัวเองและจินตนาการว่าร่วมรักกับพนักงานคนหนึ่ง ผมไม่อาจยอมรับได้เลย ผมไม่เคยขาดแคลนผู้หญิง ไม่เคยช่วยตัวเองและจินตนาการถึงใครตั้งแต่อายุสิบแปด มีแต่พวกผู้หญิงที่เป็นฝ่ายจินตนาการถึงผม นี่เป็นสัญญาณเตือนว่าผมต้องผ่อนคลายโดยด่วนเพราะไม่ได้ปลดปล่อยกับผู้หญิงมานานเกินไปแล้ว