คลั่งเธอเกินพิกัด

กวิน

ในวันฝนตก ผมติดอยู่ในรถกับแม่ท่ามกลางการจราจรที่ติดขัด แม่ดูนาฬิกาสลับเคาะนิ้วกับพวงมาลัยรถเป็นจังหวะกลัวว่าจะไปรับน้องชายที่ซ้อมบอลหลังเลิกเรียนไม่ทัน ปกติน้องชายผมขี่มอเตอร์ไซค์กลับเอง และถ้าวันไหนฝนตกการฝึกซ้อมจะเลิกเร็วกว่าปกติ อย่างเช่นในวันนี้ซึ่งฝนตกแรงมาก แม่เป็นห่วงกลัวว่าจะเกิดอุบัติเหตุเลยมารับ

“ขอให้ไปทันทีเถอะ” แม่พูดพลางสอดส่ายสายตาไปข้างทาง

“แม่!!!” ผมร้องเสียงดังทำให้แม่เหยียบเบรกกะทันหัน

“เป็นอะไรกวิน” แม่หันหน้ามาถาม หน้าตื่นตกใจเพราะผมร้องเสียงดังมาก

“เจ็บ ผมเจ็บ”

ผมวางมือลงที่หน้าท้อง จู่ ๆ ก็รู้สึกเจ็บตรงนั้น แต่ความจริงแล้วไม่ได้เจ็บแค่ตรงท้องแต่เจ็บปวดไปหมดทั้งตัว ปวดมากจนแทบทนไม่ไหว ขดตัวจนตัวงอเป็นกุ้ง แม่หันมาดูแต่เสียงแตรจากรถคันหลังทำให้แม่ชักสายตากลับเพื่อขับรถต่อ

“ไหวมั้ยกวิน อดทนหน่อยนะลูก”

แม่หันมาถามขณะมองไปข้างทางเพื่อหาที่จอด แต่ยังไม่ทันไรจู่ ๆ ความรู้สึกเจ็บปวดเจียนตายเมื่อครู่ก็หายไปซะเฉย ๆ ราวกับว่าไม่เคยเกิดขึ้น ตอนนี้ผมไม่รู้สึกอะไรทั้งนั้นนอกจากความว่างเปล่าที่วูบเข้ามาคล้าย ๆ กับว่าตัวเองได้ตายไปแล้วทั้งที่ผมเองก็ไม่รู้ว่าความตายเป็นอย่างไร

รถเคลื่อนที่ต่อไปข้างหน้า และแล้วก็ได้รู้ถึงสาเหตุที่ว่านอกจากฝนตกแล้วทำไมวันนี้รถถึงติดแอกขนาดนี้ เพราะว่ามีอุบัติเหตุเกิดขึ้นนั่นเอง สายตาผมเห็นรถมอเตอร์ไซค์คุ้นตาล้มอยู่กลางสี่แยก ไม่ไกลกันนักมีร่างหนึ่งนอนเลือดท่วมตัวอยู่

“มะมะแม่...”

เสียงที่เปล่งออกมาเบาหวิวเหมือนกระซิบ แต่รู้ว่าแม่ได้ยินและเห็นสิ่งเดียวกัน แม่รีบเปิดประตูรถวิ่งไปยังจุดนั้นทันทีโดยไม่สนว่ารถจะติดตามหลัง เมื่อไปถึงก็นั่งคุกเข่าอยู่ข้างร่างไร้ลมหายใจนั้น

“ไม่ ไม่จริง! เรียกรถพยาบาลที ใครก็ได้เรียกรถพยาบาลให้หน่อย” แม่ตะโกนน้ำตาอาบหน้า

“รถพยาบาลกำลังมา” เสียงใครบางคนบอก แล้วก็มีคนมาดึงตัวแม่ให้ลุกขึ้นเมื่อรถพยาบาลมาถึง

“นี่ลูกฉัน ให้ฉันไปด้วย” แม่ร้องบอกแต่ถูกห้ามไว้ ผมที่เพิ่งได้สติก็เปิดประตูลงมาจากรถ

“ผมขอโทษ ผมไม่เห็นเขาจริง ๆ ผมขอโทษ” ผู้ชายคนหนึ่งพูดกับแม่

แสงไฟสีแดงจากสัญญาณรถกู้ชีพสะท้อนไปทั่วบริเวณทำให้ดูเหมือนถูกย้อมด้วยเลือดสีแดงฉาน ผมวิ่งผ่านหน้าแม่ฝ่ากลุ่มคนที่ออกมาดูและช่วยเหลือตามร่างที่ถูกหามไป มีใครบางคนพยายามรั้งตัวผมไว้ไม่ให้มองภาพตรงหน้า แต่สายไปเสียแล้ว ผมเห็นกวีนอนนอนอยู่บนเปลหาม ยังอยู่ในชุดซ้อมบอล หมวกใบโปรด และรองเท้าสตั๊ดที่แอบขโมยของผมไปใส่ เขาเหมือนคนนอนหลับธรรมดา ผมแอบคิดและภาวนาว่านี่ไม่ใช่เรื่องจริง นี่เป็นแค่เรื่องล้อเล่นตามนิสัยขี้เล่นของกวี

“ไม่เอาน่ากวี เลิกเล่นได้แล้ว ลุกขึ้นมาเร็ว ๆ แล้วกลับบ้านกัน” ผมบอก

ฝนเริ่มตกอีกครั้ง หยดน้ำไหลผ่านใบหน้ารวมกับน้ำตาที่ไหลออกมาเงียบ ๆ นี่คงเป็นสิ่งเดียวที่ผมดีใจเพื่อที่จะได้ไม่มีใครเห็นว่าผมกำลังร้องไห้ ผมมองน้ำฝนที่หยดลงบนใบหน้าของกวีชะเอาเลือดจากบาดแผลที่แตกบนศีรษะออกเผยให้เห็นใบหน้าซีดขาวไร้สีเลือด แต่กวีไม่แม้แต่จะลืมตาหรือกะพริบตาขึ้นมามอง เอาแต่นอนนิ่งไม่ไหวติง เขาได้จากไปแล้ว ผมรู้สึกได้ถึงช่วงเวลานั้น ความตายได้พรากเขาจากผมไปตลอดกาล

“กวิน” เสียงแม่สั่น ดึงผมเข้าไปกอด

“แม่ กวี...ตายแล้ว” ผมไม่อยากจะยอมรับแต่พูดสิ่งที่เป็นความจริงออกมา

“แม่รู้แล้ว แม่รู้” แม่กอดผมร้องไห้ไปด้วยกัน