บทที่5 ง้อด้วยปาก NC

บทที่5

ง้อด้วยปาก NC

"เดี๋ยวก่อนศรุต!"

คนตัวสูงกระตุกยิ้มหนึ่งทีก่อนจะเดินเข้าห้องอย่างมีเลศนัยในเมื่อเธอมาหาเขาถึงที่เขาก็คงจะปล่อยเธอกลับไปไม่ได้ถ้าไม่เล่นไม้แข็งคงไม่ได้เห็นหนูใจ๋มีอาการร้อนรนแบบนี้

หนูใจ๋รีบเปิดประตูเข้ามาเธอมองซ้ายมองขวาเพื่อหาตัวศรุตแต่ก็ไม่เห็นเขาอยู่ในห้องทำงานจู่ ๆ เธอก็ถูกมือปริศนาปิดปากก่อนจะอุ้มเธอเข้ามานั่งบนโต๊ะทำงานด้วยความเร็ว

"ว๊ายย!"

"ซู่!" เสียงกระซิบที่ข้างหูบ่งบอกว่าเขาต้องการให้เธอเงียบกลิ่นน้ำหอมที่เธอคุ้นเคยทำให้อาการตกใจของเธอเริ่มเบาลง

"เล่นอะไรพี่ตกใจหมดเลย!"

"ทำไมอะกลัวใครได้ยินหรือไง?"

"ก็ใช่น่ะสิชั้นนี้เป็นชั้นของผู้บริหารทั้งคุณปู่ทั้งคุณพ่อไหนจะเครือญาติของศรุตอีกนะทำอะไรเกรงใจคนอื่นบ้างเถอะ"

คิดว่าคนอย่างศรุตจะสนใจหรือไงเขาแทบไม่เห็นเครือญาติของเขาอยู่ในสายตาด้วยซ้ำร่างสูงเบียดเข้าไปในหว่างขาของหนูใจ๋เขาใช้ความใหญ่โตที่กำลังหลับนอนอยู่ในกางเกงบดคลึงไปยังเนินสาวจนสองมือของหนูใจ๋บีบไหล่ของเขาแน่น

"อ๊ะ! อย่านะศรุตที่นี่มันโรงพยาบาล"

"แล้วไง?"

"มันไม่เหมาะพี่ขอร้องล่ะอย่าทำแบบนี้เลยถ้าใครมาเห็นเข้าจะทำยังไง"

"อืม..." เหมือนศรุตจะคิดอะไรบางอย่างออกเขาหันกลับไปที่ประตูแล้วล็อกประตูให้แน่นหนาผ้าม่านที่ช่องประตูถูกปิดจนคนภายนอกไม่สามารถมองเข้ามาด้านในได้

เขาหันกลับมาพร้อมกับเดินตรงมาหาคนตัวเล็กที่กำลังจะกระโดดลงจากโต๊ะทำงานไม่ทันที่เธอจะได้กระโดดศรุตก็เข้ามาประกบจูบริมฝีปากของเธอจนเธอต้องขยับปากบดเบียดริมฝีปากตามจังหวะของเขา

"อืออ~"

"วันนั้นยังไม่เสร็จใช่ไหม?"

หนูใจ๋กลืนน้ำลายลงคอเธอเก็บซ่อนความเขินอายนี้ไม่ได้อีกแล้วร่างกายของเธอกำลังถูกรังแกจากคนตัวสูงที่คลอเคลียริมฝีปากซอกคอรวมถึงถอดกางเกงชั้นในของเธอออกมาช้า ๆ

"อ้าขากว้าง ๆ สิผมอยากเห็น "

เขาออกคำสั่งให้เธอทำตามซึ่งเธอก็ทำตามอย่างว่าง่ายเพราะเขาโกรธเธอมาหลายวันคงเป็นเพราะเรื่องนี้หรือเปล่าเธอเองก็ไม่แน่ใจรู้เพียงแค่เธอยินยอมให้เขาทุกอย่างเพื่อที่เขาจะได้หายโกรธเธอ

"อื๊ออ~"

ลิ้นสากทำงานอย่างดุเดือดเขาเร่งตวัดเลียตามรอยแยกแล้วใช้ปลายลิ้นขยี้ที่จุดอ่อนไหวของเธอจนคนตัวเล็กต้องนอนราบลงไป

"ศรุต~ เบาหน่อย~ อ๊าา~"

จ๊วบ~ จ๊วบ~ จ๊วบ~

"อ๊าา~ ศรุตพี่เสียว~"

หนูใจ๋รู้สึกทรมานขึ้นเรื่อย ๆ ร่างกายของเธอถูกเขารังแกด้วยลิ้นจนเธอหอบหายใจเหมือนกับคนกำลังจะขาดใจตาย ศรุตเริ่มใช้นิ้วกระตุ้นความเสียวของเธอจากหนึ่งนิ้วเป็นสองนิ้ว เขาใช้นิ้วชี้กับนิ้วกลางแหวกกลีบทั้งสองออกจากกันแล้วตวัดลิ้นเลียจากด้านล่างขึ้นไปด้านบนปลายลิ้นวนเวียนอยู่ตรงจุดอ่อนไหวแล้วดูดแรง ๆ จนร่างกายของเธอกระตุกฮวบ

"อ๊าาาา~"

น้ำสีใสพวยพุ่งออกมาราวกับเขื่อนแตกโชคดีที่ศรุตหลบทันไม่เช่นนั้นเขาคงเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำกรามของเธอ

"เป็นยังไงบ้าง?" เขาถามคนตัวเล็กที่นอนตัวสั่นระริกอยู่บนโต๊ะทำงาน เขาจึงดึงทิชชูขึ้นมาเช็ดทำความสะอาดให้เธอแล้วเช็ดพื้นจนแห้งสนิท

"หายโกรธพี่แล้วใช่ไหม" น้ำเสียงออดอ้อนของหนูใจ๋ทำให้หัวใจของศรุตเริ่มเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ

"ถ้าบอกว่ายังพี่จะทำยังไง?" คำถามของศรุตทำให้หนูใจต้องลุกขึ้นยืนก่อนจะนั่งคุกเข่าลงที่พื้นเธอเปรยตามองคนตัวสูงที่ก้มมองเธออยู่

"พี่จะได้ทำให้ศรุตหายโกรธพี่ไง"

พูดจบเธอก็ปลดเข็มขัดของเขาออกแล้วรูดซิปกางเกงมือบางจับแท่งร้อนที่อัดแน่นจนซิปกางเกงแทบปริออกจากกัน ความใหญ่โตที่เธอไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้สัมผัสถูกมือของเธอรูดช้า ๆ จนน้ำสีใสไหลออกมาจากปลายหัว

ศรุตสูดลมหายใจเข้าปอดใบหน้าเริ่มแสดงความเสียวซ่านออกมาให้เธอได้เห็น เขาแหงนหน้ามองเพดานเพราะกำลังถูกลิ้นของเธอก่อกวนส่วนหัวสีชมพู

"อ่า..."

ลิ้นของหนูใจ๋เริ่มทำงานหนักขึ้นเธอใช้ปลายลิ้นลากลงมาช้า ๆ จนมาหยุดอยู่ที่กล่องดวงใจทั้งสองเธอตวัดเรียนมันทีละใบแล้วใช้ปากดูดอมจนพอใจ

"อืออ~"

เมื่อศรุตเริ่มมีอาการหนูใจ๋ก็รีบจัดการแท่งร้อนด้วยการครอบปากอมส่วนหัวแล้วดันเข้าไปจนสุดโคนเธอทำแบบนี้อยู่นานจนเสียงลมหายใจหอบถี่ของคุณหมอศรุตดังขึ้น

"อืออ~ อ่าา"

หนูใจ๋เริ่มทำงานหนักขึ้นจนศรุตรู้สึกไดถึงขาที่กำลังสั่น ๆ น้ำปรารถนาของเขาพวยพุ่งออกมาให้คนตัวเล็กได้ดื่มเธอกลืนทุกหยาดหยดแถมยังใช้ปากทำความสะอาดให้เขาก่อนจะเก็บทุกอย่างใส่กางเกงเหมือนเดิม

"พี่เก่งไหม^^" คำถามที่ถูกเอ่ยออกมาพร้อมกับรอยยิ้มมีหรือที่คนใจแข็งอย่างเขาจะต้านทานได้

"พอได้อยู่"

"แล้วหายโกรธพี่หรือยังคะ^^"

"อืม..." เขารีบกลับมานั่งทำงานโดยไม่สนเลยว่ามีใครคนนึงกำลังยืนบิดกระมิดกระเมี้ยนเพราะความเขินอาย "จะยืนอีกนานไหมถ้าจะกลับบ้านพร้อมกันก็ไปนั่งรอที่โซฟา"

"ค่ะ^^"

เขาส่ายหน้าให้กับความซุกซนของเธอต่างคนต่างสบายตัวคนนึงเร่งรีบทำงานของตัวเองให้เสร็จเพื่อที่จะได้พาเธอกลับบ้านส่วนตัวเธอหลังจากที่ได้ปลดปล่อยออกไปแล้วก็เผลอหลับไม่รู้เรื่องไม่รู้เราอยู่บนโซฟาจนศรุตต้องหยิบผ้าไปคลุมขาให้กับเธอ

"ยัยโก๊ะ!"