MasukShare
Episode11
Tanggal publikasi:
2026-11-11 23:59:45"ยัยบ้า" อาจารย์เถื่อนว่าให้ฉันก่อนจะหันไปอมยิ้มกรุ่มกริ่มอยู่คนเดียว
ฉันมองเสื้อที่อยู่บนตักด้วยแววตาแพรวพราวเป็นประกายก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายรูปอัปลงเฟซบุ๊ก WAWA .PP ได้เพิ่มรูปภาพ มีคนซื้อมาง้อ กรี๊ดมากก ดีใจมากก แนบรูปภาพ โพสต์เสร็จไม่นานโทรศัพท์ของฉันก็ดังแจ้งเตือนขึ้นมารัวๆ หลายๆคนที่เข้ามาคอมเมนต์ล้วนมีแต่คนบอกว่าอิจฉาฉัน เพราะพวกเธอเองก็ไม่เคยพรีออเดอร์ทันสักครั้งเหมือนอย่างฉันเช่นกัน "ฮัลโหล นั่งอยู่ตรงนี้สนใจหน่อย" จู่ๆอาจารย์เถื่อนก็ร้องตะโกนออกมาทำให้ฉันที่เอาแต่สนใจโทรศัพท์อยู่ต้องเงยหน้าขึ้นมามอง ฟอด ฉันยื่นหน้าไปหอมแก้มอาจารย์เถื่อนอย่างถือวิสาสะมองหน้าเขาแบบยิ้มๆ "เรียกร้องความสนใจเก่ง" ฉันว่าให้เขาแบบยิ้มๆ อาจารย์เถื่อนไหวไหล่ให้ฉันเบาๆอย่างไม่ใส่ใจ "แต่เอ๋... อาจารย์มีคอนโดด้วยเหรอคะ" ฉันถามด้วยความสงสัย "มีสิ ซื้อไว้สมัยเรียน" "ไว้พาสาวๆมานอนด้วยเหรอคะ" "ใช่" อาจารย์เถื่อนตอบพลางยิ้มเย้ยหยันให้ฉัน "อ๋อ โอเค" ว่าจบฉันก็ฮัมเพลงต่ออย่างอารมณ์ดี ฉันไม่ใช่พวกงี่เง่า เอาแต่ใจหรอกนะคะที่เขาพูดแค่นี้ต้องโกรธ ต้องงอน ฉันอยากให้คนที่ฉันคบเป็นแฟนเขาสบายใจที่มีฉัน ไม่ใช่หนักใจ ผ่านไปไม่นานก็นั่งรถมาถึงคอนโดของอาจารย์เถื่อนเขาพาฉันขึ้นห้อง ฉันเดินมองไปรอบๆห้องของอาจารย์เถื่อนด้วยความรู้สึกอะไรบางอย่าง ห้องของเขามันสะอาดมากๆเลยค่ะ แถมน่าอยู่มากๆอีกด้วย "ตามสบาย" เขาบอกฉันก่อนจะหิ้วกระเป๋าโน๊ตบุ๊กและกระเป๋าเอกสารมากมายไปนั่งจ้ำอ้าวทำอยู่มุมหนึ่งของห้อง ฉันมองการกระทำของเขาแต่ไม่เอ่ยปากพูดอะไร ฺเดินมานั่งที่โซฟาหันหน้าไปหาเขาที่นั่งทำงานอยู่ ฉันนั่งท้าวคางมองอาจารย์เถื่อนอยู่แบบนั้น จนฉันผล็อยหลับไปตอนไหนไม่รู้ รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ตื่นแล้วพบว่าตัวเองนอนอยู่ในห้องนอนของอาจารย์เถื่อนแล้ว ฉันขยี้ตาตัวเองน้อยๆ ก่อนจะเปิดประตูออกจากห้องเดินออกมาหาอาจารย์เถื่อน "อาจารย์ขา" ฉันตะโกนเรียกหาเขาเสียงดังลั่นก่อนจะก้าวเท้าเดินไปยังห้องครัวที่ฉันได้กลิ่นอาหารโชยมา "ทำอะไรอยู่คะ" ฉันถามพลางมองอาจารย์เถื่อนที่หวนอยู่กับการทำอะไรสักอย่าง "ตื่นแล้วเหรอ" อาจารย์เถื่อนหันมาถามฉัน "ยังมั้งคะ" ฉันว่าแบบขำๆ "เดี๋ยวเถอะ" อาจารย์ชี้หน้าฉันแบบไม่จริงจังมากนักก่อนจะหันหลังกลับไปทำอะไรสักอย่างตามเดิม ฉันเลยเดินตามมาดูก็เห็นว่าอาจารย์เถื่อนกำลังทอดปีกไก่อยู่ "อาหารมื้อเย็นเป็นปีกไก่ทอดเหรอคะ" "เปล่า อาหารมื้อเย็นอะหมูกะทะแต่ปีกไก่อะจะเสียแล้วเลยเอามาทอด" "อ๋อ" ฉันพยักหน้าเข้าใจ ก่อนจะช่วยอาจารย์เถื่อนทำอาหาร เมื่อทุกอย่างเสร็จสรรพก็พากันมาตั้งโต๊ะ อาจารย์เถื่อนย่างหมู ย่างกุ้ง ย่างหมึกมาใส่จานของฉัน ก่อนจะย่างกินเองทีหลังฉันมองการกระทำของเขาแล้วอมยิ้มในใจทำไมผู้ชายคนนี้ดูอบอุ่นจัง ทั้งๆที่ภายนอกเขาน่ะทั้งห่าม และป่าเถื่อน "ฉันว่าจะลาออกจากมหาลัย" ฉันวางตะเกียบที่กำลังคีบหมูเข้าปากลงทันทีเมื่อได้ยินอาจารย์เถื่อนพูดแบบนั้น "ทำไมคะ" ฉันถามพลางมองเขาด้วยความไม่เข้าใจ "มันไม่ง่ายเลยสักนิดที่อาจารย์และลูกศิษย์จะคบหากันเธอก็รู้ใช่ไหม ถ้าเกิดฉันยังเป็นอาจารย์อยู่แล้วเมื่อไหร่ฉันจะได้เปิดตัวเธอ คบกันฉันก็อย่างให้มันชัดเจนไม่ใช่หลบๆ ซ่อนๆ" "แต่นั่นมันงานที่อาจารย์รักไม่ใช่เหรอคะ" ฉันถามเขาเสียงแผ่วความรู้สึกผิดก่อเกิดขึ้นภายในใจ "ไม่เลย ที่ฉันเป็นอาจารย์ที่มหาลัยนั่นก็เพราะเธอ". "เอ๋" ฉันทำหน้าสงสัยไม่เข้าใจในสิ่งที่อาจารย์เถื่อนพูด "เด็กบ้าบิ่นที่แบกศพฉันตอนเมา" ฉันนึกตามสิ่งที่อาจารย์พูดก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ "อาจารย์ก็ชอบหนูมาตั้งนาน ทำไมถึงไม่บอกหนูล่ะคะปล่อยให้หนูตามจีบตามเต๊าะอยู่ได้ตั้งหลายปี" "ก็ฉันชอบที่เธออ่อย มันดูน่ารักดี" พูดจบอาจารย์เถื่อนก็ยักคิ้วหลิ่วตาใส่ฉัน จนฉันต้องยกมือขึ้นมาปิดหน้าปิดตาด้วยความเขินอาย โอ้ยมันเหมือนฝันเลยค่ะแต่ติดที่ว่าตอนนี้มันไม่ใช่ฝันแล้ว "ปิดหน้าทำไม" "หนูเขิน" "เด็กบ๊อง" อาจารย์เถื่อนยิ้มให้ฉันอย่างนึกเอ็นดู กินหมูกะทะเสร็จฉันก็เก็บของไปล้างก่อนจะเดินมาหาอาจารย์เถื่อนที่นั่งดูหนังอยู่ ฉันหย่อนก้นนั่งลงข้างๆอาจารย์เถื่อนก่อนที่เขาจะตวัดวงแขนโอบลอบคอฉันไว้ "ทำไมถึงเป็นคนอบอุ่นได้ขนาดนี้คะ" ฉันถามเขาแบบยิ้มๆ "อยากให้เธอติดฉันงอมแงมจนไปไหนไม่ได้" "คนบ้า" ฉันว่าพลางตีไปที่แขนอาจารย์เถื่อนเบาๆหนึ่งที ฉันกับอาจารย์เถื่อนเรานั่งดูหนังรอเวลาให้อาหารย่อยถึงพากันมาอาบน้ำ ฉันให้อาจารย์เถื่อนเป็นคนอาบก่อน ส่วนฉันจะอาบทีหลัง ฉันมองอาจารย์เถื่อนที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยแววตาที่มันเปล่งประกายจดจ่อจ้องไปที่หน้าท้องขาวผ่องของเขาไม่วางตา อาจารย์เถื่อนขาวมากขาวกว่าฉันซะอีก "มองอะไร" อาจารย์ถามฉันก่อนจะยิ้มเจ้าเล่ห์มองกัน "เปล๊า" ฉันปฏิเสธทันควันก่อนจะเบี่ยงมองไปทางอื่น "ไปอาบน้ำดิ นั่งสะเหล่ออยู่ทำไม" "ไม่ต้องไล่ ไปอยู่แล้ว" ฉันเบะปากใส่อาจารย์เถื่อนก่อนจะเดินผ่านหน้าเขาเพื่อจะเข้าห้องน้ำแต่ทว่า เพลี้ย ฉันโดนอาจารย์ตีตูดอย่างแรง ฉันหันไปถลึงตาใส่เขาทันที "หมั่นไส้" ฉันไหวไหล่อย่างไม่แยแสต่อคำพูดของอาจารย์เถื่อนก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำมาอาบน้ำ ใช้เวลาอาบน้ำไม่นาน ฉันก็นุ่งผ้าขนหนูออกมากระโจนใส่อาจารย์เถื่อนที่กำลังนอนเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่ทันที "อะไรเนี่ย" อาจารย์เถื่อนร้องออกมาด้วยความตกใจ "เอากัน" ฉันบอกพลางฉีกยิ้มกว้าง "ไม่มีอารมณ์" อาจารย์ว่าพลางดันฉันให้ออกหากจากตัวเขา "นิดนึง" ฉันคะยั้นคะยอพลางเอื้อมมือจับที่แก่นกายใหญ่ของอาจารย์เถื่อน "โว้ย อีเด็กโรคจิต" อาเถื่อนโวยวายมือของเขาก็พยายามผลักฉันให้พ้นจากตัวเขา "อยากได้ อยากโดน" ฉันไม่สนใจคำพูดของอาจารย์เถื่อนพยายามพาตัวเองไปขึ้นคล่อมเขาให้ได้ "อย่าขัดขืนหนู" ฉันบอกเขาเสียงแข็ง "เธอก็ใจเย็นๆสิ" "พี่เถื่อนอ่า" "นอนลง เดี๋ยวทำเอง" "โอเค คิกๆ"
Bab terbaru
คลั่งไคล้เมียเด็ก Episode51 (จบsetที่2)
หนึ่งปีผ่านไป…. หนึ่งปีผ่านไปไวเหมือนโกหก คีร่ายังจำวันแรกที่เจอกับแสนสิงหาได้เป็นอย่างดี จำได้ว่าครั้งแรกที่เจอกันระหว่างเราไม่ค่อยน่าประทับใจเท่าไหร่นัก คีร่าจำได้แม่นเลยว่าเธอร้องไห้เพราะกลัวแสนสิงหามาก ๆ ตอนนั้นเขามักจ้องเธอด้วยแววตาดุดดันจนเธอรู้สึกอึดอัดทำอะไรไม่ถูกได้แต่ก้มหน้าหลบสายตาของเขาอยู่อย่างนั้น ความรู้สึกของคีร่าที่มีต่อแสนสิงหา ณ ตอนนั้นคือเธอไม่ชอบเขาเลย เธอไม่ชอบผู้ชายแบบนี้ อคติของคีร่าที่มีต่อแสนสิงหาติดลบอย่างแรง แม้แต่ตอนที่ป้ากานดายื่นข้อเสนอให้คีร่ามาทำงานกับแสนสิงหา เธอก็ยังไม่อยากมา แต่เพราะอนาคตที่ดีกว่าเธอจึงจำใจเดินทางมากับเขา แต่คนอย่างแสนสิงหาโกหกปลิ้นปล้อนซะไม่มี เขาหลอกล่อให้เธอมาทำงานที่โรงแรมของเขา แต่พอเอาเข้าจริง ๆ เขากลับไม่รับเธอเข้าทำงานซะอย่างนั้น หาข้ออ้างสารพัดมาพูดจาหว่านล้อมเธอ ค่อย ๆ ตะล่อมเธอทีละนิด ทีละนิด จนเธอใจอ่อนยอมรับข้อเสนอของแสนสิงหาแล้วย้ายมาอยู่กับเขา แม้จะย้ายมาอยู่ด้วยกันแต่คีร่าก็ยังรู้สึกอคติกับแสนสิงหาเหมือนเดิมอยู่ดี ภาพจำที่เราเจอกันครั้งแรกยังติดตา ทว่า พอเวลาผ่านไป นานวันเข้า การกระทำของแสนสิงหาก็ค่อย ๆ
คลั่งไคล้เมียเด็ก Episode50
มื้ออาหารเย็นของพวกเราตลบอบอวลไปด้วยความอบอุ่นและเสียงหัวเราะที่ดังขึ้นมาเป็นระยะบ่งบอกอารมณ์ของทุกคน ณ ตอนนี้ได้เป็นอย่างดีว่ามีความสุขมากแค่ไหน คีร่ายิ้มตาหยีเป็นประกาย เธอไม่สามารถปกปิดแววตาแห่งความสุขไว้ได้เลย มันนานมากแล้วที่เธอไม่ได้สัมผัสถึงคำว่าครอบครัวที่หมายถึงครอบครัวจริง ๆ คีร่ารู้สึกขอบคุณแสนสิงหา รวมถึงพ่อและพี่ชายของเขา ที่ไม่รังเกียจผู้หญิงไม่มีหัวนอนปลายเท้าอย่างเธอ ยอมรับเด็กกำพร้าอย่างเธอเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในครอบครัวของเขา ได้สัมผัสถึงความอบอุ่น ได้สัมผัสกับบรรยากาศที่โอบล้อมไปด้วยความสุขนี้อีกครั้ง ขอบคุณพ่อกับพี่ชายแสนสิงหาที่เอ็นดูเธอมากขนาดนี้ คีร่าซาบซึ้งใจมากเหลือเกิน ปลื้มปิติจนน้ำตาคลอเบ้า จนกระทั่งที่พ่อของแสนสิงหายื่นกล่องสร้อยคอมาให้น้ำตาที่คีร่าพยายามกลั้นไว้ก็ไหลพราก “ฮึก” “ร้องทำไม หืม” แสนสิงหาถามกลั้วหัวเราะ จุมพิตศีรษะแฟนสาวด้วยความเอ็นดูเหลือเกิน “ซาบซึ้งใจอะดิ๊ ถ้าเฮียมีเมีย ป๊าจะใจดีกับเมียเฮียแบบเมียตี๋ไหม” เฮียสามกระเซ้าเย้าแหย่คีร่า ก่อนหันไปถามประโยคหลังกับเสี่ยจรัญด้วยน้ำเสียงล้อเลียน “ไหนมึงบอกจะครองโสด” แสนสิงหาเลิกคิ้ว
คลั่งไคล้เมียเด็ก Episode49
เรียนทำอาหารจบมาหลายเดือนแล้วแต่แสนสิงหาไม่ยอมให้คีร่าโชว์ฝีมือของตัวเองสักที จากตอนแรกที่บอกว่าหากเธอเรียนจบ เธอสามารถทำขนมไปขายที่คาเฟ่เพื่อนของชายหนุ่มได้ ถึงตอนนี้พอเธอถามถึงเรื่องนี้อีกครั้ง แสนสิงหากลับเงียบกริบ บอกแค่ว่าให้รอก่อนอยู่อย่างนั้น คีร่าจึงเกิดอาการกระเง้ากระงอดแสนสิงหาอยู่หลายวัน แสนสิงหาพาเธอไปทานชาบูของโปรดคีร่าถึงหายโกรธเขา ทว่า วันนี้กลับมีเรื่องที่ทำให้คีร่าตื่นเต้นมาก ๆ เป็นเรื่องที่ทำให้เธอนอนไม่หลับอยู่ทั้งคืนเพราะมัวแต่คิดและกังวลว่าพ่อกับพี่ชายของแสนสิงหาจะชอบคีร่ารึเปล่า ใช่ค่ะ อย่างที่ทุกคนคิดนั่นแหละ วันนี้แสนสิงหานัดพ่อกับพี่ชายมาเจอกันที่ห้องของเราแทนการนัดเจอกันที่ร้านอาหาร เนื่องจากแสนสิงหาอยากให้คีร่าได้โชว์ฝีมือการทำอาหารมัดใจว่าที่พ่อปู่กับพี่ชายของแฟน นัยหนึ่งแสนสิงหาอยากให้พ่อกับพี่ชายมาเห็นความน่ารักของคีร่าด้วยตาของตัวเองมากกว่า อยากให้พ่อกับพี่ชายเห็นว่าผู้หญิงคนนี้น่ารักน่าเอ็นดูมากขนาดไหน “คุณพ่อกับพี่ชายคุณแสนจะมาตอนไหนคะ“ คีร่าโทรถามแสนสิงหาที่ออกไปทำงานยังไม่กลับ ขณะที่ตอนนี้เป็นเวลาสี่โมงกว่าแล้ว คีร่าค่อนข้างกังวลเล็กน้อย
คลั่งไคล้เมียเด็ก Episode48
“คุณแสนจะไม่ทิ้งหนูใช่ไหม” ริมฝีปากแบะคว่ำ น้ำตาแทบไหลออกมาอยู่รอมร่อ แค่คิดว่าวันหนึ่งชีวิตของเธอไม่มีแสนสิงหาอยู่ด้วยกัน หัวใจเจ้ากรรมของเธอก็เหมือนจะขาดรอน ๆ ทั้งที่ก่อนหน้าไม่มีแสนสิงหาคีร่ายังอยู่มาได้ หากแต่ตอนนี้ที่ทุกอย่างมันเปลี่ยนไป คีร่าไม่มีแสนสิงหาไม่ได้จริง ๆ “อย่าทิ้งหนูได้ไหม อย่ารำคาญหนูเลยนะ หนูจะเป็นเด็กดีไม่ทำให้คุณแสนต้องปวดหัว หนูจะเชื่อฟังคุณแสนทุกอย่าง หนูไม่อยากให้คุณแสนเบื่อหนู หนูไม่อยากโดนคุณแสนทิ้ง” “เด็กน้อย” หัวใจแกร่งอ่อนยวบไปหมด คำพูดของเธอถือว่าเป็นคำบอกรักได้รึเปล่านะเพราะตอนนี้แสนสิงหาน่ะรู้สึกเหมือนกับว่าเขากำลังลอยอยู่ยังไงอย่างนั้น มีเมียเด็กนี่มันรู้สึกกระชุ่มกระชวยหัวใจแบบนี้เองสินะ “อย่าทิ้งหนูเลยนะ หนูไม่มีใคร หนูมีแค่คุณแสน” ยังอ้อนวอนแสนสิงหาทั้งน้ำตาและจะไม่หยุดอ้อนวอนเขาง่าย ๆ จนกว่าเขาจะตอบตกลงและสัญญากับเธอว่าจะไม่ทิ้งกัน การมีแสนสิงหาอยู่ในชีวิตทำให้คีร่าลืมการใช้ชีวิตคนเดียวจนหมดสิ้น เธอจำตัวเองตอนอยู่คนเดียวไม่ได้แล้วจริง ๆ หากแต่มีความรู้สึกหนึ่งที่ยังเด่นชัดในความรู้สึก คือความรู้สึกโดดเดี่ยว ชีวิตที่ต้องอยู่คน
คลั่งไคล้เมียเด็ก Episode47
”กะ กู“ ตินอ้ำอึ้งพูดไม่ออกด้วยไม่คิดว่าแสนสิงหาจะเดินเข้ามาได้ยินในสิ่งที่ตัวเองพูดกับคีร่า แววตาของแสนสิงหาที่มองมายังตินลุกโชติช่วงราวกับมีกองไฟกองใหญ่อยู่ในนั้น “คีร่าทำอะไรให้มึงเหรอ มึงถึงได้พูดจาดูถูกเหยียดหยามเธอขนาดนั้น” แสนสิงหาข่มอารมณ์เค้นเสียงถาม ยิ่งได้ยินเสียงสะอื้นของคนข้าง ๆ ดังขึ้นมากเท่าไหร่ก็ยิ่งสะท้านเข้ามาในใจของแสนสิงหามากขึ้นเท่านั้น เธอคนนี้ที่ไม่เคยคิดร้ายกับใคร แล้วเหตุใดคนอื่นถึงได้คอยแต่ทำร้ายเธออยู่ร่ำไปกัน “หรือแค่เพราะมึงชอบเธอเท่านั้น” แสนสิงหาเหยียดยิ้มอย่างรู้ทัน มองออกตั้งนานแล้วว่าไอ้ตินมันสนใจคีร่าอยู่ พอคีร่าไม่เล่นด้วยก็คงรู้สึกเสียหน้าเกิดความรู้สึกอยากเอาชนะขึ้นมา แต่มันไม่หน้าตัวเมียไปหน่อยเหรอวะกับสิ่งที่มันทำ กับผู้หญิงก็ไม่เว้นหรือไง “เหตุผลที่มึงดูถูกเธอ เหยียบย้ำเธอแค่เพราะว่าเธอไม่เล่นด้วยกับมึงเนี่ยนะ” “เหอะ” ตินเค้นหัวเราะเยาะออกมา มองคีร่าอย่างดูแคลนอีกครั้ง “ผู้หญิงเข้าหากูมากมาย เพียบพร้อมทั้งหน้าตาทั้งเงินทอง ทำไมกูต้องอยากได้ผู้หญิงของมึงกัน ก็แค่ผู้หญิงไม่มีหัวนอนปลายเท้า จนก็จน น่าขยะแขยงจะตาย” ผัวะ “ว้าย คุ
คลั่งไคล้เมียเด็ก Episode46
“แกรู้จักรึเปล่าคีร่า” คีร่าส่ายหน้าเล็กน้อย ตอนนี้สมองของเธอแทบไม่รับรู้สิ่งใดแล้วราวกับโลกรอบตัวได้หยุดหมุนไปชั่วขณะ ในหัวมันเต็มไปด้วยภาพของแสนสิงหากับผู้หญิงคนนั้นที่เดินกอดแขนหัวเราะต่อกระซิกกัน “อ้าว งั้นแกจะนั่งเฉยอยู่ทำไม เดินเข้าไปถามให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย” ฟ้าฉุนขึ้นมา แทบจะลุกขึ้นมาลากแขนคีร่าให้เข้าไปถามแสนสิงหาตรง ๆ ดีที่ข้าวปั้นห้ามไว้ได้ทันส่งสายตาปรามให้ฟ้าหยุดโวยวาย “อาจจะเป็นเพื่อนของเขาก็ได้ คีร่าอย่าคิดมากเลยนะ” กลายเป็นว่าคนที่เคยแอบชอบคีร่าเป็นคนเดียวกันกับตอนนี้ที่กำลังปลอบให้เธอใจเย็น ข้าวปั้นจะใช้โอกาสนี้พูดให้ร้ายแสนสิงหา ให้คีร่ากับเขาคนนั้นผิดใจกันมากกว่าเดิมก็ได้ ส่วนตัวเขาก็เป็นอัศวินคอยปลอบโยนคีร่าให้หายจากความเศร้า เร่งทำคะแนนในตอนที่คีร่ากับแสนสิงหากำลังมีปัญหากัน แต่ทว่าข้าวปั้นไม่อยากทำอย่างนั้น เขาไม่ได้เห็นแก่ตัวขนาดนั้น สิ่งเดียว ณ ตอนนี้ที่ข้าวปั้นปรารถนาต่อคีร่า คือการที่เขาได้เห็นว่าเธอมีความสุข ข้าวปั้นไม่ได้ยอมแพ้ เขาแค่ยอมรับ การได้อยู่ในสถานะเพื่อนของเธอมันก็ไม่ได้แย่เลยสักนิด อีกทั้งยังยั่งยืนไม่เหมือนคนรักที่มีวันเลิกรากัน ”ขอบ
Anda juga akan menyukai
พลาดรักคนเถื่อน
อโดนิส412.2K DibacaMy Bad Boy วิศวะคลั่งรักเมียเด็ก
เอวาริณ ชาริณ33.5K Dibacaยืมเพื่อนมาเป็นผัว
สนามอารมณ์31.1K Dibacaวิศวะเกียร์ร้ายกับดักรัก
ฮายอนนี่13.0K Dibacaบันไดแห่งความปรารถนา
vvildlordz295 DibacaSecret คุณอาที่แปลว่าร้าย
Tiwa82 Dibacaฉันน่ะเหรอ… คือเจ้าใจของหนุ่มวิศวะหล่อโลกหยุดหมุน
mindy1.9K DibacaOnlyfans แค่เพื่อน
นังหมูปีศาจ1.4K Dibaca
