Se connecterPartager
Episode10
Date de publication:
2026-11-11 23:59:18ฉันยืนเหม่ออยู่ตรงระเบียงห้องนอนแหงนหน้ามองบนท้องฟ้าพร้อมกับน้ำตาที่ไหล ฉันคิดถึงอาจารย์เถื่อนสุดหัวใจนานนับเดือนแล้วที่เราไม่ได้เจอและคุยกัน
ป่านนี้เขาจะเป็นยังไงบ้าง เขาจะคิดถึงฉันแบบที่ฉันคิดถึงเขาไหม.... ก็อก ก็อก จู่ๆเสียงเคาะประตูห้องนอนของฉันก็ดังขึ้นมาทำให้ฉันที่กำลังยืนเหม่อหลุดออกจากภวังค์ ฉันถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะสาวเท้าเดินมาเปิดประตู "ไง" "อาจารย์เถื่อน" พรึบ ทันทีที่ฉันเปิดประตูห้องฉันก็พบว่าอาจารย์เถื่อนยืนฉีกยิ้มให้ฉันอยู่ ฉันไม่รอช้ากระโดดกอดเขาทันทีด้วยความคิดถึง ฉันหอมแก้มอาจารย์เถื่อนย้ำๆหลายๆทีอย่างถือวิสาวะ ก็คนมันคิดถึงอ่าใครจะอดใจไหว "พอแล้วแก้มฉันช้ำหมดแล้ว" อาจารย์เถื่อนใช้มือของเขาดันตัวฉันออกหากจากเขาเบาๆ ก่อนจะยกฝ่ามือของเขาเช็ดแก้มตัวเองข้างที่โดนฉันหอมปอยๆ "น้ำลายเต็มแก้มฉันเลย" "เข้ามาในห้องหนูก่อน" ฉันทำหูทวนลมไม่สนใจต่อคำพูดของเขาและไม่รอให้เขาได้พูดอะไรต่อ ฉันรีบกระชากแขนอาจารย์เถื่อนเข้าห้องฉันทันที ก่อนที่ฉันจะหันหลังมาล็อกกลอนประตูห้องอย่างแน่นหนาชนิดที่ว่าคนข้างนอกไม่มีทางเปิดเข้ามาขัดขวางเวลาอันมีความสุขนี้ของฉันได้ "ไปคุยกันข้างล่างก็ได้ม้าง" อาจารย์เถื่อนพูดพลางมองหน้าฉันอย่างกล้าๆ กลัวๆ ฉันน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ?? "หายไปไหนมา" ฉันถามพลางตีหน้าเศร้ามองหน้าอาจารย์เถื่อน "ไปดูงานให้พ่อมา" "โทรไปไม่รับ ไลน์ไปอ่านก็ไม่ตอบกลับมา" อาจารย์เถื่อนไหวไหล่เบาๆอย่างไม่แยแสต่อคำพูดของฉัน ก่อนจะดึงตัวฉันเข้าหาจับศีรษะฉันซบไปกับอกแกร่งของเขา "อะไร" ฉันถามพลางช้อนสายตามองเขาด้วยความสงสัย "รู้ว่าคิดถึง เอาดิกอดฉันแน่นๆให้อ้อมกอดของฉันมันบรรเทาความคิดถึงของเธอที่มีต่อฉัน" พูดจบเขาก็ยักคิ้วหลิ่วตาให้ฉัน "แหวะ" ฉันกลอกตามองบนให้กับคำพูดอาจารย์เถื่อนรัวๆ ก่อนจะตวัดวงแขนโอบกอดเขาอย่างแนบแน่น "คิดถึงจัง" ฉันสูดดมกลิ่นกายของอาจารย์เถื่อนเข้าปอดไปเต็มๆ กลิ่นตัวของเขาไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนมันก็ยังคงทำให้ฉันหลงใหลได้ไม่มีเปลี่ยน แต่เอ๊ะ? ฉันผละตัวออกจากอาจารย์เถื่อนยกแขนขึ้นกอดอก มองคนตรงหน้าพลางยิ้มกรุ่มกริ่ม "อะไร" เป็นเขาบ้างที่ถามฉันด้วยใบหน้าที่ชวนสงสัย "ที่มาให้กอด จริงๆแล้วอาจารย์ก็คิดถึงหนูเหมือนกันใช่ไหมคะ" ฉันถามพลางฉีกยิ้มกว้างมองอาจารย์เถื่อนด้วยหัวใจที่พองฟู "อะไรเล่า" เขาบิดซ้ายบิดขวาก้มหน้าก้มตาไม่แหงนหน้าขึ้นมาสบตากับฉัน "แหนะ" ฉันชี้หน้าอาจารย์เถื่อนอย่างไม่จริงจังมากนักพร้อมรอยยิ้มที่เด่นชัดอยู่บนใบหน้า "รู้ไหมคะถ้าอาจารย์กลับมาช้ากว่านี้ หนูคงมีแฟนใหม่ไปแล้ว" ฉันบอกเขาพลางเชิดหน้าขึ้นอย่างมั่นหน้ามั่นโหนก "ใครเขาจะเอาเธอ" แต่ทว่าอาจารย์เถื่อนกลับตอกหน้าฉันด้วยใบหน้าที่ไม่สื่อถึงอารมณ์อะไรเลย "โธ่ อาจารย์ขาหนูสวยและรวยขนาดนี้ใครๆเขาก็อยากได้ มีแต่อาจารย์คนเดียวนั่นแหละที่ตาต่ำไม่เอาหนู" "หึ" อาจารย์เถื่อนแค่นหัวเราะในลำคอมองหน้าฉันอย่างเอือมระอา "ไปกินข้าวกัน" ไม่รอให้ฉันได้เอ่ยพูดอะไรอาจารย์เถื่อนก็ลากฉันออกมาจากห้องทันที เขาพาฉันมากินข้าวนอกบ้านเป็นร้านข้าวข้างทางธรรมดาที่เรามากินด้วยกันประจำ "อาจารย์ไม่ง้อหนูหน่อยเหรอคะ ทิ้งให้หนูร้องไห้ตั้งหลายคืน" ฉันถามพลางมองเขาที่ตักข้าวเข้าปาก "ไร้สาระ" อาจารย์เถื่อนตอบอย่างไม่ใส่ใจก่อนจะตักเนื้อไก่ในจานของเขามาใส่ในจานฉันครึ่งหนึ่ง ฉันมองการกระทำของเขาแล้วอมยิ้มนิดๆอย่างมีความสุข "ตักให้หนูทำไมคะ เดี๋ยวอาจารย์ก็กินไม่อิ่มหรอก" "กินไปอย่าพูดมาก ก่อนที่ฉันจะปิดปากเธอ" อาจารย์บอกพลางมองฉันด้วยสายตาดุๆ "ปิดด้วยปากอาจารย์ใช่ไหมคะ โอเคค่ะหนูจะพูดต่อ" ยิ้มกรุ่มกริ่มมองเขา "เลอะเทอะ" ว่าฉันเลอะเทอะแล้วเขาน่ะยิ้มเขินฉันทำไม ฉันว่าอาจารย์เถื่อนเขาเองก็คงมีใจให้ฉันบ้างแหละ แต่เขาน่ะปากแข็งไม่กล้าบอกฉัน "จริงๆแล้วอาจารย์ก็ชอบหนูเหมือนกันใช่ไหมคะ" "คงงั้นมั้ง" อาจารย์เถื่อนตอบด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง แต่ฉันนี่สิคิดไปไกลถึงดาวอังคารแล้ว "งั้นเรามาคบกันค่ะ โอเคเราคบกัน" ฉันพูดเองเออเองเป็นตุเป็นตะโดยที่อาจารย์เองก็ไม่ได้โต้แย้งอะไร "..........." "เป็นแฟนกันนะคะคนแก่ของหนู" "แก่พ่อเธอสิ" อาจารย์เถื่อนว่าด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจ "ว่าไงคะ" "อือ" "เย่" ฉันร้องตะโกนออกมาเสียงดังลั่นด้วยความดีใจจนอาจารย์เถื่อนต้องลุกจากเก้าอี้เดินมาปิดปากฉัน "แหกปากทำซากอะไร" "ก็คนมันดีใจอ่า" ฉันกระซิบบอกเขาเสียงแผ่วเบา "ปัญญาอ่อนจริงๆ" ส่ายหน้าให้ฉันแบบเอือมๆ ฉันยู่ปากน้อยๆใส่อาจารย์เถื่อนก่อนจะกินข้าวในจานจนหมด จากนั้นเราทั้งสองคนก็พากันกลับบ้าน "หนูไปนะ" ฉันหันไปบอกอาจารย์เถื่อนทันทีเมื่อรถแล่นมาจอดอยู่ที่หน้าบ้านของฉันก่อนจะเอื้อมมือไปเปิดประตูรถแต่ทว่าอาจารย์เถื่อนดันคว้าแขนฉันไว้ซะก่อน "คะ" ฉันหันกลับมาถามเขาด้วยความสงสัย "ไปนอนคอนโดฉันไหม" "ไปค่ะ" ฉันตอบโดยไม่ต้องคิดอะไรก่อนจะฉีกยิ้มกว้างโชว์ฟันให้อาจารย์เถื่อน "ใจง่าย" "ขืนช้าก็ไม่ได้อาจารย์เป็นผัวพอดี" ฉันบ่นพึมพำกับตัวเองเบาๆ "ไร้สาระ" ฉันไหวไหล่อย่างไม่แยแสต่อคำพูดของอาจารย์เถื่อน ระหว่างทางนั่งรถไปคอนโดของอาจารย์เถื่อน ฉันร้องเพลงอย่างมีความสุขมาตลอดทางพลางลอบมองคนข้างๆเป็นระยะระยะ ซึ่งเขาเองก็ลอบมองฉันอยู่เหมือนกัน จู่ๆอาจารย์เถื่อนก็เอื้อมมือไปหยิบอะไรสักอย่างด้านหลังรถก่อนจะนำมาวางบนตักของฉัน ฉันมองของสิ่งนั้นก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความดีใจ มันเป็นเสื้อแบรนด์ของศิลปินที่ฉันชอบและคลั่งไคล้มาก และฉันก็อยากได้มันมากๆแต่ไม่เคยพรีออเดอร์ทันเลยสักครั้ง ฉันบ่นเรื่องนี้กับอาจารย์อยู่บ่อยครั้งไม่คิดว่าเขาจะสนใจคำพูดของฉันแล้วซื้อมันมาให้ "งื้ออ กรี๊ดดด" ฉันร้องกรี๊ดออกมาด้วยความดีใจ "ซื้อมาง้อ เพราะรู้ว่ามีเด็กงอน" มุแงง ทำไมเขาน่ารักจังเลย "แง แวะซื้อถุงยางด้วยนะคะหนูคิดว่าคืนนี้เราคงได้ใช้มัน" ว่าจบฉันก็ป้องปากขำอย่างชอบใจ
Dernier chapitre
คลั่งไคล้เมียเด็ก Episode51 (จบsetที่2)
หนึ่งปีผ่านไป…. หนึ่งปีผ่านไปไวเหมือนโกหก คีร่ายังจำวันแรกที่เจอกับแสนสิงหาได้เป็นอย่างดี จำได้ว่าครั้งแรกที่เจอกันระหว่างเราไม่ค่อยน่าประทับใจเท่าไหร่นัก คีร่าจำได้แม่นเลยว่าเธอร้องไห้เพราะกลัวแสนสิงหามาก ๆ ตอนนั้นเขามักจ้องเธอด้วยแววตาดุดดันจนเธอรู้สึกอึดอัดทำอะไรไม่ถูกได้แต่ก้มหน้าหลบสายตาของเขาอยู่อย่างนั้น ความรู้สึกของคีร่าที่มีต่อแสนสิงหา ณ ตอนนั้นคือเธอไม่ชอบเขาเลย เธอไม่ชอบผู้ชายแบบนี้ อคติของคีร่าที่มีต่อแสนสิงหาติดลบอย่างแรง แม้แต่ตอนที่ป้ากานดายื่นข้อเสนอให้คีร่ามาทำงานกับแสนสิงหา เธอก็ยังไม่อยากมา แต่เพราะอนาคตที่ดีกว่าเธอจึงจำใจเดินทางมากับเขา แต่คนอย่างแสนสิงหาโกหกปลิ้นปล้อนซะไม่มี เขาหลอกล่อให้เธอมาทำงานที่โรงแรมของเขา แต่พอเอาเข้าจริง ๆ เขากลับไม่รับเธอเข้าทำงานซะอย่างนั้น หาข้ออ้างสารพัดมาพูดจาหว่านล้อมเธอ ค่อย ๆ ตะล่อมเธอทีละนิด ทีละนิด จนเธอใจอ่อนยอมรับข้อเสนอของแสนสิงหาแล้วย้ายมาอยู่กับเขา แม้จะย้ายมาอยู่ด้วยกันแต่คีร่าก็ยังรู้สึกอคติกับแสนสิงหาเหมือนเดิมอยู่ดี ภาพจำที่เราเจอกันครั้งแรกยังติดตา ทว่า พอเวลาผ่านไป นานวันเข้า การกระทำของแสนสิงหาก็ค่อย ๆ
คลั่งไคล้เมียเด็ก Episode50
มื้ออาหารเย็นของพวกเราตลบอบอวลไปด้วยความอบอุ่นและเสียงหัวเราะที่ดังขึ้นมาเป็นระยะบ่งบอกอารมณ์ของทุกคน ณ ตอนนี้ได้เป็นอย่างดีว่ามีความสุขมากแค่ไหน คีร่ายิ้มตาหยีเป็นประกาย เธอไม่สามารถปกปิดแววตาแห่งความสุขไว้ได้เลย มันนานมากแล้วที่เธอไม่ได้สัมผัสถึงคำว่าครอบครัวที่หมายถึงครอบครัวจริง ๆ คีร่ารู้สึกขอบคุณแสนสิงหา รวมถึงพ่อและพี่ชายของเขา ที่ไม่รังเกียจผู้หญิงไม่มีหัวนอนปลายเท้าอย่างเธอ ยอมรับเด็กกำพร้าอย่างเธอเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในครอบครัวของเขา ได้สัมผัสถึงความอบอุ่น ได้สัมผัสกับบรรยากาศที่โอบล้อมไปด้วยความสุขนี้อีกครั้ง ขอบคุณพ่อกับพี่ชายแสนสิงหาที่เอ็นดูเธอมากขนาดนี้ คีร่าซาบซึ้งใจมากเหลือเกิน ปลื้มปิติจนน้ำตาคลอเบ้า จนกระทั่งที่พ่อของแสนสิงหายื่นกล่องสร้อยคอมาให้น้ำตาที่คีร่าพยายามกลั้นไว้ก็ไหลพราก “ฮึก” “ร้องทำไม หืม” แสนสิงหาถามกลั้วหัวเราะ จุมพิตศีรษะแฟนสาวด้วยความเอ็นดูเหลือเกิน “ซาบซึ้งใจอะดิ๊ ถ้าเฮียมีเมีย ป๊าจะใจดีกับเมียเฮียแบบเมียตี๋ไหม” เฮียสามกระเซ้าเย้าแหย่คีร่า ก่อนหันไปถามประโยคหลังกับเสี่ยจรัญด้วยน้ำเสียงล้อเลียน “ไหนมึงบอกจะครองโสด” แสนสิงหาเลิกคิ้ว
คลั่งไคล้เมียเด็ก Episode49
เรียนทำอาหารจบมาหลายเดือนแล้วแต่แสนสิงหาไม่ยอมให้คีร่าโชว์ฝีมือของตัวเองสักที จากตอนแรกที่บอกว่าหากเธอเรียนจบ เธอสามารถทำขนมไปขายที่คาเฟ่เพื่อนของชายหนุ่มได้ ถึงตอนนี้พอเธอถามถึงเรื่องนี้อีกครั้ง แสนสิงหากลับเงียบกริบ บอกแค่ว่าให้รอก่อนอยู่อย่างนั้น คีร่าจึงเกิดอาการกระเง้ากระงอดแสนสิงหาอยู่หลายวัน แสนสิงหาพาเธอไปทานชาบูของโปรดคีร่าถึงหายโกรธเขา ทว่า วันนี้กลับมีเรื่องที่ทำให้คีร่าตื่นเต้นมาก ๆ เป็นเรื่องที่ทำให้เธอนอนไม่หลับอยู่ทั้งคืนเพราะมัวแต่คิดและกังวลว่าพ่อกับพี่ชายของแสนสิงหาจะชอบคีร่ารึเปล่า ใช่ค่ะ อย่างที่ทุกคนคิดนั่นแหละ วันนี้แสนสิงหานัดพ่อกับพี่ชายมาเจอกันที่ห้องของเราแทนการนัดเจอกันที่ร้านอาหาร เนื่องจากแสนสิงหาอยากให้คีร่าได้โชว์ฝีมือการทำอาหารมัดใจว่าที่พ่อปู่กับพี่ชายของแฟน นัยหนึ่งแสนสิงหาอยากให้พ่อกับพี่ชายมาเห็นความน่ารักของคีร่าด้วยตาของตัวเองมากกว่า อยากให้พ่อกับพี่ชายเห็นว่าผู้หญิงคนนี้น่ารักน่าเอ็นดูมากขนาดไหน “คุณพ่อกับพี่ชายคุณแสนจะมาตอนไหนคะ“ คีร่าโทรถามแสนสิงหาที่ออกไปทำงานยังไม่กลับ ขณะที่ตอนนี้เป็นเวลาสี่โมงกว่าแล้ว คีร่าค่อนข้างกังวลเล็กน้อย
คลั่งไคล้เมียเด็ก Episode48
“คุณแสนจะไม่ทิ้งหนูใช่ไหม” ริมฝีปากแบะคว่ำ น้ำตาแทบไหลออกมาอยู่รอมร่อ แค่คิดว่าวันหนึ่งชีวิตของเธอไม่มีแสนสิงหาอยู่ด้วยกัน หัวใจเจ้ากรรมของเธอก็เหมือนจะขาดรอน ๆ ทั้งที่ก่อนหน้าไม่มีแสนสิงหาคีร่ายังอยู่มาได้ หากแต่ตอนนี้ที่ทุกอย่างมันเปลี่ยนไป คีร่าไม่มีแสนสิงหาไม่ได้จริง ๆ “อย่าทิ้งหนูได้ไหม อย่ารำคาญหนูเลยนะ หนูจะเป็นเด็กดีไม่ทำให้คุณแสนต้องปวดหัว หนูจะเชื่อฟังคุณแสนทุกอย่าง หนูไม่อยากให้คุณแสนเบื่อหนู หนูไม่อยากโดนคุณแสนทิ้ง” “เด็กน้อย” หัวใจแกร่งอ่อนยวบไปหมด คำพูดของเธอถือว่าเป็นคำบอกรักได้รึเปล่านะเพราะตอนนี้แสนสิงหาน่ะรู้สึกเหมือนกับว่าเขากำลังลอยอยู่ยังไงอย่างนั้น มีเมียเด็กนี่มันรู้สึกกระชุ่มกระชวยหัวใจแบบนี้เองสินะ “อย่าทิ้งหนูเลยนะ หนูไม่มีใคร หนูมีแค่คุณแสน” ยังอ้อนวอนแสนสิงหาทั้งน้ำตาและจะไม่หยุดอ้อนวอนเขาง่าย ๆ จนกว่าเขาจะตอบตกลงและสัญญากับเธอว่าจะไม่ทิ้งกัน การมีแสนสิงหาอยู่ในชีวิตทำให้คีร่าลืมการใช้ชีวิตคนเดียวจนหมดสิ้น เธอจำตัวเองตอนอยู่คนเดียวไม่ได้แล้วจริง ๆ หากแต่มีความรู้สึกหนึ่งที่ยังเด่นชัดในความรู้สึก คือความรู้สึกโดดเดี่ยว ชีวิตที่ต้องอยู่คน
คลั่งไคล้เมียเด็ก Episode47
”กะ กู“ ตินอ้ำอึ้งพูดไม่ออกด้วยไม่คิดว่าแสนสิงหาจะเดินเข้ามาได้ยินในสิ่งที่ตัวเองพูดกับคีร่า แววตาของแสนสิงหาที่มองมายังตินลุกโชติช่วงราวกับมีกองไฟกองใหญ่อยู่ในนั้น “คีร่าทำอะไรให้มึงเหรอ มึงถึงได้พูดจาดูถูกเหยียดหยามเธอขนาดนั้น” แสนสิงหาข่มอารมณ์เค้นเสียงถาม ยิ่งได้ยินเสียงสะอื้นของคนข้าง ๆ ดังขึ้นมากเท่าไหร่ก็ยิ่งสะท้านเข้ามาในใจของแสนสิงหามากขึ้นเท่านั้น เธอคนนี้ที่ไม่เคยคิดร้ายกับใคร แล้วเหตุใดคนอื่นถึงได้คอยแต่ทำร้ายเธออยู่ร่ำไปกัน “หรือแค่เพราะมึงชอบเธอเท่านั้น” แสนสิงหาเหยียดยิ้มอย่างรู้ทัน มองออกตั้งนานแล้วว่าไอ้ตินมันสนใจคีร่าอยู่ พอคีร่าไม่เล่นด้วยก็คงรู้สึกเสียหน้าเกิดความรู้สึกอยากเอาชนะขึ้นมา แต่มันไม่หน้าตัวเมียไปหน่อยเหรอวะกับสิ่งที่มันทำ กับผู้หญิงก็ไม่เว้นหรือไง “เหตุผลที่มึงดูถูกเธอ เหยียบย้ำเธอแค่เพราะว่าเธอไม่เล่นด้วยกับมึงเนี่ยนะ” “เหอะ” ตินเค้นหัวเราะเยาะออกมา มองคีร่าอย่างดูแคลนอีกครั้ง “ผู้หญิงเข้าหากูมากมาย เพียบพร้อมทั้งหน้าตาทั้งเงินทอง ทำไมกูต้องอยากได้ผู้หญิงของมึงกัน ก็แค่ผู้หญิงไม่มีหัวนอนปลายเท้า จนก็จน น่าขยะแขยงจะตาย” ผัวะ “ว้าย คุ
คลั่งไคล้เมียเด็ก Episode46
“แกรู้จักรึเปล่าคีร่า” คีร่าส่ายหน้าเล็กน้อย ตอนนี้สมองของเธอแทบไม่รับรู้สิ่งใดแล้วราวกับโลกรอบตัวได้หยุดหมุนไปชั่วขณะ ในหัวมันเต็มไปด้วยภาพของแสนสิงหากับผู้หญิงคนนั้นที่เดินกอดแขนหัวเราะต่อกระซิกกัน “อ้าว งั้นแกจะนั่งเฉยอยู่ทำไม เดินเข้าไปถามให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย” ฟ้าฉุนขึ้นมา แทบจะลุกขึ้นมาลากแขนคีร่าให้เข้าไปถามแสนสิงหาตรง ๆ ดีที่ข้าวปั้นห้ามไว้ได้ทันส่งสายตาปรามให้ฟ้าหยุดโวยวาย “อาจจะเป็นเพื่อนของเขาก็ได้ คีร่าอย่าคิดมากเลยนะ” กลายเป็นว่าคนที่เคยแอบชอบคีร่าเป็นคนเดียวกันกับตอนนี้ที่กำลังปลอบให้เธอใจเย็น ข้าวปั้นจะใช้โอกาสนี้พูดให้ร้ายแสนสิงหา ให้คีร่ากับเขาคนนั้นผิดใจกันมากกว่าเดิมก็ได้ ส่วนตัวเขาก็เป็นอัศวินคอยปลอบโยนคีร่าให้หายจากความเศร้า เร่งทำคะแนนในตอนที่คีร่ากับแสนสิงหากำลังมีปัญหากัน แต่ทว่าข้าวปั้นไม่อยากทำอย่างนั้น เขาไม่ได้เห็นแก่ตัวขนาดนั้น สิ่งเดียว ณ ตอนนี้ที่ข้าวปั้นปรารถนาต่อคีร่า คือการที่เขาได้เห็นว่าเธอมีความสุข ข้าวปั้นไม่ได้ยอมแพ้ เขาแค่ยอมรับ การได้อยู่ในสถานะเพื่อนของเธอมันก็ไม่ได้แย่เลยสักนิด อีกทั้งยังยั่งยืนไม่เหมือนคนรักที่มีวันเลิกรากัน ”ขอบ
Vous vous intéresseriez aussi à
![Evil Engineerร้ายรักวิศวะเลว [ไนต์]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
Evil Engineerร้ายรักวิศวะเลว [ไนต์]
sunshine-day17.7K Vuesคลังรวมเรื่องสั้น สิเน่หาร้อนรัก
มิส ศิริ28.3K Vuesยืมเพื่อนมาเป็นผัว
สนามอารมณ์31.1K Vuesเมียลับหมอศรันย์
เอวาริณ ชาริณ17.1K Vuesคลั่งรักของหวงมาเฟีย
อัญธิญาน์488 VuesKAY ซีรีย์ 2 | รักสุดท้ายของนายเจ้าชู้
RiTAA1.6K Vues[1] SEXY GRIL รัก ร้อน แรง
RiTAA243 VuesCrazy in love วิศวะคลั่งรัก (เลโอ)
เรนเดียร์ B-52657 Vues
