LOGINสองเดือนผ่านไปนับตั้งแต่ค่ำคืนอันเร่าร้อนในเมืองหลวง นายหัวธนสิทธิ์กลับมาใช้ชีวิตที่แดนใต้ ดูแลกิจการโรงงานแปรรูปผลไม้และสวนยางพาราของเขาตามปกติ แม้ภาระงานจะรัดตัวและมีเรื่องราวมากมายให้ต้องตัดสินใจในแต่ละวัน แต่ทว่าในยามที่เขาอยู่เพียงลำพัง ภาพของหญิงสาวร่างบอบบางในคืนนั้นกลับยังคงวนเวียนอยู่ในห้วงความคิดของเขาเสมอ
กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ผสมผสานกับความหวานละมุนจากผิวกายของเธอยังคงติดตรึงอยู่ที่ปลายจมูก สัมผัสที่ไร้เดียงสาแต่กลับเต็มไปด้วยความเร่าร้อนจากฤทธิ์ยายังคงทำให้เลือดในกายของเขาสูบฉีดทุกครั้งที่นึกถึง ชายหนุ่มเฝ้ารอให้เธอติดต่อกลับมาตามเบอร์ในนามบัตรที่เขาทิ้งไว้ให้ พร้อมกับเงินปึกนั้น เขาเช็คโทรศัพท์มือถือบ่อยกว่าปกติ หวังลึกๆ ว่าจะมีเบอร์แปลกโทรเข้ามา หรือมีข้อความทักทายจากผู้หญิงที่ประเคนความบริสุทธิ์ของตัวเองไปทิ้งไว้ในอ้อมกอดของเขา
แต่ทุกอย่างกลับว่างเปล่าราวกับเธอไร้ตัวตน ทำเหมือนว่าค่ำคืนที่แสนวิเศษนั้นเป็นเพียงแค่ความฝันชั่วคืนของนายหัวหนุ่ม เช้าตรู่วันหนึ่ง บรรยากาศริมทะเลหน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ของธนสิทธิ์ยังคงเงียบสงบ เสียงคลื่นสาดซัดเข้าหาฝั่งดังเป็นจังหวะ สม่ำเสมอ ลมทะเลพัดเอาความเค็มและไอเย็นยามเช้ามากระทบผิว ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดกางเกงเลสบายๆ และเสื้อยืดสีขาวกำลังยืนจิบกาแฟดำอยู่ที่ระเบียงบ้านพัก สายตาคมกริบทอดมองออกไปยังผืนน้ำกว้างไกลสุดลูกหูลูกตา สมองของเขากำลังทบทวนแผนงานของโรงงานในวันนี้ แต่แล้วความสงบสุขยามเช้าก็ถูกทำลายลงอย่างกะทันหันด้วยเสียงพ่อบ้านเก่าแก่เสียงฝีเท้าหนักๆ วิ่งกระหืดกระหอบตรงเข้ามาหาเขา พร้อมกับเสียงตะโกนที่สั่นพร่า
“นายหัวครับๆ ศพๆผู้หญิงครับ” ลุงโพธิ์ ชายสูงวัยผู้เป็นคนเก่าแก่และดูแลทั่วไปในบ้านละล่ำละลักบอกด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก ใบหน้าที่เหี่ยวย่นตากาลเวลาซีดเผือดราวกับกระดาษ เหงื่อเม็ดโตผุดพรายเต็มหน้าผากแม้จะบเป็นเวลาเช้าตรู่ นายหัวชะงัก มือที่ถือแก้วกาแฟในมือแทบจะร่วงหล่นลงพื้น เขาวางมันลงบนโต๊ะอย่างแรงจนน้ำสีเข้มกระฉอกออกมา
“ที่ไหนลุงโพธิ์” เขาถามเสียงเข้ม คิ้วหนาขมวดเข้าหากันแน่น ความรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ ก่อตัวขึ้นในอก
“ที่หาดหลังบ้านเราเลยครับ” ชายสูงวัยชี้มือที่สั่นเทาไปยังทิศทางของชายหาดส่วนตัวที่อยู่ลึกเข้าไปทางด้านหลังของคฤหาสน์ ซึ่งปกติแล้วจะเป็นพื้นที่หวงห้ามและไม่มีใครกล้าล่วงล้ำเข้ามา
เมื่อได้ยินดังนั้น นายหัวธนสิทธิ์ รีบตามลุงโพธิ์ไป ขายาวๆ ก้าวฉับไวด้วยความร้อนใจ ทะลุผ่านทิวสนที่ปลูกเรียงรายเป็นแนวกั้นลม เหยียบย่ำลงบนผืนทรายที่ยังคงชื้นแฉะจากน้ำค้างยามเช้า ท่ามกลางเสียงคลื่นที่สาดซัดฝั่ง เขามองเห็นเหมือนกองผ้า สีขาวมาแต่ไกล
ร่างที่อยู่ตรงนั้นนอนคว่ำหน้าแน่นิ่งอยู่บนผืนทรายที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำทะเล มองดูเลือนรางท่ามกลางแสงสลัวของพระอาทิตย์ที่เพิ่งจะโผล่พ้นขอบฟ้า แต่สัญชาตญาณบางอย่างบอกธนสิทธิ์ว่านั่นไม่ใช่แค่กองผ้าหรือขยะที่ถูกคลื่นซัดมา หัวใจของเขาเต้นระรัวขึ้นเรื่อยๆ ตามจังหวะฝีเท้าที่ก้าวเข้าไปใกล้
พอเข้าไปใกล้ๆหัวใจของเขาราวกับถูกบีบ ลมหายใจของชายหนุ่มเริ่มสะดุด ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาดตีตื้นขึ้นมาจุกที่ลำคอ แม้สภาพของหญิงสาวจะเปรอะเปื้อนไปด้วยทราย ผมเผ้าพันกันยุ่งเหยิง และเสื้อผ้าที่เปียกปอนแนบลู่ไปกับเรือนร่างดูอิดโรย แต่โครงหน้าหวานละมุนในค่ำคืนนั้น รูปร่างบอบบางที่เขาเคยตระกองกอดและฝากฝังรอยรักเอาไว้... เขาไม่มีวันลืม
“อารายา ใช่เธอจริงๆด้วย” ชายหนุ่มพึมพำเสียงแผ่ว ความตกใจระคนหวาดหวั่นแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย ขาทั้งสองข้างของเขาแทบจะหมดเรี่ยวแรง
“อารายา เธอมาที่นี่ได้ยังไง แล้วใครทำกับเธอเช่นนี้ “
คำถามมากมายผุดขึ้นในหัวของเขาอย่างบ้าคลั่ง ทำไมผู้หญิงที่เขาเจอในผับที่กรุงเทพฯ ถึงได้มานอนหมดสติอยู่ริมชายหาดส่วนตัวของเขาที่ภาคใต้ได้ มันไม่ใช่ความบังเอิญแน่ๆ สภาพของเธอเหมือนคนที่ผ่านการจมน้ำและพยายามเอาชีวิตรอดมาอย่างยากลำบาก
เขาปรี่เข้าไปช้อนร่างที่เย็นเฉียบนั้นขึ้น ใบหน้าของเธอซีดเซียวไร้สีเลือด ริมฝีปากที่เคยแดงระเรื่อบัดนี้เขียวคล้ำจากการแช่น้ำเป็นเวลานาน ผิวเนื้อที่เคยร้อนผ่าวและนุ่มเนียนในความทรงจำ บัดนี้กลับเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง ชายหนุ่มใช้มือแตะที่คอเพื่อดูชีพจร วินาทีนั้นรอบกายเขาคล้ายจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะ โลกทั้งใบเหมือนถูกกดหยุดเวลาเอาไว้ เขาภาวนาต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งมวลขออย่าให้เธอเป็นอะไรไป
ใช่ ชีพจรของเธอยังมีอยู่ แต่อ่อนมาก ลมหายใจรวยรินจนแทบสัมผัสไม่ได้ หน้าอกที่กระเพื่อมขึ้นลงนั้นแผ่วเบาจนน่าใจหาย “ลุงโพไปเตรียมรถ” ธนสิทธิ์หันไปตะโกนสั่งลุงโพธิ์เสียงกร้าว สติสัมปชัญญะของเขาถูกดึงกลับมา เขาต้องช่วยชีวิตผู้หญิงคนนี้ให้ได้! ไม่ว่าเธอจะเผชิญกับเรื่องเลวร้ายอะไรมา เขาจะดึงเธอกลับมาจากมัจจุราชให้จงได้
เขาช้อนร่างบางขึ้นแล้วรีบไปยังรถที่ลุงโพธิ์เตรียมไว้ให้ สองแขนแกร่งตระกองกอดร่างที่เบาหวิวราวกับขนนกไว้แน่น สัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเธอ น้ำหนักตัวของเธอเบามากจนเขารู้สึกสงสารจับใจ เขาออกวิ่งอย่างไม่คิดชีวิต ทรายที่ยุบตัวตามแรงเหยียบไม่เป็นอุปสรรคต่อชายหนุ่มที่กำลังร้อนรุ่มดั่งไฟสุมอก เมื่อวิ่งมาถึงลานจอดรถหน้าบ้าน เขาหันไปตะโกนสั่งแม่บ้านที่กำลังยืนหน้าตื่นทำอะไรไม่ถูกอยู่ไม่ไกล
“ป้าสุ ไปเอาผ้าห่มมาให้ผืนหนึ่ง”
เขาขึ้นไปนั่งบนกระบะหลัง อย่างไม่สนใจความสะดวกสบายของตัวเองหรือกลัวว่าเสื้อผ้าจะเปื้อนทรายและน้ำทะเล เมื่อได้ผ้าห่มมาแล้วก็นำมาหุ้มร่างบาง ที่ยังไม่ได้สติ เขาโอบกระชับผ้าห่มผืนหนาเพื่อสร้างความอบอุ่นให้เธออย่างมิดชิด แล้วรวบตัวเธอเข้ามาแนบชิดกับแผงอกกว้าง ถูไถฝ่ามือเย็นเฉียบของเธอด้วยมือใหญ่ที่ร้อนผ่าวของเขา พยายามถ่ายทอดไออุ่นจากร่างกายของตนเองให้หญิงสาวอย่างสุดความสามารถ
“เหยียบให้มิดเลยลุงโพธิ์!” ธนสิทธิ์เร่งเร้าเสียงดังลั่น
ลุงโพธิ์รีบตรงไปยังโรงพยาบาลที่อยู่ห่างออกไปถึงสิบห้ากิโล รถกระบะพุ่งทะยานฝ่าถนนลูกรังและเส้นทางคดเคี้ยวด้วยความเร็วสูงสุดเท่าที่จะทำได้ ลมยามเช้าที่พัดตีเข้ามาทางด้านหลังกระบะยิ่งทำให้บรรยากาศดูหนาวเหน็บ นายหัวหนุ่มก้มลงมองใบหน้าซีดเผือดในอ้อมกอด สลับกับรอยช้ำและบาดแผลบริเวณศีรษะของเธอที่เขาเพิ่งสังเกตเห็นชัดๆ เลือดที่แห้งกรังติดเส้นผมทำให้หัวใจของเขากระตุกวูบ
ความโกรธกรุ่นเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ ใครกันที่กล้าทำร้ายผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนี้? เธอไปขัดผลประโยชน์ใคร หรือเกิดเหตุการณ์ร้ายแรงอะไรขึ้นกับเธอในช่วงสองเดือนที่ผ่านมา เขาก้มหน้าลงแนบชิดกับหน้าผากของเธอ กระซิบแผ่วเบาแข่งกับเสียงลมที่พัดกรรโชก
"ทนไว้นะอารายา... คุณต้องไม่เป็นอะไร ผมอยู่นี่แล้ว"
ระยะทางสิบห้ากิโลเมตรดูยาวนานราวกับนับร้อยกิโลในความรู้สึกของธนสิทธิ์ทุกวินาทีที่ผ่านไปคือเส้นด้ายแห่งชีวิตที่กำลังตึงเครียด ทันทีที่รถจอดเทียบหน้าอาคารฉุกเฉินของโรงพยาบาล บุรุษพยาบาลที่รอสแตนด์บายอยู่ก็รีบนำเตียงเข็นมารับร่างของเธอถูกวางลงบนเตียงอย่างระมัดระวัง
เธอถูกส่งตัวเข้าห้องฉุกเฉินทันที ประตูบานคู่สีขาวถูกผลักเปิดออกและปิดลงอย่างรวดเร็ว กั้นกลางระหว่างเขากับร่างไร้สติของเธอ ธนสิทธิ์ยืนหอบหายใจอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน แววตาคมกริบที่มักจะเด็ดเดี่ยวและน่าเกรงขามอยู่เสมอ บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความกังวล
เสื้อยืดสีขาวของเขาเปียกชุ่มไปด้วยน้ำทะเล ทราย และคราบเลือดจางๆ จากศีรษะของเธอ แต่เขาไม่สนใจสิ่งอื่นใดเลย ไม่สนใจสายตาของผู้คนที่เดินผ่านไปมา เขาสนใจเพียงแค่ผู้หญิงที่กำลังต่อสู้กับความตายอยู่หลังประตูบานนั้น... อารายา เธอต้องรอดนะ!
บทส่งท้ายสองเดือนต่อมา...เสียงร้องจ้าของเด็กทารกแรกเกิดดังก้องไปทั่วห้องคลอดของโรงพยาบาลเอกชน เรียกน้ำตาแห่งความปีติให้ไหลรินออกจากหางตาของคุณแม่มือใหม่ อารายานอนหอบเหนื่อยอยู่บนเตียง โดยมีธนสิทธิ์ยืนจับมือและจุมพิตหน้าผากเธอไม่ห่าง"ขอบคุณครับอารายา... ขอบคุณที่อดทนเพื่อลูกของเรา" นายหัวหนุ่มร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใคร เมื่อพยาบาลนำห่อผ้าสีขาวที่บรรจุสายเลือดของเขามาวางแนบชิดกับอกของภรรยาเด็กชายตัวน้อยผิวขาวอมชมพู หน้าตาจิ้มลิ้มแต่กลับมีเค้าโครงคิ้วเข้มและจมูกโด่งรั้นถอดแบบผู้เป็นพ่อมาไม่ผิดเพี้ยน คุณปกรณ์ที่รออยู่หน้าห้องรีบวิ่งเข้ามาดูหลานชายคนแรกด้วยความเห่อขั้นสุด รอยยิ้มและเสียงหัวเราะของครอบครัวดังกังวาน เติมเต็มภาพความฝันที่เคยขาดหายให้สมบูรณ์แบบในที่สุดห้าปีต่อมา...แสงแดดยามเย็นสาดส่องลงบนหาดทรายหลังคฤหาสน์ ภาพของเด็กชายตัวน้อยวัยสี่ขวบเศษกำลังวิ่งไล่จับปูเปรี้ยวอย่างสนุกสนาน โดยมีคุณตาปกรณ์คอยวิ่งตามดูแลไม่ห่าง เสียงหัวเราะสดใสของเด็กน้อยแว่วมาตามสายลมห่างออกไปไม่ไกล ภายใต้ร่มเงาของทิวสน นายหัวธนสิทธิ์กำลังนั่งโอบเอวภรรยาสาวอยู่บนเก้าอี้ผ้าใบ อารายาเอนศีรษะซบกับไหล่กว้างข
อารายามองดูผู้ชายที่แข็งแกร่งดุจหินผากำลังคุกเข่าร้องไห้อ้อนวอนเธอ หัวใจของหญิงสาวอ่อนยวบลงอย่างง่ายดาย เธอหลับตาลง ปล่อยให้น้ำตาไหลริน ความทรงจำในอดีตอาจจะเริ่มต้นด้วยความผิดพลาดและน่าตกใจ... แต่เธอก็เลือกที่จะเงียบและมองข้ามสิ่งเหล่านั้นไป ทำไมเธอจะต้องจมปลักอยู่กับความผิดพลาดในอดีต ในเมื่อปัจจุบันผู้ชายคนนี้ได้พิสูจน์ให้เธอเห็นแล้วว่า เขารักและพร้อมจะปกป้องเธอด้วยชีวิต เพราะตลอดช่วงเวลาที่อยู่ที่นี่เขารักเธอ และได้ดูแลเธออย่างดี และอะไรก็ไม่สำคัญเท่า เธอรักเขา ใช่... เธอรักเขารักนายหัวธนสิทธิ์ ผู้ชายจอมเผด็จการแต่แสนจะอบอุ่นคนนี้จนหมดหัวใจไปแล้ว! มือเล็กที่ถูกกุมไว้ค่อยๆ พลิกกลับมาสอดประสานกับนิ้วมือหยาบกร้านของชายหนุ่ม อารายาออกแรงดึงเบาๆ เพื่อให้เขาเงยหน้าขึ้นมาสบตา"นายหัวจอมบงการ... คนใจร้ายที่ฉวยโอกาสกับคนเมา" เธอแกล้งต่อว่าด้วยน้ำเสียงสั่นๆ แต่แววตากลับทอประกายอ่อนโยน ธนสิทธิ์ใจหายวาบ คิดว่าเธอปฏิเสธ "อารายา... ผม...""คนใจร้ายที่ไหนกัน... ที่ยอมกระโดดเอาตัวบังกระสุนปืนเพื่อปกป้องเมียกับลูกของตัวเอง" เธอยิ้มทั้งน้ำตา มืออีกข้างเอื้อมไปเกลี่ยคราบน้ำตาบนใบหน้าคร้ามคมของ สามีอย
เข็มนาฬิกาบนผนังหน้าห้องฉุกเฉินเดินไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้า ทุกวินาทีที่ผ่านไป เปรียบเสมือนการถูกมีดกรีดลงบนหัวใจของคนที่รอคอย นายหัวธนสิทธิ์นั่งประสานมือ ก้มหน้านิ่งอยู่บนเก้าอี้พลาสติก เสื้อเชิ้ตของเขาหลุดลุ่ยและเปรอะเปื้อนไปด้วยคเม็ดทราย แต่ชายหนุ่มไม่สนใจภาพลักษณ์ของตนเองแม้แต่น้อย สิ่งเดียวที่เขาสนใจคือผู้หญิงและสายเลือดที่กำลังต่อสู้เพื่อชีวิตอยู่หลังประตูบานนั้นคุณปกรณ์เดินวนไปวนมาอยู่หน้าห้อง ริมฝีปากพึมพำสวดมนต์ภาวนาต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ขอให้ลูกสาวและหลานตัวน้อยปลอดภัยเวลาผ่านไปเนิ่นนาน ราวๆ สองชั่วโมงเธอก็ได้สติ ประตูห้องฉุกเฉินถูกผลักเปิดออกพร้อมกับร่างของหมอวิทยาที่เดินถอดหน้ากากอนามัยออกมาด้วยใบหน้าที่ดูผ่อนคลายลง ธนสิทธิ์และคุณปกรณ์รีบพุ่งตัวเข้าไปหาแทบจะพร้อมกัน"ไอ้วิทย์! เมียกับลูกกูเป็นยังไงบ้าง!" ธนสิทธิ์เขย่าแขนเพื่อนรักเสียงสั่น หมอวิทยาระบายยิ้มบางๆ ตบไหล่เพื่อนเพื่อเรียกสติ"ใจเย็นๆ ไอ้สิทธิ์ ปลอดภัยแล้ว ทั้งแม่ทั้งลูกปลอดภัยดี... อาการช็อกที่เกิดขึ้นมาจาก ความเครียดและสภาวะทางจิตใจที่ถูกกระตุ้นอย่างรุนแรง แต่โชคดีที่ไม่ได้กระทบกระเทือนถึงครรภ์ ตอนนี้พยาบาลก
“อารายา!!!”เสียงคำรามก้องของนายหัวธนสิทธิ์ดังกึกก้องแหวกความมืดมิดและเสียงคลื่นลม ร่างสูงใหญ่ที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามพุ่งพรวดออกจากหลังโขดหินราวกับเสือดำที่กระโจนตะครุบเหยื่อ ความเร็วและแรงโทสะที่แผ่ซ่านออกมาทำให้บรรยากาศรอบชายหาดเย็นยะเยือกยิ่งกว่าเดิมแอนนาที่กำลังสะใจกับผลงานของตนเองสะดุ้งสุดตัว หล่อนหันขวับไปตามเสียงเรียก ดวงตาที่กรีดอายไลเนอร์เฉี่ยวคมเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงเมื่อเห็นชายหนุ่มที่ตนหมายปองกำลังวิ่งตรงเข้ามาด้วยแววตาที่พร้อมจะฆ่าคนได้!“ธะ... ธนสิทธิ์! คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง!” แอนนาละล่ำละลัก ร่างกายสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนก แผนการที่คิดว่าสมบูรณ์แบบพังทลายลงในพริบตาเมื่อไฟสปอร์ตไลท์จากเรือหางยาวของเจ้าหน้าที่ตำรวจที่ลอยลำอยู่สาดส่องเข้ามาที่ชายหาดจนสว่างจ้า“หยุด! นี่คือเจ้าหน้าที่ตำรวจ ทิ้งอาวุธและยอมมอบตัวซะ!” เสียงประกาศกร้าวจากโทรโข่งดังขึ้นรอบทิศทาง เจ้าหน้าที่ตำรวจนอกเครื่องแบบนับสิบนายปรากฏตัวขึ้นจากเงามืด กระชับอาวุธปืนเล็งตรงมาที่ผู้หญิงชุดดำเพียงคนเดียว แอนนาหันซ้ายหันขวาราวกับหนูติดจั่น เมื่อเห็นคุณปกรณ์เดินตามหลังธนสิทธิ์ออกมาด้วยสีหน้าโกรธแค้น หล่อนก็ร
เสียงเกลียวคลื่นม้วนตัวกระทบฝั่งทรายดังครืนครั่น แข่งกับเสียงหัวใจของอารายาที่เต้นกระหน่ำอยู่ภายในอก หญิงสาวก้าวเท้าลงบนผืนทรายที่เปียกชื้นและเย็นเฉียบ เธอหรี่ตาต้านกระแสลม พยายามเพ่งมองร่างของผู้หญิงที่ยืนรออยู่เบื้องหน้า“คุณแอนนา” อารายาเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาเจือความหวาดหวั่น ขณะก้าวเข้าไปใกล้จนห่างกันเพียงไม่กี่ก้าว หญิงสาวในชุดหนังสีดำรัดรูปค่อยๆ หันกลับมา แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมากระทบใบหน้า เผยให้เห็นรอยยิ้มเยือกเย็นและแววตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังอย่างปิดไม่มิด มันไม่ใช่แววตาของเพื่อนรักที่แสนดีอย่างที่หล่อนเคยแสดงละครให้ดูในห้องทำงานของนายหัวธนสิทธิ์อีกต่อไป“มาแล้วเหรอนังตัวดี” แอนนาตวาดเสียงแข็ง น้ำเสียงดุดันและหยาบคายนั้นทำเอาคนฟังถึงกับสะดุ้งเฮือก อารายาถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยสัญชาตญาณ สองมือยกขึ้นกุมหน้าท้องนูนป่องของตัวเองไว้แน่น เพื่อปกป้องลูกน้อย “อะไรกันค่ะคุณแอน” เธอถามเสียงสั่น ความรู้สึกสังหรณ์ใจอันเลวร้ายตีตื้นขึ้นมาจุกที่ลำคอ“ฮ่าๆๆๆ ...อะไรงันเหรอนังโง่ แกนี่มันโง่ซ้ำซากเสียจริงๆ” แอนนาระเบิดเสียงหัวเราะเย้ยหยัน ก้าวสามขุมเข้าหาหญิงสาวที่กำลังตื่นตระหนก
ความเงียบสงบของคฤหาสน์ริมทะเลในยามค่ำคืนดูวังเวงผิดปกติ อารายาเดินกอด อกตัวเองแน่นหลังจากฝืนทานอาหารเย็นไปได้เพียงนิดเดียว ทานข้าวเสร็จกำลังจะขึ้นข้างบนป้าสุก็วิ่งมาหน้าตาตื่น หญิงสูงวัยที่ปกติมักจะใจเย็นและยิ้มแย้มเสมอ บัดนี้กลับมีสีหน้าตื่นตระหนก เหงื่อผุดพรายเต็มหน้าผาก“คุณผู้หญิงๆ ค่ะ คุณผู้หญิงอยู่คนเดียวได้ไหมคะ” ป้าสุละล่ำละลักถามเสียงสั่น สองมือจับท่อนแขนของอารายาไว้แน่นราวกับคนเสียขวัญ อารายาขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ“เกิดอะไรขึ้นคะป้าสุ ทำไมถึงหน้าตาตื่นขนาดนี้”“ป้ากับตาโพธิ์ต้องรีบไปโรงพยาบาลค่ะ พี่สาวป้าไม่รู้เป็นอะไร อยู่ๆ ก็หมดสติไปค่ะ” หญิงสูงวัยอธิบายด้วยน้ำเสียงร้อนรน น้ำตาคลอเบ้า หญิงสาวผู้มีความอ่อนโยนเป็นทุนเดิมรีบพยักหน้ารับทันที แม้ในใจจะรู้สึกโล่งอกที่จู่ๆ ทางก็สะดวกขึ้นมาอย่างไม่คาดฝัน“อยู่ได้ค่ะ...ป้ากับลุงโพรีบไปเถอะ ฉันกำลังจะขึ้นบนบ้าน” เธอเอ่ยอนุญาตอย่างรวดเร็วและแสดงความเห็นใจ“เรื่องทางนี้ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ ขอให้พี่สาวของป้าปลอดภัยค่ะ”“ค่ะๆๆ” ป้าสุรับคำรัวๆ ก่อนจะรีบหันหลังวิ่งออกไปทางประตูหลังบ้าน เพียงไม่กี่นาทีต่อมา รถกระบะลุงโพธิ์แล่นมาจอด ป้าสุร







