กระดุมเม็ดแรก

บทที่ 2 กระดุมเม็ดแรก

ฉิบหาย!

เขามั่นใจล้านเปอร์เซ็นต์ว่าไม่ได้เมา ฟองคลื่นมากกว่าที่เมารสจูบเขา โบราณว่าน้ำตาลใกล้มด พอได้ใกล้ชิดถึงเนื้อถึงตัว กำแพงสูงตระหง่านกลับพังทลายลงง่ายๆ กลายเป็นเขาที่มัวเมากลิ่นสดใหม่ โนมเนื้อสล้างผุดผาด ผิวนวลเนียนนุ่มเย็น ขบเม้มสัมผัสจุดไหนก็ให้ความรู้สึกเหมือนลิ้มรสน้ำค้างกลางหาว

เดิมทีคิดจะขู่ให้กลัวจนเตลิดไปฟ้องแม่ ขอไม่ร่วมหอกับเจ้าบ่าวไม่ทะนุถนอมเธอสักนิด แต่เธอแน่วแน่กว่าที่เขาประเมิน สั่นสู้จนประกายไฟประทุจากความว่างเปล่า ลุกลามเป็นกองเพลิงขนาดย่อม จบเห่แล้ว น่านนทีทึ้งผมตำหนิตัวเอง ถ้าไม่คิดจะสวมเสื้อตัวที่ไม่ชอบก็อย่าลองแต่แรก เขาเสือกลองแล้วติดกระดุมเม็ดแรกผิดอีก

หันมองคนตัวเล็กที่คุดคู้หลับสนิทใต้ผ้าห่มด้วยความอ่อนเพลียพลางพรูลมละเหี่ยใจ ร่องรอยที่เขาตีตราไว้ปรากฏเด่นชัด ฟองคลื่นยังผุดผ่องทุกตารางนิ้ว ความหวานล้ำนั้นยังติดบนปลายลิ้น จะโทษเขาฝ่ายเดียวก็ไม่ถูก ให้โอกาสถอยแล้ว เธอสามารถเดินออกจากห้องนี้โดยไม่บุบสลาย ดื้อดึงอยากทำหน้าที่เมียเอง

ร่างสูงตลบผ้าห่มลงจากเตียงตรงไปยังห้องน้ำ หวังให้สายน้ำเย็นฉ่ำลบล้างความวุ่นวายสับสนที่เผชิญมาตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงนี้ที น่านนทีจำต้องบอกเลิกคนรักตามคำสั่งสลิลา มิเช่นนั้นจะตัดแม่ตัดลูก แม่เป็นผู้หญิงที่เขาแคร์พอๆ กับอรอลิน ยามเลือกได้แค่หนึ่งจึงเสมือนเฉือนหัวใจตัวเองทิ้ง ยังปวดแสบปวดร้อนไม่หาย

อรอลินไม่ได้ผิดอะไร ไม่ควรต้องชอกช้ำจากรักไม่สมหวังอีกรอบแค่เพราะอายุมากกว่าเขาสิบสองปี เธอเป็นผู้หญิงในอุดมคติที่เขาปรารถนา มีความเป็นแม่และแม่ศรีเรือนสูง แก้ปัญหาด้วยความใจเย็น รับฟังโดยไม่ตัดสิน แม้เคยผ่านการแต่งงานมีลูกติดก็ไม่ใช่ประเด็นที่เขาจะถือสา เขารักที่ตัวตนและจิตวิญญาณของเธอ

ภาพหญิงสาวน้ำตาคลอหน่วยฝืนยิ้มแสดงความยินดีหลังเขาแจ้งว่าจะแต่งกับฟองคลื่นยังคงแจ่มชัด นึกทีไรก็ปวดแปลบในอก อรอลินเข้าใจทุกอย่างดี เขายังอยู่ในวัยยี่สิบกว่าขณะที่เธอใกล้สี่สิบแล้ว ในอนาคตอันใกล้คงไม่อาจเติมเต็มความฝันการเป็นพ่อคนให้เขาได้ ฉุดรั้งกันไว้ก็มีแต่จะเสียเวลาเปล่าๆ แต่น่านนทียังพยายามโน้มน้าวให้ดูประธานาธิบดีฝรั่งเศสกับภริยาเป็นตัวอย่าง อย่าเพิ่งปล่อยมือกันตอนนี้ได้ไหม อีกไม่นานจะกลับมาหาเธอ

ชายหนุ่มนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียวออกมาโทร.สั่งอาหารเช้ากิน พบว่าเจ้าสาวป้ายแดงของเขาตื่นแล้วพอดี เธอคล้ายยังงุนงงอยู่มาก ผมเผ้าไม่เป็นทรง มือกำผ้าห่มบังทรวงอกแน่น ริมฝีปากบวมเจ่อ ใบหน้าซีดขาวปานกระดาษ จับต้นชนปลายไม่ถูก พอเห็นเขาถึงค่อยยิ้มออก

“จะสั่งอาหารเช้า เอาอะไรไหม” เสียงทุ้มถามห้วนๆ ราวคุยกับรูมเมต

“ค่ะ” ตอบเสียงแผ่ว

“เอาไร”

“อะไรก็ได้ค่ะ”

มือหนาที่กำลังกดโทร.ออกชะงัก เขาไม่ชอบผู้หญิงประเภทนี้ที่สุด ไม่มีความคิดเป็นของตัวเอง แค่ตัดสินใจว่าจะกินอะไรยังคิดไม่เป็น เลยสั่งเหมือนของตนอีกชุดให้ เขาไม่มีหน้าที่คิดให้เช่นกัน

“ไปอาบน้ำสิ จะได้คุยกันหน่อย”

ฟองคลื่นหน้าเจื่อน ประดักประเดิดพิกล เขาช่างเย็นชากับเธอทั้งที่เราเพิ่งผ่านการร่วมหอกันมา คงต้องให้เวลาตัวเองและพี่น้ำปรับตัวกับชีวิตคู่ก่อน

“พี่น้ำช่วยหยิบ...”

“เห็นมาหมดแล้ว”

“ตะ แต่คลื่นอาย”

“ควรอายตั้งแต่เมื่อคืนมะ” เดินไปรินน้ำดื่ม

วาจาเชือดเฉือนทำเธอน้ำตาแทบร่วงเผาะ กำลังด่าว่าไร้ยางอายอยู่ใช่ไหม เธอยินยอมพร้อมใจก็เพราะเป็นเขา เรียวขาสั่นๆ ก้าวผ่านหน้าคนปากร้ายเข้าห้องน้ำเงียบเชียบ เปล่าประโยชน์จะอุทธรณ์ต่อ เนื้อแท้พี่น้ำเป็นคนจิตใจดี เขาฉุนเฉียวใส่เพราะเจ็บปวดอยู่นั่นเอง

อาหารมื้อแรกในฐานะสามีภรรยาดำเนินไปอย่างจืดชืด น่านนทีสนใจแต่โทรศัพท์ ไม่เงยหน้ามองเธอ บางทีเผลอยิ้มให้หน้าจอ เดาไม่ยากกำลังคุยกับใคร อรอลินหญิงเดียวที่เขารัก โพรงปากเธอไม่รับรสใดนอกจากความขมปร่า ลอบย้ำกับตัวเองว่าการแต่งงานครั้งนี้ต่างต้องเสียสละทั้งนั้น เธอเสียสละพื้นที่หัวใจเขาให้หญิงอื่น เขาเสียสละความรัก คงไม่หนักหนาเท่าใดหากน่านนทียังอยากติดต่อกับอรอลินอยู่

“คลื่น” เขาคว่ำโทรศัพท์ลง

“คะ”

“มีไรอยากถามพี่ไหม”

เธองงงวยไปชั่วขณะ

“เช่นเรื่องเมื่อคืน” บื้อชะมัด

“เคยมีแฟนหรือเปล่า” ถามโดยรู้คำตอบอยู่แล้ว อยากจะเกริ่นเข้าเรื่องเฉยๆ

ฟองคลื่นส่ายหน้า

“มันเป็นส่วนหนึ่งของความสัมพันธ์ ยังไงก็ต้องมี”

เขากำลังจะบอกอะไรเธอ

“แต่พี่ไม่ได้ป้องกัน เธอเองก็ไม่น่าป้องกัน รู้ไหมอะไรจะตามมา” เสเบือนหน้าหนีสายตาตัดพ้อ ยกน้ำขึ้นดื่ม

“พี่ไม่พร้อมจะมีบ่วงล่ามคออีกเส้น ไปหายาคุมฉุกเฉินมากินซะ”

ราวฟ้าผ่าลงกลางใจ หยาดน้ำตากลิ้งตกจากหางตาอาบแก้ม

“คะ คลื่นจะไปหามาจากไหน”

“ไม่รู้ว่ะ อยากทำหน้าที่เมียเองนี่”

“พี่น้ำไม่รู้สึก...”

“รู้สิ แม่พี่ขังเราไว้ที่นี่สองคืน รู้สึกเหมือนสัตว์ถูกบังคับให้ผสมพันธุ์ เธอคาดหวังอะไรมากกว่านี้ ถ้าพี่ไม่เอากับเมีย จะให้เอากับใคร อีกหนึ่งวันหนึ่งคืนที่เหลือ พี่คงไม่ปล่อยเธอไว้บนหิ้งหรอกใช่ไหม”

“คลื่นไม่รู้จะไปหามาจากไหน” เธอร้องไห้น่าสงสาร ขลาดกลัวจะทำให้เขาไม่พอใจ

“อือ งั้นก็เอาแม่งงี้แหละ”