วิวาห์ไร้ใจ

บทที่ 1 วิวาห์ไร้ใจ

ชายหนุ่มรูปร่างผึ่งผาย สูงโปร่งถึง 187 เซ็นติเมตร สวมสูทสีเข้มจากแบรนด์ปราด้าแผ่กระไอหรูหราสง่างาม หยิบปากกาด้ามทองมาจดลงกระดาษแผ่นบางด้วยใบหน้าบูดบึ้งผิดกับบริบทรอบกายในขณะนี้ น่านนทีเพิ่งเซ็นทะเบียนสมรส แต่งงานอย่างถูกต้องตามจารีต ประเพณีและกฎหมายกับสาวน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มที่เขาแทบไม่รู้จัก

“น้ำทำอย่างนี้ได้ไง!” แม่ปรี่มาแผดเสียงแหลมใส่หน้าทันทีที่โผล่หัวกลับบ้าน

คงได้ดูบทสัมภาษณ์เขากับคนรักแล้ว ที่ผ่านมาทั้งแม่และพี่รักไม่เคยยอมรับความสัมพันธ์ระหว่างเขากับอรอลิน ปฏิบัติราวหล่อนไม่มีตัวตน คิดว่าสักวันเขาคงเบื่อไปเอง แต่ใครๆ ก็บอกว่าเขานิสัยเหมือนแม่ ลงว่าได้รักแล้วก็จะปักใจอยู่อย่างนั้น เราคบกันมาสองปี เขามองว่าถึงเวลาที่แม่ต้องยอมรับให้ได้สักที

“น้ำจะไปแต่งกับเขาได้ยังไง” กำชายเสื้อเชิ้ต แหงนหน้ามองเขาทั้งน้ำตา แม่รู้ว่าเขาแพ้น้ำตาผู้หญิง

“น้ำรักคุณลิน” ลำคอตีบตันเอ่ยได้เท่านั้น แม้อีกหมื่นพันคำอัดแน่นมากมาย

“แล้วไม่รักแม่เหรอ น้ำกำลังฆ่าแม่ให้ตายทั้งเป็นรู้ไหม”

“แม่...” ครางอย่างจนใจ

“ถ้าจะไปแต่งกับแม่ดารานั่น ก็อย่ามาเรียกแม่ว่าแม่อีก!”

แม่ยื่นคำขาดให้เขาเลิกกับอรอลินแล้วแต่งกับคนที่แม่เลือกให้ ฟองคลื่นเป็นลูกสาวเมียเก็บของรัฐมนตรีที่เพิ่งเรียนจบปริญญาตรีหมาดๆ ยังไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน ทางบ้านมีธุรกิจอสังหาริมทรัพย์หลายแห่ง ไม่ว่าขึ้นโครงการหมู่บ้านขาย ให้เช่าอะพาร์ตเมนต์และอาคารพาณิชย์ เรียกว่าเสือนอนกินได้ แม่กับพี่รักเห็นว่าตอบโจทย์ จะส่งเสริมธุรกิจกันได้ดีในภายภาคหน้า จึงเลือกมาเป็นเจ้าสาวของเขา

หญิงสาวกิริยาอ่อนหวานแช่มช้อยนั่งไม่ไหวติงในชุดเกาะอกสีงาช้างขับผิวขาวเนียนละเอียดปานตุ๊กตากระเบื้องเนื้อดี ผมสีดำขลับรวบเป็นมวยสูงเผยลำคอระหงประดับด้วยสร้อยทับทิมล้อมเพชร มุมปากยกยิ้มเล็กน้อยส่งให้ใบหน้าสวยหวานชวนหลงรักและน่าสงสารในเวลาเดียวกัน

นับว่าเป็นคนสวยทีเดียวแต่ไม่ใช่ประเภทที่เขาชอบ เธอสวยนิ่งเย็นตรงตามชื่อฟองคลื่นนั่นแหละ

เสียงปรบมือดังกึกก้องพร้อมแสงแฟลชสาดใส่หลังการจดทะเบียนเสร็จสิ้น เธอแทบจะอดใจหยิกแขนตัวเองไม่อยู่ เจ้าบ่าวที่ยืนเคียงข้างอย่างผ่าเผยตอนนี้เป็นพี่น้ำจริงๆ! ชายหนุ่มที่ไม่คิดอาจเอื้อม ได้แต่เก็บงำความรู้สึกไว้กับตัว เคยพบปะพูดคุยกันตามงานสังคมมาบ้าง แต่เขาเปรียบเสมือนผืนน้ำกว้างใหญ่ที่อาจไม่ชายตาแลคลื่นกระทบฝั่งอย่างเธอด้วยซ้ำ

ฟองคลื่นชื่นชมเขาเงียบๆ มานาน สมัยเรียนว่าโดดเด่นแล้ว พอทำงานยิ่งเปล่งประกายเจิดจรัส น่านนทีเอาจริงเอาจัง หัวรั้นยึดมั่นแนวทางของตัวเอง หากยังมีมุมพอประนีประนอมกันได้ ไม่งั้นงานแต่งของเราคงไม่เกิด

ฟ้ารดาแม่ของเธอเกือบตกเก้าอี้ตอนป้าลิลามาทาบทามสู่ขอ คนทั้งจังหวัดรู้จักครอบครัวเราดีแม้ไม่ใช่ในแง่ดีนัก เพราะแม่เป็นบ้านอีกหลังของพ่อ มักโดนค่อนขอดบ่อยๆ ว่าเมียน้อย เราสองแม่ลูกใช้ชีวิตอย่างเจียมตัวมาตลอด ไม่เคยอวดอ้างบารมีรัฐมนตรี แต่ไม่ได้แปลว่าเธอโตมาอย่างขาดความอบอุ่น ตรงกันข้าม พ่อแม่เลี้ยงดูเธอมาอย่างดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ จึงเป็นเกราะคุ้มภัยและภูมิกันชั้นดียามโดนหมิ่นแคลน

กระนั้นการเป็นบ้านสองย่อมหนีไม่พ้นความน้อยเนื้อต่ำใจ สิ่งสุดท้ายที่แม่ต้องการคือให้เธอเผชิญชะตากรรมเดียวกัน น่านนทีเพียบพร้อมด้วยรูปสมบัติ ชาติตระกูลไม่เป็นรองใคร หน้าตาหล่อเหลาเป็นดาราได้สบาย ป้าลิลามาเสนอให้ถึงที่ มีหรือแม่จะปฏิเสธ เพราะรอให้เธอโตกว่านี้ก็ไม่รู้จะเจอดีกว่าเขาหรือเปล่า

เธอเป็นผู้หญิงโชคดีที่สุดในโลก ร่างบางลอบก้มหน้ายิ้มเขินอย่างไร้เดียงสาขณะก้าวตามเขาเข้าห้องพักโรงแรม ไปนั่งพับเพียบบนพื้นรอรับศีลรับพรจากผู้ใหญ่ทั้งสองบ้าน เสี้ยวหน้าเจ้าบ่าวแสดงความตึงเครียดสุดขีด สันกรามนูนเด่นชัด ดำเนินพิธีการให้ลุล่วงด้วยความจำใจ

จวบจนคล้อยหลังผู้ใหญ่เหลือเราตามลำพังในห้องกว้าง น่านนทีลุกขึ้นถอดเสื้อสูทปาส่งๆ ลงพื้น ไม่สนใจจะช่วยเจ้าสาวที่สวมชุดไม่เอื้อต่อการลุกนั่งเท่าใด สาวเท้าตรงไปเปิดตู้เย็นหยิบกระป๋องเบียร์เปิดซดอึกๆ เพียงไม่ถึงนาทีก็หมด เขาบีบบี้กระป๋องทิ้งขยะอย่างมีอารมณ์ก่อนหยิบอีกกระป๋องมาเปิดดื่มต่อ

ฟองคลื่นทำตัวไม่ถูก ละล้าละลังอยู่พักหนึ่งถึงกล้าเอ่ยปากสนทนา

“พี่น้ำคะ...” ฝืนฉีกยิ้มหยิบยื่นไมตรี

“ตอบตกลงทำไม” นอกจากปราศจากความยินดีแล้ว เจ้าบ่าวยังไม่คิดประหยัดคำพูดถนอมน้ำใจเธอเลย

“เธอก็รู้ว่าพี่โดนบังคับ” ปาอีกกระป๋องลงถังขยะ

“แต่งกับคลื่นมันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอคะ” เขากำลังเจ็บปวดที่โดนบังคับให้เลิกทั้งที่ยังรัก เธอเข้าใจ แต่ความรักของเธอที่มีให้ก็ไม่ได้ด้อยไปกว่ากัน ความตั้งใจจะเป็นภรรยาที่รัก เทิดทูนและเห็นคุณค่าของสามีตั้งแต่วันแรกของชีวิตคู่ยังคงไม่สั่นคลอน

“พี่มีคนรักอยู่แล้ว”

ไม่ต้องย้ำก็ได้

“อยู่กันสักหกเดือนหรือหนึ่งปีให้แม่พี่สบายใจแล้วหย่าให้พี่ได้ไหม”

“พี่น้ำ...ใครเขาพูดเรื่องหย่าในคืนแต่งงานกัน” นัยน์ตาคู่หวานเบิกโพลงอย่างตกตะลึง

“ขอร้องเหอะคลื่น อย่าว่าแต่รักเลย เรายังไม่รู้จักกันด้วยซ้ำ” เขาเปิดอีกกระป๋องดื่ม

“พี่น้ำเมาแล้ว” ก้าวมาแย่งเครื่องดื่มจากมือเขา

“ไม่เมา” ชูกระป๋องเบียร์เหนือศีรษะ

“ยะ อย่าเพิ่งพูดเรื่องหย่าได้ไหม” เจ้าสาวใจเสีย เสียงสั่นเครือ

“อย่าดื้อด้านได้ไหม เธออายุยังน้อย มีอนาคตอีกยาวไกล จะเอาชีวิตมาเล่นเกมบ้าๆ ของแม่พี่เหรอ”

เธอไม่ได้ดื้อด้าน แต่ได้รับโอกาสที่ไม่กล้าฝันต่างหาก ฟองคลื่นส่ายหน้าปฏิเสธคำขอเขา

“อยากเป็นเมียพี่มากว่างั้น” ยกเบียร์กระป๋องที่สามดื่มจนหมดแล้วคว้าข้อมือเธอไปที่เตียง

“เริ่มทำหน้าที่เลย”