LOGINShare
บทที่ 6 สุดท้ายก็ยอม6/2
publish date:
2025-12-18 08:05:59///ผ่านไปหลายวัน///
ภายในห้องนั่งเล่นที่เคยเต็มไปด้วยบรรยากาศร่มรื่น หลังจากเขมมิกาเดินออกไปจากบ้านหลังนี้ คนที่ไม่มีความสุขกลับกลายเป็นปรเมศ เขารู้ดีว่าตัวเองไม่สามารถควบคุมอารมณ์โกรธได้
จึงอยากให้เขมมิกาเดินออกไปจากชีวิตของเขา นั่นคือเหตุผลหลักเพราะคำว่ารัก ไม่อาจทำร้ายเธอได้อีกต่อไป
ก่อนที่เรื่องราวมันจะเลวร้ายไปมากกว่านี้ ปรเมศเลือกที่จะผลักไสหญิงสาวออกไปให้พ้นจากผู้ชายอารมณ์ร้ายอย่างเขา
“หยุดดื่มได้แล้วครับบอส” นทีเลิกงานมากลับต้องเห็นภาพเจ้านายเมาหัวราน้ำแทบทุกวัน
“มหาวิทยาลัยเกษมเมฆา เสร็จไปกี่เปอร์เซ็นต์แล้ว”
“ตอนนี้ราวแปดสิบเปอร์เซ็นต์แล้วครับบอส”
“ดี!เร่งมือหน่อย”
“บอสกำลังคิดจะทำอะไร”
“สั่งให้คนสะกดรอยตามเขมมิกา ไม่ว่าเธอทำอะไรอยู่ที่ไหนต้องคอยรายงานฉันทุกวัน”
“บอสเป็นคนไล่คุณผู้หญิงไปไม่ใช่เหรอครับ หย่ากันแล้วด้วย ทำไมต้องอยากตามติดชีวิตของเธอด้วยล่ะครับ”
“จะถามมากทำไม ทำตามที่ฉันสั่งก็พอ นั่งลงดื่มด้วยกันหน่อยสิ”
“ทำไมต้องหาแนวร่วมตลอด บอสดูซิว่าใครมา” นทีถึงกับถอนหายใจออกมาเสียงดัง หลังจากเห็นพี่สาวของเขมมิกาควงแขนบิดาปรเมศเดินเข้ามาในบ้านอย่างเชิดหน้าชูตา
“หึ! จมูกไวจังเลยนะ” ปรเมศพูดพลางคว้าแอลกอฮอล์ในแก้วขึ้นมากระดกรวดเดียว
“ปรเมศ! ใครใช้ให้แกเอาที่ตรงในไปสร้างมหาลัย แกรู้ไหมฉันตั้งใจจะทำโรงแรม” พอปราวินมาถึงเขาไม่พูดพร่ำทำเพลงระเบิดอารมณ์ใส่ลูกชายทันที
“ที่ตรงนั้นเป็นของแม่ ผมจะทำอะไรก็ได้ พ่อไม่ต้องมายุ่ง”
“ถ้าฉันไม่ได้เป็นคนจ่ายเงิน แม่แกจะมีปัญญาจากไหนมาซื้อ”
“ท่านค่ะ... ใจเย็นก่อนค่ะ สร้างมหาลัยก็ดีต่ออนาคตของชาตินะคะ” มินดาแสยะยิ้มมุมปาก ก่อนจะแสดงละครฉากใหญ่ในบทแม่พระผู้ใจบุญและอ่อนโยน
“หุบปาก! คนนอกอย่างเธอไม่มีสิทธิ์ออกความคิดเห็น” คราวนี้ปรเมศตวาดลั่นด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด ทว่ามินดากลับยิ้มหยัน
“นี่แกเป็นบ้าไปแล้วรึไง คุณมิ้นต์เป็นภรรยาของฉันแล้วเธอจะเป็นคนนอกได้อย่างไร”
“ก่อนที่ผมจะเปลี่ยนใจ เล็งปืนไปที่หัวใจของเธอ พ่อรีบพาผู้หญิงคนนี้ออกไปจากบ้านของผมซะ!”
“ไอ้ปรเมศ!”
“นทีไปหยิบปืนมาให้ฉัน”
“บอสครับ”
“ไปหยิบปืนมาให้ฉัน!” น้ำเสียงวางอำนาจ ทำให้ลูกน้องคนสนิทไม่อาจปฏิเสธคำสั่งของปรเมศได้
“ครับบอส”
“นี่แกคิดจะทำอะไร”
“ผมเตือนพ่อแล้วนะครับว่าอย่าพาผู้หญิงคนนี้มาเหยียบที่นี่อีก” ปรเมศพูดพลางคว้าปืนมาจากนที แล้วเล็งไปยังเป้าหมาย เขาแสดงใบหน้าเคร่งขรึมเสียจนมินดาหวั่นใจ กลัวปรเมศคิดจะทำอะไรแบบที่เขาได้ขู่เอาไว้เมื่อสักครู่
“แกมันบ้า! บ้าเหมือนแม่ของแกไม่มีผิด”
“นับหนึ่ง! นับสอง! นับ...”
“ไอ้ลูกเนรคุณ! เดี๋ยวฉันจะมาคิดบัญชีกับแกทีหลัง” ชายสูงวัยพูดพลางคว้าแขนภรรยารุ่นลูกเดินออกไปจากบ้านอย่างไว
ช่างน่าเวทนาบั้นปลายชีวิตของเขาเหลือเกิน ที่หลงผิดทิ้งเพชรเม็ดงามไปคว้าเอากรวดอย่างมินดามาประดับไว้บนบ่า
บ้านหลังนี้เคยอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความรัก ไม่คิดว่าเขาจะกล้าทิ้งภรรยาที่เคยร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมา ไปคว้าเอาผู้หญิงหน้าเงินมาเชิดหน้าชูตาในสังคม ท่ามกลางเสียงวิพากษ์วิจารณ์ แต่ปราวินกลับไม่ใส่ใจในถ้อยคำเหล่านั้น เพราะหน้ามืดตามัวหลงเมียเด็ก จนไม่รู้จักผิดถูกชั่วดีด้วยซ้ำ
เส้นทางความรักของเขากับมินดา นำมาซึ่งการจบชีวิตของภรรยา จนทำให้ปรเมศผูกใจเจ็บ พลอยทำให้ความรักของเขากับเขมมิกาสั่นคลอน จนนำมาสู่ความขัดแย้งในชีวิตคู่
Latest chapter
ความทรงจำสีจางกับศาสตราจารย์ที่รัก 18++ บทที่ 36 ตอนพิเศษ
หลายเดือนผ่านไป ดูเหมือนชีวิตของคนเรา มักจะเรื่องให้เซอร์ไพร์สอยู่เสมอเฉกเช่นมินดา ที่กำลังเดินเข้ามาหาชายสูงวัย พลางส่งที่ตรวจครรภ์ให้กับนายปราวิน (เมฆา) ใบหน้าของหล่อนแสดงความดีใจออกมา ราวกับแรงใจแรงกายที่ทุ่มเทลงไปบรรลุตามวัตถุประสงค์ “ท่านไม่ดีใจเหรอคะ ตอนนี้มิ้นต์ท้องได้หกสัปดาห์แล้ว ลูกของเราจะหน้าตาเหมือนใครกันนะ” หล่อนยังคงแสดงความออดอ้อน เล่นละครตามบทที่กำกับเอาไว้ “ผมว่าเด็กคนนี้หน้าตาคงเหมือนคุณมากกว่า ยังไงคงไม่มีทางเหมือนผมแน่นอน” ชายสูงวัยพูดออกมาด้วยใบหน้าเรียบเฉยเขาไม่ตื่นเต้นดีใจเลยสักนิด จนมินดาคิดว่ามันแปลก ๆ เพราะก่อนหน้านี้เขาอยากมีลูกกับหล่อนจนตัวสั่น “ลูกของเราก็ต้องหน้าตาเหมือนเราสิค่ะ” “มินดาคุณแน่ใจเหรอว่าเด็กคนนี้เป็นลูกของผม” “ทำไม่ท่านตั้งคำถามแบบนี้คะ มิ้นต์เสียใจนะคะ” หล่อนแสร้งทำเป็นบีบน้ำตา ทว่าอีกฝ่ายกลับมองเห็นเพียงน้ำตาจระเข้ หาความจริ
ความทรงจำสีจางกับศาสตราจารย์ที่รัก 18++ บทที่ 35 บทส่งท้าย2
ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยที่กำลังนอนนิ่งอยู่บนเตียง เขมมิกาไม่สามารถคาดเดาความรู้สึกของเขาได้เลย เธอไม่รู้ว่าหากเขาฟื้นขึ้นมา จะยังคงเป็นผู้ชายคนเดิมที่ต้องการเธอกับลูกอยู่หรือเปล่า “คุณพ่อตัวหอมจัง มิรารักคุณพ่อนะคะ แม่ล่ะ... แม่รักพ่อหรือเปล่าคะ” คำถามที่แสนธรรมดา ทว่าเขมมิกากลับรู้สึกสะเทือนใจ ความรักมันไม่เคยทำร้ายใคร การหมดรักกันต่างหากที่จ้องทำร้ายอีกฝ่าย ซึ่งสำหรับเธอมันไม่ใช่ตราบใดที่คำว่ารัก ยังคงก้องอยู่ในหัวใจของเขาและเธอ “แม่ไม่เคยหมดรักพ่อเลย เคยรักยังไงวันนี้ก็ยังเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือการได้เรียนรู้ที่จะรักมากขึ้นกว่าเดิมด้วยซ้ำ” ถ้อยคำเหล่านั้นกลั่นกรองมาจากก้นบึ้งของหัวใจ ไม่ว่านานแค่ไหนความรักที่เธอมีให้เขาก็ยังคงเดิม ///// หลังจากรับประทานมื้อเย็นเสร็จ มิราคุยกับป้าพิกุลถูกคอ เธอเรียกนางว่าคุณย่าจนหญิงสูงวัยยิ้ม
ความทรงจำสีจางกับศาสตราจารย์ที่รัก 18++ บทที่ 34 บทส่งท้าย
หลายวันผ่านไป ศาสตราจารย์ด็อกเตอร์ปรเมศถูกส่งตัวเข้ามารักษาในโรงพยาบาลเอกชล โดยแพทย์ผู้เชี่ยวชาญ ซึ่งอยู่ห่างจากบ้านมาก จึงทำให้เขมมิกากับลูกสาวเดินทางสะดวกขึ้น กลางวันทำงานกลางคืนเธอมาเฝ้าเขาไม่ห่าง ส่วนมิราบางครั้งก็ค้างกับมาลิคและเนเน่ บางทีก็อยู่เป็นเพื่อนมารดาคอยพูดให้กำลังใจ และยังเล่าเรื่องราวที่เจอมาแต่ละวันให้บิดาฟังด้วยน้ำเสียงเจี๊ยวจ๊าว ความรู้สึกของหญิงสาวเริ่มใจอ่อนยอมอภัยให้เขาแล้ว ทว่าไม่รู้อีกนานแค่ไหนศาสตราจารย์ด็อกเตอร์ปรเมศถึงจะฟื้นสักที “คุณนทีเรื่องคดีไปถึงไหนแล้วคะ” หญิงสาวเอ่ยถามชายหนุ่มออกมาด้วยใบหน้าแฝงไปด้วยร่องรอยของความเหนื่อยล้า เธอแทบหมดแรงหลังจากนายแพทย์แจ้งว่า ศาสตราจารย์ด็อกเตอร์ปรเมศอาจหลับยาว เป็นเดือนหรือปีอยู่ที่กำลังใจหรือบางทีเขาอาจไม่ตื่นขึ้นมาเลยก็เป็นได้ “ตอนนี้รองอธิการฐานินถูกจับและริบทรัพย์สินทั้งหมด ลูกกับภรรยาของเขาอาจโดนร่างแหไปด้วย ไม่ต้องห่วงนะครับเขาถูกขังจนลืมอย่างแน่นอน” เพราะหลักฐานมัดตัว ซ้ำยังมีคดีพยา
ความทรงจำสีจางกับศาสตราจารย์ที่รัก 18++ บทที่ 33 มือปืน
เวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง ศาสตราจารย์ด็อกเตอร์ปรเมศได้โผล่มาเจอทุกคน ที่กำลังนั่งพักพอดี ซึ่งทำให้เซญ่าดีใจจนยิ้มไม่หุบ “ศาสตราจารย์ไปไหนมาคะเซญ่าเป็นห่วงแทบแย่” “พอดีผมเดินไปสำรวจต้นไม้ที่เพิ่งหามาให้ชาวบ้านปลูกน่ะครับ” “ดีจังเลยค่ะ ชาวบ้านที่นี่โชคดีมากเลยนะคะ ที่มีศาสตราจารย์คอยให้ความรู้เกี่ยวกับการเพาะปลูก รวมไปถึงผลไม้ทางเศรษฐกิจ” “ก็ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ” คราวนี้เขาพูดพลางกวาดสายตามองหาด็อกเตอร์เขมมิกา ทว่ากลับไม่เจอแม้แต่เงาของเธอ “พักอีกสักห้านาทีนะครับ” เสียงผู้ใหญ่บ้านดังขึ้น “เดี๋ยวก่อนนะครับผู้ใหญ่ ใครเห็นด็อกเตอร์เขมมิกาบ้าง” “ผมก็เห็นเธอเดินตามมาติด ๆ นี่ครับ” “ใช่ค่ะ ด็อกเตอร์เขมมิกาเดินเป็นคนสุดท้ายแล้วเธอหายไปไหน” อาจารย์ผู้หญิงอีกคนพูดขึ้นด้วยสีหน้าตื่นตระหนก “หรือว่าเธอไปทำธุระส่วนตัว” “ถ้าไปก็ต้องบอ
ความทรงจำสีจางกับศาสตราจารย์ที่รัก 18++ บทที่ 32 เจ็บลึกสุดใจ
“สวยไหม” “อืม... ก็สวย” “มานั่งตรงนี้สิ เดี๋ยวผมถ่ายรูปให้” “ฉันไม่ชอบถ่ายรูปค่ะ” “พูดแบบนี้คุณกำลังหึงผมอยู่หรือเปล่า” “ทำไมฉันต้องหึงคุณด้วยล่ะ ในเมื่อเราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกัน” “ใจแข็งจัง... อีกนานแค่ไหนคุณจะให้อภัยผม” “คงไม่มีวันนั้นหรอกค่ะ” “ผมยินดีชดใช้ความผิดนั้นด้วยชีวิต ขอแค่คุณยอมอภัยให้ผม” “ถ้าเทียบกับมิราชีวิตของคุณไม่ได้มีค่ามากพอ” “เขม...” น้ำเสียงตัดพ้อขอความเห็นใจกลับไม่มีผลต่อเขมมิกา “ขอโทษนะคะศาสตราจารย์! ฉันไม่ใช่นักบวชที่จะปล่อยวางเรื่องราวในอดีตลงได้” “ผมเองก็ไม่ใช่นักบุญ”
ความทรงจำสีจางกับศาสตราจารย์ที่รัก 18++ บทที่ 31 จริงเป็นสิ่งไม่ตาย2
“ผมกับเขมมิกาเป็นพี่น้องต่างบิดา ส่วนมิราคือหลานสาวที่ผมรักเหมือนลูกแท้ ๆ” “ฮะ!...” ทับทิมถึงกับพูดไม่ออก หล่อนแพ้แล้วแพ้เนเน่ทุกประตู “เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย เอาผู้หญิงคนนี้ไปส่งตำรวจ” “ไม่นะ! ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย” “คุณเป็นคนปล่อยข่าวผมกับเน่เน่ ภรรยาของผมถูกสังคมตราหน้าว่าแย่งสามีเพื่อนตัวเอง ผมจะดำเนินคดีอย่างที่สุด ให้พ่อของคุณไปเจรจากับตำรวจที่โรงพักเองแล้วกัน” “ปล่อยฉันนะ! พี่เนเน่ช่วยฉันด้วยสิ ฉันเป็นน้องสาวของพี่นะ” เสียงของทับทิมไม่มีผลต่อความรู้สึกของเนเน่เลยสักนิด “ทุกคนจำเอาไว้ ใครก็ตามที่แตะต้องภรรยาของผมได้เจอดีแน่” คำขู่ของท่านประธานหนุ่มทำเอาพนักงานทุกคนก้มหน้าไม่กล้าสบตาคม ซึ่งพร้อมพิฆาตคนคิดร้ายภรรยาของเขา “ขอบคุณนะคะที่คุณปกป้องเนเน่” “คุณคือภรรยาของผมนะที่รัก คราวหลังไม่ต้องไปยอมใครหัดสู้กลับบ้าง ผมพร้อมเป็นแม่ทัพคอยหนุนหลังคุณตลอดเ
ความทรงจำสีจางกับศาสตราจารย์ที่รัก 18++ บทที่ 4 ญานิน4/2
หญิงสาวเดินขึ้นบันไดด้วยความระมัดระวัง พลางคิดหาทางหย่าที่จะกับปรเมศให้ได้ ซึ่งเขมมิกาเคยเอ่ยปากไปแล้วหลายครั้ง แต่เขายังคงยืนกรานที่จะทรมานเธอ ในเวลานี้ญานินกำลังแอบซุ่มเก็บทุกรายละเอียด หลังจากรู้ว่าปรเมศมีภรรยาอยู่แล้ว แต่คนทั้งคู่กลับมีท่าทีหมา
ความทรงจำสีจางกับศาสตราจารย์ที่รัก 18++ บทที่ 4 ญานิน4/1
หลายวันผ่านไป ในเวลานี้ญานินได้เก็บกระเป๋าเข้ามาอยู่บ้านปรเมศ หล่อนดีใจเสียจนเนื้อเต้น ถึงแม้ต้องนอนห้องรับแขก แต่อย่างน้อยก็ได้อยู่ภายใต้ชายคาเดียวกันกับเขา “เดี๋ยวผมจะให้คนจัดการเรื่องบ้านพักให้เร็วที่สุดนะครับ” “ข
ความทรงจำสีจางกับศาสตราจารย์ที่รัก 18++ บทที่ 3 ทั้งรักทั้งเกลียด3/2
///ณ โรงพยาบาล/// เขมมิกาตื่นมากลางดึก หญิงสาวมองไปรอบ ๆ ห้อง ซึ่งพบว่าเนเน่กำลังนอนอยู่บนเตียงเฝ้าไข้ เธอแอบหวังว่าจะเป็นเขา แต่แล้วกลับไม่ใช่คนที่หัวใจกำลังเพรียกหา นานแค่ไหนแล้วที่เธอกับปรเมศไม่ได้พูดกัน แม้แต่หน้าเธอเขายังไม่อยา
ความทรงจำสีจางกับศาสตราจารย์ที่รัก 18++ บทที่ 3 ทั้งรักทั้งเกลียด3/1
เมื่อปรเมศเดินทางกลับมาถึงบ้าน เขาหยิบบรั่นดีเข้าไปในห้อง ก่อนจะนั่งดื่มคนเดียวพลางใช้ความคิด เขาควรจัดการกับชีวิตนี้ยังไงดี ถ้าชายหนุ่มไม่จมปลักอยู่กับความแค้น เขมมิกาก็คงมีชีวิตที่ดีกว่านี้ เธอคงไม่ต้องมานั่งทนแบกรับความเจ็บปวด การที่เราถูกใครสักคนหมางเมินใส่ โดยเฉพาะผู้ชายคนนั้น
You May Also Like
ล่าหัวใจ คุณภรรยา(เก่า)ที่รัก
น้ำหมึกหิมะ104.2K viewsพิษรักคุณหมอ
เพียงเม็ดทราย130.6K viewsคนในใจเขากลับมา เลยต้องปิดเรื่องท้อง
ลั่วหูโยว294.8K viewsคุณชายฮิลล์ ปล่อยฉันนะ!
ทะเลใต้205.7K viewsหวงรัก นายแฟนเก่า
Little_nem34 viewsห้วงรักหวนคืน
ม่านซู/เหมือนนับหมื่น332 viewsพี่ครับ เปลี่ยนจากกัดเป็นรักได้ไหม?
ศรีอักษรรินทร์127 viewsเมียลับอุ้มรัก
ณิการ์316 views
