บทที่ 6 สุดท้ายก็ยอม6/1

ในเวลานี้ใบหน้าและแววตาของเขมมิกาแฝงไปด้วยร่องรอยของความหมองหม่น ความรักของเธอกับปรเมศได้สิ้นสุดลงแล้ว หญิงสาวยอมจำนนต่อโชคชะตา แต่ไม่เข้าใจทำไมเขาถึงคิดทำร้ายเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเอง                                                                                                           

            “เลวมาก! ขนาดยมบาลยังคิดไม่ออกเลยว่าจะเขียนบัญชีหนังหมาให้กับเขายังไงดี เพราะความผิดที่มีมันมากเกินกว่านรกจะรับได้”               

 เวลานี้เนเน่เริ่มเดือดอยากบุกไปด่าปรเมศถึงบ้านให้หายโง่สักที เธอไม่เข้าใจทำไมเขมมิกาต้องทนอยู่กับคนที่ทำร้ายจิตใจของเธอครั้งแล้วครั้งเล่า ความรักมันบังตาเขมมิกาถึงเพียงนี้เชียวเหรอ      

“เขมเหนื่อยแล้วเนเน่ ในเมื่อเขายอมปล่อยเขมออกมาจากบ้านศิระเมฆา นั่นก็แสดงว่าชีวิตคู่ของเขมกับเขาสิ้นสุดลงแล้ว”                        

“โอเค ฉันเคารพการตัดสินใจของแก แต่เด็กในท้องของแกคือลูกของเขาทั้งคนเลยนะเขม เขาเสียสติไปแล้วรึไง ถึงบอกให้แกเอาเด็กออก!”             

“ฉันจะบอกลูกไปว่าพ่อของเขาได้ตายไปแล้ว ตายไปตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่สองแล้ว”          

“ดี! ในเมื่อเขาไม่ต้องการเด็กคนนี้ ผู้ชายอย่างอาจารย์ปรเมศก็ไม่ควรได้สัมผัสกับคำว่าพ่อ”  

 “ไม่ว่าวันข้างหน้าจะเป็นยังไง เขมก็ไม่มีทางปล่อยให้ลูกคนนี้ต้องลำบาก เขาต้องเติบโตมาอย่างมีคุณภาพ” เขมมิกาถึงกับน้ำตาคลอ เมื่อนึกถึงภาพปรเมศกับผู้หญิงคนนั้น ป่านนี้พวกเขาคงดื่มฉลองกันยกใหญ่ คงดีใจที่เขี่ยเธอออกจากชีวิตเขาได้                                                                     

“ร้องออกมาเถอะเขม ฉันเข้าใจแกนะแผลสดยังไงก็เจ็บ ต่อให้ใช้ยาชาทาเอาไว้ มันก็ไม่สามารถต้านทานความเจ็บปวดที่แกกำลังเผชิญได้หรอก สู้ ๆ นะเขม”                                                         

“อืม...  เขมจะเป็นทั้งพ่อและแม่ จะทำหน้าที่นี้ให้ดีที่สุดเท่าที่แม่คนหนึ่งจะทำได้ ปรเมศจะไม่มีวันได้สัมผัสลูกของเขมแม้แต่ปลายเล็บ”              

เนเน่เข้าไปสวมกอดเพื่อนรักเอาไว้เอาไว้แน่น เพราะหนทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล ไม่รู้อีกนานเท่าไหร่เขมมิกาถึงจะกลับมาเข้มแข็งได้อีกครั้ง                                                                             

            //////                                                                                         

เมื่อความสัมพันธ์สิ้นสุดลง ทั้งที่เคยเตรียมใจไว้ก่อนหน้านี้แล้ว ถ้าไม่เจอกับตัวก็คงไม่รู้ว่ามันยากแค่ไหนกับการลืมใครสักคน                

“เราไปเริ่มต้นกันใหม่นะเขม ผมสัญญาว่าจะเป็นพ่อที่ดี” มาลิคคุกเข่าลงตรงหน้าหญิงสาว สายตาของเขาฉายแววมุ่งมั่น เขมมิกากลับไม่เห็นด้วย                                                                              

“เขมไม่อยากเอาเปรียบคุณ ในเมื่อเขาเป็นลูกของปรเมศ ก็สู้บอกกับลูกว่าพ่อเขาตายไปแล้วจะดีกว่า”

“คุณยังรักเขาอยู่ใช่ไหมเขม...” น้ำเสียงของมาลิคสั่นเครือเล็กน้อย แววตาของเขาแฝงไปด้วยร่อยรอยของความกระวนกระวายใจ ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปสักกี่ฤดูกาล ไม่อาจเปลี่ยนใจเขมมิกาไปจากปรเมศได้ ทั้งที่เขาทำร้ายเธอครั้งแล้วครั้งเล่า                                                                  

 ไฉนเลยหญิงสาวถึงได้รักและซื่อสัตว์ต่ออสุรกายร้าย ทั้งที่มาลิคหล่อเหลาและแสนดีไม่ต่างกับเทพบุตรลงมาจุติยังโลกมนุษย์ ทว่าเขมมิกากลับหมางเมินต่อเขาราวกับชายหนุ่มเป็นอากาศธาตุ      

“รักหรือไม่รักก็ไม่มีประโยชน์อะไรหรอกค่ะ เพราะความรักของเขมกับเขาไม่ต่างจากทางเส้นขนาน”

“ผมขอร้อง... เราไปเริ่มต้นกันใหม่นะเขม ผมเตรียมเอกสารให้กับคุณแล้ว อีกไม่กี่วันผมจะพาคุณบินไปเมกา”                                                

“มาลิค... คือเขม...” หญิงสาวเริ่มลังเลใจ หลังจากมาลิคแสดงเจตนาออกมาอย่างเปิดเผย     

“อย่าปฏิเสธความหวังดีผมเลยนะเขม ผมมีเซอไพรส์ใหญ่ให้คุณด้วย รับรองว่าคุณต้องชอบแน่ ๆ ความสัมพันธ์ของเราจะยิ่งแน่นแฟ้น จนไม่อาจแยกจากกันได้ เพราะเลือดย่อมข้นกว่าน้ำ”   

“ขอบคุณนะคะ ไม่ว่าวันนี้หรือวันข้างหน้าเขมต้องเจอกับอะไรบ้าง อย่างน้อยก็มีเพื่อนที่ดี เขมจะไม่มีวันลืมว่าคุณกับเนเน่ดีกับเขมมากแค่ไหน และจะจดจำความเลวระยำของผู้ชายคนนั้น...ให้ลึกสุดใจ!”

คราวนี้ดวงตาที่เคยสดใสค่อย ๆ ฉายแววดุจเปลวไฟที่กำลังลุกไหม้ลามเลียหัวใจของเธอที่มันไม่รักดี ต่อให้ใช้เวลาสักกี่ปีก็ต้องลืมผู้ชายอย่างปรเมศให้ได้ ความดีที่เขาเคยทำให้หญิงสาวจำไม่เคยลืม พอ ๆ กับความร้ายกาจที่ขาดเหตุผลของเขา จนนำมาซึ่งหายนะในชีวิตคู่