LOGINShare
บาปริมสระน้ำ
publish date:
2026-07-03 16:44:13
Latest chapter
ความปรารถนาที่ควบคุมไม่ได้ ที่รองรับน้ำอสุจิของศาสตราจารย์ 4
ฉันเลิกหลอกตัวเองว่ามีทางเลือกอื่นฉันเริ่มไปถึงที่นั่นก่อนเวลา บางครั้งก็ยี่สิบนาที บางครั้งก็ครึ่งชั่วโมงฉันใส่กระโปรงตัวนั้นทุกวัน แม้กระทั่งตอนไปเรียนวิชาอื่น โดยไม่สวมกางเกงชั้นในเลย และฉันก็เลิกช่วยตัวเองไปโดยสิ้นเชิงมีอยู่ไม่กี่ครั้งที่ความทรมานจากการถูกปลุกเร้ามันรุนแรงจนฉันเกือบจะตบะแตก ฉันต้องหยุดมือที่สั่นเทาไว้เพียงแค่ห่างออกไปไม่กี่นิ้ว แล้วเตือนตัวเองว่าจุดสุดยอดเพียงอย่างเดียวที่มีความหมายคือจุดสุดยอดที่เขาอนุญาตให้ฉันมี... ทั้งที่รู้ดีว่าแทบไม่มีวันนั้นเกิดขึ้นเลยก็ตามเขาไม่เคยเอ่ยปากชมว่าฉันทำตัวดีขึ้น เขาเพียงแค่ใช้ร่างกายฉันอย่างหนักหน่วงและรุนแรงยิ่งกว่าเดิมเย็นวันหนึ่ง ผู้คนยังคงพลุกพล่านอยู่ตรงทางเดินตอนที่ฉันไปถึง ฉันเคาะประตู เขาเปิดประตูออกมา มองหน้าฉัน แล้วก้าวหลีกทางให้ เขาไม่ได้ล็อกประตูเสียงกลอนประตูที่ไม่ได้ถูกเลื่อนปิดทำให้ฉันรู้สึกใจหายวาบเขาชี้ไปที่โต๊ะทำงาน ฉันก้มตัวลงพาดกับโต๊ะโดยไม่ต้องรอให้เขาสั่งเขาเลื่อนกระโปรงฉันขึ้นสูง ใช้หัวแม่มือแหวกแยกขาฉันออก แล้วกระแทกตัวตนเข้ามาจนสุดลำในจังหวะเดียวอย่างดิบเถื่อนแรงขยายตัวนั้นทำให้ฉันหลุดเสียงครางอ
ความปรารถนาที่ควบคุมไม่ได้ ที่รองรับน้ำอสุจิของศาสตราจารย์ 3
วันต่อมา ฉันมาถึงในเวลาเดิมเป๊ะฉันสวมกระโปรงสีดำโดยไม่ได้ใส่กางเกงชั้นในชายกระโปรงสั้นมากจนทุกย่างก้าวที่เดินไปตามทางเดิน ฉันสัมผัสได้ถึงอากาศที่ปะทะเข้ากับร่างกายก้นของฉันยังคงแสบระบมจากรอยช้ำเมื่อวานนี้ฉันเคาะประตูหนึ่งครั้ง ประตูก็เปิดออก เขาขยับหลีกทางให้แล้วล็อกประตูฉันทรุดตัวลงคุกเข่าบนพรมก่อนที่เขาจะหันกลับมาเสียอีกเขาไม่ได้พูดอะไร เดินผ่านฉันไปนั่งที่โต๊ะทำงานแล้วหยิบเอกสารปึกหนึ่งขึ้นมาเปิดอ่าน เสียงเดียวที่ได้ยินคือเสียงปากกาที่ลากผ่านกระดาษอย่างเชื่องช้าฉันยังคงคุกเข่าอยู่ตรงนั้น มือวางบนต้นขา สายตาทอดมองที่พื้นเวลาผ่านไปหลายนาที หัวเข่าของฉันเริ่มปวด ท่านี้ทำให้กระโปรงเลิกขึ้นสูงจนเผยให้เห็นกลีบกุหลาบเปลือยเปล่าสัมผัสกับอากาศเย็นในห้องทำงาน ฉันรู้สึกได้ว่าตัวเองเริ่มเปียกแฉะอีกครั้งเพียงแค่ได้อยู่ที่นี่ ทั้งที่เขายังไม่ได้หันมามองฉันด้วยซ้ำ“แยกขาออก”ฉันแยกเข่าออกกว้างขึ้น ทำให้อากาศปะทะเข้ากับร่างกายชัดเจนยิ่งกว่าเดิมเขายังคงตรวจเอกสารต่อไปผ่านไปอีกสองสามนาที ต้นขาของฉันเริ่มสั่น“กว้างกว่านี้”ฉันฝืนแยกขาออกจนรู้สึกเจ็บจากการยืดเหยียด ในที่สุดเขาก็เหลือบมองลงม
ความปรารถนาที่ควบคุมไม่ได้ ศาสตราจารย์ปล่อยน้ำอสุจิ 2
ฉันเดินลงบันไดไปไม่ถึงข้างล่างพอลงมาได้ครึ่งทาง ความปวดหนึบก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นน้ำรักยังคงไหลเยิ้ม กางเกงยีนส์แนบติดไปกับเนื้อตัว และทุกย่างก้าวที่เดินก็ยิ่งกระตุ้นความรู้สึกนั้นให้หนักหนากว่าเดิม ฉันหยุดยืนตรงชานพักบันได มือข้างหนึ่งยันผนังไว้แน่นพลางกัดข้อมือตัวเองแรงๆ แต่มันก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลยสักนิดฉันหันหลังกลับแล้วเดินดุ่มๆ ขึ้นไปข้างบนโดยไม่อาจหักห้ามใจตัวเองได้ฉันไม่ได้เคาะประตู แต่ลองหมุนลูกบิดดูและพบว่ามันเปิดออกได้ศาสตราจารย์ลองก์เงยหน้าขึ้นจากโต๊ะทำงาน สีหน้าของเขาไม่เปลี่ยนไปเลยเมื่อเห็นฉันยืนอยู่ตรงนั้นอีกครั้งในสภาพที่ต้องหนีบต้นขาเข้าหากันแน่นเขาแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ“เธอไม่ฟังที่บอกเลยนะ”“หนูทำไม่ได้...” น้ำเสียงของฉันสั่นพร่าและเต็มไปด้วยความอัดอั้น “หนูพยายามแล้วนะ หนูเดินไปถึงบันไดแต่ก็ไปต่อไม่ไหว... ได้โปรดเถอะค่ะ หนูจะเป็นเด็กดี แค่เอาหนูเถอะนะคะ... ได้โปรด เอาหนูที”เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้แล้วจ้องมองมาที่ฉัน“ฉันบอกว่าพรุ่งนี้ไง ออกไปซะ&rdqu
ความปรารถนาที่ควบคุมไม่ได้ ที่รองรับน้ำกามของศาสตราจารย์
“เชี่ย...”คำนั้นหลุดออกมาพร้อมเสียงครางกระเส่าขาดห้วง ขณะที่นิ้วของฉันกระแทกเข้าออกในร่องสวาทแรงขึ้นฉันกัดมืออีกข้างไว้แน่นเพื่อไม่ให้เสียงเล็ดลอดไปสะท้อนกับผนังห้องน้ำต้นขาฉันสั่นเทา กระดาษชำระราคาถูกที่หนีบไว้ระหว่างขานั้นเปียกชุ่มไปหมดแล้วฉันขลุกอยู่ที่นี่มาตั้งแต่เลิกเรียนฉันหยุดตัวเองไม่ได้เลย เพราะทุกครั้งที่หลับตา ภาพของเขาก็ลอยเข้ามาในหัว ฉันจำสายตาตอนที่เขามองมายังฉันจากหน้าห้องบรรยายในวินาทีที่เขาเอ่ยชื่อฉันได้แม่นยำจำน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ลดระดับลงจนมีแค่ฉันเท่านั้นที่ได้ยินคำสั่งนั้นได้... *มาหาผมที่ห้องทำงานหลังเลิกเรียน ห้ามสายนะ โอลิเวีย*สะโพกฉันกระตุกเกร็ง เสียงครางแหลมสูงหลุดรอดออกมาอีกครั้ง น้ำหล่อลื่นไหลเยิ้มจนชุ่มโชกนิ้วมือและหยดลงบนฝารองนั่งชักโครกฉันสอดนิ้วที่สามเข้าไปเพิ่มพร้อมกับกัดริมฝีปากแน่น แต่มันก็ยังไม่พอ... ไม่มีอะไรเคยพอเลยหลังจากได้เรียนคลาสของเขาฉันถึงจุดสุดยอดแทบจะทันที มันรวดเร็วและเปรอะเปื้อนไปหมด ต้นขาหนีบแน่นเข้าหามือตัวเอง แต่ความโหยหาที่ปวดร้าวกลับยิ่งทวีความรุนแร
ความปรารถนาที่ควบคุมไม่ได้ คะแนนพิเศษ 2
เอเลน่าไม่กี่วันหลังจากคืนนั้นบนโต๊ะทำงานของเขา ฉันพยายามอย่างหนักที่จะหลบหน้าศาสตราจารย์ดันเต้ ฉันเลือกนั่งหลังห้องบรรยายและหลีกเลี่ยงการสบตาเขา ฉันบอกตัวเองว่าเรื่องมันจบลงแล้ว และต่อจากนี้ไปฉันจะวางตัวอย่างมืออาชีพ แต่ร่างกายของฉันกลับจดจำทุกสัมผัสได้แม่นยำ ทุกครั้งที่หลับตา ฉันยังรู้สึกถึงตัวตนของเขาที่อยู่ภายในตัวฉันหลังเลิกเรียนในบ่ายวันนั้น ฉันพยายามจะรีบปลีกตัวออกไปพร้อมกับนักศึกษาคนอื่นๆ แต่ขณะที่เดินไปตามทางเดินอันเงียบสงบเพื่อจะออกไปข้างนอก ฉันก็รู้สึกได้ว่าเขากำลังเดินตามมาข้างหลัง“คุณเอเลน่าครับ” เสียงทุ้มต่ำของเขาเอ่ยเรียก “ขอคุยด้วยหน่อย”ฉันหยุดเดิน หัวใจเต้นรัว “ศาสตราจารย์คะ... ฉันมีเรียนต่อ ฉันคงต้องไปแล้วค่ะ”เขาเดินมาทันฉัน มือของเขาแตะเบาๆ ที่แผ่นหลังส่วนล่างขณะที่เราเดินไปด้วยกัน สัมผัสนั้นแผ่วเบาแต่กลับทำให้กระแสไฟฟ้าแล่นพล่านไปทั่วร่าง “คุณพยายามหลบหน้าผมนะ นั่นไม่เหมือนนิสัยคุณเลย”เราเลี้ยวเข้าสู่ทางเดินเล็กๆ ที่นำไปสู่ห้องทำงานของเขา บริเวณนั้นไม่มีผู้คนพลุกพล่าน ทันใดนั้นเขาก็พาฉันเข้าไปในห้องทำงานแล้วล็อกประตูตามหลัง“ศาสตราจารย์คะ ได้โปรดเถอะ” ฉันกระซ
ความปรารถนาที่ควบคุมไม่ได้ คะแนนพิเศษ
เอเลน่าไม่กี่วันต่อมา ฉันพบว่าตัวเองมายืนอยู่หน้าห้องทำงานของศาสตราจารย์ดันเต้อีกครั้ง ทั้งที่เคยสัญญากับตัวเองไว้ว่าจะไม่มาที่นี่อีก ฉันบอกตัวเองว่ามาเพื่อขอคำแนะนำเพิ่มเติมเกี่ยวกับเรียงความเท่านั้น ไม่มีเจตนาอื่นแอบแฝง มือของฉันสั่นเทาขณะเคาะประตู“เข้ามาสิ เอเลน่า”ภายในห้องทำงานยังคงสลัวราง มีเพียงแสงนวลตาจากโคมไฟบนโต๊ะเท่านั้นที่ส่องสว่าง ศาสตราจารย์ดันเต้นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำ ดูสุขุมและทรงอำนาจ ทันทีที่ฉันก้าวเท้าเข้าไป สายตาคมกริบที่แฝงไปด้วยความรู้สึกอันลึกล้ำและหนักแน่นของเขาก็จับจ้องมาที่ฉัน“ปิดประตู” เขาเอ่ยเสียงเรียบ “แล้วล็อคด้วย”ฉันทำตามคำสั่งนั้นด้วยหัวใจที่เต้นรัว “หนูเอาเรียงความที่แก้ไขแล้วมาให้ค่ะศาสตราจารย์ หนูพยายามปรับแก้ตามจุดที่คุณแนะนำไว้แล้ว”เขาลุกขึ้นยืนช้าๆ แล้วเดินอ้อมโต๊ะมาหาฉัน “ดีมาก แต่เราต่างก็รู้ดีว่าคืนนี้เธอมาที่นี่เพราะอะไรกันแน่”ฉันถอยหลังหนีจนแผ่นหลังชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงานของเขา “หนู... หนูแค่ต้องการความช่วยเหลือเรื่องเกรดค่ะ แค่นั้นเอง”เขาก้าวเข้ามาใกล้จนรูปร่างสูงใหญ่ของเขาดูเหมือนจะปกคลุมร่างของฉันไว้ เขาเชยคางฉันขึ้น
ความปรารถนาที่ควบคุมไม่ได้ ความปรารถนาที่ไร้การควบคุม
ฉันหลับตาลงและปล่อยให้ลูกพี่ลูกน้องจูบฉันอีกครั้ง รสหวานของกลีบช่องคลอดที่เปียกชุ่มของฉันเหลือเพียงแค่รสชาติจางๆ แต่จูบนั้นทำให้ฉันเปียกชุ่มยิ่งกว่าเดิมไมเคิลผละออกและปลดกระดุมเสื้อนอนของฉันทีละเม็ด จนกระทั่งหน้าอกใหญ่โตของฉันเผยออกมาอย่างเต็มที่"เปลือยแบบนี้มันดีกว่าอีก... ลูกพี่ลูกน้อง ฉันไม่อย
ความปรารถนาที่ควบคุมไม่ได้ เงาแห่งบาป
ฉันกำลังช่วยตัวเองอีกแล้วตั้งแต่วันที่ไมเคิลจับได้ว่าฉันอยู่ในห้องของเขา ร่างกายฉันก็ควบคุมไม่ได้อีกต่อไป ความรู้สึกร้อนๆ แปลกๆ ครอบงำท้องฉันทุกครั้งที่ฉันเห็นลูกพี่ลูกน้องอยู่แถวบ้านและราวกับว่าเขารู้ ไมเคิลก็จะยิ้มเยาะฉันแล้วเดินผ่านไปโดยไม่พูดอะไร ฉันอยากรู้มากกว่านี้ ความรู้สึกนั้นในร่างกายฉั
ความปรารถนาที่ควบคุมไม่ได้ ตัณหาและความลุ่มหลง
ตั้งแต่เคย์ลีมาอยู่บ้านฉัน ฉันก็คอยจับตาดูเธอมาตลอด สิบปีทำให้เธอดูโตขึ้นและเซ็กซี่ขึ้นมาก แต่กลับทำตัวเหมือนคนไร้เดียงสาที่สุดมันบ้ามากที่เธอตื่นนอนตอนเช้าแล้วลงมาที่ครัวในชุดนอนสุดเซ็กซี่พร้อมใบหน้าน่ารักยิ่งบ้าไปกว่านั้นคือฉันเพิ่งรู้ว่าลูกพี่ลูกน้องสุดฮอตของฉันนั้นไร้เดียงสาแค่ไหนฉันสนุกกับส
ความปรารถนาที่ควบคุมไม่ได้ หน้าลามก
บ้านป้าเคธี่เงียบจังเลยวันนี้ทุกคนออกไปข้างนอกกันหมดแล้ว ป้าเคธี่ไปห้างสรรพสินค้า ส่วนไมเคิลก็ออกไปเที่ยวกับเพื่อนๆ เหลือฉันอยู่บ้านคนเดียว ฉันเลยเดินสำรวจไปรอบๆ บ้าน จับต้องสิ่งของต่างๆ และแอบมองเข้าไปในห้องต่างๆ เพื่อทำความรู้จักบ้านให้ดีขึ้นบ้านฉันเรียบง่ายและเล็ก แต่บ้านหลังนี้ใหญ่โตมโหฬาร มี
You May Also Like
รักครั้งใหม่กับพี่ชายอดีตสามี
ในน้ำมีปลา62.5K viewsชีวิตหลังความตายของเซินมาน
จี้เสี่ยวนวน101.2K viewsคุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ
หลิวหลีเสวียเสวี่ย727.1K viewsเกิดใหม่ทั้งที ขอหนีจากผู้ชายเฮงซวยคนนี้เถอะ
อี้เสี่ยวเหวิน89.0K viewsอุ้มบุญซ่อนสวาท
เฮียกังฟู26 viewsความลับของเจ้าชาย {The Prince's Secret }
Kim Nayeol69 viewsซาตานจอมบงการรัก
SHASHA262 viewsเจ้าสาวของนักรบ
SHASHA107 views
