Se connecterPartager
ฤดูใบไม้ร่วง
Date de publication:
2026-06-22 23:23:59
Dernier chapitre
ความปรารถนาที่ควบคุมไม่ได้ ครับ ศาสตราจารย์
เอเลน่าฝนกำลังตกหนักตอนที่ฉันไปถึงห้องทำงานของศาสตราจารย์ดันเต้ในเย็นวันถัดมา ทางเดินเงียบเชียบและมืดมิด มีเพียงแสงไฟไม่กี่ดวงที่ยังเปิดอยู่ทั่วทั้งตึก ฉันเคาะประตูเบาๆ หัวใจเต้นรัว“เข้ามาสิ เอเลน่า”ฉันก้าวเข้าไปข้างใน ห้องทำงานสลัวด้วยแสงจากโคมไฟตั้งโต๊ะและแสงนวลตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ ศาสตราจารย์ดันเต้นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานในเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาที่พับแขนเสื้อขึ้น เขาดูมีอำนาจและน่าเกรงขามยิ่งขึ้นในแสงสลัวนั้น“ปิดประตู” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม “แล้วล็อกด้วย เราไม่อยากให้มีใครมารบกวน”ฉันล็อกประตูด้วยนิ้วมือที่สั่นเทาแล้วนั่งลงฝั่งตรงข้ามเขา “หนูเขียนเรียงความใหม่ตามที่อาจารย์สั่งแล้วค่ะ พยายามเน้นเรื่องความแตกต่างระหว่างภาพลวงตากับความเป็นจริงมากขึ้น”“เด็กดี” เขาพึมพำ คำสองคำนั้นทำให้ความอบอุ่นแล่นพล่านไปทั่วร่างฉัน เขารับเรียงความฉบับใหม่ไปอ่านทีละบรรทัด “เรามาดูไปพร้อมๆ กันนะ”ตลอดช่วงยี่สิบนาทีต่อมา เราถกกันในทุกย่อหน้า น้ำเสียงของเขาฟังดูทุ้มลึกและใจ
ความปรารถนาที่ควบคุมไม่ได้ คำแนะนำเพิ่มเติม
เอเลน่าฉันยืนอยู่หน้าประตูห้องทำงานของศาสตราจารย์ดันเต้ มือที่ชื้นเหงื่อกำรายงานของฉันไว้แน่น หัวใจเต้นรัวจนฉันได้ยินเสียงมันดังก้องอยู่ในหู ฉันไม่เคยได้เกรดต่ำขนาดนี้มาก่อน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในวิชาวรรณกรรม ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วเคาะประตูเบาๆ“เข้ามาได้”ฉันผลักประตูแล้วก้าวเข้าไปข้างใน ศาสตราจารย์ดันเต้นั่งอยู่หลังโต๊ะไม้ตัวใหญ่ ดูเคร่งขรึมจริงจังเช่นเคย เขาอายุสามสิบแปดปี รูปร่างสูงใหญ่ ไหล่กว้าง ใบหน้าคมสัน และมีดวงตาสีเข้มที่ดูเหมือนจะมองทะลุปรุโปร่งไปเสียทุกอย่าง เสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาตึงกระชับรับกับแผงอก และแขนเสื้อที่พับขึ้นเผยให้เห็นท่อนแขนที่แข็งแรง“คุณเอเลน่า” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ราบเรียบแต่เปี่ยมด้วยอำนาจ “ผมเดาว่าคุณคงมาเรื่องรายงานสินะ เชิญนั่งครับ”ฉันนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเขาด้วยอาการขาอ่อนแรง “ค่ะ ศาสตราจารย์ หนูได้เกรด C-minus หนูไม่เข้าใจเลยว่าทำไม ทั้งที่หนูทุ่มเทกับมันมาก”เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้แล้วหยิบรายงานของฉันขึ้นมาพลิกดู “คุณทุ่มเทจริงๆ นั่นแหละ เห็นได้ชัดเลย แต่ความทุ่มเทอย่างเดียวนั้นไม่พอหรอกถ้าการตีความของคุณมันผิดพลาด เรามาคุยเรื่องนี้กั
ความปรารถนาที่ควบคุมไม่ได้ อย่าหยุดนะ
LIORAเช้าวันรุ่งขึ้น คามาร่ายืนกรานจะไปส่งแคสเซียนที่สนามบิน เธอเข้าใจว่าเขาจะบินกลับทันทีหลังจากจบสุดสัปดาห์ที่มีการแข่งขันนัดสำคัญ ฉันเองก็ติดรถไปด้วยเพื่อจะไปส่งเขา หัวใจฉันเต้นรัวตลอดทาง แคสเซียนคอยสบตาฉันผ่านกระจกมองหลังแล้วส่งยิ้มบางๆ มาให้ที่สนามบิน คามาร่าสวมกอดเขาแน่น "เดินทางปลอดภัยนะพี่ชาย ถึงแล้วส่งข้อความบอกด้วยล่ะ"ฉันกอดเขาบ้าง พยายามทำตัวให้เป็นปกติ "ไปนะแคสเซียน สนุกมากเลยที่เธอมาที่นี่" ฉันพูดทันทีที่ฉันกับคามาร่าขับรถออกมา โทรศัพท์ของฉันก็สั่น มันเป็นข้อความจากเขา "จองห้องโรงแรมไว้แล้ว มาหาฉันนะที่รัก ฉันอยากใช้เวลากับเธอให้นานกว่านี้" เขาตามด้วยส่งที่อยู่มาให้ทันทีฉันยิ้มและรีบคิดหาข้ออ้าง "คามาร่า ฉันเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ารับปากจะช่วยเพื่อนร่วมชั้นทำสรุปข้อมูลสำหรับโปรเจกต์ใหญ่ เธอรออยู่ที่ร้านกาแฟใกล้ๆ มหาวิทยาลัยน่ะ เธอช่วยไปส่งฉันที่นั่นหน่อยได้ไหม?"คามาร่ายักไหล่ "ได้สิ ไม่มีปัญหา ขอให้สนุกกับโปรเจกต์นะ"เธอมาส่งฉันลง แล้วฉันก็ยืนรอจนรถของเธอขับลับสายตาไป จากนั้นฉันก็รีบเดินทางตรงไปที่โรงแรม มือฉันสั่นเทาด้วย
ความปรารถนาที่ควบคุมไม่ได้ ทั้งหมดของฉัน
ลิโอราคืนนั้น ฉันกลับถึงอพาร์ตเมนต์โดยนอนพักผ่อน คามาราเผลอหลับไปแต่เช้าในห้องของเธอข้างห้องโถง ประตูของเธอปิดอยู่ และอพาร์ทเมนท์ก็เงียบสงบ ยกเว้นเสียงครวญครางเบาๆ จากตู้เย็น ร่างกายของฉันยังจำทุกวินาทีจากห้องสมุดก่อนหน้านี้ ฉันรู้สึกเจ็บในแบบที่ดีที่สุดแต่ฉันก็อยากให้แคสเซียนกลับมาอีกครั้ง ความตึงเครียดระหว่างเราก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้นเรานั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่นโดยแกล้งทำเป็นว่ากำลังดูบางอย่างในทีวีโดยเปิดเสียงเบา แคสเซียนยังคงมองมาที่ฉัน มือของเขาวางบนต้นขาของฉันใต้ผ้าห่ม“คิดถึงเรื่องก่อนหน้านี้เหมือนกันเหรอ?” เขากระซิบ“ใช่” ฉันกระซิบกลับ "หยุดไม่ได้แล้ว การที่เธอเละเทะฉันบนโต๊ะนั้น...ฉันรู้สึกแบบนั้นอยู่เรื่อย"เขายิ้มและโน้มตัวเข้ามาใกล้มากขึ้น " ดี เพราะฉันต้องการเธออีกครั้งตอนนี้ ลิโอร่า แต่เราต้องเงียบๆ ไว้ คามาร่าอยู่ตรงนั้นแล้ว"ฉันพยักหน้าแล้วกัดริมฝีปาก หีของฉันเริ่มเปียกแล้วเพียงเพราะคำพูดของเขา เราปิดทีวีและเดินเข้าไปใกล้กันบนโซฟา เขาจูบฉันเบาๆ ในตอนแรก จากนั้นจึงจูบลึกลงไป ลิ้นของเราสัมผัสกัน และฉันก็ส่งเสียงครางเล็กๆ เข้าไปในปากของเขา“ชู่ว ที่รัก” เขาพูดเบา
ความปรารถนาที่ควบคุมไม่ได้ แตกให้ฉันหน่อยสิที่รัก
ลิโอราบ่ายวันต่อมา ฉันนัดเจอแคสเซียนที่ห้องสมุดตามที่ตกลงกันไว้ ร่างกายของฉันยังคงรู้สึกไวต่อสัมผัสจากสิ่งที่พวกเราทำกันในรถเมื่อคืนก่อน ทุกครั้งที่นึกถึงสัมผัสจากมือของเขา ร่างกายฉันก็กลับมาเปียกชื้นอีกครั้ง เราส่งข้อความหากันบ้างระหว่างวันแต่ก็คุยกันแค่เรื่องทั่วไป เผื่อว่าคามาราจะมาเห็นโทรศัพท์ของฉันเข้า ตอนนี้เรามาอยู่ที่ห้องอ่านหนังสือส่วนตัวบนชั้นสูงสุดของอาคาร ประตูห้องมีกลอนล็อกและไม่มีหน้าต่างที่มองเข้ามาเห็นข้างในได้ มันให้ความรู้สึกปลอดภัยพอสมควรฉันนั่งลงที่โต๊ะพร้อมกับเปิดสมุดจดขึ้นมา "เอาล่ะ... นี่คือบันทึกจากในคลาสเรียนนะ" ฉันเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือแคสเซียนไม่ได้สนใจเรื่องบันทึกพวกนั้นเลยแม้แต่น้อย เขาลุกขึ้นแล้วล็อกประตูจนเกิดเสียงคลิกเบาๆ เสียงนั้นทำให้หัวใจฉันเต้นรัว เขาเดินตรงมาหาฉันแล้วดึงตัวฉันให้ลุกขึ้นจากเก้าอี้ ก่อนจะประกบริมฝีปากลงมาทันที จูบนั้นเต็มไปด้วยความโหยหาและเร่าร้อน เราต่างรอคอยเวลานี้มานานเกินไปแล้ว"ให้ตายสิ ลิโอรา... ฉันต้องการเธอ" เขาพูดชิดริมฝีปากของฉัน มือของเขาจับที่สะโพกแล้วยกตัวฉันขึ้นไปวางบนโต๊ะราวกับว่าฉันไม่มีน้ำหนักเลยแม้แต่น้
ความปรารถนาที่ควบคุมไม่ได้ ลาก่อน
ลิโอราคืนถัดมา งานฉลองชัยชนะเต็มไปด้วยความอึกทึกครึกโครม เสียงดนตรีดังกระหึ่มไปทั่วบ้านหลังใหญ่ใกล้รั้วมหาวิทยาลัย ผู้คนต่างส่งเสียงกรีดร้องและเฮลั่นทุกครั้งที่มีคนทำแต้มได้ในเกมเบียร์ปอง บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นเหงื่อและกลิ่นแอลกอฮอล์ที่ฉุนกึก ฉันยืนเกาะขอบผนังพลางถือแก้วน้ำอัดลม สายตาของฉันคอยแต่จะมองหาแคสเซียนที่อยู่อีกฝั่งของห้อง เขาดูดีมากในชุดแข่งของทีมและทรงผมที่ยังยุ่งเหยิงจากการแข่งขันเมื่อช่วงหัวค่ำ ทุกครั้งที่สายตาเราประสานกัน ฉันรู้สึกวูบวาบไปทั้งท้องคามาร่ากำลังเต้นอยู่กับกลุ่มเพื่อนท่ามกลางฝูงชน เธอเคยบอกให้ฉันสนุกกับงาน แต่ฉันรู้ดีว่าเธอคงลากฉันกลับบ้านแน่หากเห็นฉันแอบหายไปกับพี่ชายของเธอ เราต้องระวังตัวกันให้มากฉันรู้สึกถึงสัมผัสจากมืออุ่นๆ ที่แตะลงบนแผ่นหลังช่วงล่าง แคสเซียนเดินเข้ามาหาฉันโดยที่ฉันไม่ทันสังเกต เขาโน้มตัวลงมาใกล้ใบหูเพื่อให้ฉันได้ยินเสียงเขาชัดเจนท่ามกลางเสียงอึกทึก"ออกไปรับลมข้างนอกหน่อยไหม?" เขาถาม น้ำเสียงของเขาทำให้ฉันรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัวฉันพยักหน้าตอบรับอย่างรวดเร็ว เราแอบออกทางประตูหลังด้วยกันโดยพยายามทำตัวให้ดูเป็นธรรมชาติที่สุด ดูเหมือน
ความปรารถนาที่ควบคุมไม่ได้ ความปรารถนาที่ไร้การควบคุม
ฉันหลับตาลงและปล่อยให้ลูกพี่ลูกน้องจูบฉันอีกครั้ง รสหวานของกลีบช่องคลอดที่เปียกชุ่มของฉันเหลือเพียงแค่รสชาติจางๆ แต่จูบนั้นทำให้ฉันเปียกชุ่มยิ่งกว่าเดิมไมเคิลผละออกและปลดกระดุมเสื้อนอนของฉันทีละเม็ด จนกระทั่งหน้าอกใหญ่โตของฉันเผยออกมาอย่างเต็มที่"เปลือยแบบนี้มันดีกว่าอีก... ลูกพี่ลูกน้อง ฉันไม่อย
ความปรารถนาที่ควบคุมไม่ได้ เงาแห่งบาป
ฉันกำลังช่วยตัวเองอีกแล้วตั้งแต่วันที่ไมเคิลจับได้ว่าฉันอยู่ในห้องของเขา ร่างกายฉันก็ควบคุมไม่ได้อีกต่อไป ความรู้สึกร้อนๆ แปลกๆ ครอบงำท้องฉันทุกครั้งที่ฉันเห็นลูกพี่ลูกน้องอยู่แถวบ้านและราวกับว่าเขารู้ ไมเคิลก็จะยิ้มเยาะฉันแล้วเดินผ่านไปโดยไม่พูดอะไร ฉันอยากรู้มากกว่านี้ ความรู้สึกนั้นในร่างกายฉั
ความปรารถนาที่ควบคุมไม่ได้ ตัณหาและความลุ่มหลง
ตั้งแต่เคย์ลีมาอยู่บ้านฉัน ฉันก็คอยจับตาดูเธอมาตลอด สิบปีทำให้เธอดูโตขึ้นและเซ็กซี่ขึ้นมาก แต่กลับทำตัวเหมือนคนไร้เดียงสาที่สุดมันบ้ามากที่เธอตื่นนอนตอนเช้าแล้วลงมาที่ครัวในชุดนอนสุดเซ็กซี่พร้อมใบหน้าน่ารักยิ่งบ้าไปกว่านั้นคือฉันเพิ่งรู้ว่าลูกพี่ลูกน้องสุดฮอตของฉันนั้นไร้เดียงสาแค่ไหนฉันสนุกกับส
ความปรารถนาที่ควบคุมไม่ได้ สิ่งล่อใจที่กระซิบกระซาบ
“อ่า…”นี่คือความรู้สึกแบบนี้เหรอ?เซ็กส์ที่เพื่อนร่วมชั้นพูดถึงกันไม่หยุด ฉันตั้งโทรศัพท์ขึ้นแล้วแยกขาออกเพื่อให้มันดีขึ้น เสียงครางเบาๆ หลุดออกมาจากริมฝีปากฉันไม่เคยทำมาก่อน แต่ได้ยินเพื่อนร่วมชั้นบอกว่ามันรู้สึกดี และมันก็ดีจริงๆ เสียงเบาๆ ของฉันดังไปทั่วห้องน้ำและสะท้อนกับผนังสีขาวมันฟังดูดีอ
Vous vous intéresseriez aussi à
หลังวิวาห์ฟ้าแลบ ฉันก็กลายเป็นภรรยาคนโปรดของมหาเศรษฐี
กู่หลิงเฟย318.4K Vuesท่านประธานกระหายสวาท
กาสะลอง81.6K Vuesคุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ
หลิวหลีเสวียเสวี่ย726.2K Vuesสุดไขว่คว้าภรรยาคืนใจ
กิตติรวิชญ์82.5K Vuesมงกุฎกล้วยไม้
ซองกาเรีย วีรกานดา122 Vuesพ่อเลี้ยงขา... หนูแฉะไปหมดแล้ว... ลงโทษหนูสิคะ
Heln195 Vuesเศษรักไร้สถานะ
Duangkwan158 Vuesกุศโลบายรัก
ศรีปุรัม มณีปุรัม199 Vues
