ลูกชายถูกตีจนตาย เขากลับอุ้มลูกชายของคนรักขึ้นรถพยาบาล

“ฮ่าวฮ่าวไม่ต้องกลัวนะ แม่เรียกรถพยาบาลแล้ว เดี๋ยวก็จะมีคนมาช่วยลูกแล้ว อดทนอีกหน่อยนะลูก!”

รอยเลือดลากเป็นทางยาวคดเคี้ยวอยู่บนพื้น ยาวไปจนถึงห้องน้ำ ย้อมดวงตาของฉันเป็นสีแดง

นั่นเป็นเลือดของฮ่าวฮ่าวที่หนีเข้ามาในห้องน้ำ

ในเวลานั้นเขาคงหวาดกลัวและเจ็บปวดมาก...

ฉันปิดแผลบนหน้าผากของเขาด้วยมือที่สั่นเทา เลือดนั้นยังคงไหลซึมออกมาผ่านซอกนิ้วไม่หยุด

ไม่อาจห้ามเอาไว้ได้เลย

เสียงหวอของรถพยาบาลดังขึ้นที่นอกหน้าต่าง

“ฮ่าวฮ่าว! รถพยาบาลมาแล้ว! รอดแล้วนะ!”

กู้ถิงอวี้อุ้มเด็กชายคนหนึ่งวิ่งผ่านหน้าต่างไปอย่างรวดเร็ว มุ่งตรงไปที่รถพยาบาล

“เสี่ยวซิน ไม่ต้องกลัวนะ พ่อกู้จะไม่ให้ลูกเป็นอะไรเด็ดขาด!”

รถพยาบาลมาอย่างรวดเร็วและจากไปอย่างรวดเร็ว ฉันแทบไม่กล้าเชื่อสายตาตัวเองเลย

ฉันร้องตะโกนสุดชีวิต

“อย่าไปนะ! นั่นเป็นรถพยาบาลที่ฉันเรียกนะ!”

“กู้ถิงอวี้! ฮ่าวฮ่าวจะไม่ไหวแล้ว กลับมาก่อน!”

“กู้ถิงอวี้ ขอร้องล่ะ...”

ไม่มีใครสังเกตเห็นคนที่ได้รับบาดเจ็บตัวจริงซึ่งนอนหายใจรวยรินอยู่

ฉันรีบโทรหากู้ถิงอวี้ หนึ่งครั้ง สองครั้ง แต่สุดท้ายก็ไม่มีคนรับสาย

ขณะที่ฉันกำลังจะกดเบอร์โทรออกเป็นครั้งที่สาม มือที่เปื้อนเลือดของฮ่าวฮ่าวก็คว้าข้อมือของฉันไว้

“แม่ครับ ไม่ต้องโทรแล้ว...พ่อเขา ไม่กลับมาแล้ว”

น้ำตาของฉันไหลพรากลงมาทันที

“แม่ไม่ได้โทรหาเขา แม่จะโทรเบอร์ฉุกเฉินอีกรอบ เดี๋ยวรถพยาบาลก็จะมาแล้ว”

“แม่ครับ ผมหายใจไม่ออกแล้ว...”

มือของฮ่าวฮ่าวเย็นลง เย็นยิ่งกว่าอิฐที่อยู่ใต้ร่างเสียอีก

“แม่ครับ ผมขอโทษ ต่อไปนี้ผมไม่สามารถปกป้องแม่ได้แล้ว...”

“ชาติหน้า แม่มาเป็นแม่ของผมอีกได้ไหมครับ?”

“แต่ว่าผมไม่ต้องการพ่อแล้ว...”

ยังพูดไม่ทันจบ มือที่ยังไม่ทันได้โตเป็นผู้ใหญ่ข้างนั้นก็ร่วงลง

หัวใจของฉันหยุดเต้นไปชั่วขณะหนึ่ง ผ่านไปหลายวินาทีจึงรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่ถาโถมเข้ามา

ฉันไม่สนใจเลือดที่ไหลทะลักออกมาของเขา แบกร่างเขาเดินโซเซออกไปตามรอยเลือดที่คดเคี้ยวนั้น

เลือดของเขาไหลลงมาตามลำคอของฉัน มันร้อนผ่าว และเงียบสงัด

“ฮ่าวฮ่าวไม่ต้องกลัวนะ รถพยาบาลไม่รอลูก แม่ก็จะแบกลูกไปโรงพยาบาลเอง”

โชคดีที่ระหว่างทางเจอคนใจดี พาพวกเราไปส่งโรงพยาบาล

ฉันคุกเข่าอ้อนวอนต่อหน้าหมอด้วยความขมขื่น แต่หมอกลับทำได้เพียงส่ายหัวและถอนหายใจ

“เด็กเสียชีวิตนานแล้วครับ...ขอแสดงความเสียใจด้วย”

“เหลวไหล! เขาจะตายได้ยังไง? เมื่อกี้เขายังคุยกับฉันอยู่เลย!”

“ขอร้องล่ะหมอ! ช่วยเขาด้วย!”

ดวงตาคู่นี้ของฉันเลือนราง ปวดใจจนเหมือนจะระเบิด

นอกหน้าต่างแสงแดดสดใส ทว่าภาพตรงหน้าของฉันกลับมืดสนิท

……

ในงานศพของฮ่าวฮ่าว ฉันโทรหากู้ถิงอวี้

โทรติดต่อกันสามวัน ครั้งนี้ในที่สุดก็โทรติด

“กู้ถิงอวี้ ฮ่าวฮ่าว...”

“อย่าพูดชื่อนี้ให้ผมได้ยินอีก! ไอ้เด็กสารเลว ทำเสี่ยวซินแขนเกือบหัก! ต่อไปเขาจะเล่นเปียโนได้ยังไง? เสิ่นโหรวร้องไห้เพราะเรื่องนี้จนเป็นลมไปหลายครั้ง! ทั้งหมดนี้เพราะลูกชายที่ไม่รักดีของคุณคนเดียว...”

เสียงด่าหลังจากนั้นฉันไม่ได้ยินอีกแล้ว

ฉันตัดสายทิ้งไป

ฆ่าคนต้องชดใช้ด้วยชีวิต ค้างหนี้ต้องคืนเงิน

ความเจ็บปวดที่พวกเขาทำกับฮ่าวฮ่าว ฉันจะคืนให้พวกเขาเป็นสิบเท่าร้อยเท่า!

แล้วก็กู้ถิงอวี้ การแต่งงานที่ไร้สาระและน่าขำครั้งนี้ของพวกเรา ได้เวลาจบลงแล้ว!