Short
ลูกชายถูกตีจนตาย เขากลับอุ้มลูกชายของคนรักขึ้นรถพยาบาล

ลูกชายถูกตีจนตาย เขากลับอุ้มลูกชายของคนรักขึ้นรถพยาบาล

By:  เสี่ยวซื่อCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
8Chapters
4.6Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ลูกชายของฉันตายแล้ว ถูกคนทุบหัวตายอยู่ในห้องน้ำที่แสนคับแคบ สามีที่เป็นครูใหญ่เร่งรีบมาถึงที่เกิดเหตุ แต่กลับอุ้มผู้ก่อเหตุซึ่งเป็นลูกชายของคนที่เขารักขึ้นรถโรงพยาบาล แล้วรีบร้อนจากไป ก่อนตาย ลูกชายปลอบใจฉันว่า “แม่ครับ อย่าร้องไห้เลย พ่อไม่เชื่อผม ผมไม่เสียใจเลยสักนิด” “ขอแค่แม่เชื่อผมก็พอแล้ว...” ในงานศพของลูกชาย ฉันโทรหากู้ถิงอวี้ เขากลับตะคอกใส่ฉันด้วยความโมโห “เสี่ยวซินต้องเย็บที่แขนสองเข็ม ก็เพราะถูกลูกชายของคุณข่วนจนเป็นแผล! ถ้าคุณยังไม่เลิกตอแยผมอีก ผมกลับไปเมื่อไหร่จะตบเขาให้ตาย!” ลูกชายของคุณ? ฉันมองรูแผลที่มีขนาดเท่าชามบนหน้าผากที่ไม่มีเลือดไหลออกมาแล้วของลูกชาย ก่อนจะหลับตาลง ใช่ เขาคือลูกชายของฉัน... เพราะฉะนั้น กู้ถิงอวี้ ลูกชายของฉันตายแล้ว ฉันกับคุณก็ไม่มีอะไรผูกมัดกันอีกแล้ว ……

View More

Chapter 1

บทที่ 1

–¿Qué es esto Alanna?

–Audrey, dame esas indicaciones, ¿por qué revisas mis cosas?

–Ah, ¿es un secreto?, ¿no le dirás a tu padre que será abuelo?

–Se lo diré cuando lo considere oportuno Audrey, ahora por favor, devuélveme esas indicaciones.

–¿Quién es el padre?, ¿uno de los estudiantes de medicina tan fracasados como tú?

–Para ti todo el que estudia es un fracasado, eres patética Audrey.

–Sigue insultándome y esto llegará a las manos de tu padre, esta misma noche.

–¿Qué llegará a mis manos esta noche?

–¡Papá! –exclamó Alanna perdiendo el color en el rostro.

–Hice una pregunta y estoy esperando la respuesta –exigió el padre muy severamente.

–Tu hija tiene algo importante qué decirte.

–No Audrey, no es nada papá, luego hablaré contigo.

–¿Es algo serio?

–Vaya que sí lo es.

–¡Audrey basta!

–Basta digo yo, quiero saber de una vez, qué es lo que está pasando entre ustedes.

–Dile Alanna.

–Audrey, ya.

–Audrey, dime tú qué está pasando.

–Tu hija está embarazada.

–¿Qué? ¿De quién es ese niño?

Alanna sin poder contener las lágrimas miraba a su padre deseando que la tierra se la tragara, ante su silencio su padre se alteraba más.

–Alanna respóndeme.

–No lo sé papá, fui a una fiesta de la escuela de medicina, luego un gran grupo nos fuimos a un club a bailar un poco, algo bebí que me hizo perder el sentido común, porque amanecí en una habitación de hotel con un desconocido, no me quedé a averiguar quién era, solo salí de allí sintiéndome muy mal, ha pasado un tiempo y comencé a tener mucho malestar, hoy me revisó un médico y determinó que estoy embarazada.

–Deshazte de ese embarazo de inmediato.

–No papá, no me pidas eso.

–Entonces, sí sabes de quién es –acotó Audrey.

–No lo sé, pero abortar no lo he considerado una opción, desde que me enteré del embarazo decidí tener a mi bebé.

–Confiaba en ti Alanna.

–Papá puedes seguir confiando en mí.

–Me has deshonrado, ahora solo eres una decepción.

Audrey hizo un esfuerzo inmenso para que salieran lágrimas de sus ojos y decir:

–¿Cómo pudiste Alanna?, tu padre ha hecho todo por ti y, ¿así le pagas?, será la burla de todo su círculo, esto podría costarle la magistratura.

–No, no papá, jamás haría algo que te afecte públicamente, ¿qué quieres que haga sin considerar el aborto?

–Vete de mi casa, ya no eres mi hija, te desconozco de ahora en más.

–Papá, ¿qué dices?, no puedes hacerme eso, además esta casa es de mi madre y yo soy tu única hija.

–Ya no más, no quiero volver a verte en lo que me resta de vida, desvergonzada, solo eres una mujerzuela de la calle.

–¡Papá, por favor!

–Alanna vete, no alteres más a tu padre, podría enfermarse y todo por tu mal comportamiento.

–¡Papá! –seguía diciendo en medio del llanto desgarrador que la aquejaba.

Sullivan Baker le dio la espalda y apoyado en su esposa comenzó a caminar hacia su habitación, a su lado Audrey no disimulaba la sonrisa de satisfacción que le producía lo sucedido, su plan había salido mejor de lo pensado y todo gracias a la imprudencia de Alanna.

Alanna recogió todos sus efectos personales, empacó lo que pudo y salió a la calle, abordó un taxi y se fue a un hotel, allí se registró con el apellido de su abuela materna.

Lloró amargamente esa noche, al amanecer le pidió disculpas a su bebé y le prometió luchar con todas sus fuerzas para que tuviera una buena vida. Esa tarde tomó un autobús que atravesó casi todo el país y la dejó en Washington DC.

Casi ocho años después…

–Vamos hermana, la séptima es la vencida.

–No era: “¿A la tercera es la vencida?”

­–Podemos adaptarla a nuestras necesidades, este sí es, lo presiento.

Se acercaron a un hombre que venía escoltado por dos corpulentos guardaespaldas.

–Disculpe señor, ¿tiene un momento? –preguntó el pequeño, tomándole la delantera a su hermana.

Uno de los escoltas se interpuso, sin embargo, el hombre preguntó:

–¿Qué quieres niño?

–¿Qué edad tiene?

–Y eso, ¿por qué es relevante?

–Para calcular si puede ser nuestro papá.

A Kurt Hogdman le resultó divertida la respuesta y lo interrogó:

–¿Dónde está su madre? –preguntó cuando la niña se colocó al lado de su hermanito y le tomó la mano.

–Trabajando –contestaron a dúo.

–¿Y su padre?

–No tenemos –nueva respuesta de ambos al mismo tiempo.

–¿Están solos por aquí?

–No –contestó la niña y señalando hacia una chica que los esperaba muy cerca dijo– ella es nuestra niñera y nos acompaña a todas partes.

–Señor, estamos en mitad de la calle, ya deberíamos entrar –señaló uno de los escoltas.

–Debo irme niños, cuídense.

–¿No quiere escuchar nuestra propuesta?, se ve que es un hombre de negocios, ¿no le interesa un buen trato? –insistió el niño.

Kurt miró detenidamente a los niños, no pudo evitar la sonrisa que se formó en su rostro y contra toda normalidad, expresó:

–Me interesa mucho su propuesta, pero este no es lugar para negociar, ¿me acompañan a mi oficina?

–Sí, por supuesto –respondió el niño.

Cada uno de los pequeños se colocó al lado de él, al tiempo que le hacían señas a Penny, para que los siguiera.

Cuando Kurt Hogdman, hizo su entrada, llamó mucho la atención por las tres personas que lo acompañaban, él, como siempre, solo hacía leves movimientos de cabeza a modo de saludo, pero sin detenerse en su camino hasta el ascensor privado que lo trasladaba directamente al piso de presidencia.

–Buenos días señor presidente –saludó la recepcionista de su piso.

–Buenos días –contestó con la seriedad y distancia de siempre.

–Buenos días señor presidente –saludó su secretaria–, en su escritorio coloqué el contrato de la naviera italiana.

–Buenos días, lo veré más tarde, ahora voy a la sala de conferencias, niños, ¿desayunaron?, ¿quieren algo?

–Un jugo de frutos verdes, por favor –pidió la niña.

–Yo quiero cereal con leche deslactosada, por favor –solicitó el niño.

–Café para mí –dijo la niñera cuando recibió la mirada interrogante del presidente.

Kurt no se detuvo a pensar en que los niños habían pedido lo que él desayuna cada mañana, aunque sí lo notó. Solicitó a su asistente otro jugo verde y se dirigió a la sala de conferencias con sus acompañantes.
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
8 Chapters
บทที่ 1
“ฮ่าวฮ่าวไม่ต้องกลัวนะ แม่เรียกรถพยาบาลแล้ว เดี๋ยวก็จะมีคนมาช่วยลูกแล้ว อดทนอีกหน่อยนะลูก!”รอยเลือดลากเป็นทางยาวคดเคี้ยวอยู่บนพื้น ยาวไปจนถึงห้องน้ำ ย้อมดวงตาของฉันเป็นสีแดงนั่นเป็นเลือดของฮ่าวฮ่าวที่หนีเข้ามาในห้องน้ำในเวลานั้นเขาคงหวาดกลัวและเจ็บปวดมาก...ฉันปิดแผลบนหน้าผากของเขาด้วยมือที่สั่นเทา เลือดนั้นยังคงไหลซึมออกมาผ่านซอกนิ้วไม่หยุดไม่อาจห้ามเอาไว้ได้เลยเสียงหวอของรถพยาบาลดังขึ้นที่นอกหน้าต่าง“ฮ่าวฮ่าว! รถพยาบาลมาแล้ว! รอดแล้วนะ!”กู้ถิงอวี้อุ้มเด็กชายคนหนึ่งวิ่งผ่านหน้าต่างไปอย่างรวดเร็ว มุ่งตรงไปที่รถพยาบาล“เสี่ยวซิน ไม่ต้องกลัวนะ พ่อกู้จะไม่ให้ลูกเป็นอะไรเด็ดขาด!”รถพยาบาลมาอย่างรวดเร็วและจากไปอย่างรวดเร็ว ฉันแทบไม่กล้าเชื่อสายตาตัวเองเลยฉันร้องตะโกนสุดชีวิต“อย่าไปนะ! นั่นเป็นรถพยาบาลที่ฉันเรียกนะ!”“กู้ถิงอวี้! ฮ่าวฮ่าวจะไม่ไหวแล้ว กลับมาก่อน!”“กู้ถิงอวี้ ขอร้องล่ะ...”ไม่มีใครสังเกตเห็นคนที่ได้รับบาดเจ็บตัวจริงซึ่งนอนหายใจรวยรินอยู่ฉันรีบโทรหากู้ถิงอวี้ หนึ่งครั้ง สองครั้ง แต่สุดท้ายก็ไม่มีคนรับสายขณะที่ฉันกำลังจะกดเบอร์โทรออกเป็นครั้งที่สาม ม
Read more
บทที่ 2
เมื่อจัดการงานศพของฮ่าวฮ่าวเสร็จแล้ว ฉันก็ตรงไปโรงพยาบาลในห้องพักผู้ป่วยพิเศษ ลูกชายของเสิ่นโหรวมีผ้าพันแผลรอบแขน กำลังกระโดดโลดเต้นพูดบางอย่างกับพวกเขาเมื่อเห็นฉันโผล่มา สีหน้าของกู้ถิงอวี้ก็เปลี่ยนไปทันที แล้วรีบเดินออกมา“ใครให้คุณมาที่โรงพยาบาล? อาการของเสี่ยวซินเพิ่งจะทรงตัว คุณอย่ามาเพิ่มปัญหา!”“กู้ถิงอวี้ ลูกชายของคุณตายแล้ว คุณกลับเอาแต่สนใจลูกชายของคนอื่น!”ฉันคำรามอย่างบ้าคลั่ง แม่ลูกที่อยู่ในห้องก็มองมาที่ฉันด้วยความประหลาดใจใบหน้าของกู้ถิงอวี้กลับยิ่งน่าเกลียด ผลักฉันออกไปให้ไกลแล้วเตือนฉันว่า“อู๋ลี่ ให้มันน้อยๆ หน่อย! ครูเสิ่นเลี้ยงลูกตัวคนเดียวมันไม่ใช่เรื่องง่าย ในฐานะที่ผมเป็นครูใหญ่ ช่วยเธอสักหน่อยจะเป็นอะไรไป?”“อีกอย่าง ฮ่าวฮ่าวก็รังแกเสี่ยวซินมาหลายปี ครั้งนี้ถึงขั้นข่วนแขนของเขา แล้วนี่คุณยังมีหน้ากล้ามาโวยวายถึงโรงพยาบาลอีก!”คำพูดสารเลวเหล่านี้ ฉันท่องได้ขึ้นใจมานานแล้วสามีของเสิ่นโหรวหย่ากับเธอไปแล้ว แต่กู้ถิงอวี้กลับคอยดูแลเธอตลอดสามีของฉันไม่ได้หย่ากับฉัน แต่กลับไปรับใช้ภรรยาของคนอื่นอย่างกระตือรือร้นพ่อของเสี่ยวซินทิ้งเขาไป แต่เขาก็ได้รับค
Read more
บทที่ 3
ฉันมาที่สำนักงานกฎหมายชื่อดังแห่งหนึ่ง เพื่อปรึกษาทนายเรื่องการกลั่นแกล้งในโรงเรียนฮ่าวฮ่าวจะตายไปโดยเปล่าประโยชน์ไม่ได้ เศษเดนพวกนั้นจะให้ลอยนวลอยู่ข้างนอก แล้วไปทำร้ายเด็กคนอื่นอีกไม่ได้ก่อนฉันจะไป จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงคนเรียกชื่อฉัน“อู๋ลี่?”สีหน้าของเว่ยหลินเฟิงเต็มไปด้วยรอยยิ้มมีความสุขเขายังคงสดใสและหล่อเหลาเหมือนในความทรงจำฉันเม้มปากยิ้ม เมื่อเผชิญหน้ากับชายหนุ่มที่ตามจีบฉันในวัยรุ่นตอนเรียนมหาวิทยาลัย ก็รู้สึกเขินอายอยู่บ้าง“ถามหน่อยสิ คุณมาที่สำนักงานกฎหมายทำไม? มีอะไรให้ผมช่วยหรือเปล่า?”เว่ยหลินเฟิงยื่นน้ำมะนาวหนึ่งแก้วให้ฉันเหมือนจะเห็นความลังเลของฉัน เขาจึงพูดด้วยรอยยิ้ม“ผมเป็นหุ้นส่วนของสำนักงานกฎหมายที่นี่น่ะ ถ้าเกิดมีปัญหาอะไรก็คุยกับผมได้”ฉันเงยหน้าขึ้นมองด้วยความประหลาดใจ แต่เขากลับมองมาที่ฉันแล้วยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยนและใจดีเหมือนในอดีตพวกเราคุยกันถึงสองชั่วโมง เขาเกือบจะเข้าใจสถานการณ์ทั้งหมดแล้ว แต่ไม่ได้แสดงท่าทีเห็นใจหรือสงสารอะไรต่อฉันนี่ก็ทำให้ฉันรู้สึกสบายใจอยู่บ้าง สบายใจที่เหมือนได้คุยกับทนายมืออาชีพและเคารพในอาชีพคนหนึ่งและทันใดนั้น มื
Read more
บทที่ 4
“คุณพูดบ้าอะไร! เสี่ยวซินเป็นเด็กดีขนาดนั้น เขาจะรังแกลูกชายของผมได้ยังไง?”กู้ถิงอวี้โต้แย้งออกไปทันทีความสนใจของเขายังคงให้ความสำคัญกับลูกชายของคนรัก เขาไม่อาจยอมรับได้ว่า ‘ลูกชายที่แสนดี’ ตั้งแต่เล็กจนโตจะกลั่นแกล้งคนอื่นกู้ถิงอวี้มองมาที่ฉันด้วยสายตาไม่เป็นมิตร“คุณเป็นคนบอกเขาเหรอ? คุณใส่ร้ายเสี่ยวซินแบบนี้ได้ยังไง!”“ครั้งนี้เสี่ยวซินถูกตีจนเข้าโรงพยาบาล แต่คุณก็ยังเชื่อคำพูดไอ้ลูกทรพีนั่นอีกเหรอ?!”“ผมผิดเองที่ก่อนหน้านี้ตามใจลูกชายของคุณมากเกินไป ทำให้เขาเรียนไม่เก่งตั้งแต่อายุยังน้อย เอาแต่รังแกเสี่ยวซิน!”“คุณเอาเขาไปซ่อนไว้ที่ไหน? เขาคงจะรู้ว่าตัวเองจะเจอปัญหาใหญ่ก็เลยไปซ่อนล่ะสิ!”“คราวนี้ผมจะตีเขาให้ตายเลย!”ฉันมองดูเขาที่กำลังบ้าคลั่งด้วยท่าทีนิ่งสงบ เหมือนกำลังจ้องมองม้าป่าที่ดื้อรั้นตัวหนึ่งเสี่ยวซินกับลูกชายของคุณ ความใกล้ชิดมันสามารถตัดสินความสำคัญได้จากชื่อเรียกสองชื่อนี้นับตั้งแต่เสิ่นโหรวผู้หญิงคนนั้นปรากฏตัวในโรงเรียนของพวกเรา ฉันก็รู้แล้วว่ากู้ถิงอวี้คงจบเห่แล้วครอบครัวของพวกเราก็จบเห่แล้วพวกเธอสองแม่ลูกได้หัวใจของกู้ถิงอวี้ไปอย่างง่ายดาย และส่
Read more
บทที่ 5
เมื่อฉันกลับถึงบ้านก็ดึกมากแล้วไฟในห้องนั่งเล่นยังเปิดอยู่ ฉันตรงเข้าห้องนอนโดยไม่แม้แต่จะมองร่างที่ยืนอยู่หน้ารูปของฮ่าวฮ่าว“ที่รัก...”ฝีเท้าของฉันชะงักทันที รู้สึกประหลาดใจและโศกเศร้ากู้ถิงอวี้ไม่ได้เรียกชื่อนี้กับฉันมาหลายปีแล้วนับตั้งแต่เสิ่นโหรวและลูกชายของเธอโผล่หน้ามา เขาจะเรียกฉันว่า ‘ครูอู๋’ หรือไม่ก็ ‘นี่’คำแรกเป็นการเรียกแบบให้เกียรติเวลาทำงาน ส่วนคำหลังเป็นการดูถูกเวลาอยู่บ้านฉันไม่สนใจเขา ผลักประตูห้องนอนและกำลังจะเดินเข้าไปแต่เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้น กู้ถิงอวี้คว้าแขนของฉันเอาไว้ฉันหันหน้าไปด้วยความโกรธ ตอนที่เห็นสภาพของเขา ฉันก็ตะลึงทันทีไม่ได้เจอกันแค่ไม่กี่ชั่วโมง แววตาของเขากลับดูเหนื่อยล้า ที่คางมีตอหนวด และรอยฝ่ามือที่ฉันตบเขาไปก่อนหน้านั้นเขาดูโทรมมาก ทว่าฉันเห็นแล้วกลับรู้สึกว่ามันน่าขำ“ที่รัก ผม...ผมไม่รู้ว่าเกิดเรื่องกับฮ่าวฮ่าว ผมผิดไปแล้ว ยกโทษให้ผมได้ไหม?”“ยกโทษเหรอ?” ฉันหัวเราะเย็นชา ชี้ไปที่ภาพของฮ่าวฮ่าวแล้วถาม“คุณทำให้ลูกชายของฉันฟื้นขึ้นมาได้ไหมล่ะ? คุณทำให้เหมือนว่าเรื่องทั้งหมดนี้ไม่เคยเกิดขึ้นได้ไหม? ถ้าคุณทำได้ ฉันจะยกโ
Read more
บทที่ 6
เมื่อเสิ่นโหรวมาที่บ้านของฉัน กู้ถิงอวี้ก็กำลังโทรขอความช่วยเหลืออย่างร้อนรน“ผู้อำนวยการจาง ใช่แล้วครับๆ ผมกู้ถิงอวี้ มีเรื่องจะรบกวนท่าน…”ฉันเปิดประตูออกมาด้วยสีหน้าไม่แยแส แววตาแดงก่ำของเสิ่นโหรวก็มองมาที่ฉันอย่างเย็นชา“อาอวี้ล่ะ?”เมื่อเห็นว่าฉันไม่พูดอะไร เธอก็พยายามจะบุกเข้ามา แต่ฉันเตะไปที่หน้าท้องของเธอจนล้มลงไป“อู๋ลี่! เธอบ้าไปแล้วเหรอ?!”“ใช่ ฉันมันบ้า ตอนที่ลูกชายของเธอทุบลูกฉันจนตาย ฉันก็บ้าแล้ว!”ดวงตาของเสิ่นโหรวหลบทันที แล้วบ่นด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ“เสี่ยวซินไม่ได้ตีลูกชายของเธอเลยนะ แต่ลูกชายของเธอกลับข่วนแขนของเสี่ยวซิน! หนี้ก้อนนี้ฉันยังไม่ได้คิดบัญชีกับเธอเลย!”ในชีวิตนี้ฉันไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนหน้าไม่อายขนาดนี้มาก่อน!“อยากคิดบัญชี งั้นเธอก็ไปแจ้งตำรวจสิ! คุยกับตำรวจเรื่องบุกรุกเข้าบ้านคนอื่นโดยพลการของเธอด้วย” ฉันพูดด้วยยิ้มเย็นชา“ลูกชายของเธอกำลังขาดเพื่อนเข้าคุกด้วยพอดี เธอก็ไปอยู่เป็นเพื่อนเขาสิ”ในที่สุดสีหน้าของเสิ่นโหรวก็อ่อนลง เธอทรุดตัวลงกับพื้นด้วยท่าทีน่าสงสาร น้ำตาไหลพรากราวกับสายฝนครู่ต่อมา จู่ๆ ก็มีร่างหนึ่งวิ่งออกมาจากด้านหลังฉัน
Read more
บทที่ 7
ศาลตัดสินไม่นานหลังจากนั้นโจวรุ่ยซินและเพื่อนร่วมชั้นหลายคนที่เกี่ยวข้องกับคดีนี้ได้รับโทษที่พวกเขาสมควรได้รับศาลยังได้ตัดสินว่าเป็นคดีแพ่ง โจวรุ่ยซินต้องชดเชยเงินจำนวนหนึ่งให้กับฉัน เสิ่นโหรวในฐานะผู้ปกครองจะต้องเป็นผู้ชดใช้ แต่ฉันเอาไปบริจาคให้กับเขตภูเขาที่ยากจนทันทีเสิ่นโหรวลาพักร้อนเป็นเวลานาน ช่วงเวลานี้ไม่ได้มาโรงเรียนเลย ฉันได้ยินมาว่าเธอแอบย้ายบ้านไปเงียบๆ เพราะถูกเพื่อนบ้านนินทากู้ถิงอวี้ก็ถูกพักงาน เพราะเว่ยหลินเฟิงตรวจเจอหลักฐานว่าเขารับสินบนชีวิตดูเหมือนจะกลับมาเป็นปกติ แต่ในใจของฉันกลับไม่สามารถสงบลงได้ขณะที่ฉันเดินอยู่ในโรงเรียน ก็มักจะหยุดเดินบ่อยๆ เพราะตรงหน้าเหมือนมีเงาของฮ่าวฮ่าวปรากฏขึ้นที่สนามบาสเกตบอล เด็กชายรูปร่างผอมเหงื่อโชกไปทั้งตัว การโยนลูกบาสก็ไม่ด้อยไปกว่านักบาสเหล่านั้นบนสนามกีฬาลู่วิ่ง ทุกเช้าเด็กชายจะวิ่งอย่างอดทน มีระเบียบวินัยในตัวเอง จนแม้แต่ฉันที่เป็นแม่ที่เอาแต่พูดถึงเรื่องควบคุมน้ำหนักแต่กลับห้ามปากไม่ได้ยังรู้สึกละอายใจในห้องเรียน เด็กชายที่ตั้งใจอ่านหนังสือ ตั้งใจเรียน แม้ว่าใบหน้าจะดูโตเป็นผู้ใหญ่บ้างแล้ว แต่เวลาที่เขาเห็นฉัน
Read more
บทที่ 8
กู้ถิงอวี้มองฉันอย่างตะลึง “เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับเสิ่นโหรว?”“เพราะเสิ่นโหรวไปแล้ว ไม่มีใครดูแลคุณ ดังนั้นคุณเลยนึกถึงฉันขึ้นมา แต่ถ้าเธอกลับมา คุณก็จะเป็นเหมือนเมื่อก่อน ในหัวใจและในสายตาของคุณก็จะมีแต่แม่ลูกคู่นั้นใช่ไหม?”กู้ถิงอวี้ขมวดคิ้วด้วยความจนใจ “ผมบอกไปตั้งนานแล้ว ผมกับเสิ่นโหรวบริสุทธิ์ใจต่อกัน ทำไมคุณยังไม่เชื่อ?”ฉันนึกไม่ถึงเลยว่าผู้ชายคนนี้จะดื้อรั้นขนาดนี้ ฉันเลยเปิดเผยการเสแสร้งที่หลอกตัวเองของเขา“ความสัมพันธ์ที่บริสุทธิ์ใจต่อกัน ดึกๆ ดื่นๆ เธอโทรหาคุณ บอกว่าเน็ตที่บ้านเสีย ให้คุณไปซ่อมให้น่ะเหรอ?”“ความสัมพันธ์ที่บริสุทธิ์ใจต่อกัน เธอสวมชุดนอนสายเดี่ยว ถ่ายรูปใกล้ชิดกับคุณแล้วโพสต์ลงโมเมนต์ในไลน์น่ะเหรอ?”“ความสัมพันธ์ที่บริสุทธิ์ใจต่อกัน คุณดูแลเธอเป็นพิเศษ ให้ความสำคัญกับเธอก่อน แล้วเอาเงินส่วนกลางพาเธอไปเที่ยวน่ะเหรอ?”“ความสัมพันธ์ที่บริสุทธิ์ใจต่อกัน คุณไม่สนใจคำอธิบายของลูกชายตัวเอง แต่ไปเชื่อคำโกหกของสองแม่ลูก สุดท้ายก็ปล่อยให้ลูกชายแท้ๆ ถูกพวกเขาทำร้ายจนตายน่ะเหรอ?”ฉันสูดหายใจเข้า ไม่อยากจะยกตัวอย่างไปมากกว่านี้แล้ว“กู้ถิงอวี้ ไม่จำเป็นต้องนอกกาย
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status