Short
ลูกชายถูกตีจนตาย เขากลับอุ้มลูกชายของคนรักขึ้นรถพยาบาล

ลูกชายถูกตีจนตาย เขากลับอุ้มลูกชายของคนรักขึ้นรถพยาบาล

Oleh:  เสี่ยวซื่อTamat
Bahasa: Thai
goodnovel4goodnovel
8Bab
4.6KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

ลูกชายของฉันตายแล้ว ถูกคนทุบหัวตายอยู่ในห้องน้ำที่แสนคับแคบ สามีที่เป็นครูใหญ่เร่งรีบมาถึงที่เกิดเหตุ แต่กลับอุ้มผู้ก่อเหตุซึ่งเป็นลูกชายของคนที่เขารักขึ้นรถโรงพยาบาล แล้วรีบร้อนจากไป ก่อนตาย ลูกชายปลอบใจฉันว่า “แม่ครับ อย่าร้องไห้เลย พ่อไม่เชื่อผม ผมไม่เสียใจเลยสักนิด” “ขอแค่แม่เชื่อผมก็พอแล้ว...” ในงานศพของลูกชาย ฉันโทรหากู้ถิงอวี้ เขากลับตะคอกใส่ฉันด้วยความโมโห “เสี่ยวซินต้องเย็บที่แขนสองเข็ม ก็เพราะถูกลูกชายของคุณข่วนจนเป็นแผล! ถ้าคุณยังไม่เลิกตอแยผมอีก ผมกลับไปเมื่อไหร่จะตบเขาให้ตาย!” ลูกชายของคุณ? ฉันมองรูแผลที่มีขนาดเท่าชามบนหน้าผากที่ไม่มีเลือดไหลออกมาแล้วของลูกชาย ก่อนจะหลับตาลง ใช่ เขาคือลูกชายของฉัน... เพราะฉะนั้น กู้ถิงอวี้ ลูกชายของฉันตายแล้ว ฉันกับคุณก็ไม่มีอะไรผูกมัดกันอีกแล้ว ……

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทที่ 1

Isabella’s POV

“Isabella, why didn’t you listen to me?” my father shouted as he pulled me out of the party.

“Stop trying to control my life, Dad. I’m a grown woman!” I snapped, yanking my arm from his grip.

“Isabella!” he yelled, his voice full of anger and frustration.

“Stop it, Dad! You can’t keep doing this. I’m going back in there, and there is nothing you can do about it.”

I turned my back on him and started walking toward the house again.

But before I could take another step, he grabbed me and swung me around, lifting me over his shoulder like I weighed nothing.

“As long as you’re living in my house, you will live by my rules!” he barked as he carried me toward his car.

“Dad, you’re embarrassing me! Put me down!” I screamed, kicking and struggling.

Even with my constant yelling, my dad didn’t stop.

He reached the car, opened the door, and set me down before forcing me into the passenger seat.

“It’s for your own good, kiddo,” he said quietly before walking around to the driver’s side.

The car ride was painfully silent.

The kind of silence where even the drop of a pin would sound loud.

But my anger was still burning.

And in that moment, I said the worst thing I could have ever said.

“I HATE YOU!” I shouted. “I regret ever having you as my father! If Mom had been here, this would never have happened. Now I see why she left us. You’re an overbearing control freak!”

I turned my head toward the window, refusing to look at him.

“Isabella…” he whispered.

There was something in his voice.

Pain. Regret.

Something that made me finally turn to look at him.

And that’s when I saw it.

The truck.

It was coming straight at us.

“Dad, look out!”

The scream tore from my throat as the blinding headlights of a truck rushed toward us.

Everything happened too fast.


BEEP! BEEP! BEEP!

My eyes flew open as my alarm blared beside my bed.

My chest heaved as if I had just run a mile.

For a few seconds, I couldn’t breathe.

The dream. No… not a dream.

A memory.

Five years later, and it still haunted me like it had happened yesterday.

“You know that saying… time heals all wounds?” I muttered quietly to myself as I sat up in bed.

“Well, that wasn’t my case.”

My wounds were still wide open.

And the guilt still ate me alive.

The image of that night played in my mind every single day.

If I had done things differently… would it still have happened?

If I had listened to him.

If I hadn’t been such a stubborn teenager.

If I hadn’t gone to that party.

Would my dad still be here?

“So many what ifs…” I whispered, letting out a shaky breath.

Why did I have to argue with him?

Why did I have to distract him?

The accident was my fault.

And I had hated myself ever since.

The last words I ever said to him were horrible.

I didn’t hate him.

I never did.

He was the only real family I had ever known.

And now he was gone.

My mom left when I was only three years old.

My dad raised me all by himself.

So how stupid was I not to see how much he cared?


It had been five years since the accident.

And in one week, I would be turning twenty-one.

Which was why I had made a decision.

I was leaving this town. For good.

This place held too many memories.

Too many ghosts.

Every street reminded me of what I had lost.

Every night brought the same nightmare.

I couldn’t do it anymore. I needed a fresh start.

And moving to New York felt like my only chance.

“Twenty-one is going to be a new beginning for me,” I whispered to myself.


A week later, my birthday finally arrived.

My routine never changed.

Wake up. Eat. Go to school. Go to work. Come home.

Repeat.

Ever since the accident, my life had become painfully simple.

I didn’t really have friends anymore.

Maybe everyone saw me as the strange orphan girl now.

Everyone kept their distance.

Everyone except Judith.

The old lady next door.

After my father died, Judith secretly took care of me, even hiding me from the authorities until I turned eighteen and could legally live on my own.

She became the closest thing I had to family.

Which made leaving even harder.

As I walked downstairs into the living room, I froze.

Judith was standing beside the table, placing a small birthday cake in the centre.

Twenty-one candles flickered softly.

Even though I never wanted to celebrate my birthday after the accident, Judith still insisted every year.

“Isabella, my darling. Happy birthday,” she said warmly, kissing both my cheeks.

“Judith… you shouldn’t have,” I said, pulling her into a hug.

She rolled her eyes.

“Don’t you know the drill by now? Every year, you say you don’t want to celebrate. And every year I ignore you.”

She gently pulled me closer to the cake.

“Make a wish, honeybun.”

I looked at the candles.

Twenty-one tiny flames.

I closed my eyes.

I only had one wish.

A fresh start.

I blew out the candles.

Judith handed me a slice of cake, and we went outside to sit on the swing chair overlooking the quiet town.

“Judith…” I said softly.

“Yes, dear?”

I stared down at my hands, fidgeting with the hem of my dress.

“I need to tell you something.”

“You know you can tell me anything.”

I swallowed hard.

“I’m leaving.”

Her face fell instantly.

“I can’t stay here anymore,” I continued, my voice trembling. “Everywhere I look, I see memories. I feel the guilt all over again.”

Tears rolled down my cheeks.

Judith gently lifted my chin.

“Isa… what happened was not your fault,” she said softly as she wiped my tears away.

“But even if it breaks my heart to see you go… I will support your decision.”

She pulled me into a tight hug.

“You’re a grown woman now. Go explore the world. See where life takes you.”

“Thank you, Judith,” I whispered into her shoulder.

“Just promise me something,” she said.

“What?”

“Call me. Visit me whenever you can. Age is catching up with me.”

I laughed softly through my tears.

“I promise.”

“I love you, my child.”

“I love you too.”


The day I left arrived faster than I expected.

My suitcase was packed.

My heart was not.

Judith was already crying when I came downstairs.

“Don’t forget to call,” she repeated for the hundredth time.

“I won’t,” I promised.

We stepped outside together.

Locking the door to the house I grew up in felt harder than I imagined.

It felt like I was locking away every memory.

Every mistake.

Every demon.

I took a deep breath.

Then turned the key.

The door clicked shut.

I walked to the car, my heart pounding heavily.

As the car drove away, I looked back at Judith and the house one last time.

Tears slid silently down my cheeks.

“I’m sorry, Dad,” I whispered.

“But I have to leave.”

At the airport, everything moved quickly.

Before long, I was seated on the plane heading to New York.

I leaned back in my seat, staring out the window as the engines roared to life.

My mind replayed everything that had brought me here.

The accident.

The guilt.

The goodbye.

I slowly closed my eyes as exhaustion took over.

“New city…” I murmured.

“Please be good to me.”

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
8 Bab
บทที่ 1
“ฮ่าวฮ่าวไม่ต้องกลัวนะ แม่เรียกรถพยาบาลแล้ว เดี๋ยวก็จะมีคนมาช่วยลูกแล้ว อดทนอีกหน่อยนะลูก!”รอยเลือดลากเป็นทางยาวคดเคี้ยวอยู่บนพื้น ยาวไปจนถึงห้องน้ำ ย้อมดวงตาของฉันเป็นสีแดงนั่นเป็นเลือดของฮ่าวฮ่าวที่หนีเข้ามาในห้องน้ำในเวลานั้นเขาคงหวาดกลัวและเจ็บปวดมาก...ฉันปิดแผลบนหน้าผากของเขาด้วยมือที่สั่นเทา เลือดนั้นยังคงไหลซึมออกมาผ่านซอกนิ้วไม่หยุดไม่อาจห้ามเอาไว้ได้เลยเสียงหวอของรถพยาบาลดังขึ้นที่นอกหน้าต่าง“ฮ่าวฮ่าว! รถพยาบาลมาแล้ว! รอดแล้วนะ!”กู้ถิงอวี้อุ้มเด็กชายคนหนึ่งวิ่งผ่านหน้าต่างไปอย่างรวดเร็ว มุ่งตรงไปที่รถพยาบาล“เสี่ยวซิน ไม่ต้องกลัวนะ พ่อกู้จะไม่ให้ลูกเป็นอะไรเด็ดขาด!”รถพยาบาลมาอย่างรวดเร็วและจากไปอย่างรวดเร็ว ฉันแทบไม่กล้าเชื่อสายตาตัวเองเลยฉันร้องตะโกนสุดชีวิต“อย่าไปนะ! นั่นเป็นรถพยาบาลที่ฉันเรียกนะ!”“กู้ถิงอวี้! ฮ่าวฮ่าวจะไม่ไหวแล้ว กลับมาก่อน!”“กู้ถิงอวี้ ขอร้องล่ะ...”ไม่มีใครสังเกตเห็นคนที่ได้รับบาดเจ็บตัวจริงซึ่งนอนหายใจรวยรินอยู่ฉันรีบโทรหากู้ถิงอวี้ หนึ่งครั้ง สองครั้ง แต่สุดท้ายก็ไม่มีคนรับสายขณะที่ฉันกำลังจะกดเบอร์โทรออกเป็นครั้งที่สาม ม
Baca selengkapnya
บทที่ 2
เมื่อจัดการงานศพของฮ่าวฮ่าวเสร็จแล้ว ฉันก็ตรงไปโรงพยาบาลในห้องพักผู้ป่วยพิเศษ ลูกชายของเสิ่นโหรวมีผ้าพันแผลรอบแขน กำลังกระโดดโลดเต้นพูดบางอย่างกับพวกเขาเมื่อเห็นฉันโผล่มา สีหน้าของกู้ถิงอวี้ก็เปลี่ยนไปทันที แล้วรีบเดินออกมา“ใครให้คุณมาที่โรงพยาบาล? อาการของเสี่ยวซินเพิ่งจะทรงตัว คุณอย่ามาเพิ่มปัญหา!”“กู้ถิงอวี้ ลูกชายของคุณตายแล้ว คุณกลับเอาแต่สนใจลูกชายของคนอื่น!”ฉันคำรามอย่างบ้าคลั่ง แม่ลูกที่อยู่ในห้องก็มองมาที่ฉันด้วยความประหลาดใจใบหน้าของกู้ถิงอวี้กลับยิ่งน่าเกลียด ผลักฉันออกไปให้ไกลแล้วเตือนฉันว่า“อู๋ลี่ ให้มันน้อยๆ หน่อย! ครูเสิ่นเลี้ยงลูกตัวคนเดียวมันไม่ใช่เรื่องง่าย ในฐานะที่ผมเป็นครูใหญ่ ช่วยเธอสักหน่อยจะเป็นอะไรไป?”“อีกอย่าง ฮ่าวฮ่าวก็รังแกเสี่ยวซินมาหลายปี ครั้งนี้ถึงขั้นข่วนแขนของเขา แล้วนี่คุณยังมีหน้ากล้ามาโวยวายถึงโรงพยาบาลอีก!”คำพูดสารเลวเหล่านี้ ฉันท่องได้ขึ้นใจมานานแล้วสามีของเสิ่นโหรวหย่ากับเธอไปแล้ว แต่กู้ถิงอวี้กลับคอยดูแลเธอตลอดสามีของฉันไม่ได้หย่ากับฉัน แต่กลับไปรับใช้ภรรยาของคนอื่นอย่างกระตือรือร้นพ่อของเสี่ยวซินทิ้งเขาไป แต่เขาก็ได้รับค
Baca selengkapnya
บทที่ 3
ฉันมาที่สำนักงานกฎหมายชื่อดังแห่งหนึ่ง เพื่อปรึกษาทนายเรื่องการกลั่นแกล้งในโรงเรียนฮ่าวฮ่าวจะตายไปโดยเปล่าประโยชน์ไม่ได้ เศษเดนพวกนั้นจะให้ลอยนวลอยู่ข้างนอก แล้วไปทำร้ายเด็กคนอื่นอีกไม่ได้ก่อนฉันจะไป จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงคนเรียกชื่อฉัน“อู๋ลี่?”สีหน้าของเว่ยหลินเฟิงเต็มไปด้วยรอยยิ้มมีความสุขเขายังคงสดใสและหล่อเหลาเหมือนในความทรงจำฉันเม้มปากยิ้ม เมื่อเผชิญหน้ากับชายหนุ่มที่ตามจีบฉันในวัยรุ่นตอนเรียนมหาวิทยาลัย ก็รู้สึกเขินอายอยู่บ้าง“ถามหน่อยสิ คุณมาที่สำนักงานกฎหมายทำไม? มีอะไรให้ผมช่วยหรือเปล่า?”เว่ยหลินเฟิงยื่นน้ำมะนาวหนึ่งแก้วให้ฉันเหมือนจะเห็นความลังเลของฉัน เขาจึงพูดด้วยรอยยิ้ม“ผมเป็นหุ้นส่วนของสำนักงานกฎหมายที่นี่น่ะ ถ้าเกิดมีปัญหาอะไรก็คุยกับผมได้”ฉันเงยหน้าขึ้นมองด้วยความประหลาดใจ แต่เขากลับมองมาที่ฉันแล้วยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยนและใจดีเหมือนในอดีตพวกเราคุยกันถึงสองชั่วโมง เขาเกือบจะเข้าใจสถานการณ์ทั้งหมดแล้ว แต่ไม่ได้แสดงท่าทีเห็นใจหรือสงสารอะไรต่อฉันนี่ก็ทำให้ฉันรู้สึกสบายใจอยู่บ้าง สบายใจที่เหมือนได้คุยกับทนายมืออาชีพและเคารพในอาชีพคนหนึ่งและทันใดนั้น มื
Baca selengkapnya
บทที่ 4
“คุณพูดบ้าอะไร! เสี่ยวซินเป็นเด็กดีขนาดนั้น เขาจะรังแกลูกชายของผมได้ยังไง?”กู้ถิงอวี้โต้แย้งออกไปทันทีความสนใจของเขายังคงให้ความสำคัญกับลูกชายของคนรัก เขาไม่อาจยอมรับได้ว่า ‘ลูกชายที่แสนดี’ ตั้งแต่เล็กจนโตจะกลั่นแกล้งคนอื่นกู้ถิงอวี้มองมาที่ฉันด้วยสายตาไม่เป็นมิตร“คุณเป็นคนบอกเขาเหรอ? คุณใส่ร้ายเสี่ยวซินแบบนี้ได้ยังไง!”“ครั้งนี้เสี่ยวซินถูกตีจนเข้าโรงพยาบาล แต่คุณก็ยังเชื่อคำพูดไอ้ลูกทรพีนั่นอีกเหรอ?!”“ผมผิดเองที่ก่อนหน้านี้ตามใจลูกชายของคุณมากเกินไป ทำให้เขาเรียนไม่เก่งตั้งแต่อายุยังน้อย เอาแต่รังแกเสี่ยวซิน!”“คุณเอาเขาไปซ่อนไว้ที่ไหน? เขาคงจะรู้ว่าตัวเองจะเจอปัญหาใหญ่ก็เลยไปซ่อนล่ะสิ!”“คราวนี้ผมจะตีเขาให้ตายเลย!”ฉันมองดูเขาที่กำลังบ้าคลั่งด้วยท่าทีนิ่งสงบ เหมือนกำลังจ้องมองม้าป่าที่ดื้อรั้นตัวหนึ่งเสี่ยวซินกับลูกชายของคุณ ความใกล้ชิดมันสามารถตัดสินความสำคัญได้จากชื่อเรียกสองชื่อนี้นับตั้งแต่เสิ่นโหรวผู้หญิงคนนั้นปรากฏตัวในโรงเรียนของพวกเรา ฉันก็รู้แล้วว่ากู้ถิงอวี้คงจบเห่แล้วครอบครัวของพวกเราก็จบเห่แล้วพวกเธอสองแม่ลูกได้หัวใจของกู้ถิงอวี้ไปอย่างง่ายดาย และส่
Baca selengkapnya
บทที่ 5
เมื่อฉันกลับถึงบ้านก็ดึกมากแล้วไฟในห้องนั่งเล่นยังเปิดอยู่ ฉันตรงเข้าห้องนอนโดยไม่แม้แต่จะมองร่างที่ยืนอยู่หน้ารูปของฮ่าวฮ่าว“ที่รัก...”ฝีเท้าของฉันชะงักทันที รู้สึกประหลาดใจและโศกเศร้ากู้ถิงอวี้ไม่ได้เรียกชื่อนี้กับฉันมาหลายปีแล้วนับตั้งแต่เสิ่นโหรวและลูกชายของเธอโผล่หน้ามา เขาจะเรียกฉันว่า ‘ครูอู๋’ หรือไม่ก็ ‘นี่’คำแรกเป็นการเรียกแบบให้เกียรติเวลาทำงาน ส่วนคำหลังเป็นการดูถูกเวลาอยู่บ้านฉันไม่สนใจเขา ผลักประตูห้องนอนและกำลังจะเดินเข้าไปแต่เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้น กู้ถิงอวี้คว้าแขนของฉันเอาไว้ฉันหันหน้าไปด้วยความโกรธ ตอนที่เห็นสภาพของเขา ฉันก็ตะลึงทันทีไม่ได้เจอกันแค่ไม่กี่ชั่วโมง แววตาของเขากลับดูเหนื่อยล้า ที่คางมีตอหนวด และรอยฝ่ามือที่ฉันตบเขาไปก่อนหน้านั้นเขาดูโทรมมาก ทว่าฉันเห็นแล้วกลับรู้สึกว่ามันน่าขำ“ที่รัก ผม...ผมไม่รู้ว่าเกิดเรื่องกับฮ่าวฮ่าว ผมผิดไปแล้ว ยกโทษให้ผมได้ไหม?”“ยกโทษเหรอ?” ฉันหัวเราะเย็นชา ชี้ไปที่ภาพของฮ่าวฮ่าวแล้วถาม“คุณทำให้ลูกชายของฉันฟื้นขึ้นมาได้ไหมล่ะ? คุณทำให้เหมือนว่าเรื่องทั้งหมดนี้ไม่เคยเกิดขึ้นได้ไหม? ถ้าคุณทำได้ ฉันจะยกโ
Baca selengkapnya
บทที่ 6
เมื่อเสิ่นโหรวมาที่บ้านของฉัน กู้ถิงอวี้ก็กำลังโทรขอความช่วยเหลืออย่างร้อนรน“ผู้อำนวยการจาง ใช่แล้วครับๆ ผมกู้ถิงอวี้ มีเรื่องจะรบกวนท่าน…”ฉันเปิดประตูออกมาด้วยสีหน้าไม่แยแส แววตาแดงก่ำของเสิ่นโหรวก็มองมาที่ฉันอย่างเย็นชา“อาอวี้ล่ะ?”เมื่อเห็นว่าฉันไม่พูดอะไร เธอก็พยายามจะบุกเข้ามา แต่ฉันเตะไปที่หน้าท้องของเธอจนล้มลงไป“อู๋ลี่! เธอบ้าไปแล้วเหรอ?!”“ใช่ ฉันมันบ้า ตอนที่ลูกชายของเธอทุบลูกฉันจนตาย ฉันก็บ้าแล้ว!”ดวงตาของเสิ่นโหรวหลบทันที แล้วบ่นด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ“เสี่ยวซินไม่ได้ตีลูกชายของเธอเลยนะ แต่ลูกชายของเธอกลับข่วนแขนของเสี่ยวซิน! หนี้ก้อนนี้ฉันยังไม่ได้คิดบัญชีกับเธอเลย!”ในชีวิตนี้ฉันไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนหน้าไม่อายขนาดนี้มาก่อน!“อยากคิดบัญชี งั้นเธอก็ไปแจ้งตำรวจสิ! คุยกับตำรวจเรื่องบุกรุกเข้าบ้านคนอื่นโดยพลการของเธอด้วย” ฉันพูดด้วยยิ้มเย็นชา“ลูกชายของเธอกำลังขาดเพื่อนเข้าคุกด้วยพอดี เธอก็ไปอยู่เป็นเพื่อนเขาสิ”ในที่สุดสีหน้าของเสิ่นโหรวก็อ่อนลง เธอทรุดตัวลงกับพื้นด้วยท่าทีน่าสงสาร น้ำตาไหลพรากราวกับสายฝนครู่ต่อมา จู่ๆ ก็มีร่างหนึ่งวิ่งออกมาจากด้านหลังฉัน
Baca selengkapnya
บทที่ 7
ศาลตัดสินไม่นานหลังจากนั้นโจวรุ่ยซินและเพื่อนร่วมชั้นหลายคนที่เกี่ยวข้องกับคดีนี้ได้รับโทษที่พวกเขาสมควรได้รับศาลยังได้ตัดสินว่าเป็นคดีแพ่ง โจวรุ่ยซินต้องชดเชยเงินจำนวนหนึ่งให้กับฉัน เสิ่นโหรวในฐานะผู้ปกครองจะต้องเป็นผู้ชดใช้ แต่ฉันเอาไปบริจาคให้กับเขตภูเขาที่ยากจนทันทีเสิ่นโหรวลาพักร้อนเป็นเวลานาน ช่วงเวลานี้ไม่ได้มาโรงเรียนเลย ฉันได้ยินมาว่าเธอแอบย้ายบ้านไปเงียบๆ เพราะถูกเพื่อนบ้านนินทากู้ถิงอวี้ก็ถูกพักงาน เพราะเว่ยหลินเฟิงตรวจเจอหลักฐานว่าเขารับสินบนชีวิตดูเหมือนจะกลับมาเป็นปกติ แต่ในใจของฉันกลับไม่สามารถสงบลงได้ขณะที่ฉันเดินอยู่ในโรงเรียน ก็มักจะหยุดเดินบ่อยๆ เพราะตรงหน้าเหมือนมีเงาของฮ่าวฮ่าวปรากฏขึ้นที่สนามบาสเกตบอล เด็กชายรูปร่างผอมเหงื่อโชกไปทั้งตัว การโยนลูกบาสก็ไม่ด้อยไปกว่านักบาสเหล่านั้นบนสนามกีฬาลู่วิ่ง ทุกเช้าเด็กชายจะวิ่งอย่างอดทน มีระเบียบวินัยในตัวเอง จนแม้แต่ฉันที่เป็นแม่ที่เอาแต่พูดถึงเรื่องควบคุมน้ำหนักแต่กลับห้ามปากไม่ได้ยังรู้สึกละอายใจในห้องเรียน เด็กชายที่ตั้งใจอ่านหนังสือ ตั้งใจเรียน แม้ว่าใบหน้าจะดูโตเป็นผู้ใหญ่บ้างแล้ว แต่เวลาที่เขาเห็นฉัน
Baca selengkapnya
บทที่ 8
กู้ถิงอวี้มองฉันอย่างตะลึง “เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับเสิ่นโหรว?”“เพราะเสิ่นโหรวไปแล้ว ไม่มีใครดูแลคุณ ดังนั้นคุณเลยนึกถึงฉันขึ้นมา แต่ถ้าเธอกลับมา คุณก็จะเป็นเหมือนเมื่อก่อน ในหัวใจและในสายตาของคุณก็จะมีแต่แม่ลูกคู่นั้นใช่ไหม?”กู้ถิงอวี้ขมวดคิ้วด้วยความจนใจ “ผมบอกไปตั้งนานแล้ว ผมกับเสิ่นโหรวบริสุทธิ์ใจต่อกัน ทำไมคุณยังไม่เชื่อ?”ฉันนึกไม่ถึงเลยว่าผู้ชายคนนี้จะดื้อรั้นขนาดนี้ ฉันเลยเปิดเผยการเสแสร้งที่หลอกตัวเองของเขา“ความสัมพันธ์ที่บริสุทธิ์ใจต่อกัน ดึกๆ ดื่นๆ เธอโทรหาคุณ บอกว่าเน็ตที่บ้านเสีย ให้คุณไปซ่อมให้น่ะเหรอ?”“ความสัมพันธ์ที่บริสุทธิ์ใจต่อกัน เธอสวมชุดนอนสายเดี่ยว ถ่ายรูปใกล้ชิดกับคุณแล้วโพสต์ลงโมเมนต์ในไลน์น่ะเหรอ?”“ความสัมพันธ์ที่บริสุทธิ์ใจต่อกัน คุณดูแลเธอเป็นพิเศษ ให้ความสำคัญกับเธอก่อน แล้วเอาเงินส่วนกลางพาเธอไปเที่ยวน่ะเหรอ?”“ความสัมพันธ์ที่บริสุทธิ์ใจต่อกัน คุณไม่สนใจคำอธิบายของลูกชายตัวเอง แต่ไปเชื่อคำโกหกของสองแม่ลูก สุดท้ายก็ปล่อยให้ลูกชายแท้ๆ ถูกพวกเขาทำร้ายจนตายน่ะเหรอ?”ฉันสูดหายใจเข้า ไม่อยากจะยกตัวอย่างไปมากกว่านี้แล้ว“กู้ถิงอวี้ ไม่จำเป็นต้องนอกกาย
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status