Chapter 3 สะดุดตาตรึงใจ

รถยนต์คันหรูแล่นเข้ามาจอดในมหา'ลัยดัง คณะศิลปกรรมศาสตร์สาขาออกแบบแฟชั่นและสิ่งทอ เมื่อรถยนต์จอดสนิทคนขับรีบวิ่งลงมาจากรถ เพื่อเปิดประตูให้กับเจ้านายสาวสวย เมื่อเธอก้าวเท้าลงมาจากรถ กลุ่มนักศึกษาชายแก๊งไทเกอร์ ต่างจับจ้องมองตาไม่กะพริบ                          

สาวสวยจมูกโด่งตากลมโต ดูเหมือนเธอจะเป็นลูกครึ่งหรือลูกเสี้ยว เมื่อหญิงสาวสูงขาว ใบหน้าที่ไร้เมคอัพนั้นกลับทำให้หนึ่งในเสือหนุ่มอย่างพายุถึงกับต้องตาตรึงใจ เพราะในมหา'ลัยแห่งนี้ มีผู้หญิงไม่กี่คน ที่กล้าโชว์หน้าสดมาเรียน แต่สำหรับหญิงสาวตรงหน้าแล้ว เธอไม่ต้องอาศัยเครื่องประทินโฉมใดๆ เลยแม้แต่น้อย มันกลับกลายเป็นเสน่ห์ที่ทำให้พายุอยากเข้าไปค้นหาและลิ้มลอง รสสวาทจากหญิงตรงหน้าเหลือเกิน             "ถึงกับน้ำลายหกเลยเหรอวะ ไอ้พายุ!" กวินเอ่ยแซวเพื่อนขึ้น เมื่อพายุถึงกับกลืนน้ำลายลงคอ ขณะที่หญิงตรงหน้ากำลังก้าวเท้าออกมาจากบริเวณที่จอดรถ ขาเรียวเสลา บวกกับใบหน้าขาวนวลผ่องดวงตากลมโต ในชุดนักศึกษาไม่สั้นไม่ยาว แต่กลับทำให้คนสวมใส่นั้นดูดี                        

"แสดงว่าเธอต้องเรียนคณะนี้แน่เลยวะ ใครที่ได้เป็นพี่รหัสโชคดีเป็นบ้าเลย" เก้าเอ่ยขึ้นขณะที่สายตายังจับจ้องไปที่หญิงสาว ที่เธอดูจะไม่ค่อยมั่นใจมองซ้ายมองขวา เหมือนจะเดินตรงมาที่พวกเขา                             

"เฮ้ย! เดินมาโน่นแล้วอ้าว! ทำไมเดินกลับวะ" แบงก์พูดออกมาพร้อมกับทำหน้าเสียดายที่เธอเดินกลับไป                                             

สาเหตุที่เธอหยุดแล้วหันหลังเดินกลับไปที่รถเหมือนเดิม นั่นไม่ใช่เพราะกลุ่มเสือพวกนั้น ในเมื่อเธอไม่เคยสนใจไยดีผู้ชายอยู่แล้ว ต่อให้หล่อราวกับเทพบุตรมายืนอยู่ตรงหน้า คนอย่างเธอก็ไม่มีทางที่จะสนใจเพราะจุดมุ่งหมายที่หญิงสาวมีไว้พุ่งชน นั่นคือการเป็นดีไซเนอร์ที่มีฝีมือระดับต้นๆ ของประเทศ นั่นคือสิ่งที่เธอต้องการมากกว่าผู้ชาย                        

"คุณแพรไหมกลับมาทำไมครับ" ลุงชาตรีคนขับรถแพรไหมเอ่ยถามขึ้น เมื่อเธอเดินกลับมาถึงรถ              

"แพรว่าเรามาเช้าไปหรือเปล่าคะ แพรขอนั่งรออยู่ในรถสักครู่นะคะลุง"                                      

"ได้ครับเชิญครับคุณแพรไหม"                                                                 

ลุงชาตรีเปิดประตูให้เจ้านายสาวเข้าไปนั่งรอในรถตามเดิม เพราะรถยังติดเครื่องเอาไว้และยังไม่ได้ปิดเครื่องปรับอากาศ จึงทำให้แพรไหมนั่งรออย่างใจเย็น เมื่อเธอมองไปที่ข้อมือเล็กเรียวที่ประดับด้วยนาฬิกาเรือนแพง เวลานี้เพิ่งจะเจ็ดโมงเช้าแน่นอนเธอมาเช้าเกินไป                        

"แค่รถที่นั่งมาก็กินขาดแล้วคนนี้กูจองนะเว้ย!" กวินที่จ้องตาไม่กะพริบพูดขึ้น ท่ามกลางบรรดาเพื่อนๆ ที่จ้องมองมาด้วยสายตาที่ไม่มีใครยอมใคร ต่างก็หวังที่จะได้หญิงสาวมาไว้ข้างกาย และแน่นอนที่สุดก็คือชายกลุ่มนี้หวังกับเธอแค่วันไนท์สแตนด์ เพราะพวกเขานั้นไม่คิดที่จะจริงจังกับใคร แม้ว่าหญิงสาวตรงหน้าจะสะดุดตาสะดุดใจเพียงใดก็ตาม

แต่มีสายตาคมอีกคู่ ที่เวลานี้ไม่สามารถเดาได้ว่าเขาคิดอะไร สีหน้าที่ดูราบเรียบไม่ต่างอะไรจากชื่อของเขาพายุ แน่นอนพายุมักจะก่อตัวขึ้นก่อนที่มันจะโหมกระหน่ำลงมา หลายครั้งหลายคราที่ต้องพังพินาศ เพราะสาเหตุมาจากพายุที่รุนแรง ในขณะที่ทุกคนไม่ทันได้ตั้งตัว