หลังฉันถูกรักแรกของเขาฆ่า สามีก็เสียใจ

ศพของฉันถูกพบในตึกร้าง

คนงานก่อสร้างอ้วกออกมา ขณะกดโทรศัพท์แจ้งหน่วยฉุกเฉิน

มาร์ครีบตรงจากโรงพยาบาลที่เอ็มม่ากำลังรักษาไต มายังที่เกิดเหตุ

ผู้เชี่ยวชาญด้านนิติเวชขมวดคิ้ว พลางส่งสัญญาณให้ทุกคนใส่หน้ากาก

สามีของฉัน มาร์ค คือยอดนักสืบที่มีชื่อเสียงที่สุดของเมือง เขาไขคดีฆาตกรรมมานับไม่ถ้วน แม้แต่เขาก็ยังชะงักงันเมื่อเห็นศพนี้

ความร้อนของฤดูร้อนทำหน้าที่ของมันอย่างสมบูรณ์ ร่างศพขึ้นอืด ใบหน้าถูกทำร้ายจนจำไม่ได้ เหลือแค่กองเนื้อและเลือดในจุดที่ควรจะเป็นโครงหน้า

บาดแผลสาหัส หัวแทบจะหลุดออกจากลำคอ เหลือแค่แถบผิวหนังบางๆ รั้งไว้

กลิ่นเน่าเหม็นของการเน่าเปื่อยลอยอบอวลไปทั่วอากาศ

มาร์คหลับตาลงชั่วครู่ สูดหายใจลึก ก่อนใส่ถุงมือและเริ่มการตรวจสอบเบื้องต้น

ฉันมองอย่างกระวนกระวาย ขณะที่เขาถอดสร้อยคอเปื้อนเลือดออกจากลำคอของฉัน

แหวนสองวงห้อยอยู่บนสายสร้อย — แหวนแต่งงานที่ฉันทำด้วยมือของตัวเอง ด้วยความรักเพื่อพวกเรา

ฉันจำได้ว่าฉันภูมิใจแค่ไหนตอนยื่นมันให้มาร์ค ฉันใช้เวลาหลายวันบรรจงทำมันให้ออกมาสมบูรณ์แบบ

แต่เมื่อเอ็มม่าเห็นเขาใส่มัน เธอกลับหัวเราะอย่างเยาะเย้ย “ของน่าเกลียดอะไรนั่นน่ะ ไปคุ้ยออกมาจากถังขยะหรือไง”

มาร์คกระชากแหวนออกทันทีแล้วปามันกลับมาหาฉัน ใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยความอับอาย

“เธอเป็นภรรยาของฉัน” เขาสะบัดเสียง “หน้าที่ของเธอคือต้องช่วยให้ฉันดูดี ไม่ใช่มาทำให้ฉันขายหน้าต่อหน้าคนอื่น”

แม้คำพูดเย็นชานั้นยังดังก้องอยู่ในหู ฉันก็ยังเชื่อว่า อย่างน้อยตอนนี้เขาจะต้องจำแหวนวงนี้ได้

สัญลักษณ์ของการแต่งงานของเรา และความรักที่ฉันมีให้เขา

แต่มาร์คแค่สั่งผู้ช่วยอย่างไร้อารมณ์ให้เก็บมันใส่ถุงเป็นหลักฐาน

เพื่อนร่วมงานของเขาทำงานอย่างเป็นขั้นตอน ก่อนจะชะงัก “มาร์ค… เหยื่อกำลังตั้งครรภ์ ประมาณสองเดือน”

ฉันมองดูด้วยหัวใจที่แตกสลาย ขณะที่สีหน้าของมาร์คมืดลงด้วยความโกรธ

“ไอ้สัตว์นรกพวกนี้!” เขาตะคอก พลางทุบกำปั้นกับผนัง “มันกล้าทำกับผู้หญิงตั้งครรภ์ได้โหดเหี้ยมขนาดนี้ได้ยังไง!”

ฉันอยากกรีดร้อง อยากเขย่าตัวเขา

เอ็มม่าเพิ่งถูกวินิจฉัยว่าไตวายเมื่อห้าวันก่อน หมอบอกว่าเธอต้องได้รับการปลูกถ่ายโดยด่วน

มาร์ครีบไปโรงพยาบาลตั้งแต่เที่ยงคืน ระหว่างทางเขาอ้อนวอนฉัน

“เธอต้องช่วยเธอ อลิซ อวัยวะเธอเข้ากันได้ เธอคือคนเดียวที่พวกเขาหาเจอ”

“ฉันท้อง มาร์ค สองเดือนแล้ว นั่นคือเหตุผลที่ฉันบริจาคไตให้เอ็มม่าไม่ได้ ได้โปรดเข้าใจฉัน”

คำตอบของเขาทั้งรวดเร็วและโหดร้าย “โกหกอีกแล้วเหรอ? ตอนแรกก็ไม่ยอมช่วยเอ็มม่า ตอนนี้ถึงขั้นกุเรื่องว่าท้อง เธอจะต่ำช้าไปได้อีกแค่ไหน”

เขาทิ้งฉันไว้บนทางหลวง และจากนั้นฉันก็ถูกลักพาตัว

ตอนนี้เขายืนอยู่เหนือร่างของฉัน เต็มไปด้วยความโกรธแค้นอันชอบธรรมให้กับเหยื่อที่เขาไม่รู้ว่าเป็นใคร

แต่เขากลับปฏิเสธจะเชื่อการตั้งครรภ์ของภรรยาตัวเอง

เขาแค่สั่งผู้ช่วยให้จดมันลงเป็นอีกหนึ่งรายละเอียดในแฟ้มคดี “เน้นเรื่องการตั้งครรภ์ไว้ในรายงานด้วย คดีนี้ต้องจัดเป็นคดีเร่งด่วน”

ฉันไม่ควรมีความหวังเลย ฉันไม่เคยมีตัวตนในหัวใจของมาร์ค เขาไม่เคยเชื่อฉัน ไม่เคยไว้ใจฉันเลย ตั้งแต่วันที่เราแต่งงานกัน

ในหัวใจของมาร์ค ทุกคำที่ฉันพูดคือคำโกหก ทุกการกระทำคือเรื่องน่าสงสัย เขาเก็บความเชื่อใจและความรักทั้งหมดไว้ให้เอ็มม่า

ทั้งที่ฉันเป็นภรรยาของเขา ทั้งที่ฉันรักเขาด้วยทุกอย่างที่มี

ซาร่าห์ เพื่อนของฉันเคยเตือนตั้งแต่แรก “มาร์คแต่งงานกับเธอเพราะเขาอยู่กับเอ็มม่าไม่ได้ เอ็มม่าจะเป็นรักแท้ของเขาเสมอ”

ตอนนั้นฉันไม่เชื่อ ฉันคิดว่าความรักของเราเป็นรักแท้ และกาลเวลาจะพิสูจน์ว่าเธอคิดผิด

แต่หลังแต่งงาน ความจริงก็ชัดเจนจนไม่อาจจะเมินเฉย

ฉันตระหนักว่าฉันไม่มีที่ยืนในหัวใจของเขา ทุกห้องในบ้านเต็มไปด้วยรูปของเขาและเอ็มม่าในอดีต ทุกเรื่องที่เขาเล่าล้วนพูดถึงแต่ถึงชื่อของเธอ

ฉันเป็นแค่ผู้บุกรุกในเรื่องราวกับความรักของพวกเขา เป็นแค่ตัวแทนชั่วคราวกับ จนกว่าเอ็มม่าจะกลับมาสู่ที่ที่ควรเป็นของเธอ

เพื่อนร่วมงานถอดถุงมือออก แล้วขยี้คิ้วที่ขมวดแน่น “เหยื่ออายุราวกับยี่สิบห้าปี สาเหตุการตายเบื้องต้นคือถูกเชือดคอ และมีร่องรอยการทรมานเป็นเวลานานก่อนเสียชีวิต”

“วิธีการโหดร้ายมาก เรื่องนี้จะก่อให้เกิดกระแสสังคม เราต้องปิดคดีให้ได้ก่อนมันจะระเบิดในสื่อ” มาร์คจุดบุหรี่ สูดควันลึก สีหน้าหนักอึ้ง

แม้ในความตาย ฉันก็ยังเป็นปัญหาให้เขา

ผู้เชี่ยวชาญด้านนิติเวชเตือน “ฆาตกรยังลอยนวล บอกคนที่คุณรักให้ระวังตัว อย่าปล่อยให้เอ็มม่าออกไปข้างนอกคนเดียวตอนกลางคืน”

มาร์คตอบอย่างหงุดหงิด “เอ็มม่าเชื่อฟังฉันเสมอ แต่ภรรยาของฉัน อลิซ น่ะ ฉันคุมเธอไม่ได้”

ผู้เชี่ยวชาญด้านนิติเวชเป็นเพื่อนเก่าเขา และรู้เรื่องราวกับระหว่างพวกเขาดี

มาร์คลูบท้องของตัวเองอย่างเผลอๆ

ผู้เชี่ยวชาญด้านนิติเวชสังเกตเห็นสีหน้าดูเจ็บปวด “ปวดท้องอีกแล้วเหรอ”

มาร์คโบกมือ “ไม่เป็นไร อลิซซื้อยาไว้ให้ที่บ้านแล้ว”

เสียงของเขาเบาลง ก่อนจะเงียบไป

ภรรยาคนที่ถูกเขามองว่าดื้อรั้น กลับเป็นคนที่ห่วงใยสุขภาพของเขามาโดยตลอด

แพทย์นิติเวชตบหลังมาร์คเบาๆ “ใจดีกับภรรยาของนายหน่อย เธอคือคนที่เลือกจะแต่งงานกับนายนะ”

มาร์คส่ายหน้า “เมื่อวันก่อนเอ็มม่าถูกวินิจฉัยว่าไตวาย อลิซยังปฏิเสธจะบริจาคไตให้เอ็มม่า แถมกุเรื่องว่าท้องสองเดือนอีก”

แพทย์นิติเวชชะงัก “มาร์ค… หรือบางทีเธออาจจะท้องจริงๆ?”

“เป็นไปไม่ได้!” มาร์คสวนทันที “ฉันไม่ได้แตะเธอมานานกว่าสองเดือนแล้ว”

“แต่นายจำคืนนั้นเมื่อสองเดือนก่อนได้ไหม คืนที่นายเมาหนักที่บาร์…”

มาร์คตัดบท “เอ็มม่าอยู่กับฉันคืนนั้น เธอบอกว่าอลิซไม่เคยไปหาเลย”

ดวงวิญญาณของฉันเจ็บปวดเมื่อได้ยินคำเหล่านั้น

คนที่อยู่เคียงข้างคุณในคืนนั้นคือฉัน

ฉันคอยกุมมือคุณเวลาคุณป่วย

ฉันเช็ดหน้าให้คุณด้วยผ้าเย็น

ฉันเฝ้าดูแลคุณตั้งแต่ดึกจนสว่าง

แต่เอ็มม่ากลับบิดเบือนทุกอย่าง ทำให้คุณเชื่อว่าฉันทิ้งคุณไปในคืนนั้น

“เธอไม่กลับบ้านมาหลายวันแล้ว ใครจะรู้ว่าไปก่อเรื่องอะไรไว้ ฉันไม่ควรแต่งงานกับเธอเลย” มาร์คพูดต่อ

เมื่อได้ยินคำกล่าวหาและคำบ่นด่าของมาร์ค หัวใจของฉันก็เย็นชาราวกับน้ำแข็ง

มาร์ค ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากกลับบ้าน

ฉันแค่… กลับไปไม่ได้อีกแล้ว

ภรรยาผู้ดื้อรั้นของคุณตายไปแล้ว ตั้งแต่วันที่คุณเลือกไปกับเอ็มม่าเพื่อการรักษาตัวของเธอ

ร่างของฉันนอนอยู่ตรงหน้าคุณ แบกชีวิตน้อยๆ ที่คุณปฏิเสธจะเชื่อว่ามีอยู่จริง