Short
สองสาวหย่าพร้อมกัน สองหนุ่มเสียใจทีหลัง

สองสาวหย่าพร้อมกัน สองหนุ่มเสียใจทีหลัง

By:  เม่นน้อยKumpleto
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
9Mga Kabanata
3.8Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

ในคืนก่อนวันแต่งงาน ฉันถูกเพื่อนสมัยเด็กของแฟนหนุ่มชนจนเลือดออกมาก ชีวิตตกอยู่ในอันตราย เพื่อนสนิทโทรเข้ามา แต่กลับถูกคู่หมั้นตัดสายทิ้งไปทันที ทิ้งไว้เพียงข้อความนี้ข้อความเดียว “โหร่วโหร่วเป็นหวัด ผมไม่มีเวลา” เพื่อนสนิทโทรหาแฟนหนุ่มของเธอ และเหล่าไฮโซคนดังอีกครั้ง กลับได้ยินอีกฝ่ายพูดว่า: “โหร่วโหร่วไม่สบาย ในช่วงเวลาแบบนี้ ต้องการให้ผมอยู่เคียงข้างที่สุด” หลังจากที่ช่วยชีวิตมาตลอดทั้งคืน เราอยู่ในห้องผู้ป่วย มองหน้ากันและกัน แล้วพูดพร้อมกัน “ฉันไม่อยากแต่งงานแล้ว” แต่ไม่คาดคิดเลยว่า เมื่อชายสองคนได้รับแจ้งการถอนหมั้น ก็ขาดสติไปเลย

view more

Kabanata 1

บทที่ 1

Serafina Pov.

The last time I knelt before anyone, I was nineteen and dumb and in love and too stupid to think attention is love

Now I have grown into a woman.

“Move.” The escort’s hand landed on my shoulder, pressing me down.

I moved slowly. My eyes were cold, and he looked away. The chains between my wrists hurt so bad as I walked the length of the throne room and the sound of it echoed off the marble floors like I was giving a show.

“The weak omega”.

“The one so full of trouble”. Their whispering is more than just a whisper.

There were more than twenty of them, their eyes piercing into me but still I kept moving.

I stopped, I stood in front of the dials, kneeling before him, not because the guards would eventually force me to kneel but because the law doesn't permit any form of disrespect, I had ridden from a distant land to die in my pack because I intentionally chose to err the throne of my ancestors.

My eyes caught a familiar foot. Slowly, I raised my gaze to meet his eyes, his gaze on me.

My body turned cold.

I had practiced perfect composure all this while, I had promised myself not to break in front of him…

What is with this strange feeling?.

I thought five years was more than enough to kill every form of feeling I had for him but then I knew it was a lie and a bitter pill I had refused to swallow.

He was already looking at me.

Daxton Cole

He had grown into his throne the way a club grows into the king of the jungle. He was finally the king, the Alpha Wolf he had been groomed for all his life. He wasn't the nineteen-year-old lover I was always hanging around with, his face bearing a scar.

Dark eyes. Triangular jaw. A crown that sat on his head fitting his head like it was made for him.

“Serafina Voss.” He called out coldly, his voice filled with so much power, the whole court silent.

“You owe a huge debt”.

“Yes..yes I do,” I answered.

The guard nearest to me took a step backward.

Daxton’s jaw shifted slightly. He composed himself.

“Forty gold crowns against the Crown’s ledger,” he said. “Your brother’s default.”

“I know the amount.”

“Then you understand the terms.”

“I’d like to hear them stated clearly,” I said again like I didn't hear him the first time. “Given that I’m the one paying for a debt my family owes.”

The hall fell quiet and I could hear them breathe.

Daxton looked at me for a long moment. Not the way someone looks at someone he wants to have mercy on. His eyes were cold and calculated. I saw a piece of him he hid from the world, his eyes shifted then back.

“Family debt owed to the throne,” he said. “Two-year term. You answer directly to the Crown and the Crown alone. In some cases a debt-clause condition.” A pause that lasted exactly one beat too long. “Unless you prefer to work in the kitchens.”

“I’d prefer to be in Calwen,” I answered before he could finish. “You know the rule.”

Behind me, someone coughed.

Daxton’s eyes turn cold.

“Take her to her quarters,” he ordered.

The guards pulled me up by the elbow in one grip As I turned, Lord Cassian the gold-haired wolf standing solidly at Daxton’s right, wearing an evil smile leaned toward the King.

“I told you she was going to come,” Cassian murmured. She had no choice.”

My throat tightened, but still I dared not speak.

My wolf pressed forward against my ribs.

Be still, I warned.

She stirred for a minute then settled.

The room they gave me was small. Cracked walls. One narrow window barely enough to look through. A cit that cannot survive the trail of the cold wind, I sigh.

A beta servant removed my chains without looking at me and disappeared before I could ask for water.

I sat on the edge of the cot and pressed my thumb hard into the red marks the iron had left on my wrists.

Two years.

Two whole years.

I had survived the worst-case scenarios in those past two years, I'd survive here in Ironveil, I had to survive, there was no other way around it, it's either I survive or I die a survivor.

I had run away from this same place, thinking staying anywhere around the wolves that betrayed me would kill me, who would have thought?

Fate has a way of making you humble before the people you hate the most.

I had spent days in the court of the healer in Roth’e’s chamber in a place where I found warmth in Calwen.

I know the names of dried herbs and how to burn wood to ashes to form ointment, I had been bathed with knowledge and been seen as a healer but then here I am in a place I was supposed to be happy locked up in the Alpha’s quarter as a slave for the sins of my family.

I ran my fingers around the stone room, my wrist still hurting from the tightness of the cabin, I could barely feel my fingers still I bent them, allowing the pain to run through me.

I rubbed it in slowly, if inky they didn't collect my sack, I could squeeze it together to ease the pain.

I heard footsteps approaching the room I was locked up in, I sat up instantly covering my legs with the torn gown I wore, the person’s voice echoed.

I could swear I knew who it was.

The door opened.

“Seraphine”.

“Mira”.

I ran into her embrace, she held me tight like I was going to vanish the next minute, her grey uniform smelled of coal, I held her close, my body melting into hers.

“You've changed so much”. She ran her hand through my face rubbing on it like she wanted to pull it open, I pulled back.

“Mira”. My voice was barely above a whisper.

She turns slowly like she was being monitored, my brows narrowed.

“Sera. You talked back to the king. On your knees. In front of the whole court. Are you on a death wish?”.

“Mira I asked a question”.

“The entire east wing is calling you a weak omega with a death sentence hanging over her head”. She looked at me hard.

I panicked.

“I did nothing wrong”.

“Sera”. She held my hand.

“Mira”. I heaved slowly.

“This isn’t Calwen. You can’t talk back to the king.

You have to be careful around here. He is not who you remember. Whatever version of him you’ve been carrying around for five years, put it down. It won’t help you.”

I looked at her coldly. “I’m not carrying anything.”

She held my gaze with the patience of someone who loved me enough not to argue with me.

“I had to come here to provide some information to you, there's more to what you know”. She lewbee in.

I bent forward.

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
9 Kabanata
บทที่ 1
ว่าที่เจ้าบ่าวจ้าวเฉิงเหิงที่หายไปตลอดทั้งสัปดาห์ ในที่สุดก็โทรมาฉันรับสาย เขากลับถามอย่างเกรี้ยวกราดขึ้นทันที“โจวชิง คุณกำลังเป็นบ้าอะไรอยู่ ทั้งสองครอบครัวได้ตกลงกันเรื่องสถานที่และเวลาแต่งงานแล้ว คุณพูดถอนหมั้นแบบนี้ ต้องการจะทำอะไรกันแน่”ฉันกำลังจะอ้าปาก แต่ก็ถูกเขาระเบิดอารมณ์ใส่จนถูกขัดจังหวะไป“ผมบอกคุณไปกี่ครั้งแล้วว่า โหร่วโหร่วสุขภาพไม่ดี การเป็นไข้ครั้งเดียวอาจทำให้เกิดเหตุการณ์ที่อันตรายได้ง่าย ผมต้องอยู่เคียงข้างเธอ ถึงจะรักษาความปลอดภัยของชีวิตเธอได้ตลอดเวลา ทำไมคุณถึงขี้หึงขนาดนี้ ไม่สนใจชีวิตคนอื่นเลย!”ชีวิตคน… ฉันอดยิ้มอย่างขมขื่นไม่ได้เมื่อคืน ฉันออกไปจัดการเรื่องงานแต่งคนเดียว แต่ระหว่างทางกลับบ้าน ถูกรถบรรทุกที่ขับเร็วชนเข้าจนกลิ้งกระเด็นฉันในตอนนั้น พยายามโทรหาจ้าวเฉิงเหิงอย่างสุดความสามารถก่อนที่จะหมดสติ กลับได้รับแต่เสียงตอบกลับมาสายไม่ว่างปฏิเสธรับสาย สองครั้งจนกระทั่งฉันหมดสติไปอย่างสิ้นเชิง หน้าจอที่เต็มไปด้วยเลือดถึงได้ขึ้นข้อความแจ้งเตือนจ้าวเฉิงเหิงจึงส่งข้อความผ่านไลน์มาอย่างไม่พอใจ【มีอะไร รีบพูดมา!】เมื่อเห็นว่าฉันไม่ได้ตอบทันที เขาก
Magbasa pa
บทที่ 2
เพื่อผ่อนคลายอารมณ์ ฉีฉีเปิดรายการวาไรตี้แบบสุ่มๆให้ฉันดูเราสองคนแทะเม็ดแตงโมไปคอมเมนต์รายการไป“คนนี้หน้าตาไม่ไหวเลย ปากแหลมหน้าตอบ ดูก็รู้เลยว่าเป็นนักแสดงตลก”“ฉากนี้ปลอมเกิน รู้สึกเหมือนมีบท”แต่ไม่นาน พวกเราก็หัวเราะไม่ออกบนหน้าจอ ทันใดนั้นฟู่เฉินผู้ซึ่งเป็นซุปตาร์อันดับต้นๆของวงการบันเทิงก็ปรากฏตัวขั้นมาสีหน้าฉีฉีก็เสียไปทันที และพูดซ้ำๆว่าไม่เป็นมงคล ต้องรีบเปลี่ยนรายการใหม่แต่เสียงของฟู่เฉินที่ดังมาจากหน้าจอก็ขัดจังหวะเธอเอาไว้ในตอนนี้เป็นช่วงเวลาที่มักจะมีการปั่นอารมณ์ซึ้งในรายการวาไรตี้ฟู่เฉินมองกล้องด้วยดวงตาดอกท้อที่เต็มไปด้วยความรักความลึกซึ้ง“สิ่งที่ผมเสียใจที่สุดก็คือไม่ได้สารภาพความรู้สึกกับผู้หญิงคนหนึ่งในปีนั้น”คนข้างๆต่างก็ส่งเสียงเชียร์ถามไล่ แต่มือของฉีฉียิ่งกำก็ยิ่งแน่นขึ้นเรื่อยๆฉันปลอบเธอโดยการตบๆแขนเธอ แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวดแม้ว่าฟู่เฉินจะหมั้นกับฉีฉีแล้ว แต่เขาก็ไม่เคยยอมเปิดเผยต่อสาธารณะเลยบอกแค่เพียงว่าจะส่งผลกระทบต่อยอดวิว กระทบต่อการทำงานของเขาในฐานะครอบครัวฟู่เฉินแล้ว การเข้าวงการบันเทิงก็เป็นเพียงกิจกรรมในยามว่างเท่าน
Magbasa pa
บทที่ 3
หลังจากเงียบไปสองวินาที เสียงหัวเราะเย็นชาก็ดังมาจากปลายสาย“โจวชิง ตอนนี้คุณถึงขั้นพูดโกหกแบบไม่คิดเลยเหรอ แค่เพื่อให้ผมต้องลดตัวลงมาง้องอนคุณ แม้แต่คำพูดแบบนี้ก็พูดมันออกมาได้”ฉันหลับตาและหัวเราะด้วยความขมขื่นรู้ดีว่า ท้ายที่สุดมันก็ต้องลงเอยแบบนี้รู้ทั้งรู้ว่า ไม่ว่าฉันจะประสบพบเจออะไร ในสายตาของเขา มันก็ดูไม่สำคัญไปกว่าการที่ซูโหร่วโหร่วผมร่วงไปเส้นหนึ่งฉันรู้ทั้งรู้ทุกอย่าง แต่กลับยังมีหวังลมๆแล้งๆอยู่ในใจทันใดนั้นก็รู้สึกคลื่นไส้อย่างรุนแรง ฉันเลยโน้มตัวไปที่ขอบเตียงและอาเจียนออกมาจ้าวเฉิงเหิงกลับไม่รู้ตัว ยังทำตัวทะนงตนอยู่เหมือนเดิม“คุณแง่งอนคนเดียวไป อย่าลากแฟนของฟู่เฉินเป็นไปด้วย วันนี้พวกเขานัดหมายกันไว้แล้วว่าจะไปพบพ่อแม่เพื่อพูดคุยเรื่องวันแต่งงาน แต่ตอนนี้กลับไม่ได้เจอกันเลย”“คุณจัดการความสัมพันธ์ระหว่างคู่รักไม่ได้ ยังไปทำให้คนอื่นเป็นด้วยอีก ถึงขนาดใช้ชีวิตของตัวเองเป็นมาข้ออ้าง โจวชิง คุณไม่คิดว่าคุณมันร้ายเกินไปเหรอ ครั้งนี้ง้อคืนดีคุณได้แล้ว ครั้งต่อไปคุณจะทำอะไรอีก ตั้งใจทำร้ายตัวเองเพื่อบีบให้ผมทำตามเหรอ”ใช่แล้ว ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น จ้าวเฉิงเหิงก
Magbasa pa
บทที่ 4
ฉันตกใจอึ้งไปทันทีรสเลือดอ่อนๆแทรกซึมเข้ามาในปากในหูของฉันก็มีเสียงหวีดหวิวดังขึ้นเป็นระยะๆซูโร่วโร่วร้องเสียงหลงออกมาเบา ๆ รีบคว้ามือของจ้าวเฉิงเหิงไว้“เฉิงเหิง ทำไมคุณทำแบบนี้ แม้ว่าชิงชิงจะแกล้งป่วย แต่นั่นก็เพราะคุณใส่ใจเธอน้อยเกินไป ตอนเรามาที่นี่ตกลงกันแล้วไม่ใช่หรอ ว่าจะพูดกับชิงชิงดีๆ”ภายใต้การปลอบโยนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนของเธอ จ้าวเฉิงเหิงจึงค่อยๆสงบลงแต่สายตาที่มองหน้าฉัน ยังคงเต็มไปด้วยความเกลียดชัง"โจวชิง เมื่อไหร่คุณจะหัดทำตัวให้เหมือนโร่วโร่วบ้าง ตอนที่คุณเอาแต่หึงหวงไร้สาระอยู่นี่ เขายังอุตส่าห์เข้าใจความรู้สึกคุณ ยังพูดแทนคุณ ทั้งที่เมื่อก่อนคุณเคยแกล้งป่วยเพื่อใส่ร้ายเขาแท้ๆ ไม่รู้สึกละอายบ้างหรือไง"ฉันค่อย ๆ เช็ดเลือดที่มุมปากออกอย่างช้าๆ แล้วจ้องตอบกลับไปด้วยสายตาที่แน่วแน่“จ้าวเฉิงเหิง ฉันประสบอุบัติเหตุจริงหรือเปล่า คุณแค่ไปออกไปเช็กประวัติการรักษา หรือถามพยาบาลที่มาตรวจดูห้อง ก็จะรู้ทุกอย่างทันที หรือว่าคุณไม่มีปาก หรือไม่มีสมอง ถึงได้เอาแต่โวยวายไร้เหตุผลอยู่ที่นี่”จ้าวเฉิงเหิงยิ้มแสยะ“คิดว่าผมไม่รู้หรือไงว่าคุณเป็นคนแบบไหน คราวนี้ถึงกับมีตัวป
Magbasa pa
บทที่ 5
เมื่อซูโหร่วโหร่วเห็นว่ามีคนพูดจาแบบนี้กับตัวเอง ก็รีบลุกขึ้นยืนเพื่อแสดงความมีตัวตนอยู่อย่างไม่ยอมแพ้"เมิ้งฉี ฉันรู้ว่าคุณกับชิงชิงสนิทกัน แต่คุณก็ไม่ควรทำแบบนี้กับเฉินเหิงนะ เพราะชิงชิงไม่ยอมปรากฏตัวที่งานเลี้ยง เราก็แค่มาดูเธอเท่านั้น ซึ่งก็เป็นเพราะความเป็นห่วงน่ะ"อีกอย่าง เราก็คิดไม่ถึงว่า ชิงชิงจะลงมือทำร้ายตัวเองได้ขนาดนี้ เพียงเพราะทะเลาะแง่งอนกับเฉินเหิงเขาพูดไป ทั้งยังทำท่าทางเช็ดน้ำตาปลอมๆไปเมื่อฉีฉีได้เห็นซูโหร่วโหร่วเล่นละครที่กำกับเองแสดงเอง ก็โกรธจนลุกเป็นฝืนเป็นไฟเขาก้าวไปข้างหน้าสองก้าว แล้วมือก็ฟาดลงบนหน้าของซูโหร่วโหร่วไปเต็มแรง"ในเมื่อเธอชอบเก็บของที่คนอื่นทิ้งไว้ ฉันกับชิงชิงไม่ต้องการ ขอให้พวกคุณสามคนเป็นโซ่พันธนาการ มีความสุขกันนานๆ ออกไปให้ไกลจากพวกเรานะ"ซูโหร่วโหร่วกรีดร้องออกมา ในดวงตาเริ่มมีน้ำตาคลอเต็มไปหมดในทันที“เมิ้งฉี ทำไมคุณถึงทำร้ายคนอื่นเอาได้ง่ายๆแบบนี้ ในฐานะที่คุณเป็นแฟนของฟู่เฉิน ไม่รู้หรือว่าควรควบคุมพฤติกรรมของตัวเองให้ดี เพื่อไม่ให้ไปทำให้เขาเสื่อมเสีย”“วันนั้นฉันป่วยจริงๆ ฟู่เฉินกับเฉิงเหิงมาก็เพราะเห็นแก่ความสัมพันธ์ที่โตมาด
Magbasa pa
บทที่ 6
เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมา สีหน้าของคนในห้องต่างก็เปลี่ยนไปทันทีซูโหร่วโหร่วถึงกับลืมแสร้งทำเป็นอ่อนโยนสงบเสงี่ยม รีบคว้าแขนเสื้อของจ้าวเฉิงเหิงไว้ แล้วถามอย่างร้อนรน"เฉิงเหิง ตอนนี้คุณอยู่ในช่วงประเมินผลงานนะคะ หากลางานตอนนี้ก็จะกลายเป็นข้อติเตียนเอาได้ ฉันรู้ว่าคุณเป็นห่วงชิงชิง แต่คุณก็ต้องคิดถึงอนาคตตัวเองด้วยสิคะ"“ชิงชิงก็แค่กำลังแง่งอน ไม่ได้มีอะไรหนักหนา หรือต่อให้คุณเป็นห่วงจริงๆ ก็จ้างพยาบาลมืออาชีพมาดูแลแทนก็ได้นี่คะ”สวี่เมิ้งฉีที่ดูเหมือนแม่ไก่คอยปกป้องลูกน้อย ยกแขนขึ้นกางออกขวางหน้าฉันทันที"คุณคิดว่าคุณเป็นใครกัน ชิงชิงของเราไม่เสียดาย โจวชิงจะไม่แต่งงานกับคุณ และก็ไม่ต้องการให้คุณดูแลอะไรทั้งนั้น สิ่งที่ดีที่สุดที่คุณจะทำให้ชิงชิงได้ตอนนี้ก็คือออกไปให้ไกลที่สุด"จ้าวเฉิงเหิงขมวดคิ้วแน่นฉันรู้จักเขาดี เพียงแค่เห็นท่าทางนี้ ฉันก็รู้ได้เลยว่า ตอนนี้เขากำลังหงุดหงิดสุดๆแต่ครั้งนี้กลับแปลกตรงที่ จ้าวเฉิงเหิงไม่โวยวายอย่างที่เคยกลับลดเสียงลงอย่างอ่อนโยน ราวกับกำลังเกลี้ยกล่อมฉันที่ถูกสวี่เมิ้งฉีบังไว้อยู่ข้างหลัง"โจวชิง อย่าโกรธเลยนะ ผมเป็นหมอผู้เชี่ยวชาญ ผมรู้ว่า
Magbasa pa
บทที่ 7
ฉีฉีไม่เพียงแต่ไม่มีความตั้งใจที่จะกลับไป แต่ยังเรียกบริษัทขนย้ายมาที่บ้านเขาเพื่อนำของทุกอย่างของตัวเองออกไปจากที่นั่นอีกด้วยฟู่เฉินโกรธมาก กักตัวคนงานขนย้ายไว้ และโวยวายให้ฉีฉีออกมาเพื่อตอบคำถามเขาฉีฉีปรากฏตัวออกมาเพราะเห็นแก่หน้า และด่าฟู่เฉินอย่างรุนแรงตั้งแต่หัวจรดเท้าเหตุการณ์นี้ถูกปาปารัสซี่แอบถ่ายไว้ได้ไม่มีฉีฉีที่คอยจัดการด้านประชาสัมพันธ์และตอบโต้ข่าวลืออยู่เบื้องหลังคลิปวิดีโอนี้ถูกเผยแพร่ไปทั่วแพลตฟอร์มออนไลน์อย่างรวดเร็วในวิดีโอ ฉีฉียืนเอามือข้างหนึ่งท้าวสะเอว อีกมือชี้ไปที่หน้าของฟู่เฉิน พร้อมกับด่าทอเขาอย่างไม่มีภาพลักษณ์"ฟู่เฉิน อย่าคิดว่าชื่อเสียงที่อันน้อยนิดของคุณจะถือว่ามีชื่อเสียงได้ ฉันช่วยคุณดูแลข้อมูลแฟนคลับมาหลายปี ทำทุกอย่างที่ทำได้อยู่เบื้องหลัง ถ้าเลิกกันแล้วยังสามารถแบ่งทรัพย์สินร่วมกันได้ งั้นแฟนคลับคุณต้องแบ่งให้ฉัน 80%""คุณคิดว่าฉันชอบเห็นหน้าอมทุกข์ของคุณลอยไปลอยมาอยู่ต่อหน้าฉันหรือไง คุณก็แค่เป็นตุ๊กตาที่ต้องให้ฉันตามดูช่วยพาพูดบททีละประโยคๆ แล้วเงินที่ต้องจ่ายให้กับครูสอนการแสดงเมื่อไหร่จะให้ฉันครึ่งหนึ่ง จะได้ถือว่าหลายปีที่ผ่านมานี้ค
Magbasa pa
บทที่ 8
แขนของจ้าวเฉิงเหิงตึงขึ้น ในสายตาของเขามีแววของความเสียใจปรากฏออกมา"ชิงชิง คุณฟังผมก่อนนะ ผมกับซูโหร่วโหร่วเติบโตมาด้วยกัน ผมมองเธอเหมือนน้องสาวแท้ๆ เพราะงั้นการดูแลเธอจึงเป็นเรื่องปกติสำหรับผม วันนั้น สภาพของโหร่วโหร่วแย่มากจริงๆ""เมื่อไหร่ที่เขาไม่อยู่ในสภาพแย่บ้าง"ฉันจ้องตาจ้าวเฉิงหงและถามออกมาอย่างชัดเจนทีละคำ“ในวันเกิดของฉัน ซูโหร่วโหร่วบอกว่าตัวเองป่วย คุณทิ้งเพื่อนๆทั้งหมดในบ้านไป ปล่อยให้พวกเขามองดูฉันเป็นตัวตลกคนเดียว”“ตอนที่ฉันป่วย ซูโหร่วโหร่วบอกว่าในบ้านของเธอมีฝุ่นเยอะ ทำให้เธอหายใจไม่ออก คุณก็ไปอยู่กับเธอ ทิ้งให้ฉันเข้าน้ำเกลืออยู่คนเดียวในห้องผู้ป่วย เข้าห้องน้ำก็ไม่สะดวก”“เรื่องแบบนี้มีมากมายเกินไป จ้าวเฉิงเหิง คุณช่วยยกตัวอย่างสักอย่างให้ฉันฟังหน่อยได้ไหมว่า เมื่อไหร่ที่ซูโหร่วโหร่วมีสุขภาพดีบ้าง และไม่รบกวนชีวิตของเรา”ภายใต้คำถามที่มากมายของฉัน จ้าวเฉิงเหิงก็กลายเป็นไบ้เงียบและก้มหน้าลงเมื่อฉันมองดูภาพตรงหน้า ในใจก็เต็มเปี่ยมด้วยรู้สึกซะใจในการแก้แค้นแต่ว่า ความรู้สึกซะใจชั่วร้ายแบบนี้กลับอยู่แค่เพียงชั่วขณะแล้วค่อยๆ กลายเป็นความรู้สึกหมดหนทางอย่าง
Magbasa pa
บทที่ 9
จ้าวเฉิงเหิงไม่รู้ว่าทำไมฉันถึงกลายเป็นแบบนี้อย่างกะทันหันเขาจับตัวของฉันไว้ด้วยความตกใจ กลัวว่าฉันจะไม่สามารถทรงตัวได้ และตกลงจากเตียง“ชิงชิง เป็นอะไรไป ขอโทษนะ ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น คุณอย่าทำให้ผมตกใจเลย”แต่ฉันแค่หัวเราะเท่านั้นเองฉันไม่เคยรู้มาก่อนแท้จริงแล้วการที่จ้าวเฉิงเหิงมองข้ามฉัน การตำหนิฉัน และการใส่ร้ายป้ายสีของเขาให้ฉันทั้งหมดนี่คือการแสดงออกถึง “ความรัก”ของเขาภายใต้การปลอบโยนอย่างต่อเนื่องของจ้าวเฉิงเหิง ฉันค่อยๆเริ่มสงบลงหลังจากใช้ข้อนิ้วเช็ดมุมตาที่ชื้นแล้ว ฉันก็หยิบแท็บเล็ตขึ้นมาเลือกดูเอกสารรายงานการวินิจฉัยฉบับหนึ่งออกมา แล้วส่งให้จ้าวเฉิงเหิงอย่างใจเย็น“จ้าวเฉิงเหิง ถ้านี่คือความรัก งั้นคุณอาจจะเหมาะกับการมีพี่เลี้ยงหุ่นยนต์มากกว่า”ฉันด่าคนแบบมีวาทศิลป์เหมือนฉีฉีไม่เป็นนี่คือประโยคที่ฉันพูดออกมาได้อย่างเจ็บแสบที่สุดแต่จ้าวเฉิงเหิงที่เป็นฝ่ายตรงข้าม มือทั้งสองข้างก็มีการสั่นขึ้นมาดวงตาของเขาค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีแดงเขามองฉันด้วยความแปลกประหลาดใจ พร้อมพึมพำเบาๆ“นี่ไม่ใช่ความจริง ชิงชิง ผมขอร้องคุณล่ะ บอกผมทีว่านี่ไม่ใช่ความจริง”เมื่อเห
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status