Short
สองสาวหย่าพร้อมกัน สองหนุ่มเสียใจทีหลัง

สองสาวหย่าพร้อมกัน สองหนุ่มเสียใจทีหลัง

By:  เม่นน้อยKumpleto
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
9Mga Kabanata
3.7Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

ในคืนก่อนวันแต่งงาน ฉันถูกเพื่อนสมัยเด็กของแฟนหนุ่มชนจนเลือดออกมาก ชีวิตตกอยู่ในอันตราย เพื่อนสนิทโทรเข้ามา แต่กลับถูกคู่หมั้นตัดสายทิ้งไปทันที ทิ้งไว้เพียงข้อความนี้ข้อความเดียว “โหร่วโหร่วเป็นหวัด ผมไม่มีเวลา” เพื่อนสนิทโทรหาแฟนหนุ่มของเธอ และเหล่าไฮโซคนดังอีกครั้ง กลับได้ยินอีกฝ่ายพูดว่า: “โหร่วโหร่วไม่สบาย ในช่วงเวลาแบบนี้ ต้องการให้ผมอยู่เคียงข้างที่สุด” หลังจากที่ช่วยชีวิตมาตลอดทั้งคืน เราอยู่ในห้องผู้ป่วย มองหน้ากันและกัน แล้วพูดพร้อมกัน “ฉันไม่อยากแต่งงานแล้ว” แต่ไม่คาดคิดเลยว่า เมื่อชายสองคนได้รับแจ้งการถอนหมั้น ก็ขาดสติไปเลย

view more

Kabanata 1

บทที่ 1

كان صوت الماء المتساقط يتردّد من داخل الحمّام.

كان رائد وهاب يستحمّ.

الساعة الثالثة فجرًا.

لقد عاد للتوّ.

وقفت ليان جابر أمام باب الحمّام، ترغب في التحدّث إليه بشأن أمرٍ ما.

كانت متوتّرة، لا تدري إن كان سيوافق على ما ستخبره به أم لا.

وبينما كانت تفكّر في الطريقة المناسبة لبدء الحديث، سمعت فجأة أصواتًا غريبة من الداخل.

أنصتت جيّدًا، لتفهم أخيرًا أنّه كان يحاول أن يُريح نفسه وحده.

تتابعت أنفاسه المكتومة، كضرباتٍ ثقيلة متلاحقة تهوي على صدرها، فأحسّت بألم ينتشر في كيانها كالموج، يغمرها حتّى كادت تختنق.

كان اليوم ذكرى زواجهما، مرور خمس سنوات على زفافهما، ومع ذلك لم يجمع بينهما شيء كزوجين.

أ فحقًا يفضّل أن يُريح نفسه...على أن يلمسها؟

ومع ازدياد أنفاسه اضطرابًا، دوّى صوته المكبوت فجأة: "رانيا..."

كانت تلك الكلمة آخر ما تبقّى من صبرها، كسرت ما في داخلها من تماسك.

وضعت يدها على فمها كي لا تبكي بصوتٍ مسموع، ثمّ استدارت مسرعة، لكنّها تعثّرت في خطوتها الأولى واصطدمت بحوض الغسيل، فسقطت أرضًا.

"ليان؟" جاء صوته من الداخل، لم يزل لاهثًا، يحاول أن يبدو متماسكًا.

قالت وهي تتلعثم: "كنتُ أريد دخول الحمّام، لم أعلم أنّك تستحمّ..." كانت تكذب كذبة ركيكة، فيما تتشبّث بحافة المغسلة محاولةً الوقوف.

لكنّ الأرض كانت مبلّلة، وكلّما استعجلت ازدادت ارتباكًا. وحين وقفت أخيرًا، خرج رائد من الحمّام مرتديًا روبا أبيض غير مرتّب، لكنّ حزامه كان مشدودًا بإحكام.

"هل سقطتِ؟ دعيني أساعدك." قال وهو يمدّ يده نحوها.

ألمعت الدموع في عينيها، لكنها دفعت يده برفقٍ وحزم: "لا حاجة، أستطيع وحدي."

ثمّ كادت أن تنزلق مرّة أخرى، فعرجت تتعثّر وهي تفرّ هاربة إلى غرفة النوم.

نعم...تهرب، فهذه الكلمة ليست مبالغة أبدًا.

طوال السنوات الخمس التي قضتها زوجة لرائد، كانت دائمًا تهرب.

تهرب من العالم الخارجي، وتهرب من نظرات الناس الغريبة، وتهرب أيضًا من شفقة رائد وتعاطفه—زوجة رائد... عرجاء.

كيف لامرأةٍ عرجاء أن تليق برجل ناجح متألّق مثله؟

لكنّها كانت تملك يومًا ساقين جميلتين...

خرج رائد خلفها بصوتٍ لطيفٍ قلق: "هل تألمتِ؟ دعيني أرى."

"لا، لا بأس." قالت وهي تغطّي نفسها بالبطّانية، تخفي خجلها وارتباكها.

"حقًّا لا بأس؟" سألها بصدقٍ واهتمام.

"نعم." أجابت وهي تدير ظهرها له.

"ألن تذهبي إلى الحمّام؟"

"لم أعد أرغب، دعنا ننام." همست بصوتٍ خافت.

"حسنًا، بالمناسبة، اليوم ذكرى زواجنا. اشتريت لكِ هدية، افتحيها غدًا لترَي إن كانت تعجبك."

"حسنًا." أجابت بهدوء. كانت الهدية موضوعة عند رأس السرير، وقد رأتها بالفعل، لكنّها لم تكن بحاجةٍ إلى فتحها لتعرف ما بداخلها.

كان الصندوق كلَّ عام بالحجم نفسه، وفي داخله الساعة نفسها تمامًا.

وفي درجها، مع هدايا أعياد ميلادها، ترقد تسع ساعات متطابقة، وهذه هي العاشرة.

انتهى الحديث عند هذا الحدّ، أطفأ الضوء واستلقى، فيما امتلأت الغرفة برائحة رطبة من صابون الاستحمام. ومع ذلك، بالكاد شعرت هي بانخفاض الفراش، فسريرهما ذو المترين، تنام هي عند هذا الطرف، ويستلقي هو عند أقصى الطرف الآخر، والمسافة بينهما تتّسع لثلاثة أشخاصٍ آخرين.

لم يتحدّث أيّ منهما عن رانيا، ولا عمّا حدث في الحمّام، كأنّ شيئًا لم يكن.

تمدّدت جامدة، وحرارة الدموع تلسع عينيها.

رانيا...رانيا قاسم، زميلته في الجامعة، حبيبته الأولى، ومعبودته.

حين تخرّجا، سافرت رانيا إلى الخارج، وافترقا. انهار بعدها رائد، وغرق في الشراب.

كانت ليان زميلته منذ المدرسة الإعدادية.

تعترف بأنّها أحبّته منذ ذلك الحين، بصمتٍ وخجل.

في ذلك الوقت، كان هو فتى المدرسة الوسيم، الطالبَ المتفوّق الباردَ الطباع.

أمّا هي، فكانت طالبةَ فنون، جميلة، لكنّ الفتيات الجميلات كثيرات، وفي عالم مدرسيّ تُقاس فيه القيمة بالدرجات وحدها، لم تكن طالبةُ الفنون لافتة إلى ذلك الحدّ، بل إنّ البعض كان يحمل تجاهها شيئا من التحامل.

فبقي حبّها سرًّا لا يُقال، يخصّها وحدها، لم يخطر ببالها يومًا أنّها ستقف أمامه يومًا ما.

إلى أن عادت، بعد تخرّجها من معهد الرقص لقضاء العطلة الصيفية في بيتها، فالتقت به، منهارًا لا يقوى على النهوض.

في تلك الليلة، كان سكرانًا، يمشي مترنّحًا في الشارع، وعندما همَّ بعبور الطريق دون النظر إلى الإشارة، انطلقت سيارة مسرعة. وكانت هي، التي تتبعه بقلق، مَن دفعته بعيدًا، لتصطدم هي بالسيارة بدلاً عنه.

كانت راقصة موهوبة، حصلت على قبول لمتابعة الدراسات العليا.

لكنّ تلك الحادثة تركت ساقها مصابةً بعرج دائم.

ولم تَعد قادرة على الرقص أبدًا.

بعدها أقلع هو عن الشرب، وتزوّجها.

كان يشعر تجاهها بالذنب إلى الأبد، ويظلّ ممتنّا لها إلى الأبد، ويتحدّث معها دائمًا بصوت خافت لطيف، ببرودٍ ثابت. وكان يغمرها بالهدايا والمال.

لكنّه، وحده الشيء الذي لم يمنحه إيّاه: لم يحبّها يومًا.

ظنّت أنّ الزمن سيذيب الجليد بينهما، لكنّها كانت ساذجة.

لكنّها لم تتخيّل قط أنّه، بعد مرور خمس سنوات، ما زال اسم "رانيا" محفورًا في قلبه بهذا العمق، حتّى في لحظاته الخاصّة، لا يزال ينادي بهذا الاسم ذاته.

وفي النهاية...كانت هي الساذجة، كانت هي الطيّبة أكثر ممّا ينبغي.

لم تنم تلك الليلة.

ظلّت تحدّق في بريدها الإلكتروني، في تلك الرسالة التي قرأتها مائة مرّة.

عرض قبولٍ من جامعةٍ في الخارج لدراسة الماجستير. وكانت تنوي أن تسأله الليلة إن كان يوافق على سفرها.

لكن يبدو أنّها لم تعد تحتاج إلى سؤاله.

خمس سنواتٍ من زواج بارد، وليال لا تنتهي من الوحدة، صارت الآن تُعدّ أنفاسها الأخيرة.

حين استيقظ، كانت تتظاهر بالنوم. سمعته في الخارج يقول للخالة سعاد: "لديّ اجتماع الليلة، قولي لسيّدتي ألا تنتظرني، فلتنَم باكرًا."

ثمّ عاد يتفقدها قبل أن يغادر، وهي ما زالت تحت الغطاء، ودموعها قد بلّلت الوسادة.

كان في العادة، حين يذهب إلى الشركة، يجد ثيابه التي اختارتها له مسبقًا موضوعة بجانبه.

لكنّها اليوم لم تفعل ذلك.

فذهب إلى غرفة الملابس، واختار ثيابه بنفسه ثم غادر إلى عمله.

حين خرج، فتحت عينيها، تشعر بثقل في جفنيها.

رنّ منبّه الهاتف، الوقت المخصّص لدراسة اللغة الإنجليزية.

ومنذ زواجها، وبسبب إصابة ساقها، أمضت تسعين في المائة من وقتها حبيسة المنزل. لم تَعُد تخرج، وصارت تقطّع يومها إلى فترات صغيرة، تبحث في كل منها عمّا يشغلها وحدها.

أغلقت المنبّه، وبدأت تتصفّح التطبيقات بلا هدف.

ذهنها مشوّش، لا تركّز في شيء.

إلى أن ظهر أمامها فجأة مقطع فيديو على إنستغرام.

الوجه مألوف للغاية...

نظرت إلى اسم الحساب: رانو سي سي.

هذا زمن الخوارزميات فعلاً...

تاريخ النشر: البارحة.

ضغطت على الفيديو، فتعالت موسيقى صاخبة، وصوت يقول: واحد، اثنان، ثلاثة، مرحبًا بعودة رانيا! نخبكم!

وكان الصوت... صوت رائد.‬

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
9 Kabanata
บทที่ 1
ว่าที่เจ้าบ่าวจ้าวเฉิงเหิงที่หายไปตลอดทั้งสัปดาห์ ในที่สุดก็โทรมาฉันรับสาย เขากลับถามอย่างเกรี้ยวกราดขึ้นทันที“โจวชิง คุณกำลังเป็นบ้าอะไรอยู่ ทั้งสองครอบครัวได้ตกลงกันเรื่องสถานที่และเวลาแต่งงานแล้ว คุณพูดถอนหมั้นแบบนี้ ต้องการจะทำอะไรกันแน่”ฉันกำลังจะอ้าปาก แต่ก็ถูกเขาระเบิดอารมณ์ใส่จนถูกขัดจังหวะไป“ผมบอกคุณไปกี่ครั้งแล้วว่า โหร่วโหร่วสุขภาพไม่ดี การเป็นไข้ครั้งเดียวอาจทำให้เกิดเหตุการณ์ที่อันตรายได้ง่าย ผมต้องอยู่เคียงข้างเธอ ถึงจะรักษาความปลอดภัยของชีวิตเธอได้ตลอดเวลา ทำไมคุณถึงขี้หึงขนาดนี้ ไม่สนใจชีวิตคนอื่นเลย!”ชีวิตคน… ฉันอดยิ้มอย่างขมขื่นไม่ได้เมื่อคืน ฉันออกไปจัดการเรื่องงานแต่งคนเดียว แต่ระหว่างทางกลับบ้าน ถูกรถบรรทุกที่ขับเร็วชนเข้าจนกลิ้งกระเด็นฉันในตอนนั้น พยายามโทรหาจ้าวเฉิงเหิงอย่างสุดความสามารถก่อนที่จะหมดสติ กลับได้รับแต่เสียงตอบกลับมาสายไม่ว่างปฏิเสธรับสาย สองครั้งจนกระทั่งฉันหมดสติไปอย่างสิ้นเชิง หน้าจอที่เต็มไปด้วยเลือดถึงได้ขึ้นข้อความแจ้งเตือนจ้าวเฉิงเหิงจึงส่งข้อความผ่านไลน์มาอย่างไม่พอใจ【มีอะไร รีบพูดมา!】เมื่อเห็นว่าฉันไม่ได้ตอบทันที เขาก
Magbasa pa
บทที่ 2
เพื่อผ่อนคลายอารมณ์ ฉีฉีเปิดรายการวาไรตี้แบบสุ่มๆให้ฉันดูเราสองคนแทะเม็ดแตงโมไปคอมเมนต์รายการไป“คนนี้หน้าตาไม่ไหวเลย ปากแหลมหน้าตอบ ดูก็รู้เลยว่าเป็นนักแสดงตลก”“ฉากนี้ปลอมเกิน รู้สึกเหมือนมีบท”แต่ไม่นาน พวกเราก็หัวเราะไม่ออกบนหน้าจอ ทันใดนั้นฟู่เฉินผู้ซึ่งเป็นซุปตาร์อันดับต้นๆของวงการบันเทิงก็ปรากฏตัวขั้นมาสีหน้าฉีฉีก็เสียไปทันที และพูดซ้ำๆว่าไม่เป็นมงคล ต้องรีบเปลี่ยนรายการใหม่แต่เสียงของฟู่เฉินที่ดังมาจากหน้าจอก็ขัดจังหวะเธอเอาไว้ในตอนนี้เป็นช่วงเวลาที่มักจะมีการปั่นอารมณ์ซึ้งในรายการวาไรตี้ฟู่เฉินมองกล้องด้วยดวงตาดอกท้อที่เต็มไปด้วยความรักความลึกซึ้ง“สิ่งที่ผมเสียใจที่สุดก็คือไม่ได้สารภาพความรู้สึกกับผู้หญิงคนหนึ่งในปีนั้น”คนข้างๆต่างก็ส่งเสียงเชียร์ถามไล่ แต่มือของฉีฉียิ่งกำก็ยิ่งแน่นขึ้นเรื่อยๆฉันปลอบเธอโดยการตบๆแขนเธอ แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวดแม้ว่าฟู่เฉินจะหมั้นกับฉีฉีแล้ว แต่เขาก็ไม่เคยยอมเปิดเผยต่อสาธารณะเลยบอกแค่เพียงว่าจะส่งผลกระทบต่อยอดวิว กระทบต่อการทำงานของเขาในฐานะครอบครัวฟู่เฉินแล้ว การเข้าวงการบันเทิงก็เป็นเพียงกิจกรรมในยามว่างเท่าน
Magbasa pa
บทที่ 3
หลังจากเงียบไปสองวินาที เสียงหัวเราะเย็นชาก็ดังมาจากปลายสาย“โจวชิง ตอนนี้คุณถึงขั้นพูดโกหกแบบไม่คิดเลยเหรอ แค่เพื่อให้ผมต้องลดตัวลงมาง้องอนคุณ แม้แต่คำพูดแบบนี้ก็พูดมันออกมาได้”ฉันหลับตาและหัวเราะด้วยความขมขื่นรู้ดีว่า ท้ายที่สุดมันก็ต้องลงเอยแบบนี้รู้ทั้งรู้ว่า ไม่ว่าฉันจะประสบพบเจออะไร ในสายตาของเขา มันก็ดูไม่สำคัญไปกว่าการที่ซูโหร่วโหร่วผมร่วงไปเส้นหนึ่งฉันรู้ทั้งรู้ทุกอย่าง แต่กลับยังมีหวังลมๆแล้งๆอยู่ในใจทันใดนั้นก็รู้สึกคลื่นไส้อย่างรุนแรง ฉันเลยโน้มตัวไปที่ขอบเตียงและอาเจียนออกมาจ้าวเฉิงเหิงกลับไม่รู้ตัว ยังทำตัวทะนงตนอยู่เหมือนเดิม“คุณแง่งอนคนเดียวไป อย่าลากแฟนของฟู่เฉินเป็นไปด้วย วันนี้พวกเขานัดหมายกันไว้แล้วว่าจะไปพบพ่อแม่เพื่อพูดคุยเรื่องวันแต่งงาน แต่ตอนนี้กลับไม่ได้เจอกันเลย”“คุณจัดการความสัมพันธ์ระหว่างคู่รักไม่ได้ ยังไปทำให้คนอื่นเป็นด้วยอีก ถึงขนาดใช้ชีวิตของตัวเองเป็นมาข้ออ้าง โจวชิง คุณไม่คิดว่าคุณมันร้ายเกินไปเหรอ ครั้งนี้ง้อคืนดีคุณได้แล้ว ครั้งต่อไปคุณจะทำอะไรอีก ตั้งใจทำร้ายตัวเองเพื่อบีบให้ผมทำตามเหรอ”ใช่แล้ว ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น จ้าวเฉิงเหิงก
Magbasa pa
บทที่ 4
ฉันตกใจอึ้งไปทันทีรสเลือดอ่อนๆแทรกซึมเข้ามาในปากในหูของฉันก็มีเสียงหวีดหวิวดังขึ้นเป็นระยะๆซูโร่วโร่วร้องเสียงหลงออกมาเบา ๆ รีบคว้ามือของจ้าวเฉิงเหิงไว้“เฉิงเหิง ทำไมคุณทำแบบนี้ แม้ว่าชิงชิงจะแกล้งป่วย แต่นั่นก็เพราะคุณใส่ใจเธอน้อยเกินไป ตอนเรามาที่นี่ตกลงกันแล้วไม่ใช่หรอ ว่าจะพูดกับชิงชิงดีๆ”ภายใต้การปลอบโยนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนของเธอ จ้าวเฉิงเหิงจึงค่อยๆสงบลงแต่สายตาที่มองหน้าฉัน ยังคงเต็มไปด้วยความเกลียดชัง"โจวชิง เมื่อไหร่คุณจะหัดทำตัวให้เหมือนโร่วโร่วบ้าง ตอนที่คุณเอาแต่หึงหวงไร้สาระอยู่นี่ เขายังอุตส่าห์เข้าใจความรู้สึกคุณ ยังพูดแทนคุณ ทั้งที่เมื่อก่อนคุณเคยแกล้งป่วยเพื่อใส่ร้ายเขาแท้ๆ ไม่รู้สึกละอายบ้างหรือไง"ฉันค่อย ๆ เช็ดเลือดที่มุมปากออกอย่างช้าๆ แล้วจ้องตอบกลับไปด้วยสายตาที่แน่วแน่“จ้าวเฉิงเหิง ฉันประสบอุบัติเหตุจริงหรือเปล่า คุณแค่ไปออกไปเช็กประวัติการรักษา หรือถามพยาบาลที่มาตรวจดูห้อง ก็จะรู้ทุกอย่างทันที หรือว่าคุณไม่มีปาก หรือไม่มีสมอง ถึงได้เอาแต่โวยวายไร้เหตุผลอยู่ที่นี่”จ้าวเฉิงเหิงยิ้มแสยะ“คิดว่าผมไม่รู้หรือไงว่าคุณเป็นคนแบบไหน คราวนี้ถึงกับมีตัวป
Magbasa pa
บทที่ 5
เมื่อซูโหร่วโหร่วเห็นว่ามีคนพูดจาแบบนี้กับตัวเอง ก็รีบลุกขึ้นยืนเพื่อแสดงความมีตัวตนอยู่อย่างไม่ยอมแพ้"เมิ้งฉี ฉันรู้ว่าคุณกับชิงชิงสนิทกัน แต่คุณก็ไม่ควรทำแบบนี้กับเฉินเหิงนะ เพราะชิงชิงไม่ยอมปรากฏตัวที่งานเลี้ยง เราก็แค่มาดูเธอเท่านั้น ซึ่งก็เป็นเพราะความเป็นห่วงน่ะ"อีกอย่าง เราก็คิดไม่ถึงว่า ชิงชิงจะลงมือทำร้ายตัวเองได้ขนาดนี้ เพียงเพราะทะเลาะแง่งอนกับเฉินเหิงเขาพูดไป ทั้งยังทำท่าทางเช็ดน้ำตาปลอมๆไปเมื่อฉีฉีได้เห็นซูโหร่วโหร่วเล่นละครที่กำกับเองแสดงเอง ก็โกรธจนลุกเป็นฝืนเป็นไฟเขาก้าวไปข้างหน้าสองก้าว แล้วมือก็ฟาดลงบนหน้าของซูโหร่วโหร่วไปเต็มแรง"ในเมื่อเธอชอบเก็บของที่คนอื่นทิ้งไว้ ฉันกับชิงชิงไม่ต้องการ ขอให้พวกคุณสามคนเป็นโซ่พันธนาการ มีความสุขกันนานๆ ออกไปให้ไกลจากพวกเรานะ"ซูโหร่วโหร่วกรีดร้องออกมา ในดวงตาเริ่มมีน้ำตาคลอเต็มไปหมดในทันที“เมิ้งฉี ทำไมคุณถึงทำร้ายคนอื่นเอาได้ง่ายๆแบบนี้ ในฐานะที่คุณเป็นแฟนของฟู่เฉิน ไม่รู้หรือว่าควรควบคุมพฤติกรรมของตัวเองให้ดี เพื่อไม่ให้ไปทำให้เขาเสื่อมเสีย”“วันนั้นฉันป่วยจริงๆ ฟู่เฉินกับเฉิงเหิงมาก็เพราะเห็นแก่ความสัมพันธ์ที่โตมาด
Magbasa pa
บทที่ 6
เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมา สีหน้าของคนในห้องต่างก็เปลี่ยนไปทันทีซูโหร่วโหร่วถึงกับลืมแสร้งทำเป็นอ่อนโยนสงบเสงี่ยม รีบคว้าแขนเสื้อของจ้าวเฉิงเหิงไว้ แล้วถามอย่างร้อนรน"เฉิงเหิง ตอนนี้คุณอยู่ในช่วงประเมินผลงานนะคะ หากลางานตอนนี้ก็จะกลายเป็นข้อติเตียนเอาได้ ฉันรู้ว่าคุณเป็นห่วงชิงชิง แต่คุณก็ต้องคิดถึงอนาคตตัวเองด้วยสิคะ"“ชิงชิงก็แค่กำลังแง่งอน ไม่ได้มีอะไรหนักหนา หรือต่อให้คุณเป็นห่วงจริงๆ ก็จ้างพยาบาลมืออาชีพมาดูแลแทนก็ได้นี่คะ”สวี่เมิ้งฉีที่ดูเหมือนแม่ไก่คอยปกป้องลูกน้อย ยกแขนขึ้นกางออกขวางหน้าฉันทันที"คุณคิดว่าคุณเป็นใครกัน ชิงชิงของเราไม่เสียดาย โจวชิงจะไม่แต่งงานกับคุณ และก็ไม่ต้องการให้คุณดูแลอะไรทั้งนั้น สิ่งที่ดีที่สุดที่คุณจะทำให้ชิงชิงได้ตอนนี้ก็คือออกไปให้ไกลที่สุด"จ้าวเฉิงเหิงขมวดคิ้วแน่นฉันรู้จักเขาดี เพียงแค่เห็นท่าทางนี้ ฉันก็รู้ได้เลยว่า ตอนนี้เขากำลังหงุดหงิดสุดๆแต่ครั้งนี้กลับแปลกตรงที่ จ้าวเฉิงเหิงไม่โวยวายอย่างที่เคยกลับลดเสียงลงอย่างอ่อนโยน ราวกับกำลังเกลี้ยกล่อมฉันที่ถูกสวี่เมิ้งฉีบังไว้อยู่ข้างหลัง"โจวชิง อย่าโกรธเลยนะ ผมเป็นหมอผู้เชี่ยวชาญ ผมรู้ว่า
Magbasa pa
บทที่ 7
ฉีฉีไม่เพียงแต่ไม่มีความตั้งใจที่จะกลับไป แต่ยังเรียกบริษัทขนย้ายมาที่บ้านเขาเพื่อนำของทุกอย่างของตัวเองออกไปจากที่นั่นอีกด้วยฟู่เฉินโกรธมาก กักตัวคนงานขนย้ายไว้ และโวยวายให้ฉีฉีออกมาเพื่อตอบคำถามเขาฉีฉีปรากฏตัวออกมาเพราะเห็นแก่หน้า และด่าฟู่เฉินอย่างรุนแรงตั้งแต่หัวจรดเท้าเหตุการณ์นี้ถูกปาปารัสซี่แอบถ่ายไว้ได้ไม่มีฉีฉีที่คอยจัดการด้านประชาสัมพันธ์และตอบโต้ข่าวลืออยู่เบื้องหลังคลิปวิดีโอนี้ถูกเผยแพร่ไปทั่วแพลตฟอร์มออนไลน์อย่างรวดเร็วในวิดีโอ ฉีฉียืนเอามือข้างหนึ่งท้าวสะเอว อีกมือชี้ไปที่หน้าของฟู่เฉิน พร้อมกับด่าทอเขาอย่างไม่มีภาพลักษณ์"ฟู่เฉิน อย่าคิดว่าชื่อเสียงที่อันน้อยนิดของคุณจะถือว่ามีชื่อเสียงได้ ฉันช่วยคุณดูแลข้อมูลแฟนคลับมาหลายปี ทำทุกอย่างที่ทำได้อยู่เบื้องหลัง ถ้าเลิกกันแล้วยังสามารถแบ่งทรัพย์สินร่วมกันได้ งั้นแฟนคลับคุณต้องแบ่งให้ฉัน 80%""คุณคิดว่าฉันชอบเห็นหน้าอมทุกข์ของคุณลอยไปลอยมาอยู่ต่อหน้าฉันหรือไง คุณก็แค่เป็นตุ๊กตาที่ต้องให้ฉันตามดูช่วยพาพูดบททีละประโยคๆ แล้วเงินที่ต้องจ่ายให้กับครูสอนการแสดงเมื่อไหร่จะให้ฉันครึ่งหนึ่ง จะได้ถือว่าหลายปีที่ผ่านมานี้ค
Magbasa pa
บทที่ 8
แขนของจ้าวเฉิงเหิงตึงขึ้น ในสายตาของเขามีแววของความเสียใจปรากฏออกมา"ชิงชิง คุณฟังผมก่อนนะ ผมกับซูโหร่วโหร่วเติบโตมาด้วยกัน ผมมองเธอเหมือนน้องสาวแท้ๆ เพราะงั้นการดูแลเธอจึงเป็นเรื่องปกติสำหรับผม วันนั้น สภาพของโหร่วโหร่วแย่มากจริงๆ""เมื่อไหร่ที่เขาไม่อยู่ในสภาพแย่บ้าง"ฉันจ้องตาจ้าวเฉิงหงและถามออกมาอย่างชัดเจนทีละคำ“ในวันเกิดของฉัน ซูโหร่วโหร่วบอกว่าตัวเองป่วย คุณทิ้งเพื่อนๆทั้งหมดในบ้านไป ปล่อยให้พวกเขามองดูฉันเป็นตัวตลกคนเดียว”“ตอนที่ฉันป่วย ซูโหร่วโหร่วบอกว่าในบ้านของเธอมีฝุ่นเยอะ ทำให้เธอหายใจไม่ออก คุณก็ไปอยู่กับเธอ ทิ้งให้ฉันเข้าน้ำเกลืออยู่คนเดียวในห้องผู้ป่วย เข้าห้องน้ำก็ไม่สะดวก”“เรื่องแบบนี้มีมากมายเกินไป จ้าวเฉิงเหิง คุณช่วยยกตัวอย่างสักอย่างให้ฉันฟังหน่อยได้ไหมว่า เมื่อไหร่ที่ซูโหร่วโหร่วมีสุขภาพดีบ้าง และไม่รบกวนชีวิตของเรา”ภายใต้คำถามที่มากมายของฉัน จ้าวเฉิงเหิงก็กลายเป็นไบ้เงียบและก้มหน้าลงเมื่อฉันมองดูภาพตรงหน้า ในใจก็เต็มเปี่ยมด้วยรู้สึกซะใจในการแก้แค้นแต่ว่า ความรู้สึกซะใจชั่วร้ายแบบนี้กลับอยู่แค่เพียงชั่วขณะแล้วค่อยๆ กลายเป็นความรู้สึกหมดหนทางอย่าง
Magbasa pa
บทที่ 9
จ้าวเฉิงเหิงไม่รู้ว่าทำไมฉันถึงกลายเป็นแบบนี้อย่างกะทันหันเขาจับตัวของฉันไว้ด้วยความตกใจ กลัวว่าฉันจะไม่สามารถทรงตัวได้ และตกลงจากเตียง“ชิงชิง เป็นอะไรไป ขอโทษนะ ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น คุณอย่าทำให้ผมตกใจเลย”แต่ฉันแค่หัวเราะเท่านั้นเองฉันไม่เคยรู้มาก่อนแท้จริงแล้วการที่จ้าวเฉิงเหิงมองข้ามฉัน การตำหนิฉัน และการใส่ร้ายป้ายสีของเขาให้ฉันทั้งหมดนี่คือการแสดงออกถึง “ความรัก”ของเขาภายใต้การปลอบโยนอย่างต่อเนื่องของจ้าวเฉิงเหิง ฉันค่อยๆเริ่มสงบลงหลังจากใช้ข้อนิ้วเช็ดมุมตาที่ชื้นแล้ว ฉันก็หยิบแท็บเล็ตขึ้นมาเลือกดูเอกสารรายงานการวินิจฉัยฉบับหนึ่งออกมา แล้วส่งให้จ้าวเฉิงเหิงอย่างใจเย็น“จ้าวเฉิงเหิง ถ้านี่คือความรัก งั้นคุณอาจจะเหมาะกับการมีพี่เลี้ยงหุ่นยนต์มากกว่า”ฉันด่าคนแบบมีวาทศิลป์เหมือนฉีฉีไม่เป็นนี่คือประโยคที่ฉันพูดออกมาได้อย่างเจ็บแสบที่สุดแต่จ้าวเฉิงเหิงที่เป็นฝ่ายตรงข้าม มือทั้งสองข้างก็มีการสั่นขึ้นมาดวงตาของเขาค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีแดงเขามองฉันด้วยความแปลกประหลาดใจ พร้อมพึมพำเบาๆ“นี่ไม่ใช่ความจริง ชิงชิง ผมขอร้องคุณล่ะ บอกผมทีว่านี่ไม่ใช่ความจริง”เมื่อเห
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status