ตอนที่6. ความฝัน? ความจริง?

            ครั้งแรกที่เธอได้สติก็ตื่นมาบนเตียงของเขา นิยายที่เคยอ่าน ซีรีย์ที่เคยดู มีบางเรื่องคล้ายกันคือนางเอกตื่นมาบนเตียงพระเอก หรือเตียงจะเป็นสิ่งเชื่อมโยงมิติก็ได้ คราวนี้เธอจะลองนอนบนเตียงนี้เผื่อว่าตื่นอีกครั้งจะได้กลับไปโลกปัจจุบัน

            คิดได้ตามนี้แล้วย่าหยาก็ปีนขึ้นเตียงนอน จัดหมอนแล้วทิ้งตัวลงนอน เธอหลับตาแต่แสงสว่างที่สาดเข้ามารบกวนการนอน เธอพลิกซ้ายพลิกขวาก็ยังไม่หลับจนต้องลุกขึ้นมานั่ง

            ‘ทำไมไม่หลับนะ ปกติตอนอยู่โลกโน้น ก็หลับได้ตลอดเวลา ไม่ว่าจะมืดหรือแสงสว่างแค่ไหน ทำไมถึงไม่หลับนะ’

            ย่าหยาก่นดาตัวเองแล้วทิ้งตัวลงนอนอีกครั้ง

‘สงบสติอารมณ์หน่อย ผ่อนคลาย คิดถึงบ้าน คิดถึงแม่ คิดถึงงาน คิดถึงนักอ่านที่รอตอนต่อไปของนิยาย เอ๊ะ ! หรือจะไม่มีใครรออ่านนิยายของฉันแล้วนะ แงๆ ไม่เอาสิ คิดมากแบบนี้ก็นอนมไม่หลับนะสิ โอ๊ย! จงหลับ หลับ หลับเดี๋ยวนี้’

            สายลมเย็นๆ พลิ้วผ่านม่านหน้าต่าง กลิ่นหอมของดอกไม้ไม่รู้สายพันธุ์โชยมาแตะปลายจมูก ย่าหยาเคลิ้มหลับไปอย่างไม่รู้ตัว เป็นจังหวะเดียวกับบานประตูเปิดออกพร้อมเจ้าของเรือนที่กลับเข้ามา ดวงตาคมปลาบเห็นเงาร่างที่ขดตัวบนเตียง เขาก้าวเดินมาหยุดมองอย่างแปลกใจ

            สินธุ์งุนงงที่เห็นร่างเล็กหลับผล็อยบนเตียงของเขา ชายหนุ่มยื่นมือไปหมายจะปลุกหญิงสาวให้ตื่น แต่ปลายนิ้วสัมผัสเส้นผมดำขลับยาวสลวย เขาไม่ค่อยเห็นผู้หญิงไว้ผมยาวเช่นนี้นัก ริมฝีปากอิ่มแลดูจิ้มลิ้มเผยอขึ้นน้อยๆ ขนตายาวงามงอนเป็นแพสวย ผิวขาวผุดผ่องเป็นยองไย  ความงามที่แสนเย้ายวนทำให้เขาแทบเสียการควบคุมตนเอง

            “ทำไมเธอมาอยู่ที่เตียงของฉันอีกแล้ว” 

ความฝัน? ความจริง?

            คล้ายอยู่ในความฝัน คล้ายอยู่ในความจริง

            สัมผัสแผ่วเบาแต่ปลุกเร้าเลือดในกายให้เดือดพล่าน

            หญิงสาวบิดตัวกระสับกระส่าย ยกมือขึ้นปัดป่ายไปมาก่อนที่มือทั้งสองข้างจะถูกรวบไว้เหนือศีรษะ รู้สึกถึงแรงขบเม้มที่กลีบปากเบาๆ แต่กระนั้นมันเหมือนจริงจนเธอบอกตัวเองให้ลืมตา ดวงตากลมกระพริบตาปรับสายตาอยู่ครู่หนึ่งแต่ทำให้เห็นใบหน้าคมเข้มที่อยู่ใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อน

            “คุณ...คุณ...”   ย่าหยาตื่นตกใจ พยายามจะกระถดตัวถอยหนีแต่พบว่าข้อมือถูกรวบไว้เหนือศีรษะ และดวงตาคู่นั้นที่จ้องมองอยู่ก็ราวจะกลืนกินเธอทั้งเป็น “คุณสินธุ์”

            “อย่าเพิ่งขยับตัว”  น้ำเสียงเขาแห้บพร่าคล้ายข่มกลั้นกดดันอยู่ในที “อยู่นิ่งๆ สักประเดี๋ยว”

            บางสิ่งแข็งขันดุนดันอยู่ตรงหว่างขา ใบหน้าหวานจึงเห่อร้อนแดงเรื่อขึ้นมาทันที

            “คะ...คุณ...คุณสินธุ์ ทำ...ทำไม มา..มาอยู่ที่...ที่นี่”

            “นี่ห้องฉัน ฉันก็ต้องอยู่ที่นี่สิ”  เขาขึงตาใส่ “หืม พูดได้ชัดขึ้นแล้ว”

            หญิงสาวกัดริมฝีปากแน่น พยายามไม่ขยับตัวตามที่เขาสั่ง เสียงเขาสูดลมหายใจลึกเฮือกใหญ่ก่อนจะปล่อยข้อมือเธอออกเป็นอิสระ  ย่าหยารีบยันกายขึ้นแล้วพลิกตัวลงจากเตียง แต่ปลายเท้ายังไม่ทันแตะพื้น เอวบางก็ถูกรวบกอดจากด้านหลัง

            “ว้าย!”

            “จะร้องไปไย ฉันกลัวเธอจะตกเตียงเช่นครั้งก่อนอีก”  เขาหัวเราะขึ้นเบาๆ แล้วรัดวงแขนแน่นขึ้น “ทำไมชอบมาอยู่บนเตียงฉันนักนะ”

            “ปะ...เปล่า”  เธอเอี้ยวหน้าไปหมายปฏิเสธแต่แก้มเนียนก็ถูกปลายจมูกโด่งเป็นสันสัมผัสเบาๆ เธอรีบหันหน้ากลับแล้วยกมือขึ้นแกะท่อนแขนที่รัดรอบเอวออก

            “เปล่า? แต่เธออยู่บนเตียงของฉันถึงสองครั้งสองคราแล้ว”  เขาเย้าแหย่ด้วยการพูดอยู่ริมใบหูที่แดงเรื่อ “หรือว่าชอบฉัน?”

            “ไม่ใช่นะ”  เธอปฏิเสธแต่เสียงแข็ง “ฉันแค่คิดถึงบ้าน”

            “คิดถึงบ้านรึ?”  คราวนี้ชายหนุ่มยอมคลายวงแขนออก แล้วพลิกตัวหญิงสาวให้หันมาเผชิญหน้า “อยู่ที่นี่มีคนรังแกหรือไร ไม่มีความสุขหรือ?”

            เธอส่ายหน้าไปมา คนที่รังแกเธอได้ก็มีแต่เขานี่แหละ “ฉันแค่คิดถึงบ้าน นอน...นอนที่นี่...เหมือน ดะ ได้นอน...ที่บ้าน”

            แววตาและน้ำเสียงใสซื่อไร้เดียงสาทำให้สินธุ์รู้สึกผิด ยิ่งนึกถึงเรื่องพี่ชายเล่าเกี่ยวกับตัวผู้หญิงคนนี้ เขาก็นึกสงสารอยู่มาก

            “อย่างไรก็เป็นหญิง ไม่ควรเข้ามาห้องผู้ชายเช่นนี้”

            “อืม...เอ่อ...เจ้าค่ะ...”

            “หือ?” เขาเลิกคิ้วเล็กน้อยก่อนหัวเราะออกมา “เธอไม่ใช่บ่าวไม่ต้องพูดเช่นนั้นก็ได้”

            “แล้ว...ต้องพูด...ยังไง”

            “พูดอย่างไร”  เขาแก้คำพูดให้เธอใหม่ “พูดช้าๆ ชัดๆ พูด-อย่าง-ไร”

            “พูด...พูด อย่าง...ไร”

            “ดีมาก” เขาชมเชย “เธอมานอนบนเตียงฉันเช่นนี้ไม่ได้ มันไม่เหมาะไม่ควร ถ้าชอบมากก็เอาเครื่องนอนของฉันไป”

            เธอส่ายหน้าไปมา เขาคงเข้าใจไปว่าเธอชอบกลิ่นที่อยู่บนหมอนบนที่นอนละมั้ง? เธอก็แค่มาลองนอนดูเผื่อจะได้กลับบ้านในปีพ.ศ.2567 ต่างหากล่ะ

            “ให้เครื่องนอนก็ไม่เอา หรืออยากมานอนที่นี่  ทำเช่นนั้นไม่ได้  เธอเป็นหญิงมันไม่งาม ผู้อื่นมาเห็นเข้าเธอจะเสียหายเอา”

            “ไม่...ไม่มาแล้ว”  ย่าหยาพูดแล้วเผลออ้าปากหาวออกมา

            เป็นผู้หญิงเยี่ยงไรถึงกล้าอ้าปากหาวต่อหน้าผู้อื่นเช่นนี้  แต่เหตุใดเขาไม่รู้สึกรังเกียจ แต่กลับน่าเอ็นดูเหลือเกิน

            “เมื่อคืนนอนไม่หลับหรือไร” 

            ย่าหยาเผลอพยักหน้ารับแล้วพูดขึ้น

“สะ...เสียง..ดัง...คุณ คุณหลวงกับพี่...พี่ยี่สุ่น สะ...เสียงดัง”

            “แคกๆๆ”  ผู้ชายหน้าหนาอย่างเขา แต่ได้ยินหญิงสาวพูดซื่อๆออกมาก็รู้สึกประดักประเดิกชอบกล สองคนนั้นก็กระไร ไม่คิดว่ามีเด็กอยู่ในเรือนหรืออย่างไรกัน เด็ก...อืม...ก็ไม่เด็กแล้วหนา อายุก็สิบเจ็ดแล้ว ทรวงทรงองค์เอวก็แสนเย้ายวนตา

            เพราะพูดไม่ทันคิดแต่เมื่อนึกได้ย่าหยาก็รีบยกมือขึ้นปิดปาก

            ปิดปากตอนนี้ก็สายไปเสียแล้ว เขาได้ยินเต็มสองรูหูแล้ว

“ช่างเถิด...เช่นนั้นเจ้าก็นอนที่นี่สักประเดี๋ยว นอนให้พอแล้วค่อยกลับ ฉันจะปลุกเอง” 

“ไม่...ไม่นอนแล้ว”