บทที่ 3 ประสบเคราะห์ 1/2

บทที่ 3

ประสบเคราะห์

ทั้งสองพักอยู่ที่โรงเตี๊ยมอีกหนึ่งคืน ก่อนจะออกเดินทางในเช้าวันใหม่ ปลายทางของพวกเขาคือแดนเหนือซึ่งอยู่ไกลออกไปนับพันลี้ ตลอดเส้นทางแสนจะลำบากลำบนยิ่งนักสำหรับเด็กหญิงที่อายุแค่ 13 นับตั้งแต่วันนั้นนางก็ได้เปลี่ยนชื่อเป็นซืออี้ ส่วนชื่อหรงฮวาจะถูกกลบฝังเอาไว้ แต่จะยังคงอยู่ในจิตใต้สำนึกมิแปรเปลี่ยน

"คุณ...เอ่อซืออี้หิวแล้วหรือยัง"

"ยังไม่หิวขอรับท่านลุง"

ซืออี้เอ่ยตอบท่านลุงมู่ที่บัดนี้สถานะของพวกเขาคือลุงหลาน ที่ต้องการเดินทางไปเยี่ยมญาติที่แดนเหนือ ทั้งสองเปลี่ยนจากการขี่ม้าที่เป็นจุดสังเกตเป็นร่วมเดินทางกับขบวนพ่อค้าแทน ทว่าพวกเขามิรู้เลยว่าฉากหลังของคนกลุ่มนี้คือพ่อค้าทาส

"งั้นหรือ... เช่นนั้นหลังจากที่ขบวนหยุดพักลุงว่าเราแยกออกมากันดีกว่า ลุงรู้สึกว่าสายตาของพวกเขาที่มองซืออี้ไม่ค่อยดีนัก"

แม้ซืออี้จะพยายามแต่งกายเป็นเด็กผู้ชายใช้ถ่านมาทาหน้าให้กระดำกระด่าง ทว่าก็มิอาจลดทอนความงามของนางเอาไว้ได้เลย อามู่เริ่มเป็นกังวล ยิ่งเห็นสายตาของหัวหน้าพ่อค้าที่ชอบลอบมองซืออี้ด้วยแล้วนั้น ยิ่งทำให้เขาบังเกิดความไม่สบายใจนัก ลางสังหรณ์ร้องเตือนบอกว่าคนกลุ่มนี้หาใช่พ่อค้าธรรมดาไม่

"ขอรับท่านลุง"

ซืออี้เองก็รู้สึกถึงสายตาที่มองมาอย่างมุ่งร้าย เมื่อขบวนหยุดพักกลางทางพวกเขาทั้งสองจึงได้ปลีกตัวแยกออกมา โดยแสร้งบอกว่าหลานชายปวดหนักจึงขอไปปลดทุกข์ในป่าลึก เมื่อทั้งสองออกมาไกลแล้วจึงได้รีบวิ่งหนีออกมาทันที

แม้เส้นทางจะสลับซับซ้อนทว่าอามู่กลับดูชำนาญกับป่ารกชัฏ เขาแทรกตัวไปยังพุ่มไม้สูงโดยคอยช่วยเหลือซืออี้ตลอดเวลา พวกเขาหนีออกมาไกลจนดวงอาทิตย์เริ่มลาลับขอบฟ้า เมื่อแน่ใจว่าหนีออกมาไกลมากพอจึงทำให้ทั้งสองลดการระแวดระวังลง อามู่พาซืออี้ไปซ่อนตัวอยู่ในรังเก่าของหมาป่า พวกเขามิได้ก่อกองไฟด้วยเกรงว่าจะเป็นจุดสังเกตได้

"หนาวหรือไม่ อดทนหน่อยนะซืออี้ หากพรุ่งนี้เรามุ่งหน้าไปถึงหมู่บ้านจางก็น่าจะรอดจากสายตาพวกนั้นแล้วล่ะ"

"ข้าทนได้ คะ แค่นี้เอง… ขอรับ"

ซืออี้กัดฟันตอบทั้งที่นางหนาวจนฟันกระทบกันกึก ๆ แต่แค่นี้นางสามารถอดทนได้ เวลาผ่านไปจนรุ่งสางมาเยือนอามู่จึงนำทางอีกครั้ง ทว่าทันทีที่พวกเขาออกมาจากรังหมาป่าก็ได้พบกับคนที่คุ้นหน้าคุ้นตา หัวหน้าพ่อค้าและกลุ่มลูกน้องยืนรออยู่ด้วยสีหน้าแสยะยิ้ม เขาแลบเลียริมฝีปากคล้ำเมื่อเห็นใบหน้าชัดๆ ของซืออี้ ตอนนี้ใบหน้าหวานไม่ได้มอมแมมด้วยถ่านดำอีกแล้ว

"จะรีบไปไหนเล่า ไหนบอกว่าจะขอร่วมเดินทางกลับไปยังเมืองหลางอย่างไรเล่า นี่ยังไม่ถึงเมืองหลาง พวกเจ้าก็คิดจะหนีออกมาแล้วหรือ"

"พวกเจ้า! รู้ได้อย่างไรว่าข้าอยู่ที่นี่"

"ก็ไม่ได้ยากอะไร ข้าแค่สั่งให้ลูกน้องลอบทาผงเหลืองตรงพื้นรองเท้าของเจ้าเด็กนี่อย่างไรเล่า"

ซืออี้เย็นวาบไปทั่วแผ่นหลัง นางหงายรองเท้าของตนเองก็พบว่ามีผงเหลืองติดอยู่จริง ๆ ด้วย นางช่างโง่เขลานักไม่ระวังตัวเสียบ้างเลย พลาดท่าเสียทีให้กับคนโฉดเสียแล้ว

"สารเลว!" อามู่กัดฟันกรอด นึกโทษตนเองที่ไม่ระวังตัวให้ดีกว่าดี

"ฮึ ๆ จะมาร่ำไห้เสียใจตอนนี้ก็สายไปแล้ว จับตัวพวกมันเอาไว้ นังเด็กนี่หน้าตาสะสวยหากขายที่หอนางโลมคงได้ราคาดีเป็นแน่ สักสิบตำลึงทองก็น่าจะได้เชียวล่ะ"

พวกลูกน้องต่างตาลุกวาว เมื่อนึกถึงจำนวนเงินหากทำงานนี้สำเร็จ อามู่ยืนผงาดไม่ยอมให้ใครเข้ามาจับกุมตัวซืออี้ ดาบเล็กที่ซ่อนเอาไว้ถูกชักออกมาก่อนจะชี้กราดไปยังทุกคนเพื่อไม่ให้ขยับเข้ามาใกล้

เขากระซิบให้ได้ยินแค่สองคน "รอโอกาสแล้วรีบหนีไปทันที ไม่ต้องกังวลลุงจะตามหาตัวเจ้าให้พบจนได้ หนีไปก่อน"

"อื้อ..."

ซืออี้นึกเสียใจที่ในมือของตนไม่มีสิ่งใดที่พอจะเป็นอาวุธได้เลย หากมีธนูนางคงหลับตาสังหารคนชั่วได้แน่ ทว่าคิดได้ตอนนี้ก็ดูจะสายไปเสียแล้ว

"เข้ามาสิ! หากพวกเจ้าอยากตายก็จงเข้ามา วันนี้ข้าขอสู้ตาย!!"

"หน็อยไอ้ด้วน คิดจะลองดีกับข้าใช่หรือไม่ งั้นก็จงตายไปซะ"

จบคำพูดของชายผู้นั้นเหล่าลูกน้องกรู่กันเข้ามารุมทำร้ายอามู่ ในจังหวะนั้นเองที่อามู่ผลักร่างของซืออี้ให้ลอบหนีไปอีกทาง ส่วนเขาก็ขวางทางคนพวกนั้นเอาไว้ ไม่ยอมให้หลุดรอดออกไปโดยง่าย แม้เขาจะเหลือแขนแค่ข้างเดียวแต่วรยุทธ์ก็ไม่ได้ด้อยนัก

"ย่าห์ เข้ามาเลยไอ้พวกคนชั่ว"

อามู่ใช้มีดสั้นที่คมกริบในมือได้อย่างชำนาญ แม้มิอาจสังหารในทันทีแต่ก็สร้างบาดแผลให้กับคนพวกนี้ได้ กลุ่มคนที่เข้ามารุมล้อมอามู่ต่างร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวด

"โอ๊ย อ๊ากกก!"

มีดสั้นในมือของอามู่ฟาดฟันทุกผู้คนที่ขยับเข้ามาใกล้ เขาสามารถถ่วงเวลาให้ซืออี้หนีรอดไปได้ในชั่วขณะหนึ่ง แต่ไม่ว่าอามู่จะแข็งแกร่งเพียงใด น้ำน้อยย่อมแพ้ไฟ ยิ่งถูกคนชั่วช้าใช้เล่ห์กลด้วยแล้วเขายิ่งตกเป็นรอง

"เก่งมากนักใช่หรือไม่ ฟู่!"

หัวหน้าพ่อค้าเห็นลูกน้องเสียเปรียบก็หัวเสีย เขาคว้ากระบอกเป่าลูกดอกขึ้นมาก่อนจะเล็งไปทางอามู่ที่ติดพันลูกน้องของตน เสียงแหวกอากาศดังขึ้นพร้อมกับลูกดอกขนาดเล็กพุ่งเข้าสู่เป้าหมายอย่างรวดเร็ว