ตอนที่ 9 ความต่างของเราสองคน

ช่วงเย็นวันเดียวกัน

คริสแตะคีการ์ดเข้าห้องหมอชลพร้อมกับเสียงลากกระเป๋าดังก้องตามพื้นหินอ่อนของคอนโดหรูขนาดสองชั้นของหมอชล คริสยกกระเป๋าใบใหญ่ขึ้นวางลงบนโซฟาอย่างแรงพลางถอนหายใจยาว ๆ รู้สึกเหนื่อยล้าแต่ก็พอใจ ร่างสูงนั่งไขว่ห้างบนโซฟาแผ่ร่างตัวเองเหมือนเจ้าของห้องเปิดทีวีดูหนังอย่างสบายใจ

“กูว่าที่นี่แม่งน่าจะสบายกว่าคอนโดกูอีก” คริสคิดในใจ พลางมองรอบห้องที่จัดเรียงอย่างเรียบร้อย ทุกมุมสะอาดสะอ้านมีแสงไฟอุ่น ๆ สาดเข้ามาจากหน้าต่างสูงทำให้บรรยากาศอบอุ่นกว่าที่คิด

ไม่ทันไรประตูห้องดังเปิดหมอชลเดินกลับจากเวรด้วยชุดกะเวร สายตาเหลือบมองคริสนั่งเฉิดฉายบนโซฟาราวกับเป็นเจ้าของห้องตัวจริง ชลส่ายหน้าเบา ๆ แต่ออกแรงห้ามสีหน้าหงุดหงิดไม่ทัน

‘เฮ้อ…ยังไงฉันก็ได้ให้เขาเข้ามาแล้ว’ ชลคิดในใจสายตายังคงจับจ้องร่างสูงที่กำลังก้มหน้าเล่นมือถือ แอบส่องสาว ๆ ในเฟสบุ๊กเหมือนชีวิตเป็นปกติไม่สนใจเจ้าของห้องแม้แต่น้อย

คริสเลื่อนสายตาขึ้นมาเห็นหมอชลเพิ่งเดินเข้าห้อง เขายิ้มเจ้าเล่ห์ปัดมือถือเลื่อนเล่นต่ออย่างไม่เกรงใจพลางทำท่าตัวใหญ่เต็มโซฟา

“กลับมาแล้วเหรอ หมอเหนื่อยไหม วันนี้เวรเป็นไง”

หมอชลนิ่งแค่ก้าวเข้ามาวางกระเป๋าแล้วสอดส่ายสายตาไปรอบห้องเห็นแก้วน้ำตั้งระเกะระกะบนโต๊ะเล็ก และเศษขนมปังอยู่ตรงมุมพื้น ชลยักไหล่เบา ๆ แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไรพลางคิดว่า

‘นี่แหละ…ความต่างของเราสองคน’ หมอชลกำลังคิดแบบนั้น

คริสที่นั่งเฉย ๆ ทำหน้าไม่สนใจแต่อย่างน้อยก็สังเกตแววตาของหมอชลที่คอยจับผิดเขาอยู่บ้าง แม้จะไม่ได้เอ่ยอะไรแต่เพียงสายตานิ่ง ๆ ของชลก็ทำให้คริสรู้สึกเหมือนโดนจ้องตรวจสอบเขาอยู่

บรรยากาศเต็มไปด้วยความแตกต่างแต่กลับไม่ตึงเครียดเกินไป คริสนั่งทอดสายตามองรอบห้อง พลางคิดว่าที่นี่น่าจะเป็นบ้านอีกหลังของเขาได้เหมือนกัน ขณะที่ชลมองร่างสูงด้วยสายตานิ่งแต่เต็มไปด้วยความระมัดระวัง ทั้งคู่ต่างพยายามปรับตัวไปพร้อมกัน โดยที่ความคุ้นเคยยังไม่เกิดขึ้นเต็มที่แต่ก็ไม่ได้ห่างเหินจนเกินไป

หลังจากอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยชลตรงไปยังครัวทันที ร่างสูงเรียบเรียงวัตถุดิบและเครื่องปรุงต่าง ๆ ด้วยท่าทางสงบนิ่งมือขยับอย่างชำนาญ คริสนั่งมองอยู่สักพักก่อนจะเอ่ยเสียงกล้า ๆ

“ผมช่วยทำได้นะหมอ” ชลเหลือบตามองคริสเพียงครั้งเดียว ก่อนพยักหน้ารับแบบเงียบ ๆ

คริสก้าวเข้ามาในครัวพยายามหยิบมีดหั่นผักแต่มือสั่นจนผักกระเด็นเต็มโต๊ะ แล้ววางถ้วยชามไม่เป็นที่เป็นทางจนหมอชลต้องหันมามองด้วยสายตาดุดันเบา ๆ

“เอ่อ…อันนี้หั่นแบบนี้ถูกไหมครับ” คริสถามเสียงตะกุกตะกักมือยกชิ้นผักขึ้นให้ดู ชลยักคิ้วมองด้วยแววตาเฉียบคมร่างสูงสงบนิ่งไม่พูดอะไร แต่เพียงสายตาก็ทำให้คริสรู้สึกเหมือนถูกสั่งสอน คริสยิ้มแห้ง ๆ ขำตัวเองแล้วถอยออกจากเคาน์เตอร์

“งั้นผมรอกินฝีมือหมออย่างเดียวละกันนะหมอ” เขานั่งลงที่เก้าอี้ พลางจับแขนตัวเองไว้ราวกับกลัวจะทำอะไรเลอะเทอะอีก

คริสก็ไม่แน่ใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องรู้สึกเกรงใจหมอชลมากมายขนาดนี้ มากกว่าที่เขาเคยรู้สึกมาก่อนในชีวิตเพราะแค่สายตาที่หมอชลมาเขาก็รู้สึกว่าเขาเหมือนเด็กที่กำลังถูกเอ็ดโดนผู้ใหญ่ใจดีคนหนึ่งอยู่

สักพักชลก็จัดอาหารเสร็จเรียบร้อยทั้งคู่ได้โอกาสนั่งกินข้าวด้วยกัน แสงไฟอุ่น ๆ สาดลงบนโต๊ะทำให้บรรยากาศเงียบสงบคริสมองจานอาหารแล้วเอ่ยออกไปตรง ๆ

“ผมไม่เคยกินข้าวเย็นกับใครแบบนี้เลยปกติเวลานี้อยู่ผับตลอด” หมอชลเงียบแค่พยักหน้ารับพลางแอบมองคริสที่กำลังพยายามเคี้ยวอาหารอย่างเรียบร้อย แม้จะเห็นเขามองจานไปมาแบบไม่มั่นใจแต่ก็อดยิ้มในใจไม่ได้

หลังจากมื้ออาหารคริสลุกขึ้นอาสาล้างจานด้วยท่าทางจริงใจเพื่อชดเชยความผิดพลาดในการทำอาหารแต่ทันทีที่เขาเริ่มล้างหมอชลก็เงยหน้ามองด้วยสายตาที่บ่งบอกว่า

“ระวังหน่อย” เพราะมือคริสค่อย ๆ ทำให้น้ำกระเด็นไปทั่วเคาน์เตอร์

คริสส่ายหน้าเบา ๆ ขำตัวเองก้มหน้าก้มตาเช็ดไปเรื่อย ๆ แอบสังเกตหมอชลที่นั่งพิงโต๊ะคอยมองด้วยแววตานิ่งแต่แฝงความเอ็นดู จนกระทั่งคริสล้างจานชามเรียบร้อย

บรรยากาศเต็มไปด้วยความเขินอายปนสนุกเล็ก ๆ ครอบครัวเล็ก ๆ ของสองคนนี้เริ่มเกิดขึ้นโดยไม่ตั้งใจ แต่ก็ดูเป็นธรรมชาติอย่างเหลือเชื่อ

เพล้ง!

เสียงจานใบสุดท้ายหล่นดังทำให้คริสสะดุ้งโหยงมือสั่นเพราะตกใจจนเกือบจะล้มตามเศษจานที่แตกกระจายเต็มพื้น หมอชลที่กำลังเดินออกจากห้องนั่งเล่นพร้อมถือหนังสือแพทย์เหลือบตามองภาพตรงหน้าเพียงชั่วเสี้ยววินาทีแล้วเท้าเอวยืนมองเขา

“เชี่ย…นี่กูจะโดนเขาลากคอออกจากคอนโดไหมเนี่ย” คริสก้มหน้ารับผิดก้มเก็บเศษจานด้วยสีหน้าแหย ๆ ใจเต้นแรง ความคิดวิ่งไปไกล

ชลถอนหายใจเบา ๆ แค่เพียงยักไหล่และกลับไปนั่งอ่านหนังสือต่อราวกับว่าเหตุการณ์เมื่อกี้ไม่ได้ทำให้เขาโกรธอะไร คริสเก็บเศษจานจนเรียบร้อยหอบเหนื่อยเบา ๆ แต่ก็ไม่อยากเอ่ยปากพูดอะไร

เมื่อเสร็จเขาเดินไปทิ้งตัวลงข้าง ๆ หมอชลบนโซฟาเงยหน้ามองแว๊บหนึ่งเห็นหมอชลจ้องไอแพดด้วยท่าทางเรียบสงบ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะชะโงกหน้าแกล้งแนบแก้มกับแขนของหมอชล ความอบอุ่นจากกล้ามเนื้อแน่นทำให้คริสเผลอคิดในใจ

‘หมอแม่งหน้าหวานแต่ตัวแน่นใช้ได้เลยนี่หว่า…’ แววตาของเขาเป็นประกายเจือความเขินอายแต่ก็เต็มไปด้วยความพอใจ

หมอชลเหลือบตามองคริสเล็กน้อยแต่ไม่ได้พูดอะไรเพียงเอามือวางทาบลงบนแขนอีกข้างเบา ๆ เพื่อเป็นสัญญาณความใกล้ชิด

เวลาผ่านไปคริสค่อย ๆ เผลอหลับไปบนเตียง ชลเองก็วางไอแพดลงแล้วเหลือบตามองคริสที่นอนหนุนแขนตนเอง สายตานิ่งสงบแต่ลึก ๆ มีความอุ่นใจผสมความสับสนอยู่เล็กน้อย

เขาแอบยิ้มเบา ๆ ในใจความคิดย้อนกลับไปเมื่อคืนจนถึงตอนเช้าที่เขายังคงมีความกังวลอยู่ว่าคนเด็กกว่าจะต้องถอยห่างออกไปเพราะประโยคที่คริสถามเขาว่า

 ‘หมอไม่รู้เหรอว่าผมเป็นรุก’ หลังจากนั้นประโยคที่คริสบอก ‘ขอให้รับผิดชอบและขอมาอยู่ด้วย’ มันทำให้เขายิ้มในใจอย่างบอกไม่ถูก ถึงแม้ใบหน้าของเขาจะเรียบนิ่งก็ตามแต่ตอนนี้หมอชลกลับรู้สึกโล่งใจเพราะคนเด็กกว่านอนบนเตียงของเขาอีกครั้ง

‘ต่อจากนี้…เขาคงไม่เหงาอีกแล้ว’

บรรยากาศในห้องเงียบสงบมีเพียงเสียงลมหายใจของคริสที่สม่ำเสมอกับแสงไฟอุ่น ๆ ภายในห้องชวนให้รู้สึกว่า…

…คืนนี้เป็นคืนแรกของความสัมพันธ์ใหม่ที่ไม่เหมือนเดิม...