ตอนที่ 8 ต้องรับผิดชอบผมนะ

“หมอไม่รู้ใช่ไหมว่าผมเป็นรุก” คริสถามหมอชลออกไปเพราะเขาคิดว่าหมอต้องเข้าใจอะไรผิดไปแน่ๆ

“รู้แต่...นายดูชอบนะ”

“หมอชล...”

“ไปนั่งรอ เดี๋ยวกินข้าวก่อนค่อยกลับ”หมอชลบอกคริสอีกครั้ง

คริสชะงักเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้าแบบเสียไม่ได้มือที่ถือผ้าเช็ดผมเลื่อนมากอดอกแน่นราวกับตั้งกำแพงกันตัวเองไว้ กลัวสุด ๆ ว่าหมอจะก้าวเข้ามากดเขาลงเตียงเหมือนเมื่อคืนอีก

ทว่าแทนที่จะถอยหมอชลกลับก้าวเข้ามาใกล้มากขึ้น รอยยิ้มมุมปากที่เจือความเจ้าเล่ห์ทำให้คริสแทบถอยหลังไปติดกำแพง ร่างสูงโน้มลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่น ๆ เป่ารดที่ข้างหูเสียงกระซิบต่ำติดแววล้อเลียนดังขึ้น

“ทำเป็นกลัว ทั้งที่เมื่อคืนครางเสียงดังลั่นห้อง”

ดวงตาคริสเบิกกว้างทันทีใบหน้าร้อนวาบจนแดงขึ้นมาทั้งแถบ เขารีบแยกเขี้ยวใส่หมอเหมือนหมาที่จนตรอกแต่ปากกลับพูดไม่ออกได้แค่กัดฟันแน่น หอบลมหายใจแรง ๆ แล้วเบือนหน้าหนีอย่างเสียเชิงก่อนจะรีบก้าวฉับ ๆ ออกไปจากห้องด้วยท่าทางขุ่นเคืองปนเขินจัด

ร่างสูงอีกคนได้แต่หัวเราะในลำคอเบา ๆ คริสทรุดตัวนั่งลงบนโซฟาหน้าทีวี หัวใจยังเต้นรัวไม่หยุดมือกำหมอนแล้วกอดแน่นเหมือนกำลังหาที่พึ่ง เขาปล่อยลมหายใจยาวออกมาความอับอายและความเจ็บใจตีกันวุ่นในอก

‘นี่กูเสียตัวครั้งแรกให้หมอหน้าหวานจริง ๆ เหรอวะ…ชีวิตกูแม่งพังแล้ว’ เสียงในใจเขาดังขึ้นไม่หยุดยิ่งคิดยิ่งรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นฝ่ายแพ้ตั้งแต่ยังไม่เริ่มเกม

บรรยากาศรอบข้างเงียบจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองชัดคริสนั่งนิ่ง สายตาว่างเปล่ามองทีวีที่ยังปิดสนิทกอดหมอนแน่นราวกับเกราะป้องกัน

และในจังหวะนั้นเองหมอชลก้าวออกมาจากห้องนอนช้า ๆ คราวนี้สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวทับร่างกาย ผ้าขนหนูถูกแทนด้วยกางเกงลำลองเรียบร้อยแต่แววตาไม่ต่างจากเดิมเลย ยังคงจับจ้องมาที่เขาเต็ม ๆ พร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์มุมปากที่ทำให้คริสตัวชา

‘กูแม่ง…ไม่น่าพลาดเลย’

กลิ่นกับข้าวที่หอมกรุ่นลอยอบอวลอยู่เต็มห้องอาหารเสียงช้อนกระทบจานดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ คริสนั่งอยู่ตรงข้ามหมอชล ก้มหน้าตักข้าวเข้าปากเหมือนปกติ แต่ความจริงแล้วรสชาติอาหารที่หมอชลทำนั้น คริสไม่ได้รับรู้รสชาติเลยสักนิดเดียวเพราะสมาธิและสายตาของเขาเอาแต่วนเวียนอยู่บนใบหน้าหวานของคนที่นั่งเงียบ ๆ อีกฝั่ง

แววตาคมของคริสแอบเหลือบมองอยู่หลายครั้งคิ้วเข้มของหมอที่ขมวดเล็กน้อยตอนใช้ตะเกียบคีบอาหาร ริมฝีปากบางที่เคี้ยวช้า ๆ ไม่เร่งรีบและรอยยิ้มมุมปากจาง ๆ ที่เหมือนรู้ทันอะไรสักอย่าง คริสได้แต่คิดในใจปนเปไปหมด

‘แม่ง…กูเป็นถึงคาสโนวาตัวพ่อยังไงก็ต้องเป็นฝ่ายรุกสิวะ แล้วดูตอนนี้สิ’

‘กลายเป็น…ให้ผู้ชายหน้าหวานจัดหนักจนเจ็บเอวแทบเดินไม่ไหวโคตรน่าอายเลย!’ มือที่ถือช้อนสั่นน้อย ๆ คริสหายใจแรงกว่าเดิมโดยไม่รู้ตัว

“นายสงสัยอะไรนักหนา…จ้องมองฉันตั้งแต่เริ่มกินแล้วนะ” เสียงเรียบ ๆ ของหมอชลดังขึ้นราวกับอ่านความคิดในใจได้ เขาเงยหน้าขึ้นมาสบตาเต็ม ๆ ดวงตาคมสงบแต่แฝงร่องรอยขำในที

คริสสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะวางช้อนลงแรง ๆ จนเกิดเสียงดัง กอดอกแน่นแววตาแข็งกร้าวเหมือนจะสู้เอาคืน

“หมอเป็นรุก ทำไมไม่บอกผมก่อนวะ” น้ำเสียงเจือคาดโทษชัดเจน

หมอชลเลิกคิ้วขึ้นนิดเดียวก่อนจะยกไหล่อย่างไม่ใส่ใจ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏที่มุมปาก

“ถ้าบอก…นายจะยอมเสียข้างหลังให้ง่าย ๆ เหรอ”

คำพูดนั้นเล่นเอาคริสแทบสำลักอากาศหน้าแดงก่ำในทันทีเหมือนโดนตบกลางใจ ร่างกายแข็งเกร็งไปหมดสายตาเบี่ยงหนีแทบไม่ทันเพราะอายเกินกว่าจะสบตากลับ

ริมฝีปากเขาสั่นเล็กน้อยพยายามจะพูดแต่ก็กลายเป็นเสียงสบถห้วน ๆ หลุดออกมาแทน

“สัสเอ๊ย…กูดันพลาดซะได้!” ดวงตาของคริสวาวโรจน์ด้วยทั้งความโมโหและความอับอายคละเคล้า ขณะที่หมอชลยังคงนั่งกินอาหารอย่างใจเย็นราวกับคำพูดเสียดแทงของเขาไม่มีผลอะไรเลย มีเพียงรอยยิ้มเล็ก ๆ ที่ทำให้คนตรงข้ามอยากจะปาอะไรใส่สักอย่างเพื่อกลบเกลื่อนความเสียเชิงตัวเอง

บนโต๊ะอาหารจึงเต็มไปด้วยความอึดอัดราวกับไฟร้อน ๆ กำลังสุมอยู่กลางอกของคริสเพียงฝ่ายเดียว ในขณะที่อีกคนดูผ่อนคลายเกินเหตุจนทำให้เขายิ่งทั้งอายทั้งแค้น แต่ก็ไม่รู้จะระบายออกทางไหนนอกจากกัดฟันแน่นจนขากรรไกรเกร็ง

เสียงช้อนกระทบจานเงียบลงคริสเงยหน้าขึ้นดวงตาแดงก่ำจากความอับอายปนความดื้อดึง เขาเม้มปากแน่นอยู่พักใหญ่เหมือนรวบรวมความกล้าก่อนจะโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย จ้องตรงไปยังหมอชลที่ยังคงทานข้าวด้วยท่าทีไม่สะทกสะท้าน

“หมอชลได้ผมไปแบบนั้นแล้ว…หมอต้องรับผิดชอบผมนะ” เสียงต่ำเอ่ยออกมาไม่ดังมากนักแต่กดหนักชัดเจนเหมือนคำขู่

คริสไม่แน่ใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงเอ่ยปากบอกหมอชลแบบนั้นแต่ด้วยความที่หมอชลนิ่งมาจนเขาอยากแกล้งดูท่าทีของหมอชล

หมอชลหยุดชะงักไปเล็กน้อยสายตาที่หันมามองไม่ได้มีแววล้อเลียนหรือเล่นสนุกเหมือนก่อนหน้านี้ สีหน้าของเขายังคงเรียบนิ่งสงบเหมือนสายน้ำ แต่เพียงเสี้ยววินาทีหลังจากนั้น เขาก็พยักหน้าช้า ๆ อย่างไม่ลังเล

“ได้สิ...” หมอชลตอบเสียงเรียบนิ่งและยิ้มออกมาเล้กน้อย

คริสตะลึงไปชั่วครู่ก่อนที่ริมฝีปากจะค่อย ๆ คลี่ยิ้มออกมา รอยยิ้มที่เหมือนยกภูเขาออกจากอก แววตาที่เมื่อครู่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นพลันสว่างขึ้นเหมือนเด็กที่ได้ของเล่นชิ้นใหม่ พร้อมกับคิดในใจว่า ‘เขาต้องได้หมอคืนสักครั้ง’

“งั้น…ผมย้ายมาอยู่กับหมอเลยได้ไหม” น้ำเสียงเหมือนพูดล้อเล่นแต่สายตาที่ส่องตรงไปนั้นจริงจังเกินกว่าจะแค่หยอก

“กินข้าวเสร็จ กินยาแก้ปวดด้วยนะ” หมอชลยื่นมือไปวางแผงยาแก้ปวดให้คริส

“ครับ...”

หมอชลยังคงไม่แสดงสีหน้ามากนักดวงตาคมกริบมองนิ่งเหมือนประเมินอะไรบางอย่าง ก่อนจะพยักหน้าอีกครั้งโดยไม่เสียเวลาพูดอะไร เขาก้มหน้ากลับไปทานข้าวต่ออย่างใจเย็นราวกับเรื่องเมื่อครู่เป็นแค่การตัดสินใจธรรมดา ๆ ที่ไม่จำเป็นต้องขยายความ

หัวใจของคริสเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมาเขาแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเองแต่เพราะได้ยินกับหู ได้เห็นกับตา ความดีใจจึงเอ่อล้นจนแทบจะฉีกยิ้มกว้างเกินควบคุมริมฝีปากที่พยายามเก๊กแข็งในทีแรกกลับยกขึ้นอย่างไม่อายใคร

คริสไม่รู้ตัวว่าสิ่งที่เขาแสดงออกนั้นมันเป็นความต้องการส่วนลึกในใจของตัวเอง

“เออ…กูกินข้าวจริง ๆ ล่ะทีนี้” คริสพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ก่อนรีบก้มหน้าตักข้าวเข้าปากด้วยความตั้งใจแบบไม่เคยเป็นมาก่อนแก้มทั้งสองข้างขึ้นสีแดงจัดเพราะความตื่นเต้นที่กลั้นไว้ไม่อยู่

ในหัวเขาเริ่มวางแผนทันทีว่าจะรีบกลับไปคอนโดขนของทุกชิ้นมาอยู่กับหมอชลให้ไวที่สุด ความคิดที่เต็มไปด้วยความสุขจนลืมไปเลยว่าตัวเองยังเจ็บเอวแทบขยับไม่ไหว

คริสก้มหน้ากินข้าวด้วยรอยยิ้มที่กว้างจนปวดแก้มขณะที่อีกฝั่งหมอชลยังคงกินอย่างสงบเงียบ ราวกับไม่เคยพูดอะไรออกมา

แต่ในหางตาของหมอชลกลับมีประกายขำเจืออยู่บางเบา…เหมือนคนที่รู้อยู่แล้วว่าเกมนี้ใครกันแน่ที่เป็นฝ่ายถูกควบคุม

เสียงช้อนส้อมวางกระทบจานเป็นสัญญาณว่ามื้อเช้าสิ้นสุดลง หมอชลลุกจากเก้าอี้ด้วยท่าทีเรียบง่าย เขากล่าวเพียงสั้น ๆ ว่าจะเปลี่ยนชุดเตรียมเข้าเวร ส่วนคริสที่ยังนั่งพิงพนักเก้าอี้ถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้น

ทันทีที่ยืดตัวตรงขาเขาเกร็งจนสั่นเล็กน้อย ความปวดตึงจากสะโพกแล่นขึ้นมาอย่างรุนแรงจนต้องกัดฟันแน่น แววตาหงุดหงิดผสมกับสีหน้าบิดเบี้ยวชั่วครู่

“แม่ง…เจ็บเป็นบ้า” เขาสบถในใจก้าวขาไปไม่กี่ก้าวก็แทบอยากทิ้งตัวกลับลงเก้าอี้

“เดี๋ยวผมติดรถหมอไป รพ. หน่อย จะได้เดินต่อไปเอารถที่ผับ” ไม่นานหมอชลก็เดินลงมาพร้อมชุดกะเวรสีน้ำเงินคริสหันไปบอกเสียงขรึม

ชลไม่เอ่ยอะไรแค่พยักหน้าเรียบ ๆ แล้วเดินนำออกไป รถยนต์ถูกสตาร์ต เครื่องยนต์ทำงานเงียบเชียบภายใต้บรรยากาศที่หนักอึ้งภายในห้องโดยสาร

คริสนั่งกอดอกหันหน้ามองออกไปนอกกระจกแต่ดวงตากลับแอบเหลือบมองคนขับข้าง ๆ เป็นระยะ แววตาที่มองมีทั้งความสงสัยกวนใจและความอึดอัดปนกัน เขาอยากพูดอะไรบางอย่างแต่ริมฝีปากกลับเม้มแน่นเหมือนถูกกดทับด้วยศักดิ์ศรี

ส่วนหมอชลยังคงรักษาความเงียบมือประคองพวงมาลัยมั่นคง ใบหน้าเรียบเฉยไม่มีร่องรอยอารมณ์ แต่หางตาก็เหลือบมองชายหนุ่มที่นั่งข้าง ๆ อยู่เป็นระยะเห็นท่าทางกระสับกระส่ายนั่งไม่ติดเก้าอี้แต่เขาเลือกที่จะไม่ถาม

กระทั่งรถเคลื่อนมาหยุดที่หน้าโรงพยาบาลคริสรีบปลดเข็มขัดก้าวลงไปทันที แต่เพียงสองสามก้าวก็เห็นชัดว่าเดินไม่ปกติ ไหล่ข้างหนึ่งเอียงต่ำท่าทางโซเซเหมือนคนเจ็บขา ดวงตาคมของหมอชลมองตามพลันแฝงด้วยประกายสงสัย แต่เพราะเวลาจำกัดเขาจำต้องหันไปมองตึกเวรของตัวเองก่อนก้าวเร่งเข้าไปไม่หันกลับมาอีก

คริสพยายามเดินให้เร็วที่สุดเท่าที่ร่างกายจะไหว ผ่านถนนไม่กี่ช่วงก็ถึงผับ ร่างสูงทิ้งตัวเข้ามาในบรรยากาศคุ้นเคยทันทีที่ประตูเปิดออก เขาเจอสายตาคมกริบของธีร์ผู้จัดการร้านที่ยืนกอดอกอยู่

“ไปทำอะไรมาพี่ ทำไมเดินแปลก ๆ” น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสงสัย

“ธีร์ ไปเอากุญแจรถจากห้องทำงานมาให้หน่อย” คริสชะงักไปวูบหนึ่งแต่รีบปรับสีหน้าเป็นนิ่ง ๆ แล้วโบกมือราวกับไม่ใส่ใจ

ธีร์เลิกคิ้วสูง มองด้วยแววตางง ๆ แต่ก็ไม่ได้ถามซ้ำเพียงพยักหน้ารับแล้วหมุนตัวเดินไปด้านใน ทิ้งให้คริสทรุดนั่งลงบนโซฟาตัวใหญ่กลางผับ

ทันทีที่ร่างกายสัมผัสเบาะนุ่มเขาก็เอนหลังพิงหอบหายใจแรงเล็กน้อยเหมือนคนหมดแรง ความปวดแปลบที่สะโพกยังคงกัดกินทุกการขยับ ทำให้ใบหน้าที่มักมีรอยยิ้มมั่นใจกลับบิดเบี้ยวปนเขินอาย

“แม่งเอ๊ย…ไม่คิดว่าจะเจ็บขนาดนี้เลยกู” คริสบ่นในใจ พลางยกมือกุมหน้าผาก ปิดบังสีหน้าแดงซ่านที่ไม่รู้ว่ามาจากความเจ็บหรือความเขินกันแน่