ตอนที่ 10 โชคดี...ได้หมอเป็นเมีย

เช้าวันต่อมา

“อื้อ…”

คริสร้องครางในลำคอก่อนจะลืมตาจ้องมองไปที่นาฬิกาแล้วยกมือขึ้นบังหน้าเพราะแสงแดดส่องทะลุม่านเข้ามา แสบตาจนต้องขมวดคิ้วเขานั่งขึ้นบนเตียงลูบหน้าตัวเองด้วยท่าทางงัวเงีย

“แม่ง…กูไม่เคยตื่นเช้าแบบนี้เลยทำไมหมอชลต้องทำกับกูแบบนี้วะ” ความคิดคริสพุ่งมาอย่างรวดเร็วเสียงบ่นเบา ๆ เกือบหลุดออกมาแต่ก็กลั้นเอาไว้

เขาลุกพรวดจากเตียงร่างกายยังไม่ค่อยสมบูรณ์เต็มที่ผมยุ่งฟู เสื้อยืดพอดีตัวกับกางเกงนอนดูชิล ๆ แต่สายตายังคงมองไปรอบ ๆ ห้องอย่างระมัดระวัง รู้สึกเหมือนทุกอย่างแปลกไปหมด

เมื่อก้าวออกจากห้องนอนเขาเห็นหมอชลยืนอยู่ริมผนังกระจกดื่มกาแฟด้วยท่าทางนิ่งสงบ กางเกงนอนขายาวคลุมขาแสงเช้าเลียแผ่นหลังของหมอทำให้กล้ามเนื้อด้านหลังและไหล่ดูเด่นชัด

คริสชะงักไปชั่วขณะใจเต้นแรงมือเกาะเสื้อยืดแน่น เขาไม่รู้จะมองตรงไหนก่อนดีแต่พยายามตั้งสติถามเสียงเบา ๆ

“ทำไมตื่นเช้าแบบนี้” หมอชลหันมามองเพียงครู่หนึ่งด้วยสีหน้าเรียบสงบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นตอบเสียงเรียบ ก่อนที่หมอชลจะวางแก้วกาแฟลงแล้วนั่งลงบนเสื่อโยคะที่ปูเตรียมไว้

“ผมต้องไปเรียนเช้า”

คริสหน้าแดงจาง ๆ ทำตัวไม่ถูก สองมือกุมหน้าขานั่งลงบนพื้นข้าง ๆ หมอชล หัดฝึกนั่งขัดสมาธิปิดตาเพื่อลดความง่วงแต่ก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบตามองหมออีกเป็นระยะ

ลมหายใจยังสม่ำเสมอ แต่หัวใจเขากลับเต้นแรงรู้สึกเหมือนต้องปรับตัวเข้ากับชีวิตใหม่ที่ไม่เคยเจอมาก่อน หมอชลไม่ได้หันมาสนใจอะไรต่อเขานั่งขัดสมาธิอยู่เงียบ ๆ เหมือนเป็นเรื่องปกติทำให้คริสทั้งเขินทั้งอึดอัดและยังง่วงผสมกัน

บรรยากาศในห้องเช้าเต็มไปด้วยความสงบแต่กลับตึงเครียดในใจของคริสอย่างประหลาด ความคิดวนไปมาว่านี่แหละชีวิตใหม่ของเขากับหมอหน้าหวานที่ทั้งหล่อทั้งร้าย

คริสยังนั่งสมาธิแบบงัวเงียบนพื้นใบหน้าครึ่งหลับครึ่งตื่น ขมวดคิ้วเล็กน้อยเพราะแสงเช้าและความไม่คุ้นเคยกับชีวิตเช้า หมอชลลุกขึ้นไปยืนอยู่ห่าง ๆ สายตาจับจ้องอย่างระมัดระวัง

‘คงต้องปรับตัวเยอะหน่อยเพราะมันต่างกันสุดขั้วแบบนี้จะไปด้วยกันได้ไหมนะ’ เขาเงยหน้ามองคริสแววตาอ่อนโยนผสมกับความเอ็นดูอยู่ในท่าทีที่เรียบนิ่ง แม้จะไม่พูดอะไรแต่ในใจมีความห่วงใยเล็ก ๆ แฝงอยู่

“ไปนอนต่ออีกชั่วโมงเถอะยังเหลือเวลาอีก” หลังจิบกาแฟเสร็จหมอชลเก็บแก้วเรียบร้อยแล้วหันมาบอกคริสเสียงเรียบแต่ใจดี

คริสพยักหน้าเบา ๆ เดินไปทิ้งตัวลงบนเตียงตามคำสั่ง ผมยุ่ง ๆ ย่นหน้าเล็กน้อยเพราะยังไม่ตื่นเต็มที่ แต่ก็ขยับตัวหาที่นอนสบายที่สุดพยายามซุกตัวในผ้าห่มหนาทำให้หมอชลอดยิ้มไม่ได้เบา ๆ

จากนั้นหมอชลก็เดินเข้าห้องน้ำเสียงน้ำไหลดังเบา ๆ ขณะที่คริสยังนอนงัวเงียแต่ในใจเริ่มคิดถึงตารางชีวิตใหม่ของตัวเอง เขาลุกขึ้นช้า ๆ หยิบของใช้ส่วนตัวใส่รองเท้าและจัดกระเป๋าเตรียมตัวเพื่อเดินทางไปมหาวิทยาลัย

แม้ยังงัวเงียอยู่บ้างแต่คริสก็พยายามปรับตัวให้เข้ากับสไตล์ชีวิตของหมอชลขยับตัวอย่างระมัดระวังพยายามไม่รบกวนหมอชลที่อาบน้ำอยู่ด้านหลัง เสียงน้ำกระทบฝักบัวทำให้เขาต้องใช้สมาธิเต็มที่แต่ก็อดไม่ได้ที่จะมองไปรอบ ๆ ห้อง

เฮ้อ…ชีวิตใหม่ของคริสกับคนที่แม้หน้าหวานแต่ก็เข้มงวดและเอาใจใส่เกินคาด

ความเงียบสงบแต่เต็มไปด้วยความอบอุ่นแปลก ๆ คริสพยายามปรับตัว ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความระมัดระวังและความรู้สึกประหม่าเล็ก ๆ ที่ยังไม่หายไป

“ไม่ต้องขับรถนายไปนะ เดี๋ยวไปมหา’ลัยด้วยกัน”หมอชลบอกคริสเพราะวันนี้เขาต้องเข้าไปที่หมาวิทยาลัยส่งเอกสารแจ้งจบการศึกษาแล้ว

“จะไม่ลำบากหมอเหรอครับ”

“ไปส่งแฟนเด็ก...ลำบากตรงไหนกัน”

“แฟนเหรอครับ”

“ไม่เป็นแฟนเด็กเหรอหรือจะเป็นเมียเด็ก”หมอชลบอกออกมาแบบนิ่งเรียบเช่นเคยแต่คนฟังหน้าแดงเพราะความเขินอาย

“ใครอยากจะเป็นเมียเด็กหมอกัน” คริสพูดแล้วก็เดินนำหมอลงจากคอนโดไป คริสอยากตะโกนบอกหมอชลออกไปว่า ‘ใครอยากจะเป็นเมียหมอ...กูอยากเป็นผัวหมอต่างหาก’ แต่ก็ได้แต่เงียบเอาไว้

“รอก่อนครับ”

หมอชลเดินมาจับมือคริสแล้วเดินไปพร้อมกัน คริสพยายามก้าวเดินตามชลไปอย่างระมัดระวังขณะที่ชลขับรถพาเขามาที่มหาวิทยาลัย ตลอดทางบรรยากาศเงียบสงบคริสพยายามเก็บอาการเขินอยู่ในใจ มือเกร็งเบา ๆ บนตัก มองออกไปนอกหน้าต่างแต่สายตากลับสอดส่ายมาที่หมอชลเป็นระยะ

แม่ง…อยู่ใกล้หมอชลทีไรหัวใจกูเต้นแรงทุกทีเลยวะ แล้วเวลาที่หมอชลพูดอะไรยิงตรงออกมาคริสแทบจะไปไม่เป็น

พอรถจอดหน้าตึกบริหาร หมอชลหันมามองคริสด้วยแววตาเรียบ ๆ แต่แฝงความเอ็นดูเล็กน้อย

“ตั้งใจเรียนล่ะ…เดี๋ยวเจอกันตอนเย็นนะครับ”

คริสก้มหน้าพยักหน้ารับเบา ๆ ก้าวลงจากรถใบหน้าร้อนผ่าวเพราะรู้สึกเหมือนเพิ่งถูกส่องจากหมอชลในทุกซอกทุกมุม คริสเดินตรงไปที่ประตูตึกบริหารแต่สายตาก็อดมองกลับไปยังหมอชลไม่ได้เพราะเขายังไม่เคลื่อนรถออกไป

หมอชลลดกระจกรถยนต์ลงเพื่อรออะไรบางอย่าง คริสก็สงสัยเล็กน้อยว่าทำไมรถยังไม่ออกตัวไปจนเขาต้องยกมือขึ้นโบกบาย รถยนต์ของหมอชลจึงเคลื่อนตัวออกไป

“เหี้ยละ...ต้องคลั่งรักเบอร์ไหนเนี่ย” คริสได้แต่งงและตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น หมอชลรอเขาโบกมือลาอย่างนั้นเหรอ

ทันใดนั้นตั้มเพื่อนสนิทที่นั่งรออยู่หน้าอาคารเห็นทั้งคู่ก็ตาโตทันทีพร้อมยิ้มแหย ๆ แล้วแซวเสียงดัง

“เฮ้ย…ได้กินหมอแล้วเป็นไงวะ!” คริสที่ได้ยินเสียงตั้มแซวแทบหน้าชามือเกร็ง ขมวดคิ้วอย่างหนัก หัวใจเต้นแรงเพราะไม่กล้าเปิดเผยความจริงว่าตัวเองต่างหากที่โดนหมอชลจัดเต็มมา กลัวเพื่อนล้อแรงแต่ก็ต้องเออออไปก่อนไม่อยากให้ใครรู้ความลับของความสัมพันธ์ระหว่างเขากับหมอชล

“อืม เออ...ใช่ กูกินหมอมาแล้ว” คริสบอกตั้มออกไป ทำเอาตั้มหัวเราะสะใจแต่คริสรู้สึกเหมือนโดนตีแสกหน้าในใจ

“มึงมันเจ๋ง…มาเรียนได้ไม่กี่วันก็ได้หมอชลสมใจแล้วเพื่อนกู” คริสยังคงเดินไปนั่งที่ม้าหินอ่อนในใจก็ได้แต่อยากค้านคำพูดเพื่อน แต่เพราะความกลัวโดนล้อและศักดิ์ศรีมันค่ำคอทำให้คริสต้องปิดปากเงียบเอาไว้

“เออ…แล้วมาด้วยกันได้ไงวะ” ตั้มที่กินข้าวเหนียวหมูปิ้งไปก็พลางถามไป

“กูย้ายไปอยู่กับหมอชลเขา…เขาชวนกู” คริสบอกออกไปแต่ประโยคหลังย้อนแย้งไปหน่อยเพราะคนที่ขอมาอยู่ด้วยคือคริสเอง ตั้มเบิกตากว้างก่อนจะเคี้ยวข้าวไปด้วย

“โคตรดี…ได้หมอเป็นเมีย มึงโคตรเจ๋งเลยว่ะ ปกติหมอชลไม่ใช่ใครก็จะเข้าถึงนะมึง”

“โชคดีสัส...เสน่ห์แรงมากเพื่อนกู” ตั้มยังคงชื่นชมเพื่อนไม่หยุด ไม่คิดว่าเพื่อนจะใช้เวลาจีบหมอติดในเวลาไม่นาน

คริสได้แต่นิ่งเงียบแล้วฟังเพื่อนชื่มชมตัวเองแต่ไม่ได้แย้งตั้มออกไปแต่พลางคิดในใจอย่างอดนึกไม่ได้

‘โชคดีกับผีสิ…กูโดนหมอแทงจนพรุนไปหมด’