อุบัติเหตุรักมาเฟียร้าย(ท้องได้)

อุบัติเหตุรักมาเฟียร้าย(ท้องได้)

last updateLast Updated : 2024-12-24
By:  otataOngoing
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
50Chapters
2.6Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เบสต้องมารับผิดชอบดูแลเด็กที่พี่สาวขับรถชน แต่คิมรู้ความจริงว่าใครเป็นคนทำ บทลงโทษจึงเกิดขึ้น แต่ความวุ่นวายเกิดขึ้น เพราะว่าเบสไม่ยอมคน

View More

Chapter 1

เป็นแพะ

The guards did not escort me. They hauled me. Their hands clamped around my arms like iron clamps as they dragged me across the marble corridor, my heels scraping hard enough to leave streaks in the stone. Torches rattled in their brackets. Banners snapped overhead. My shoulder slammed into a pillar hard enough that I reconsidered all my life choices.

The double doors of the throne room swung open with a dramatic crash that suggested someone had rehearsed it.

They threw me inside.

My knees hit the floor so hard a noise escaped me that was absolutely not dignified. The sound echoed through the massive chamber. Gasps followed immediately. Robed nobles jerked backward as if I were contagious. Silk hems swished. Fans trembled in hands suddenly unsure. Someone dropped a goblet. Another person prayed loudly enough to compete with the acoustics.

My wrists were raw, bleeding in small, unhelpful drips. The ropes had bitten deep, carving angry red rings around my skin. My gown, once elegant, now looked like it had fought in a war, lost that war, and then been dragged behind a horse for good measure. Dirt, ash, and torn fabric clung to me in patches. Someone had ripped my crown off during the struggle, and one rebellious strand of hair fell over my eye in a way that felt offensively dramatic, as if even my appearance wanted to emphasize my downfall.

Then I saw the throne.

My father slumped in it, swallowed by shadows cast by the towering stained glass behind him. His eyes stared ahead without recognition, glassy and distant. His lips were pale. His skin had taken on a gray cast that absolutely did not belong on a living king. His posture sagged, as if invisible chains pinned him in place.

“Father,” I whispered. My voice cracked in a way that would have made every royal tutor faint and demand immediate speech training.

He did not look at me.

Lysandra sat beside him like a viper draped in jewels. Her jeweled hand rested on his arm in a performance of wifely devotion. She sobbed theatrically, loud enough to rattle every decorative shield along the walls, but her eyes glittered with delighted cruelty that she did not bother to hide fully.

Seraphine stood behind her, poised and graceful as always, because of course she was. Even in the middle of a political disaster, she maintained perfect posture. Tears shimmered in her eyes but refused to fall, which felt suspiciously convenient. Her lips were curved into the soft, tragic smile she probably practiced every morning, right after brushing her hair one hundred times and perfecting her look of innocent suffering.

A herald stepped forward, lifted his chin, and unrolled a scroll so long it could have doubled as a carpet.

“Aveline Asteria Laurel, princess of this realm, stands accused of treason.”

Gasps.

“She stands accused of conspiring to harm the queen.”

More gasps.

“She stands accused of attempting to destabilize the crown and endanger the royal family.”

My breath left me in a sharp exhale. “That is a lie. All of it. Every word. Especially the last one. I do not even like this family.”

Nobles recoiled.

“She speaks?”

“She dares?”

“She is unhinged.”

The whispers rose like a hive of offended bees.

The guard behind me yanked me upright, which did not help my mood.

“I am innocent,” I spat. “Someone framed me. Skillfully, I admit. But framed nonetheless.”

“Silence,” the herald barked.

“I will not be silent,” I roared. “Look at me. Do I look like someone who planned anything today? I cannot even plan breakfast.”

A gasp. A faint, impressed murmur.

Lysandra leaned toward my father and whispered something. Her lips barely moved. Her eyes gleamed with calculated malice. His shoulders twitched faintly, a tiny shudder that told me everything I needed to know and nothing I wanted to accept.

“Father,” I said louder, desperation slicing through my voice like a blade. “Please. Look at me. Say something. Anything.”

He did not blink. He did not even seem to breathe.

The herald continued, as if reading a grocery list. “Multiple witnesses report that the princess attempted to stab Her Majesty this evening.”

I laughed. Loudly. Wildly. It echoed through the throne room like I had finally snapped.

“Witnesses?” I asked. “Who? Seraphine? Her mother? The decorative fern they keep in the hallway? Shall we consult the drapes next?”

Shock rippled through the room. Several nobles stepped back as if my sarcasm were contagious.

Seraphine stepped forward, hands folded as if she were the portrait of grace. “Aveline, please. You are only hurting yourself. If you admit what you did, mercy can still be shown.”

I stared at her. “Seraphine, the only mercy that should be shown is sparing us all from your acting career. I have seen more believable performances from fruit vendors.”

Her lips tightened so sharply I thought they might disappear.

Lysandra’s sobbing intensified, louder and more dramatic. “She mocks us. She mocks justice. She mocks her dying father. How heartless can one girl be.”

I almost applauded the performance.

My head snapped toward her. “He is dying because of you.”

Gasps exploded like fireworks.

General Caelum stepped forward from the shadows. His armor gleamed. His expression was stone. But his eyes… his eyes wavered. He had trained me since childhood. He knew me.

“Princess,” he said quietly, “stand down. You cannot win this.”

“This is not a trial,” I said. “This is a puppet show with better costumes.”

Several nobles gasped. One fainted. Another pointed at me and said something about demons.

The herald raised his scroll. “By decree of the council, the princess shall stand trial at sunrise.”

“Sunrise?” I repeated. “What am I supposed to do until then? Reflect?”

The nobles whispered again.

“She is arrogant.”

“She is mocking the council.”

“She is finished.”

I ignored them. “There is no evidence,” I said. “None. Not one unbiased witness.”

“She attacked the queen,” someone shouted.

“She poisoned the king,” someone else cried.

“She was seen fleeing the upper hall.”

“You mean when guards broke into my chamber?” I snapped. “Yes, I ran. From men twice my size. How shocking.”

Chaos swelled again.

Seraphine lifted her chin sweetly. “Aveline, stop. You are making this worse.”

“Seraphine, the only thing worse is pretending you care.”

Gasps fluttered across the chamber like panicked birds.

Lysandra sobbed dramatically, clutching her pearls for extra effect. “She mocks her father’s suffering.”

“He suffers because you drugged him,” I said, loud enough for the carvings on the ceiling to hear.

The chamber exploded.

Guards stepped forward. Swords flashed. Nobles shrieked. Someone shouted for salt, which was disappointing but not surprising. Someone else asked if I was possessed. Another person accused me of cursing their cat last year, which was outrageous because I had never even seen their cat.

“Father,” I begged one last time. “Please. Look at me. Please tell them the truth.”

The herald lifted his voice. “His Majesty will speak.”

Silence slammed through the room so suddenly I felt it in my bones.

My father lifted his trembling hand. His fingers shook with such violent weakness I feared they would crumble. Lysandra leaned close, whispering something soft and poisonous into his ear with immaculate timing.

His lips parted.

“Aveline Asteria Laurel will stand trial at sunrise.”

The words echoed like a door slamming shut inside my skull.

My world tilted. The air thickened. The nobles erupted into chaos, a storm of shouts and accusations and fear. Guards hauled me backward as the throne room spun in and out of focus. My father stared ahead, hollow and trapped, his eyes empty as a ghost. His trembling hand hung frozen in the air, as if trying to reach for me but unable to disobey the poison that bound him.

And I was dragged into the darkness, condemned by the man who had once sworn to protect me.

Not his choice.

Not his voice.

Not his will.

I was being dragged into darkness for a crime I did not commit, condemned by the man who loved me… a man who no longer controlled his own mind.

Someone else did.

And that someone had just sentenced me to die.
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
50 Chapters
เป็นแพะ
"เบส...ตื่น เบส...ตื่น ไอ้เชี่ยเบสตื่น...!! นอนหรือซ้อมตายวะเนี่ย มึงตื่นมาดูข่าวก่อนดิ๊ พี่สาวของมึงหางานให้มึงทำอีกแล้วเนี่ย ลุกมาดูเร็ว… ""นิว...อย่ากวน กูจะนอน "เบสไม่ตื่นแถมยังหยิบผ้าห่มเอามาคลุมโปงหนีเพื่อนอีก"มึงตื่นมาดูนี่ก่อน รับรองมึงจะได้นอนไปอีกนานแน่ๆ เชื่อกู "นิวบอกกับเพื่อน มือก็เขย่าปลุกเพื่อนให้ตื่น สายตาก็ดูข่าวไปด้วย"อะไรวะ คนยิ่งไม่ได้นอนอยู่ไอ้เชี่ย เรียกอยู่ได้ "เบสงัวเงียลุกขึ้นมานั่งสะลึมสะลือ เขาพยายามตั้งสติในการดูข่าวที่เพื่อนอยากให้เขาดูข่าวด่วนน้องชายของนางเอกดังขับรถชน Mercedes Benz GLC 220 d 4MATIC ซึ่งมีเด็กอยู่ด้านในสองคน เด็กได้รับบาดเจ็บและขาหักหนึ่งคน เจ้าของรถเบนซ์คันนั้นคือ ท่านคันธรส เกียรติ์วรกุล นักธุรกิจและไฮโซชื่อดังอีกด้วยค่ะ คดีนี้เป็นคดีดังที่คนให้ความสนใจเป็นอย่างมากในตอนนี้ค่ะ เรารอดูว่านางเอกสาวเบล เบญญา จิราวราพงศ์ จะออกมาปกป้องน้องชายของเธอ ที่เอารถของเธอไปขับแล้วชนคนอื่นว่ายังไงนะคะ"อะไรอีกแล้ววะเนี่ย...!! กูก็เล่นเกมส์กับมึงเกือบสว่าง แล้วกูไปขับรถชนใครตอนไหนวะเนี่ย… "เบสตาสว่างขึ้นมาทันที ชีวิตนี้เขาไม่ต้องทำงานหรอก เพรา
last updateLast Updated : 2024-12-19
Read more
เจอเด็กๆ
"สวัสดีครับ ผมสนครับ เป็นคนมารับคุณเบสครับ "สนแนะนำตัวเอง ในขณะที่เขามารับคนที่ชื่อเบส ตามคำสั่งของเจ้านาย"ผมเองเบส "เบสพูดพร้อมกับเดินไปขึ้นรถ ที่คนขับรถเปิดประตูรถรอเขาอยู่ เช้ามาเขาก็ถูกปลุกให้ตื่น เพราะว่ามีคนมารับเขาตอนเก้าโมง เขาไม่เคยตื่นเช้าแบบนี้มาก่อน ตั้งแต่เขาเรียนจบมา "จะพาผมไปไหน "เบสถามด้วยความสงสัย หลังจากที่เขานั่งเงียบมาได้ครึ่งทางแล้ว "ไปโรงพยาบาลที่คุณหนูรักษาตัวอยู่ครับ "สนหันไปตอบคำถามของเบส ก่อนที่เขาจะหันกลับมานั่งตัวตรงตามเดิม"เออ...เด็กผู้ชายทั้งคู่ใช่ไหมครับ "เบสถามด้วยความไม่มั่นใจ เพราะว่าจนมาถึงเวลานี้ เขายังไม่รู้เลย ว่าเขาต้องไปดูแลใคร เขาได้ยินมาแค่ในข่าว ว่าเด็กผู้ชายอายุห้าขวบขาหัก นอกเหนือจากนั้นเขาก็ไม่รู้เรื่องอะไรอีกเลย แม้กระทั่งพี่สาวฝาแฝดผู้ก่อเหตุของเขา เขายังไม่ได้เห็นหน้าเลย เขาได้ยินแค่แม่บ้านคุยกัน ว่าเบลไปถ่ายละครที่ต่างจังหวัด"ครับ ผู้ชายทั้งคู่ "สนหันไปตอบคำถามของเบส แล้วหันกลับมานั่งท่าเดิม"อือ...สั้นดี "เบสกลอกตาตามองบนอย่างหมดคำที่จะพูด หลังจากที่เขาได้รับคำตอบแค่ที่เขาถามไป ก๊อก ก๊อก "ขออนุญาตครับ "สนเคาะประตูห้อง ก
last updateLast Updated : 2024-12-19
Read more
เริ่มต้นความเป็นแม่ลูกสอง
แกร๊ก"อะไรเนี่ย...ย "คิมถามคนสนิทเสียงเบา หลังจากที่เขาเปิดประตูห้องเข้ามา "เอ่อ…อ "สนก็พูดไม่ออกเหมือนกัน ในขณะที่เจ้านายหันมาถามเขา เพราะว่าสภาพของในห้องตอนนี้ ไม่ใช่สิ สภาพบนเตียงมากกว่า ลูกของท่านคือปลาวาฬกับเบส นอนหลับอยู่บนเตียง สภาพคือหัวชนกันแล้วหลับอยู่ทั้งคู่ ในมือของเบสที่วางอยู่บนหน้าอกมีมือถือวางค้างอยู่"นี่ฉันต้องเลี้ยงเด็กน้อยสองคน แล้วฉันต้องมาเลี้ยงคนโตด้วยอีกคนหนึ่งเหรอสน "คิมหันไปมองหน้าของสนแล้วส่ายหน้าเบาๆ กว่าเขาจะเลิกงานก็เกือบสองทุ่มแล้ว เขาก็เลยแวะมาที่โรงพยาบาล ก่อนที่เขาจะกลับบ้าน เขาค้างที่โรงพยาบาลไม่ได้ เพราะว่าเขามีงานด่วนในตอนเช้า ธุรกิจของเขามีมากมายหลายอย่าง จนหาเวลาพักแทบไม่มี ลูกของน้องสาวที่เพิ่งจะเสียชีวิตไปเมื่อปีที่แล้ว เขาต้องรับมาเลี้ยงเป็นลูก และปล่อยให้พี่เลี้ยงดูแลไป จนมาเกิดอุบัติเหตุขึ้น ทุกอย่างก็เลยเป็นอย่างที่เห็น คนขับรถชนลูกชายของเขา ต้องชดใช้ด้วยการมาดูแลด้วยตัวเอง เพราะว่าเงินเขามีเยอะแล้ว ไม่ต้องมาชดใช้ความผิดด้วยการจ่ายเงิน เพราะว่าเขาไม่ต้องการ เขาไม่ให้ชดใช้ด้วยชีวิตก็ถือว่าดีมากแล้ว"ให้ผมปลุกไหมครับคุณท่าน "สนถามเจ้านา
last updateLast Updated : 2024-12-19
Read more
ปะทะ
"นี่คืออะไร "คิมถามเสียงเย็น พร้อมกับมองหน้าของทุกคนที่อยู่ในห้องไปด้วย"เห็นปลาวาฬบอก ว่าคุณคิมเป็นคนซื้อของเล่นพวกนี้ให้ ไม่ใช่เหรอครับ แล้วทำไมถึงไม่รู้ว่ามันคือรถบังคับ "เบสถามพร้อมกับมองหน้าของคิมยิ้มๆ ในขณะที่สร้อยเอามือขึ้นทาบอกด้วยความตกใจ"มานี้… "คิมลากแขนของเบสเข้าไปในห้องพักญาติ ด้วยอารมณ์ที่เดือดแทบจะระเบิดออกมาปัง !! คิมปิดประตูลงตามแรงอารมณ์ของตัวเอง ในขณะที่มือก็กำแขนของเบสแน่นไม่ยอมปล่อย"นายคิดว่าฉันใจดีขนาดนั้นเลยเหรอ "คิมกัดฟันถามเบสด้วยความโมโห"อะไรของคุณเนี่ย อย่ามาใช้อารมณ์กับผมนะ ปล่อย...!! ผมไม่ใช่คนงานของคุณ ที่คุณจะมาใส่อารมณ์กับผมยังไงก็ได้ "เบสบอกกับคิมเสียงเรียบ"อย่ามาปากดีกับฉันเบส ฉันให้นายมาดูแลลูกของฉัน ไม่ใช่มาช่วยกันทำให้วุ่นวายขึ้น ""แล้วผมไม่ทำตรงกับที่คุณพูดตรงไหนครับ ผมก็ดูแลในแบบของผม ""แบบที่ห้องแทบจะหาที่เดินไม่ได้อ่ะนะ ""ก็ให้ผมมาดูแลเด็กๆ ไม่ได้ให้ผมมาทำความสะอาดหนิ ผมผิดตรงไหน ""ปากดีใช้ได้หนิ ปากดีอย่างงี้ให้ตลอดนะเบส ""แล้วผมผิด...อุ๊บ อื้อ...อ อื้อ...อ จุ๊บ คุณ…!! "เบสยกกำปั้นขึ้นจะชกหน้าของคิมทันที ที่คิมปล่อยปากออก
last updateLast Updated : 2024-12-19
Read more
ได้กลับบ้านแล้ว
"เย้ๆได้กลับบ้านแล้ว "ปลาวาฬร้องตะโกนด้วยความดีใจ ในขณะที่ฉลามนั่งอยู่บนรถเข็น แต่ก็พลอยยิ้มไปกับปลาวาฬด้วย ตอนนี้ทั้งหมดลงมานั่งที่ล็อบบี้ของโรงพยาบาล เพื่อรอให้บอดี้การ์ดเอารถมารับ"เดี๋ยวล้มลูก "เบสเข้าไปรับปลาวาฬ ที่กระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ จนเสียหลักเกือบล้ม"คุณสร้อยครับ รถพร้อมแล้วครับ "บอดี้การ์ดเดินเข้ามารายงานสร้อย ด้วยความนอบน้อม"รถมาแล้วครับ ไปขึ้นรถกลับบ้านกัน "เบสบอกกับเด็กๆ เขาโล่งใจมาก ที่คนหน้ายักษ์ไม่ได้มารับ ไม่งั้นเขาคงแทบไม่อยากขึ้นรถด้วย ดีหน่อยที่ป้าสร้อยบอกว่าคนหน้ายักษ์ ไม่ค่อยได้กลับบ้าน เพราะว่างานเยอะ ดี...ทำงานให้ตายไปเลย เขายังเจ็บใจไม่หายเลย ที่เขาโดนจูบไปเมื่อวาน มันเป็นจูบแรกในชีวิตของเขา เขาไม่เคยมีแฟนและไม่เคยนอนกับผู้หญิงเลย เขาจะจีบใคร ทุกคนก็บอกว่าเขาหน้าสวยกว่า เขาก็เลยจีบผู้หญิงไม่ติดสักที เขาอยากลองซื้อกินใจก็ไม่กล้าพอ เขาก็เลยต้องเก็บความบริสุทธิ์ใว้ ทั้งที่ใจก็อยากจะลอง......"ถึงบ้านแล้ว เย้ๆ "พอรถจอดที่หน้าบ้าน คนที่ตื่นเต้นสุด ก็หนีไม่พ้นปลาวาฬ ปลาวาฬลงจากรถเป็นคนแรกด้วยความรวดเร็ว และตามมาด้วยเบสแล้วก็สร้อย บอดี้การ์ดช่วยกันขนของลง
last updateLast Updated : 2024-12-23
Read more
บทลงโทษ
ก๊อก ก๊อกแกร๊ก"ขออนุญาตค่ะ ป้าสร้อยคุณท่านมาถึงแล้วค่ะ ""หือ...? "เบสเงยหน้าจากสิ่งที่ทำอยู่ทันที"อุ๊ยตาย...!! ป้าว่าจะเข้ามาบอกเบส ว่าคุณท่านจะกลับมากินข้าวที่บ้าน ไก่...แล้วคุณท่านขึ้นไปบนห้องหรือยัง "สร้อยถามพร้อมกับพยายามลุกขึ้นด้วยความยากลำบาก ตามประสาคนอ้วนและอายุมากแล้ว"จะขึ้นไปได้ยังไงล่ะคะ คุณเจนนี่ยืนดักเอาไว้ ตั้งแต่ยังไม่ลงจากรถเลย สงสัยมีเรื่องจะฟ้องค่ะ เห็นกอดแขนของคุณท่านไปปล่อยเลย ขนาดคุณท่านสะบัดแล้วนะคะ ยังไม่หลุดเลยค่ะ "ไก่จีบปากจีบคอพูด พร้อมกับแอบชำเลืองมองหน้าของเบสไปด้วย"งั้นป้าไปก่อนนะคะ เอ่อ...อ กระเป๋าเสื้อผ้าของเบสอยู่ที่ห้องข้างๆนี้นะลูก คุณท่านให้จัดไว้ที่ห้องข้างๆ บอกว่าห้ามนอนกับคุณหนูเด็ดขาดค่ะ "สร้อยบอกกับเบสเสร็จ เธอก็จะรีบออกไปหานายของตัวเอง"ไม่เอา...แม่เบสนอนกับพวกเรานะครับยายสร้อย "ปลาวาฬบอกกับสร้อยเสียงอ้อน"ใช่ครับ ให้แม่เบสนอนกับพวกเรานะครับ นะครับยายสร้อย "ฉลามพูดกับสร้อยเสียงอ้อนไม่แพ้กัน"คุณหนูทั้งสองต้องไปคุยกับคุณพ่อเองแล้วล่ะค่ะ ยายไปก่อนนะคะ เดี๋ยวคุณท่านอารมณ์เสีย ถ้าไม่ไปต้อนรับสักที"ครับ งั้นผมไปคุยกับพ่อเอง "ไม่พูดเปล
last updateLast Updated : 2024-12-23
Read more
เผลอจนได้
"ทำไมต้องให้คนไม่มีหัวนอนปลายเท้า มาร่วมโต๊ะกับเราด้วยคะคุณคันธรส์ "เจนนี่แบะปากใส่เบส พร้อมกับแสดงท่าทีว่ารังเกียจอย่างไม่คิดจะเก็บกิริยาของตัวเองเลยสักนิด"ถ้าเป็นคนที่มีหัวนอนปลายเท้าอย่างคุณ แล้วมารยาทแย่อย่างงี้ ผมก็ไม่อยากมีหรอกครับ หัวนอนปลายเท้าอ่ะ "เบสแบะปากใส่เจนนี่กลับอย่างไม่ยอมแพ้"นี่แก...!! ""หยุด...จะทะเลาะกันก็ไปทะเลาะที่อื่น รำคาญ… "คิมตะคอกพร้อมกับมองทั้งคู่ด้วยสายตาที่ไม่พอใจ"งั้นผมขอตัว "เบสลุกขึ้นแล้วเดินหนีทันที เพราะว่าเขาก็ไม่อยากนั่งกินข้าวร่วมกับผู้ชายหน้ายักษ์คนนี้อยู่แล้ว"หยุด...ใครสั่งให้นายไป "คิมถามเสียงเข้มออกดุ"เขาอยากไปก็ให้เขาไปสิคะคุณคันธรส์ "เจนนี่บอกกับคิม ก่อนที่เธอจะหันไปมองค้อนเบสด้วยความหมั่นไส้ ที่คิมไม่ยอมให้เบสไป"คุณคิม...คุณก็ดูไม่แก่มากนะ ตัวเองพูดเองว่าให้ไปที่อื่น ทำไมลืมง่ายจัง ผมก็ไปแล้วคุณจะเอายังไงอีกไม่ทราบ เฮ้อ… "เบสกลอกตามองบน แล้วถอนหายใจออกมาแรงๆ ให้คิมรู้ว่าเขาก็รำคาญคิมไม่แพ้กัน ก่อนที่เขาจะหันหลังให้คิม แล้วเดินออกไปจากห้อง"คุณ… ""เงียบ...!! "คิมตะคอกเจนนี่ ก่อนที่เขาจะวางช้อนแล้วลุกขึ้นเดินตามเบสออกไปกรี๊
last updateLast Updated : 2024-12-23
Read more
แค่ทำตามก็พอ
ก๊อก ก๊อกแกร๊กปัง !!"ทำไมผมต้องขึ้นไปอยู่กับคุณ "เบสถามด้วยนํ้าเสียงที่ไม่พอใจ เพราะว่าสร้อยบอกเขา ว่าเขาต้องขึ้นไปอยู่ห้องเดียวกับเจ้าของบ้าน พอได้ยินที่สร้อยบอกแบบนั้น เบสก็เดินเข้าไปถามคิมที่ห้องทำงาน และเขาเปิดประตูห้องเข้าไป โดยที่ไม่ต้องรอให้เจ้าของห้องอนุญาต"ฉันพอใจ นายแค่มีหน้าที่ทำตาม "คิมพูดโดยที่ไม่เงยหน้าขึ้นมาจากเอกสารที่เขากำลังตรวจอยู่"คุณจะบ้าไปแล้วเหรอคุณคิม "เบสโมโหจนหน้าแดง ร่องรอยที่ผู้ชายคนนี้ทำไว้กับร่างกายของเขา มันยังไม่หายไปด้วยซ้ำ "ฉันเป็นผัว ส่วนนายเป็นเมีย จะแยกกันอยู่ได้ยังไง นี่คือบทเรียนอีกบท ที่นายปากกล้ากับฉัน แล้วก็ปากกล้าอย่างงี้ให้ได้ตลอดนะ เพราะว่าฉันจะได้ให้บทเรียนกับนายต่อไปอีกเรื่อยๆ หึหึ "คิมพูดพร้อมกับยกยิ้มที่มุมเล็กน้อยอย่างนึกสนุก เขาไม่เคยอยากเอาชนะใครเท่านี้มาก่อน เบสเป็นคนแรก เพราะว่าถ้าเป็นคนอื่น เขาไม่ต้องลงมือด้วยตัวเองด้วยซํ้า เขาสั่งเก็บไปแล้ว ถ้ามาทำให้เขารำคาญใจ"ผมไม่ยอม ผมมีหน้าที่แค่มาดูแลเด็กๆให้หายเป็นปกติ แล้วผมก็จะไป สิ่งที่คุณไม่พอใจครอบครัวของผม คุณก็ได้มันไปแล้วไง "เบสพูดพร้อมกับเมินหน้าหนี ในขณะที่คิมเงยหน้าข
last updateLast Updated : 2024-12-23
Read more
ไม่ได้เป็นเพื่อนแต่เป็นผัว
"ทำอะไรกัน " "เล่นเกมส์อยู่ครับ "ปลาวาฬตอบโดยที่ไม่ได้เงยหน้าจากเกมส์เลยพ่อ...!! "ปลาวาฬกับฉลามอุทานออกมาพร้อมกัน หลังจากที่พวกเขาได้ยินเสียงและเห็นว่าเป็นใคร"ฉันให้นายมาดูแลลูกของฉัน นายต้องเลี้ยงลูกของฉันให้ดีกว่านี้ ไม่ใช่พาลูกของฉันเล่นแต่เกมส์ "คิมกัดฟันพูดเค้นเสียงออกมาด้วยความโมโห ที่เบสไม่สนใจเขาเลย ไม่เคยมีใครทำกิริยาเหมือนเขาไม่มีตัวตนแบบนี้มาก่อน "ผมจะเลี้ยงในแบบของผม คุณไม่พอใจก็เรื่องของคุณ "เบสพูดโดยที่ไม่เงยหน้าขึ้นไปมองหน้าของคิมเลย "ปลาวาฬ...ฉลาม นี่เวลากี่โมงแล้วครับ "คิมหันไปถามลูกชายทั้งสองคนเสียงเรียบ"เอ่อ...ขอโทษครับ เล่นเกมส์เพลินไปหน่อย "ปลาวาฬก้มหน้าสำนึกผิด หลังจากที่เขาขอโทษพ่อแล้ว"ขอโทษครับ "ฉลามก้มหน้าสำนึกผิดไม่ต่างกัน เพราะว่ามันหกโมงครึ่งแล้ว และเวลานี้พวกเขาควรที่จะนั่งอยู่บนโต๊ะอาหารแล้ว"ไปกินข้าวได้แล้วครับ อย่าให้มีเหตุการณ์แบบนี้อีก "คิมพูดกับลูกชายเสียงนิ่งออกดุ"ครับ "ทั้งคู่พยักหน้ารับคำพร้อมกัน ก่อนที่พวกเขาจะลุกออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว หลังจากที่พวกเขาได้สัญญาณจากพ่อ ว่าให้ออกไป ฉลามค่อยๆเดินออกไปได้ทีละก้าว เพราะว่าเขาต้องใช
last updateLast Updated : 2024-12-23
Read more
ผมจะนอน
หมับ !! "หือ...? คุณคิม ผมอึดอัดมากอดผมทำไมเนี่ย "เบสที่แกล้งหลับทันที ที่เขาได้ยินเสียงเปิดและปิดประตูเข้ามาในห้อง คิมตามเขาขึ้นมานอนในห้อง แค่ภายในครึ่งชั่วโมงเท่านั้น หลังจากที่เขาอาบนํ้าเสร็จแล้ว และกว่าเขาจะนอนได้ เขาก็เดินสำรวจห้องนี้อยู่นาน เขาแทบจะไม่กล้าหยิบจับอะไรเลย เพราะว่าทุกอย่างวางอย่างเป็นระเบียบและเรียบร้อยมาก ห้องที่สมกับที่เป็นห้องของคิม ทุกอย่างเรียบแต่หรูดูมีระดับ และดูอึมครึมพอๆกับเจ้าของห้อง พอเขาอาบนํ้าแต่งตัวเสร็จ เขาก็นอนคิดอะไรเรื่อยเปื่อย ถึงเรื่องที่เขาจะต้องไปเจออะไรที่บริษัทของคิมในวันพรุ่งนี้ จนถึงตอนนี้เขายังไม่เข้าใจเลย ว่าคิมจะเอาเขาไปบริษัทด้วยทำไม และตอนนี้เขาก็โดนคิมกอดรัดและขึ้นคร่อมเขาอยู่"ผัวเมียอยู่ด้วยกันเขาทำอะไรกันล่ะ "คิมถามเสียงแหบพร่า มือก็ถอดเสื้อผ้าของเบสออกไปด้วย คิมอาบนํ้าเสร็จ เขาพันผ้าเช็ดตัวที่สะโพกมาแค่ผืนเดียว ตอนนี้ทั้งคู่ก็เลยตัวเปลือยเปล่าไม่มีเสื้อผ้าอยู่ "ผมจะนอน อื้อ...อ อืม...ม อ่า อื้ม...ม คุณคิม… "เบสผู้ที่อ่อนประสบการณ์ มีเหรอจะไม่ตัวอ่อนตามคิมไปง่ายๆ เมื่อคิมจูบปากและไซ้ซอกคอของเขาอย่างชำนาญ มือคิมก็ไม่อยู่นิ่ง
last updateLast Updated : 2024-12-23
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status