بيت / โรแมนติก / คำสัตย์ใต้ดอกเหมย / บทที่ 5 กลิ่นเลือดกลางหิมะ

مشاركة

บทที่ 5 กลิ่นเลือดกลางหิมะ

مؤلف: Bosskerr
last update تاريخ النشر: 2025-07-02 23:59:42

หิมะยังไม่หยุดตกในคืนที่สามของเดือน แม้เพิ่งเริ่มต้นฤดูเหมันต์ แต่พระราชวังหลานโจวกลับถูกปกคลุมด้วยม่านหิมะขาวแน่นหนาตา สวนหลวงเหมือนถูกเปลี่ยนเป็นดินแดนอีกภพหนึ่ง เสาแกะสลักมังกรในเขตวังในยังสะท้อนแสงจันทร์ลาง ๆ ขณะกลีบเหมยที่บานในยามวิกาลเริ่มร่วงหล่นลงตามแรงลมหนาว

ทว่าในเงาของความงดงามนั้นเริ่มมีกลิ่นบางอย่างแฝงมากับลม กลิ่นโลหะจาง ๆ ปนกลิ่นคาวเลือด เจืออยู่ในอากาศหนาวราวกับเงาล่องหน

ยามไฮ่ (21.00 น.) ตำหนักเฟิ่งเยว่

ไป๋ซูเหยียนยังคงนั่งอ่านกลอนโบราณเงียบ ๆ หลังจากวันที่ท่านอ๋องสี่ยิ้มให้ครั้งแรก แม้เพียงนิดเดียว แต่ในใจของนางกลับสั่นไหวลึกยิ่งกว่าลมหนาวบนเขาเหมยซาน นางเฝ้าทบทวนคำพูดของเขา

“ข้าจะเฝ้ารอ จนกว่ากลีบเหมยสุดท้ายจะร่วงลงมา”

แต่ก่อนที่นางจะทันได้ยิ้มอย่างเต็มที่เสียงฝีเท้าเร่งรีบของจิ่นฮวาก็ดังมาจากด้านนอก

“คุณหนู! มีเหตุร้าย!”

ซูเหยียนเงยหน้าขึ้นอย่างฉับพลัน “เกิดอะไรขึ้น?”

“มีผู้ลอบสังหารในวังเพคะ! ตอนนี้ทหารล้อมเขตตำหนักไว้ทั้งหมด ตรวจสอบคนจากตำหนักในทุกตำหนัก!”

“ผู้ใดเป็นเป้าหมาย?”

จิ่นฮวาสูดลมหายใจเข้า เสียงของนางสั่นเครือ

“อะ...ท่านอ๋องสี่เจ้าค่ะ”

คำคำนั้นราวกับสั่นสะเทือนโลกทั้งใบ ไป๋ซูเหยียนรีบลุกขึ้นทันที สวมเพียงผ้าคลุมบาง ๆ แล้ววิ่งตามจิ่นฮวาออกไป นางไม่รู้ว่าตนวิ่งไปได้อย่างไรผ่านประตูตำหนัก ผ่านลานหิมะ รู้เพียงว่าหัวใจของนางเต้นแรงจนแทบหลุดออกมาจากอก

หากเขาเป็นอะไรไป หากเขา...ผู้ที่เฝ้ารอใต้ต้นเหมยมาตลอดสิบปี ต้องจบชีวิตเพราะคำสัตย์ที่ไม่มีใครได้ยิน แล้วจะทำเช่นไร

ตำหนักหย่งจิ้ง ยามค่ำ

กลิ่นเลือดฟุ้งไปทั่วลานกว้าง ทหารหลวงกว่าห้าสิบคนกระจายกำลังรอบตำหนัก ร่างคนผู้หนึ่งนอนแน่นิ่งอยู่ตรงทางเดินหินข้างศาลา กลีบเหมยตกเกลื่อนพื้น เลือดไหลออกจากใต้ชุดคลุมสีดำของเขา

“ท่านอ๋อง!” เสียงของขุนนางคนหนึ่งร้องลั่นดังขึ้น

หลี่เหยียนนั่งพิงเสาศาลา ใบหน้าซีดเผือด บนไหล่ขวาของเขามีบาดแผลลึก โลหิตซึมเปื้อนชุดคลุมจนสีเข้มขึ้นราวหมึก

ไป๋ซูเหยียนพุ่งเข้ามาหา ดวงหน้าไร้ซึ่งความสง่างามเหมือนทุกวัน มีเพียงสายตา เต็มไปด้วยความหวาดกลัว

“ท่านเป็นอย่างไรบ้าง?!”

หลี่เหยียนฝืนยิ้มมุมปาก แม้จะเจ็บจนเหงื่อท่วมขมับ แต่ก็เอื้อนเอ่ยถ้อยคำสั้น ๆ ตอบกลับมา

“ยังไม่ตาย”

“เหตุใดถึงไม่เรียกหมอหลวงเล่า”

“หมอหลวง อาจเป็นหนึ่งในผู้ที่ส่งคนมาแทงข้า”

ซูเหยียนชะงัก “หมายความว่าอย่างไร?”

หลี่เหยียนหลับตา แล้วเอ่ยช้า ๆ “นี่ไม่ใช่การลอบสังหารธรรมดา แต่มันคือคำเตือนต่งหาก”

แสงโคมสะบัดไหวในตำหนักหย่งจิ้ง เสียงฝีเท้าทหารวิ่งวุ่นรอบศาลากลาง เงาหลายเงาตัดสลับกันภายใต้ต้นเหมยที่กลีบร่วงจนแทบเปลี่ยนพื้นหินให้กลายเป็นพรมสีชมพูเลือดจาง ๆ

บรรยากาศคละคลุ้งด้วยกลิ่นหอมของกลีบดอกไม้ แต่มันแฝงกลิ่นคาวโลหิตจนกลายเป็นความแปลกประหลาดที่จับต้องไม่ได้

ไป๋ซูเหยียนคุกเข่าอยู่ข้างกายท่านอ๋องสี่ ใช้ชายผ้าคลุมของตนกดบาดแผลที่ไหล่เขาไว้ มือสั่นระริกแต่ไม่ยอมปล่อย

“อย่าพูดอีกเลย ท่านต้องพัก”

หลี่เหยียนหันหน้ามามองนาง ทั้งที่ขอบปากยังเปื้อนเลือด

“ถ้าข้าไม่พูดคืนนี้ วันพรุ่งนี้อาจไม่มีโอกาสพูดแล้ว”

นางกัดริมฝีปากแน่น “ใครเป็นคนทำ?”

หลี่เหยียนไม่ตอบทันที เขาเพียงมองกลีบเหมยที่ตกอยู่เต็มอกเสื้อของตน แล้วพูดเบา ๆ

“สำนักอิงเซียน อาจอยู่เบื้องหลัง หรือไม่ก็เป็นคนของฝ่ายขุนนางเก่า ที่ไม่พอใจที่ข้าไม่ยอมแต่งตั้งบุตรีของหลี่ซ่างแห่งตระกูลหลี่เป็นพระชายา”

“หมายความว่า เพราะข้า?” เสียงของซูเหยียนเบาแทบเป็นกระซิบ

หลี่เหยียนยกมือเปื้อนเลือดขึ้น วางไว้บนมือของนาง

“เพราะข้าเลือกเจ้า”

นางสั่นไปทั้งร่าง นี่เขาพูดว่า "ข้าเลือกเจ้า"

ไม่ใช่ด้วยสายตา ไม่ใช่ด้วยรอยยิ้ม แต่ด้วยเลือดและร่างที่ยังยืนหยัดต่อกลีบเหมยในหิมะ

หมอหลวงมาถึงในอีกครู่หนึ่ง ชายชราในชุดสีครามที่ดูจะสั่นกลัวมากกว่าจะตั้งใจรักษา ไป๋ซูเหยียนลุกขึ้นยืน ดวงตาคมกริบ

“ข้าจะเฝ้าอยู่ที่นี่จนกว่าจะเสร็จงาน ถ้าเจ้าใช้เข็มผิดแม้แต่นิดเดียว ข้าจะทำให้เจ้าไม่มีวันรักษาผู้ใดได้อีก” เสียงของนางแข็งกร้าวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

หมอหลวงตัวสั่นงันงก รีบกุลีกุจอลงมือรักษาทันที

สามชั่วยามผ่านไป

บาดแผลของหลี่เหยียนได้รับการเย็บอย่างประณีต เขาอ่อนแรงแต่ยังไม่หมดสติ ภายในห้องนอน ตะเกียงจุดไว้สี่มุม หยดน้ำยาเคล้ากลิ่นโสมและกลิ่นสนไผ่แตะจมูก

ซูเหยียนนั่งอยู่ข้างเตียง มือของนางไม่ละจากมือของเขาเลยแม้แต่วินาทีเดียว นางไม่ร้องไห้ ไม่สะอื้นคร่ำครวญ มีเพียงความนิ่งงัน ที่แน่นแฟ้นยิ่งกว่าคำพูดทุกถ้อยคำ

ยามรุ่งสางหิมะยังคงตก แต่ร่างของหลี่เหยียนกลับเริ่มอบอุ่น เขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง พบว่าผู้หญิงที่นั่งอยู่ข้างเตียง หลับคอพับคามือของเขาไปเสียแล้ว มือของเขาค่อย ๆ ยกขึ้น ลูบเส้นผมของนางเบา ๆ

“ข้าคิดว่าเจ้าไม่ควรต้องอยู่ในวังแห่งนี้ วังที่เต็มไปด้วยพิษ กลิ่นเลือด และเงาที่ไร้หัวใจ” เขาคิดในใจ

และในยามเช้าวันนั้นเอง ขันทีคนหนึ่งก็นำกล่องผ้าไหมใบเล็ก ๆ มาถึงหน้าตำหนักเฟิ่งเยว่

บนกล่องมีตราประจำตัวของหลี่เหยียน ภายในบรรจุเพียงผ้าคลุมไหล่กลิ่นดอกเหมยหนึ่งผืน พร้อมกับบันทึกที่เขียนด้วยลายมือจริงของท่านอ๋องสี่ เขียนเพียงไม่กี่บรรทัด

“ในคืนหิมะแรก เจ้าร้องไห้ใต้ต้นเหมย ข้าส่งผ้าคลุมให้เจ้า วันนี้ เจ้าร้องไห้ในใจ ข้าจึงส่งมันกลับไปอีกครั้ง ให้เจ้ารู้ว่า ข้าไม่เคยลืม”

ไป๋ซูเหยียนถือกล่องผ้าไหมไว้แนบอกอย่างแน่นหนา ผ้าคลุมในนั้นส่งกลิ่นหอมจางของดอกเหมยที่นางคุ้นเคย ไม่ใช่กลิ่นของน้ำมันหอมใด ๆ แต่เป็นกลิ่นเดียวกันกับในคืนหิมะแรกเมื่อสิบปีก่อน

นี่กลิ่นของเขา กลิ่นของ “คำสัตย์”

นางค่อย ๆ วางกล่องไว้ตรงหัวเตียง มองมันอย่างอ่อนโยน ก่อนจะกระซิบแผ่วเบา

“หากเจ้ารอดจากคืนหิมะนี้ได้ ข้าจะไม่หนีจากเจ้าไปไหนอีก”

ยามเฉิน (07.00 น.)

            เสียงฆ้องราชวังดังขึ้นกะทันหัน แจ้งเหตุ “ปิดประตูวัง” ขันทีน้อยวิ่งหน้าตาตื่นมาที่ตำหนักเฟิ่งเยว่

“มีคำสั่งจากไทเฮาให้กักตัวว่าที่พระชายาทั้งหมดของท่านอ๋องสี่ไว้ชั่วคราว เพื่อสอบสวนว่าผู้ใดมีส่วนเกี่ยวข้องกับเหตุลอบสังหารเมื่อคืน!”

เสียงของขันทีสั่นระริก จิ่นฮวารีบเข้ามากระซิบ

“คุณหนู ไทเฮาทรงระแวงท่าน”

ไป๋ซูเหยียนนิ่งครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า

“แจ้งกลับไปว่า ข้าจะเข้าพบไทเฮาเองในยามซื่อ”

ตำหนักฉืออิง ยามซื่อ (09.00 น.)

ไทเฮานั่งอยู่บนบัลลังก์เตี้ย ด้านหลังเป็นม่านไหมปักหงส์เหนือดอกเหมย ดวงตาทรงอำนาจจ้องเขม็งมาที่หญิงสาวผู้เดินเข้ามาอย่างสง่างาม

“ไป๋ซูเหยียน เจ้ากล้าเกินกว่าที่ข้าคิดไว้มาก”

“หม่อมฉันไม่เคยกล้าเกินความเหมาะสมเพคะ”

“แล้วเจ้าคิดหรือไม่ว่าเป็นผู้ใดที่วางยาม้าในคอกม้าขององครักษ์ท่านอ๋องเมื่อคืน?”

ซูเหยียนชะงักไป เรื่องวางยาม้า นางเองก็เพิ่งได้ยินเป็นครั้งแรก

“หม่อมฉันไม่ทราบแม้แต่น้อยเพคะ หากไทเฮาทรงสงสัย  หม่อมฉันยินดีให้ค้นทั้งตำหนัก รวมถึงสอบถามนางกำนัลทุกคน”

“เจ้ายินดีเร็วเกินไป นั่นแสดงว่าเจ้าคิดไว้ก่อนแล้วว่าจะถูกสอบสวน” ไทเฮากล่าวด้วยน้ำเสียงกดดัน

ซูเหยียนสบตาไทเฮาอย่างแนบแน่นไม่หวั่นเกรง

“ไม่ใช่เพราะหม่อมฉันรู้มาก แต่เพราะหม่อมฉันรู้ดี ว่าหากหม่อมฉันไม่ปกป้องตนเอง ในวังแห่งนี้ก็ไม่มีใครจะปกป้องหม่อมฉันได้เลย”

บรรยากาศตึงเครียดในทันที ไทเฮามองนางอีกครู่ แล้วเอ่ยเสียงแผ่ว

“แต่มีคนหนึ่ง ที่อยากปกป้องเจ้า”

ซูเหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย “หมายถึง...?”

“หลี่เหยียน” ไทเฮาเอ่ยชื่อนั้นด้วยน้ำเสียงลึก

“เขาเสี่ยงชีวิตเพื่อปกป้องคำสัตย์กับเจ้าจริงหรือ?”

ซูเหยียนเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนจะกล่าวช้า ๆ อย่างชัดเจน

“เขาไม่เคยพูดคำว่าสัตย์กับหม่อมฉันเลยสักคำ แต่หม่อมฉัน เห็นมันในแววตาของเขา เห็นมันในรอยเลือดบนไหล่ เห็นมันในกล่องผ้าคลุมกลิ่นเหมยที่เขาส่งมาให้หม่อมฉันในเช้านี้”

ไทเฮานิ่งไปนาน ก่อนจะยกพระหัตถ์ขึ้นโบก สั่งให้ขันทีทั้งหมดถอยออก

ภายในห้องเหลือเพียงหญิงสูงศักดิ์ผู้หนึ่ง กับหญิงสาวที่ยังไม่มีสถานะใดในราชสำนัก และในยามเงียบงันนั้นเอง ไทเฮาก็กล่าวขึ้นเบา ๆ

“เจ้ารู้หรือไม่ ว่าหากเจ้าคือคนที่เขาเลือกจริง ๆ เจ้าจะถูกหมายหัวจากทุกฝ่าย”

“หม่อมฉันทราบดีเพคะ” ซูเหยียนยิ้มบาง “แต่ในเมื่อเขาไม่กลัวตายเพื่อปกป้องหม่อมฉัน หม่อมฉันก็ไม่มีสิทธิ์กลัวเพื่อจะยืนเคียงข้างเขา”

วันเดียวกันนั้น ตำหนักหย่งจิ้ง

หลี่เหยียนฟื้นจากอาการไข้ระลอกแรก เขายังอ่อนแรง แต่เมื่ออวี้กงกงนำจดหมายฉบับหนึ่งมาให้ เขาก็รีบเปิดอ่าน ในนั้นมีเพียงสี่บรรทัดสั้น ๆ ลายมือคุ้นตา

“เลือดในหิมะ กลีบเหมยบนบ่า เจ้าไม่เคยพูดคำสัตย์ แต่ข้าจะพูดแทนให้เอง”

หลี่เหยียนหลุบตาลงและยิ้มเป็นครั้งที่สองในรอบสิบปี

ภายใต้เงาของการเมือง เงาแห่งความตาย และกลีบเหมยที่ร่วงไม่หยุด คำสัตย์ของสองหัวใจ กำลังเริ่มผลิบานขึ้นแล้ว

استمر في قراءة هذا الكتاب مجانا
امسح الكود لتنزيل التطبيق

أحدث فصل

  • คำสัตย์ใต้ดอกเหมย   ตอนพิเศษ เมื่อกลีบเหมยร่วงบนหมอนผ้าไหม

    เสียงลมตอนเช้าในฤดูใบไม้ผลิพัดผ่านระเบียงเรือนไม้ กลิ่นชาดอกเหมยที่เพิ่งชงเมื่อครู่ยังไม่ทันจางหาย แสงแดดลอดผ่านบานประตูไม้ไผ่ที่แง้มออกครึ่งหนึ่ง ทาบเงาลวดลายบนผ้าไหมปักลายเหมยซึ่งคลุมอยู่บนเตียงนอนกว้างไป๋ซูเหยียนขยับตัวพลิกกายเล็กน้อย ปอยผมหลุดจากปิ่นหยกเคลื่อนไหลลงมาแนบแก้มขาวราวหยกนวล เสียงทุ้มต่ำเจือหัวเราะแผ่วดังขึ้นใกล้ใบหูของนาง“หากเจ้าไม่ลุก แล้วใครจะรินชาให้ข้า?”นางปรือตาขึ้นอย่างช้า ๆ ใบหน้ายังเปื้อนรอยง่วงงุน“ท่านมิได้เป็นผู้สำเร็จราชการแล้วนะ? เหตุใดยังอวดอำนาจกับข้าได้อยู่อีก?”หลี่เหยียนนั่งพิงเสาเตียง ในมือถือพัดกระดูกงูพับครึ่ง พลิกไปมาอย่างว่าง่าย“อำนาจหรือ? ข้ามีแค่อำนาจเดียว คือการทำให้เจ้ารำคาญใจในตอนเช้า”นางกลอกตาเบา ๆ แล้วฝืนลุกขึ้นนั่ง เอนพิงหมอนอย่างเชื่องช้า ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบกล่องชาเล็ก ๆ บนโต๊ะข้างเตียง“หากท่านยังพูดเช่นนี้อีก ข้าจะเปลี่ยนชาวันนี้เป็นชาดอกไม้ขมแทนชาดอกเหมย”เขาหัวเราะเบา ๆ “เจ้ากล้าหรือ?”“ก็ลองดูสิ” นางยิ้มอย่างท้าทายแสงแดดอ่อนสาดกระทบใบหน้าทั้งสองที่ใกล้ชิดกันจนแทบไม่มีอากาศแทรก มือที่สัมผัสกันเบา ๆ บนกล่องชา กลายเป็นเหตุให้หล

  • คำสัตย์ใต้ดอกเหมย   บทที่ 20 คำสัตย์ที่ไม่มีวันโรยรา

    แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านหมอกบางในฤดูใบไม้ผลิที่เพิ่งเริ่มต้น ต้นเหมยแห่งคำสัตย์กลางพระราชวังยังคงผลิบานอย่างเงียบงาม กลีบดอกบางเบาลอยล่องบนสายลม อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมจาง ๆ ที่ทำให้ผู้คนที่เดินผ่านต้องหยุดชื่นชมในตำหนักกลาง พระราชพิธีสถาปนาผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์กำลังเริ่มต้นอย่างสง่างาม ท่านอ๋องสี่ หลี่เหยียน สวมชุดครุยพิธีเต็มยศ ยืนอยู่หน้าแท่นพิธีด้วยใบหน้าเยือกเย็นและสงบนิ่งไป๋ซูเหยียนนั่งอยู่ด้านข้างบนเก้าอี้รองพระเกียรติในชุดฉลองพระองค์ผ้ากรุทองอ่อน พรมผืนยาวที่ทอดยาวจากบันไดสู่แท่นพิธีประดับด้วยกลีบเหมยซึ่งเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ เปล่งประกายเหมือนดวงดาวที่ตกลงบนผืนแผ่นดินเหล่าขุนนาง ข้าราชบริพาร และแขกบ้านแขกเมืองต่างมาเข้าร่วมอย่างพร้อมใจ เสียงพิณ เสียงขลุ่ย และเสียงกลองพิธีบรรเลงรับแสงแห่งเช้าวันใหม่“วันนี้ เรามิได้แต่งตั้งเพียงบุคคลผู้มีคุณูปการต่อแผ่นดิน แต่เราสถาปนาหัวใจของแผ่นดินด้วย” เสียงเสนาบดีผู้ดำเนินพิธีประกาศดังกังวานหลี่เหยียนคุกเข่าลงบนแท่น พร้อมรับมอบตราสัญลักษณ์ราชการ ท่ามกลางเสียงปรบมือที่ดังกึกก้อง ทั้งห้องโถงเปี่ยมไปด้วยพลังของความศรัทธาหลังพิธีจบลง เข

  • คำสัตย์ใต้ดอกเหมย   บทที่ 19 หิมะละลายกลางฤดูหนาว

    ยามเช้าของฤดูเหมันต์เริ่มต้นด้วยแสงแดดอ่อนโยนที่ส่องทะลุม่านหิมะเหนือยอดหลังคาพระราชวัง วังหลวงที่เคยเงียบเย็นกลับอบอุ่นขึ้นอย่างช้า ๆ ราวกับทุกสิ่งกำลังเปลี่ยนแปลงไปตามจังหวะหัวใจของผู้คนใต้ต้นเหมยกลางลานตำหนักเย็น กลีบดอกผลิบานสะพรั่งในเวลาเดียวกันทั่วทั้งต้น สีชมพูสดแต้มแต่งหิมะขาว กลายเป็นภาพงดงามที่แม้แต่บ่าวไพร่ยังต้องหยุดยืนมองด้วยสายตาไม่เชื่อไป๋ซูเหยียนเดินช้า ๆ ออกจากตำหนัก นางยังคงสวมเสื้อคลุมหนา แต่สีเลือดฝาดบนแก้มบ่งบอกว่าสุขภาพเริ่มฟื้นตัวแล้ว ใบหน้ายิ้มบางนั้นเป็นสิ่งที่บ่าวไพร่หลายคนไม่เคยเห็นมาเนิ่นนาน“กลีบเหมยบานแล้ว...” นางพึมพำเบา ๆ พลางยื่นมือไปรับกลีบดอกที่ลอยมาติดแขนเสื้อหลี่เหยียนยืนอยู่ไม่ไกลนัก เขามองนางโดยไม่หลบสายตา ท่านอ๋องสี่ในยามนี้ไม่ใช่ชายผู้เย็นชาอีกต่อไป หากแต่เป็นผู้ชายคนหนึ่งที่ยิ้มบ่อยขึ้นกว่าเมื่อก่อน และยอมทุ่มเททุกสิ่งเพื่อรักษาสิ่งสำคัญไว้ในชีวิต“เจ้าดูสดใสขึ้นมาก” เขาเอ่ย“ก็เพราะท่านทำให้ข้ามีชีวิตอยู่” นางยิ้มให้เขา “และเพราะข้าไม่ต้องเฝ้ารอคำสัญญาใด ๆ อีกต่อไปแล้ว”เขาเดินเข้ามาใกล้ ค่อย ๆ ยื่นมือจับมือของนางแน่นแนบอก“คำสัญญานั้น ข้า

  • คำสัตย์ใต้ดอกเหมย   บทที่ 18 ลมหายใจสุดท้ายของต้นเหมย

    หิมะตกหนักติดต่อกันสามวันสามคืน ปกคลุมยอดเขาและลานหินทั่วเขตวังหลวง จนต้นไม้บางต้นเริ่มโค้งกิ่งลงเพราะทานแรงลมไม่ไหว แต่ในตำหนักเย็นแห่งหนึ่งที่ถูกปิดเงียบมานานกลับมีแสงไฟอบอุ่นลอดออกจากช่องหน้าต่างไม้ซูเหยียนนั่งสงบนิ่งอยู่หน้าเตาไฟในชุดคลุมหนาสีฟ้าอ่อน ใบหน้าซีดจางเพราะพิษในร่างที่ยังไม่หายขาดจากพิธีเลือด แต่นัยน์ตานางกลับเปล่งแสงสว่างประหลาด ราวกับได้รับการปลุกจากภายในอย่างแท้จริงตรงข้ามกับนาง หลี่เหยียนนั่งเงียบในอาภรณ์สีดำสนิท หน้าตาเย็นชาเช่นเดิม แต่เมื่อมองผู้หญิงตรงหน้า ความอ่อนโยนในดวงตาก็ชัดเจนจนไม่อาจซ่อนได้อีกต่อไป“ข้าเห็นภาพต้นเหมยในความฝัน” ซูเหยียนกล่าวเสียงเบา “มันเหี่ยวเฉา ดอกโรยจนหมด แล้วจู่ ๆ ก็มีลมหายใจหนึ่งพัดผ่าน ทำให้มันผลิบานอีกครั้ง”หลี่เหยียนเอ่ยช้า ๆ “ข้าก็ฝันเช่นเดียวกัน เจ้าคือผู้ที่ทำให้มันบาน”นางหัวเราะเบา ๆ แล้วเงียบลง นัยน์ตาจับจ้องเตาไฟครู่หนึ่งก่อนเอ่ย“ท่านรู้หรือไม่ พิธีนั้น มิได้ลบความจำข้าเพียงอย่างเดียว แต่มันยังฝากเศษพิษในเส้นชีพจร หากไม่ได้รับการรักษาในสิบวัน พิษนี้จะกลืนกินลมหายใจสุดท้ายของข้า”หลี่เหยียนหันขวับมาหานางทันที ใบหน้าเปลี่ยน

  • คำสัตย์ใต้ดอกเหมย   บทที่ 17 การเดินทางสู่ใจ

    ลมหายใจเย็นยะเยือกพัดพาเอาเกล็ดหิมะฟุ้งกระจายเหนือยอดเขาเหมยซาน แสงจันทร์จาง ๆ ในคืนเดือนแรมทอผ่านม่านเมฆบาง ราวกับฉายภาพความรู้สึกในใจของชายหนุ่มผู้หนึ่งซึ่งยืนอยู่บนเนินเขา ร่างสูงในอาภรณ์นักพรตสีเทาเข้ม ห่มเสื้อคลุมยาวแตะข้อเท้า ที่ชายเสื้อมีคราบเปื้อนจากการเดินทางไกล“ข้าอยู่ตรงนี้แล้ว…” หลี่เหยียนพึมพำเบา ๆ ริมฝีปากแตกแห้งสีเลือดจางเบื้องหน้าเขา คือประตูไม้เก่าแก่ที่ถูกตะไคร่จับหนาแน่น เป็นทางเข้าสู่ดินแดนต้องห้ามของอดีต สำนักหิมะดำเคยใช้ที่นี่เป็นสถานที่ประกอบพิธีต้องห้าม และแม้ทุกอย่างจะถูกทำลายไปในการศึกคราวก่อน แต่ข่าวลือยังคงลือว่ามีคนหลงเหลือซ่อนตัวอยู่ในเงามืดชายหนุ่มยกมือลูบกระบี่ที่พาดบ่าซ้าย มันคือกระบี่เล่มเดียวกับที่เขาใช้ในศึกครั้งที่ช่วยซูเหยียนให้รอดจากพิธีเลือด ความอบอุ่นที่ปลายนิ้วผ่านกระบี่นั้น ทำให้เขาหวนคิดถึงวินาทีที่ร่างของนางล้มลงในอ้อมแขนเขา“ข้าเคยสาบานว่าจะไม่ปล่อยให้นางต้องเผชิญความเจ็บปวดเพียงลำพังอีก ข้าจะทำตามนั้น”เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังมาจากเบื้องหลัง หลี่เหยียนหันกลับไปเห็นหญิงสาวร่างบางในชุดสีขาวมีเสื้อคลุมกันหนาวห่มไหล่ นางเดินอย่างช้า ๆ ท่ามกลาง

  • คำสัตย์ใต้ดอกเหมย   บทที่ 16 พิธีเลือดใต้หิมะ

    ยามหนึ่งของค่ำคืน ดวงจันทร์เต็มดวงลอยเด่นเหนือยอดเขาเหมยซาน หิมะขาวสะท้อนแสงนวลราวผืนผ้าไหมที่คลี่ออกกลางสวรรค์ เสียงสายลมหนาวพัดหวีดหวิวพาเอากลีบเหมยปลิวไหวราวจะกระซิบบอกข่าวเงียบงันที่ลานกว้างหน้าศาลาไม้โบราณกลางหุบเขา หญิงสาวผู้หนึ่งถูกล่ามด้วยโซ่สีดำเส้นบางราวสายไหม เส้นโซ่พาดผ่านลำแขนทั้งสองข้างที่ถูกตรึงไว้เหนือศีรษะ ข้อมือของนางเต็มไปด้วยรอยแผลจากการดิ้นรน แม้สายตาจะพร่าเลือนเพราะฤทธิ์ยา แต่นางยังพยายามเงยหน้าขึ้นจ้องแสงจันทร์“องค์หญิงอิงเยว่”เสียงขานนามเสียงหนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างเย็นชา หญิงชราในอาภรณ์สีดำสนิทเดินออกมาจากศาลา ดวงตาของนางคมกริบ ดั่งผู้เฝ้ามองโลกมาหลายทศวรรษ“อีกไม่ถึงเจ็ดชั่วยาม พิธีจะเริ่ม เจ้าจะได้เป็นสะพานเชื่อมระหว่างอดีตกับอนาคตของแคว้นต้าเยี่ยน ด้วยเลือดของเจ้า”หญิงชราเอื้อมมือแตะหน้าผากขององค์หญิงอิงเยว่ แล้วกระซิบถ้อยคำแปลกประหลาด ร่างขององค์หญิงกระตุกเล็กน้อยก่อนหมดสติไปอีกครั้งหอหลวงฝ่ายใน ตำหนักต้าหลี่เสียงบันลือจากรายงานขององครักษ์ด่วนพิเศษ ทำให้บรรยากาศในท้องพระโรงกลายเป็นความอึมครึม หลี่เหยียนเดินลงจากบัลลังก์พลางถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้

  • คำสัตย์ใต้ดอกเหมย   บทที่ 15 แผนลวงของสำนักอิงเซียน

    ท้องพระโรงเฉิงเทียน วันประชุมราชสำนักเช้าวันใหม่ใต้หิมะขาวสว่าง แสงแรกของดวงตะวันตกกระทบลงบนยอดฉัตรทอง เสียงฆ้องเช้าดังสะท้อนไปทั่วเมืองหลวงวันนี้คือวันประชุมใหญ่ของราชสำนักและเป็นวันแรกที่ไป๋ซูเหยียน ในฐานะที่ปรึกษาฝ่ายในจะมีสิทธิ์เข้าร่วม เสียงกระซิบในหมู่ขุนนางหลั่งไหลตั้งแต่หน้าบันไดวังหลวง“ห

  • คำสัตย์ใต้ดอกเหมย   บทที่ 10 กระจกแห่งความจริง

    หนึ่งเดือนหลังพิธีแต่ง ตำหนักเฟิ่งเยว่ถึงแม้หิมะจะยังคงโปรยปราย แต่น้ำแข็งบางส่วนเริ่มละลาย สวนเหมยหน้าตำหนักบานสะพรั่งมากกว่าทุกปี ไป๋ซูเหยียนนั่งอยู่ใต้ต้นเหมย กำลังคัดลอกตำรากลอนด้วยลายมือของตนเอง ในยามที่หัวใจสงบ ความรู้สึกก็มักทบทวนกลับไปยังบางสิ่งที่หลงลืม“กระจกเงาในตำหนักเย็น”“บันทึกปีเจี

  • คำสัตย์ใต้ดอกเหมย   บทที่ 9 สองใจในเงาเหมย

    รุ่งสาง พระราชวังต้าหลี่ เสียงฆ้องเตือนภัยสงบลงแล้ว แต่ความตึงเครียดยังคงแผ่คลุมทั่วพระราชวัง ท่านอ๋องสี่ หลี่เหยียน ยืนอยู่เบื้องหน้าหอวางแผนสงคราม ใบหน้าสงบนิ่งแต่แววตาเคร่งเครียด“พวกมันถอยกลับไปโดยไม่รุกล้ำเข้ามาแม้แต่ก้าวเดียว?”หลี่เหยียนทวนคำที่องครักษ์รายงาน“พ่ะย่ะค่ะ” องครักษ์คุกเข่ารายงา

  • คำสัตย์ใต้ดอกเหมย   บทที่ 8 บทเพลงจากวันวาน

    ค่ำคืนในตำหนักเฟิ่งเยว่ ไฟตะเกียงในห้องส่องแสงริบหรี่ ทว่าในใจของไป๋ซูเหยียนกลับมีแสงเจิดจ้าเกินกว่าห้วงรัตติกาลใด ๆ ที่ผ่านมา นางนั่งอยู่เบื้องหน้ากระดาษขาว พลางเขียนกลอนบทใหม่มือที่เคยสั่นไหวกลับมั่นคงในยามที่นึกถึงบทสนทนาใต้ต้นเหมยกับท่านอ๋องสี่“หิมะไม่อาจลบเงาแห่งคำสัตย์ กลีบเหมยไม่อาจปกปิดใจ

فصول أخرى
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status