ตอนที่ 11 รู้สึกผิด

"ผมขอโทษครับ...ตาสวยๆ ของคุณต้องเป็นแบบนี้"น้ำเสียงรู้สึกผิด

คิงสงสารคนที่อยู่ๆตรงหน้าต้องมาเจ็บตัวเพราะเขา แม้ตอนนั้นทำอะไรไม่ถูกจะห้ามก็ไม่ทันแล้ว ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก โกรธตัวเองมากที่ทำได้เพียงมองดูอีกคนโดนกระทำทั้งที่ไม่ได้รู้เรื่องด้วยเลย ถึงฟาร์จะเป็นผู้ชายที่ดูแข็งแรงตัวเล็กกว่าเขาหน่อยเดียวแต่ก็ไม่สมควรที่จะมาเจอแบบนี้ ถ้าเสร็จจากนี่เขาต้องจัดการกับนัทเด็กในอาณัติของเขาให้เด็ดขาด

"เอ่อ เดี๋ยวก็คงดีขึ้นไม่เป็นไรหรอกคุณ"

"หน้ายังแสบร้อนอยู่ไหม"แววตาเศร้าน้ำเสียงอ่อนลงกว่าปกติ

"อื่อ"ฟาร์พยักหน้าเพียงเล็กน้อย

"ตาสวย"

"อยู่ใกล้กันแค่นี้จะเรียกทำไม"ฟาร์ตอนแรกรู้สึกแปลกๆ ที่อีกฝ่ายเรียกตัวเองด้วยคำนี้ แต่ตอนนี้เริ่มจะชินแล้ว อย่าเรียกอะไรก็เรียกไปเถอะ

"ขอโทษ"

"อ๊ะ!!..บทจะเศร้าก็เหมือนหมาหงอยเลย บอกแล้วนิเดี๋ยวก็หาย"

"ผมทำให้คุณต้องเจ็บตัว"

"สรุปใครต้องเป็นปลอบเนี่ย"ฟาร์ไม่เคยเห็นคิงเป็นแบบนี้เลย พูดน้อยเสียงเรียบเศร้าๆ หน้าหงอยๆ ถึงเขาจะเจอกันแค่ไม่กี่ครั้งก็พอดูออกว่าอีกฝ่ายเป็นยังไง ปกติอารมณ์ดีกระดี๊กระด๊าพูดจากวนตีนใบหน้าจะมีรอยยิ้มตลอดเวลา

"-"

"หัดเลี้ยงดงเลี้ยงเด็ก เป็นไง.."ฟาร์พูดแซวให้อีกคนอารมณ์ตอนนี้ดีขึ้น แต่เหมือนเขาจะคิดผิด…

"เดี๋ยวจะไปจัดการ"คิงไม่ได้พูดเล่นแต่เขาพูดจริง โกรธตัวเองยังไม่หายที่ทำให้อีกฝ่ายเป็นแบบนี้จะโทษนัทคนเดียวก็ไม่ได้ เพราะความรักสนุกของตัวเอง

"เฮ้ย!!ไม่ต้องแค่แซวเล่น"

"พูดจริง"คิงทำหน้าจริงจัง

"-"

"คุณนอนพักสายตาเถอะ เดียวสักพักหมอคงมาดูอาการอีกรอบ"

"อืม"คิงประคองฟาร์ให้เอนตัวนอนลงที่เตียงส่วนคิงเดินไปนั่งที่โซฟาที่อยู่ภายในห้อง

"งานการไม่มีทำบ้างหรือไง? "

"-" คนตัวใหญ่ล่ะสายตาออกจากหนังสือแค็ตตาล็อกที่พึ่งหยิบมาจากชั้นข้างโซฟาขึ้นมาอ่านแก้เบื่อ ก่อนจะยิ้มตอบไม่พูดอะไรจนฟาร์ต้องหยุดถามไปเอง

.

.

.

ตอนเย็นคุณหมอก็เข้ามาตรวจอีกครั้ง แสงจากไฟฉายถูกส่องเข้าที่ตาข้างขวา เมื่อเห็นว่ามันแดงและอักเสบแม้แผลจะร้ายแรงพอตัวแต่ก็ไม่ได้จำเป็นต้องพักฟื้นที่โรงพยาบาลต่อ สามารถกลับไปดูแลกันที่บ้านได้ หมอเขียนใบจ่ายยาและจัดแจงบอกวิธีดูแลบาดแผล ตลอดการตรวจคิงก็เฝ้าดูอยู่ในห้อง จริงๆ ก็อยู่มาตั้งนานแล้วล่ะเรื่องเกิดขึ้นเมื่อบ่ายถึงตอนนี้หกโมงเย็นแล้วอีกคนก็ยังไม่กลับไปไหน

จากนั้นคิงรับใบรายการยาไว้ก่อนจะหันไปถามฟาร์

"คุณจะกลับเลยไหม? "

"กลับสิผมมีงานการต้องทำ"

"_" คิงขมวดคิ้วมองอีกคนเล็กน้อย

"แต่ตาคุณเป็นอย่างนี้คงไม่สามารถทำงานได้หรอกครับ ผมว่าคุณอยู่โรงพยาบาลต่อเถอะ เรื่องค่ารักษาค่ายาผมจัดการเอง"คิงแสดงความเป็นห่วงและอยากรับผิดชอบ

"ต่อให้ผมจะรับงานสักไม่ได้อย่างที่คุณว่า ผมก็ต้องกลับไปดูร้านเพราะพรุ่งนี้ต้องเปิดร้านมีลูกน้องที่รอผมอยู่ไหนจะลูกค้าที่นัดคิวไว้"ฟาร์ไม่คล้อยตามคิงง่ายๆ และเขาคิดว่าเหตุผลเขามากพอที่จะไม่ทำอย่างงั้น..

"ครับ..ให้ผมไปส่งคุณนะ.. "

ฟาร์พยักหน้ารับยอมให้คิงไปส่ง ทั้งๆที่รถตัวเองจอดอยู่ที่ห้างสรรพสินค้าเป็นอีกครั้งที่ต้องยอมทิ้งลูกรักเอาไว้ เห้อ~เดี๋ยวพ่อไปเอานะลูก..

.

.

.

 

"เห้ย!!ไอ้ฟาร์มึงเป็นอะไรถึงได้ปิดตาแบบนั้น"โซนที่วันหยุดไม่ได้ออกไปไหน จัดร้านปัดกวาดตรงซอกมุม แต่เพื่อนสนิทเดินเข้าร้านมาด้วยสภาพที่ดูแย่มีผ้าปิดตา ใบหน้าฝั่งขวาแดงเถือก แต่มีอีกอย่างที่เขาหลุดสังเกตไปตอนแรกคือคนที่ประคองฟาร์เขามาในร้าน…

"แล้ว..มาด้วยกันได้ยังไง"โซนชี้นิ้วตวัดไปมาระหว่างฟาร์กับคิงพร้อมสายตาที่สลับมองทั้งสองไปมาเช่นกัน

"แล้วค่อยตอบได้เปล่าว่ะ ตอนนี้ช่วยกูก่อน"ถึงจะปิดตาแค่ข้างเดียวอีกข้างยังใช้งานได้ก็เถอะ มันก็มองไม่ถนัดอยู่ดีเหมือนเดินแล้วจะล้มตลอดเวลา คิงส่งฟาร์ให้โซนประคองไว้

"โซนเฮียฝากฟาร์ด้วยนะ"

"ไม่ต้องฝากหรอกเฮีย มันเป็นเพื่อนผมยังไงก็ต้องดูแลมันอยู่แล้ว"

"ถ้ามีอะไรโซนโทรหาเฮียได้เลยนะ"

"คุณก็เหมือนกันเบอร์กับไลน์ผมให้ไปแล้วโทรหาได้ตลอด24ชั่วโมง"ประโยคนี้คิงหันไปพูดกับฟาร์

"จะไม่ให้หลับให้นอนเลยหรือไง"

หลังจากที่คิงกลับไปฟาร์ก็โดนเพื่อนสนิทสอบสวนอย่างหนัก พอเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้ฟังโซนโกรธแทนจะไปเอาเรื่องเด็กของเฮียคิง

"เดี๋ยวก็หายเลิกโมโหได้แล้ว"ฟาร์ห้ามเพื่อนก่อนที่อารมณ์ของโซนจะรุนแรงไปมากกว่านี้

"จะไม่ให้กูโมโหได้ยังไง ดูสภาพมึงตอนนี้สิ"

"เลิกบ่นได้แล้วน๊า"ฟาร์ทำหน้าเหนื่อยหน่าย

"มึงกับเฮียคิงนี่ยังไง"โซนถามด้วยความสงสัย เห็นทั้งสองคนสนิทกันเร็ว

"ก็ไม่ยังไง"ฟาร์ตอบเสียงเรียบไม่มีท่าทีตกใจหรือเลิ่กลั่กให้จับพิรุธได้

"แน่ใจ"

"แน่สิ มึงจะให้มีอะไร"

"เปล่าไม่มีก็แล้วไป"โซนเป็นห่วงทั้งสองคนพลอยทำให้กังวลตามไปด้วย คนหนึ่งก็เพื่อนสนิทเห็นเงียบๆ ฃพูดน้อยแบบนี้ร้ายลึกสุดๆ บางอย่างก็คาดไม่ถึงว่ามันจะทำได้ อีกคนก็นับถือเหมือนพี่ชายคนหนึ่งเห็นขี้เล่นแบบนั้นก็ร้ายไม่แพ้กัน คล้ายสโนวาตัวพ่อควงเด็กไม่ซ้ำหน้า แต่กลัวไอ้ฟาร์จะหลงความอบอุ่นและอ่อนโยนของเฮียคิงเข้านะสิ

.

.

.

คิงมาถึงคอนโดของตัวเอง ระหว่างรอลิฟต์ให้ส่งถึงชั้นที่เขาพักอาศัยอยู่ในสมองคิงก็ยังไม่หยุดคิดถึงฟาร์ อีกฝ่ายจะเป็นยังไงบ้างนะ อยากจะวนรถออกไปหาฟาร์ที่ร้านแต่ก็ต้องยั้งใจไว้ เราไม่ได้เป็นอะไรกันถึงแม้คิงจะชอบใจอีกฝ่ายมาก แต่ในระหว่างเราเป็นแค่คนแปลกหน้าที่คล้ายจะเป็นคนรู้จักกัน

"ติ๊ง!!"เรียกสติคิงให้หลุดออกจากภวังค์ เขากำลังจะก้าวขาเดินเข้าไปในลิฟต์เมื่อประตูเปิด ก่อนฝีเท้าจะหยุดชะงัก..

"เฮียคิง"เมื่อเห็นคนคุ้นตากึ่งเดินกึ่งวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหาเขา คิงจากอารมณ์ที่เย็นลงบ้างแล้วพลันอารมณ์ก็กลับกลายเป็นไม่ดีขึ้นมาดื้อๆ (นี้มาดักกันเลยเหรอว่ะ?)

"มาที่นี่ได้ยังไง"ไม่มีอีกแล้วน้ำเสียงอ่อนโยน คอนโดนี้คิงไม่เคยพาใครเข้ามา มีเพียงคนเดียวที่เขาพามานั้นก็คือฟาร์

"นัทมาหาเฮีย.."

"มาทำไม? "

"นัทจะมาขอโทษที่ทำแบบนั้นลงไป"น้ำเสียงของอีกฝ่ายอ่อนหวานลงผิดกับเมื่อบ่ายลิบลับ

"คนที่นายสมควรจะขอโทษคือฟาร์ไม่ใช่ฉัน"เขาเริ่มรับรู้ถึงหัวคิ้วที่ขมวดลง

"ทำไมเฮียคิงพูดห่างเหินกับนัทแบบนั้น"

"อย่าสำคัญตัวเองนะนัท เราไม่ได้เป็นอะไรกัน เป็นแค่เด็กที่ฉันเลี้ยง แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว"

"เฮียคิงหมายความว่ายังไง? "

"นายผิดสัญญา ทุกอย่างถูกยกเลิกทันที"

"ไม่นะเฮีย นัทไม่ยอม"นัยน์ตาเริ่มน้ำตาคลอถ้าเขาหลุดจากการเป็นเด็กคิงละก็... ชีวิตที่สุขสบายมีเงินใช้ซื้อของหรูๆ เที่ยวสนุกจะหายวับไปทันที เขาไม่ยอมให้มันเป็นอย่างงั้นหรอก--

"ถ้ายังวุ่นวายไม่เลิก ฉันจะเอาทุกอย่างที่ซื้อให้คืนมาให้หมด"เสียงทุ้มย้ำเตือนอีกครั้ง

"เพราะมันใช่ไหม เฮียคิงถึงไม่สนใจนัท นัทน่าจะทำมันแรงกว่านี้"

"มึงว่าอะไรนะ? "ใบหน้าคิงเริ่มเปลี่ยนเป็นขึงขัง

"กูบอกแล้วนะว่าอย่ามาวุ่นวายทั้งกูและฟาร์ ถ้าไม่ฟังอย่าหาว่ากูไม่เตือน"คิงขยับเข้าไปใกล้ คนที่สูงและตัวใหญ่ทำให้ราวกับมีเงาดำทาบทับ แต่ภายใต้เงาดำนั้นสิ่งที่ชัดเจนที่สุดคือดวงตาสองคู่มันส่องประกายเรืองแสงเกือบจะเหนือมนุษย์ คิงโกรธกริ้วและพร้อมจะฆ่าใครก็ตามที่พูดจาไม่เข้าหู--หรือพูดให้ถูกคือตัวของหนุ่มน้อยตรงหน้าเริ่มสั่นเกร็งน้ำตาไหลอาบแก้ม ความหวาดกลัวแล่นริ้วมาถึงกระดูกสันหลัง เขาคิดผิดที่มาที่นี่ เขาคิดผิดที่พูดอย่างงั้น เขาคิดผิดที่ทำอะไรลงไปกับฟาร์ด้วยความไม่ยั้งคิด และเขาคิดผิดว่าจะสามารถทำให้คิงผู้ชายที่มีอำนาจและความน่าหวั่นเกรงอยู่ในมือ--- ว่าคนคนนี้จะถูกควบคุมได้..